https://virgool.ir/feed/@M.faraminfa2026-11-12 00:40:00https://files.virgool.ir/upload/users/113007/avatar/0FKkFg.pnghttps://virgool.ir/@M.faraminhttps://virgool.ir/@M.faramin/از-گذشتهای-دور-leybairgkqd1اولین بار توی اتوبوس شرکت واحد اصفهان دیدمش. یادمه اونقدر توی اتوبوس شلوغ بود که من به سختی می تونستم نفس بکشم. وقتی وارد اتوبوس شد، به زور از میون شلوغیها دستش رو به میله ی ورودی اتوبوس رسوند و همونجا منتظر موند تا شاید توی ایستگاههای بعدی بعضی از مسافران پیاده بشن و اون نفس راحتی بکشه و بتونه بیاد روی یه صندلی بشینه. راستش من اولش اصلا متوجه سوار شدنش نشدم. اونقدر درگیر افکار خودم بودم که حتی متوجه توقف اتوبوس توی ایستگاههای مختلف هم نمیشدم. دلم می خواست زودتر به مقصد برسم و از اتوبوس پیاده شم. چند تا ایستگاه که گذشت، اتوبوس یکم خلوت تر شد و اون رفت روی یه صندلی در انتهای اتوبوس نشست. هنوزم متوجهش نشده بودم. بعد از چند دقیقه دیدم یکی از خانم های اتوبوس که کارت اتوبوس نداشت از آخر اتوبوس فریاد زد:" آقای راننده کرایه اتوبوس چنده؟ "من از سر کنجکاوی و شیطنت سرم رو بلند کردم که ببینم کی داره با راننده حرف میزنه. اونجا بود که به طور اتفاقی چشمم بهش افتاد. از روی شرم و خجالت سرم رو پایین آوردم، ولی اون تصویر جذابی که چند ثانیه پیش دیدم، منو رها نکرد. گاهی اوقات یه نگاه، یه تصویر، یه لحظه واسه همیشه و تا آخر عمر توی ذهن آدم نقش می‌بنده. برای من هم اون نگاه، اون تصویر و اون لحظه توی اتوبوس با تمام جزییات توی ذهنم نقش بست و تا امروز تو خاطرمه!! اصلا حواسم نبود که کجا هستم؟ چیکار می‌کنم؟ انگار یه صحنه از فیلمی، روی دور تکرار به صورت مداوم داره برام پخش میشه!! به ایستگاه بعدی که رسیدیم تازه به خودم اومدم. سرم رو که بلند کردم متوجه شدم اون از اتوبوس پیاده شده و من داشتم از شیشه‌ی اتوبوس رفتنش رو نگاه می‌کردم. خواستم از اتوبوس پیاده بشم و برم دنبالش! ولی اتوبوس حرکت کرد. اتوبوس حرکت کرد و این اولین و آخرین دیدار ما بود.ولی ای کاش اولین دیدارمون بود و آخرین دیدارمون نبود ...M.faraminM.faraminWed, 29 Jan 2020 13:45:47 +0330https://virgool.ir/@M.faramin/مستقیم-کمی-دورتر-از-اوکراین-uv24p1nnzm4wاین اولین نوشته‌ی من توی این سایته، ممنون میشم اگه نظرتون رو برام بنویسید.مادر در حالی که اشک همچون سیل بهاری از چشمهایش سرازیر می‌شود برای آخرین‌بار با پسرش خداحافظی می‌کند. دستش را رها می‌کند تا پسر بعد از ۲۷ سال از او جدا شود و برود به جایی که دوست ندارد، اما مجبور است‌.پسر کمی دورتر می‌شود، تمام تلاشش را می‌کند تا نمایان نکند غم درونش را، تا نکند مادر بیش از این غمگین شود. اما هر دو خوب می‌دانند که این سخت‌ترین تلاشهای یک مرد برای گریه‌نکردن است‌.مادر تحمل ندارد، دوباره می‌دود تا برای آخرین‌بار، پس از هزار بار، فرزندش را بغل کند. فرزندش را در آغوش می‌کشد و با خودش مرور می‌کند تمام خاطراتش را، تمام زندگیش را، تمام داراییش را...کمی دورتر پدری را می‌بیند که دخترش را در آغوش می‌کشد. زنی همسرش را...مادر تمام اتفاقات روزهای گذشته را گواهی بر این می‌داند که پسرش بهترین تصمیم را برای زندگیش گرفته است که برای مادر سخت‌ترین تصمیم بود. در حالی که چیزی را زیر لب زمزمه می‌کند، پسرش را به خدا می‌سپارد. تمام یک سالی که باید منتظر فرزندش بماند را مرور می‌کند و با خود می‌گوید چقدر کند خواهد گذشت این زمان، حتی در ذهنش‌.کمی بعدتر، پسرش سوار هواپیما می‌شود. مادر توان دِل‌کندن از فرودگاه را ندارد‌. دوست دارد یک سال همانجا منتظر بماند تا پسرش برگردد‌. مادر از دور حرکت هواپیما را می‌بیند، بلند‌شدن را، دور شدنش را و کمی بعدتر سقوطش را .....حالا پسر پرواز کرده است، کمی بالاتر از جایی که می‌خواست، کمی دورتر از جایی که انتظار داشت، کمی طولانی‌تر از مدتی که به مادرش قول داده بود...حالا مادر حاضر است یک عمر منتظر بماند تا پسرش برگردد، حتی اگر هر ثانیه‌ی این عمر یک سال طول بکشد، اما کاش بازگشتی وجود داشت.M.faraminM.faraminThu, 09 Jan 2020 16:52:15 +0330