https://virgool.ir/feed/@M.ifarhsaمیشود،وقتی از مرگ بار ترین لحظه ی زندگی یک پسریاروند خودکشی یک دختر مینویسی ،همزمان برای بی مزه ترین لطیفه ی دوستت از خنده ریسه بروی و اشک کنار چشمت را آرام پاک کنی !آری برای یک نویسنده می شود ..ملکاfa2026-11-11 21:25:51https://files.virgool.ir/upload/users/209308/avatar/QbL8Mm.pnghttps://virgool.ir/@M.ifarhsahttps://virgool.ir/@M.ifarhsa/فقط-یک-دیوانه-میتواند-بفهمد-gnyidfsq2eqtنمی دانم چه قدر نوشتن را دوست دارید اما می دانم کسی که درون من زندگی می کرد،یک عدد مجنونِ نوشتن بود .کسی که ورق به ورق دفترچه اش جای سفید برای نفس کشیدن نبود.تا جایی که یادم است،می نوشت و صداهای خفه شده در گلو جوهرش را روی کاغذ پس می داد. «یک اتفاق »افتاد و من دیگر همان ملکای قدیم نبودم.نمی دانم دقیقا کجای حادثه بود که من را از انگشت سبابه ام جدا کرد.این که من اورا ترک کرده باشم یا او اصلا مهم نبود. فقط می دانستم که بدون او نمی توانستم ادامه دهم. دو سال گذشت به بدترین شکل ممکن هم گذشت.یه عدد مجنونِ نوشتن که صفحه های سفید را نمی تواند سیاه کند. ساعت ها فکر و سکوت دست آخر هیچ جوهری روی کاغذ سُر نمی خود. بوی تعفن کلمات تلنبار شده که هر لحظه میخواهی دستی درون یکی از حفره های مغزت وارد شود و تمام آن کلمات را به یکباره قی کنی و خلاص ..یا شبیه طایفه ای در آفریقا جمجعه ات را سوراخ کنند تا این دیوانگی خاتمه یابد..روزی هزار بار تمام نوشته هایم را ورق می زدم و با صدای بلند می خواندم شاید مددی شود و این حالت کذایی خودش را بر باد دهد .تمام نمی شد که هیچ کلمات جدید با معنی های جدید تر از گوش هایم بیرون میزد و فشار هجومش معلوم نبود چه بر سر پرده ی گوشم آورده بود.میدانی ! خسته شده بودم ..می دانستم مشکل کجاست.. می دانستم فقط یه جای کار می لنگد اما نمی خواستم قبول کنم. «امید»م مرده بود و خودم یادم است که شبانه خاکش کردم و حتی برایش فاتحه هم نخواندم . امید،تنها نیروی محرکه ی من بود که می نوشتم و وقتی آن اتفاق افتاد و امیدم خاموش شد،انگار همه چیز خاکستر شده بود.و دیوانه ها می دانند چه قدر سخت است ننوشتن برای کسی که همه ی امیدش خاکستر شده و ...دیوانه ها می دانند چه قدر عذاب آور است وقتی صفحه ی جدید را باز میکنی و با شوق می خواهی چند نهاد و گزاره را سر هم کنی اما افسوس که همه ی نهاد ها سکوت شده بودند و همه ی گزاره ها بی فعل.. امروز را اگر نمی نوشتم ، می شد دومین سالگرد خاکستر شدن امیدم ..اما این طلسم کذایی را شکستم تا برگردم و دوباره نفس بکشم و انگشت سبابه ام را اینبار ،بر روی صفحه ی کیبورد به رقص سماع درآورم.خدایا این بار ...به« امید» تو مَلِکا پ ن 1: یکی رو داشته باشید تا هروقت خسته شدید صداش بزنید، تا مثل من دوسال طول نکشه پ ن2 :شاید این متن رنگش خاکستری باشه اما نوشته هام رنگشون عموما زرد آبیه :) مَلِکامَلِکاWed, 10 Jun 2020 17:03:39 +0430