https://virgool.ir/feed/@M.j_muhammadifa2026-11-12 09:47:32https://files.virgool.ir/upload/users/525598/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@M.j_muhammadihttps://virgool.ir/@M.j_muhammadi/انگاشته-ixltxwe9rvsyبه #ساعتش نگاه کرد.ساعت را دوباره درون کیف گذاشت. چند قدمی آرام به کنار #خیابان آمد. به ابتدای خیابان #خیره شد.نگاهش به خطوط خیابان گره خورد. دوباره به پیاده رو بازگشت. بدون #توقف به سمت دکه کنار خیابان رفت . -آقا ببخشید ، ساعت چنده....؟نکند ، ساعت او بود که نای حرکت نداشت!؟ یا از شرم نگاه های منتظر او ، از حرکت #ایستاده بود!؟-یازده و نیم ، مادر...آرام به کنار پیاده رو بازگشت. کار هر هفته اش شده بود . کار هر هفته من هم به نظاره نشستن او.اما اینبار انگار ، پاهای او از #انتظار خسته شده بودند. آهسته به سمت سکوی دکان #عطاری حرکت کرد. برروی سکو نشست . مبادا خستگی پا ها اورا از انتظار منصرف کند.تسبیحش را از درون کیف درآورد. زیر لب شروع به #ذکر گفتن کرد. با هر ذکر ، دانه های تسبیح از میان انگشتان چین خورده اش قِل میخوردند و به انتهای تسبیح میرفتند.#پلک هایش سنگین شده بود. پلک ها هم دیگر تاب این حسرت را نداشتند . -مادر ، مادر ، بیدار شید...-احمدم ، تویی مادر...!؟احمد نبود . #فروشنده مغازه عطاری بود. جوانی ۳۲ یا ۳۳ ساله . تقریبا هم سن و سال آن روزهای احمد. -مادر وقت نماز است، میخواهم کرکره مغازه رو ببندم....-نیامدند...!!!؟؟-کیا...!!!؟؟-مگه یکشنبه ها ساعت ۱۲ ، زمان بازگشت رزمنده ها نیست...!!؟؟-مادر ، الان حدود ۲۰ ساله که هیچ رزمنده ای بر نگشته....زانوهایش را تکیه گاه دستش قرار داد . از روی سکو بلند شد . لبحندی زد. چادرش را تکاند و به سمت کوچه #حرکت کرد.از کنار کارگران گذشت . برای تغییر اسم #کوچه آمده بودند.اسم کوچه از شهید #گمنام ، تغییر کرده بود به ، ۱۲/۱....m.j_ muhammadim.j_ muhammadiFri, 01 Jan 2021 21:10:45 +0330