https://virgool.ir/feed/@MB.Ebrahimifa2026-11-11 15:38:13https://files.virgool.ir/upload/users/3798862/avatar/JVkINU.jpghttps://virgool.ir/@MB.Ebrahimihttps://virgool.ir/@MB.Ebrahimi/تجربه-فیلم-دیدن-ykvppl8gy0xxمن از یک جایی به بعد، تصمیم گرفتم حالا که به تماشای فیلم سینمایی می‌نشینم، بهتر است در حد توانم، تعدادی از تکنیک‌های سینمایی را هم یاد بگیرم و در موردش مطالعه کنم. این راه را به دو دلیل پیش گرفتم: اول آنکه با این کار، می‌توانم سلیقه‌ام را در انتخاب فیلم تغییر داده و هر چیزی را تماشا نکنم. دوم اینکه از دیدنِ خود فیلم هم لذت بیشتری ببرم.با این مقدمه، یکی از تجربیاتم را در این زمینه با شما در میان می‌گذارم:در بازیگری، دو سبک عمده وجود دارد که ابتدا در تئاتر رقم خورد و بعدها به سینما هم کشیده شد. یکی از آن‌ها، سبک متد یا «متد اکتینگ» است که توسط استانیسلاوسکی ابداع شد. او معتقد بود که بازیگر، اگر به دنبال ایفای درستِ نقشی باشد، باید مدتی از خودش تهی شود و با آن نقش زندگی کند، تا بتواند بهترین مدل از آن نقش را به مخاطب ارائه دهد. مشهورترین بازیگران این سبک،  دنیل دی‌لوییس و آل پاچینو هستند.در طرف مقابل، بِرِشت، سبک فاصله‌گذاری را مطرح کرد. او معتقد بود که بازیگر در طول حرفه‌ بازیگری‌اش ممکن است ده‌ها نقش را تجربه کند و اگر قرار باشد به خاطر هر نقش، از خودش فاصله بگیرد و از خویش دور شود، این منجر به تهی شدنش از انسانیت می‌گردد و حتی این امکان وجود دارد که به برخی از بیماری‌های روانی دچار شود. ازاین‌رو، بازیگر باید فاصله‌ای بین خود و نقش ایجاد کند و به مخاطبان حاضر اطلاع دهد که به عنوان مثال، منِ بازیگر، الان می‌خواهم نقش وکیل را بازی کنم. در این صورت، هم خودش و هم مخاطب، با اطلاع از این کار، ادامه می‌دهند و نه بازیگر از خودش تهی می‌شود و نه مخاطب درگیر چندشخصیتی شدن بازیگر می‌گردد.مسعود فراستی بر این باور است که با این سبک از بازیگری، ممکن است حس، آن‌گونه که مدنظر است، منتقل نگردد و به همین جهت، باید راه سومی را در پیش گرفت.محمدباقر ابراهیمیمحمدباقر ابراهیمیMon, 27 Jan 2025 16:18:22 +0330