https://virgool.ir/feed/@M0elikafa2026-11-12 06:24:32https://files.virgool.ir/upload/users/4141679/avatar/3WzRt4.jpghttps://virgool.ir/@M0elikahttps://virgool.ir/@M0elika/قاتل-obyf99tv8anwشب مثل راز‌های ناگفته در چشم‌هایم سنگینی می‌کند، تیره و مبهوت، همانند من، در برهوتِ دردناک زندگی.من در اقیانوس بی‌انتهای غم، غرق شده‌ام و تمام اسرارم در گورستان متروکه قلبم به طرز وارون دفن شده وتنها، اسکلت‌ فرسوده واژگان، که همواره در اسارت ذهن من هستند، غمم را درک می‌کنند و حتی اگر نبش قبر کرده و رازهایم را از درون قبرهای آشفته بیرون کشیده و به رخ جامعهِ مصدوم بکشانم هرگز پژواک نجاتی شنیده نخواهد شد.و همچنان خرابه درونم، آوارتر از قبل باقی خواهد ماند.شب، اندکی، با نوازشِ احمقانه ستم، آرامم می‌کند، اما باور این جادوگر فرسوده باطن، خطای محض است، مگر می‌شود شکنجه‌هایی که میان پرده‌های تاریک شب روح مرا در بر گرفت فراموشم شود؟هرگز، شب خیانتکار است و کابوس‌هایم این را ثابت می‌کند، مرا آزاد کنید، تمامم، تمام است، مجرم اصلی شب بود که هر وقت می‌امد غمی به عظمت تمام نیستی‌ام به همراه می‌آورد به خدا که من قاتل خویش نیستم.#پرگرسو#Aram#نقدMelika salamatMelika salamatThu, 24 Jul 2025 14:44:33 +0330https://virgool.ir/@M0elika/✦-باززایی-در-آغوش-نور-✦-f6nybqqzcnvwبا بدنی بی‌رمق، ناگهان به زانو افتادم.با حیرت به او چشم دوختم.درونم پر از صدا بود؛ نجواهایی آشنا، اما آزاردهنده... آن‌قدر بلند، آن‌قدر خفه‌کننده، که گاهی گمان می‌کردم دیوانه شده‌ام.اشک از دیدگانم جاری شد؛چنان گریستم که گویی تمام زخم‌های دنیا یکباره سر باز کرده بودند.با نگاهی پر از بغض به او خیره شدم و سرم را پایین انداختم.چشمانم روی دستان خون‌آلودم ثابت ماند.احساساتم در هم آمیخته بودند، شوریده و متناقض.هم غمگین بودم و هم خرسند.هم سبُک، هم سنگین.او را کشتم...او به تاریکی تعلق داشت، اما عجیب بود؛ وقتی نگاهم می‌کرد، نوری در وجودش می‌درخشید، نوری فریبنده.‌شخصی از دور مرا نظاره می‌کرد.پس از لحظه‌ای سکوت، با قدم‌هایی آرام و لبخندی مهربان که گرمایی عجیب به جانم می‌ریخت، به سمتم آمد.کنارم روی زمین سخت و سرد نشست.در آغوشم کشید؛ آغوشی گرم، بی‌قضاوت.هق‌هق‌کنان در آن آغوش، کم‌کم آرام گرفتم.مدتی بعد، از او جدا شدم.چشم‌های سرخ و خسته‌ام را به چشمان درگیر و دانایش دوختم.نیازی به کلام نبود...او خودِ من بود.خودِ بزرگسالم.او همه چیز را می‌دانست.حتی آن‌چه هنوز زبانم از گفتنش عاجز بود.دست مهربانش را به آرامی بر بازویم کشید و لب زد:ـ گریه کن. درد بکش. فریاد بزن. اما بعدش... بلند شو و به جلو برو. خودت را سرزنش نکن.تو باید خیلی وقت پیش این کار را پایان می‌دادی تا امروز به جایی برسی که من هستم.با صدایی لرزان گفتم:ـ من قاتل خودم هستم اما...اما... او نمی‌گذاشت آدم خوبی باشم. مدام شکنجه‌ام می‌داد. نمی‌توانم با کلمات توصیف کنم که چه کشیده‌ام...ـ می‌دانم...اما تو قاتل خودت نیستی.برعکس.تو نجات‌دهنده‌ی خودت هستی. اگر به او اجازه‌ی زیستن می‌دادی، تو را هم با خودش به سیاه‌چالِ درون می‌کشاند.رها کردن، همیشه نشانه‌ی شکست نیست.گاهی، شجاعانه‌ترین کاری‌ست که می‌شود برای نجات جانت انجام دهی.به روح لطیف و پاکت قسم، همه چیز، رو به بهبود است. آن هم به کمک تو.من، بدون تو، هرگز نمی‌توانستم این راه را طی کنم.تو فوق‌العاده شجاعی. قوی‌ای. عاقلی.تو راهی را انتخاب کردی که تو را به آرامش، شادی و لطافت کودکانه‌ات بازمی‌گرداند.من به تو ایمان دارم.برای ادامه مسیر، به تو نیاز دارم.ما غیر از هم، کسی را نداریم... کوچولوی من.می‌دانم روزهای روشن‌تری در راه است.صداهایی دیگر شنیده خواهد شد.تو خواهی خندید؛ از اعماق وجودت...می‌دانم.لبخندی زدم و دوباره در آغوش «منِ بزرگسال» کشیده شدم.نفسی عمیق کشیدم. بوی آرامش می‌داد.حق با او بود...باید "وجود منِ ۹ تا ۱۶ ساله" را به خاک می‌سپردم.او را، با همه‌ی دردها و تاریکی‌هایش، به جایی می‌فرستادم که لایقش بود.سرانجام، بعد از تمام تلاش‌ها، توانستم او را از میان بردارم...و به آرامشی برسم که سال‌ها در انتظارش بودم.می‌دانستم می‌توانم به «منِ بزرگسال» اعتماد کنم.زیرا من، به‌تنهایی، هرگز نمی‌توانستم به مسیر زندگی‌ام بازگردم.چشم دوختم به جسد "منِ نوجوان".یا همان "شکنجه‌گر"منپلک‌هایم را بستم و از تاریکی خواستم که او را با خود ببرد، برای همیشه...چرا که دیگر به او نیازی نداشتم.به چشمانم اعتماد کردم.دیدم که ذره‌ذره، خاکسترش در تاریکی محو شد.زندگی همین است...روشنایی خفیفی که گاهی در دل شب خاموش می‌شود.من را از آغوشش جدا کرد.استوار ایستاد.لباسش را تکاند.دستش را به سمت من دراز کرد:ـ بجنب، خانم کوچولو...هنوز کلی راه هست که دوتایی باید باهم بریم. کلی تجربه منتظر ماست.فقط من و تو، تا ابد.لبخندی زدم.دستان خون‌آلودم را پاک کرد.انگشتانم را میان انگشتانش گره زدم.و با عشق، از تاریکی به سمت نور قدم برداشتیم...جایی که آرامش در انتظارمان بود.گاهی برای قوی شدن و ادامه دادن، باید از مهم‌ترین چیزها بگذری...حتی اگر آن چیز، خودِ گذشته‌ات باشد.#پروگرِسوMelika salamatMelika salamatMon, 21 Jul 2025 15:09:39 +0330