https://virgool.ir/feed/@M.R.QOMNAMای فرزند آدم! همه تورا برای خودشان می خواهند و من تورا برای خودت می خواهم؛ پس از من مگذر (حدیث قدسی)fa2026-11-11 06:23:06https://files.virgool.ir/upload/users/2530134/avatar/SOtlIW.jpghttps://virgool.ir/@M.R.QOMNAMhttps://virgool.ir/weeklyChallenge/چالش-اسم-و-رسم-ورژن-وارونه-jvcgarwwl81lسلام👋از اونجایی که با تاخیر بسیار متوجه وجود این چالش بامزه شدم و دوستان دیگر به بهترین وجه ممکن حق مطلب و خلاقیت را ادا کردند، با خودم فکر کردم و گفتم که برای جالب تر شدن و نمکین تر شدن کار، فخر سوتی ها و دست و پا چلفتی هایم را بفروشم بلکه خریدار داشته باشد (مدیون هستید اگه فکر کنید افتخاراتی ندارم😅)چالش از جوجه تیغی رقیب پیدا کردی داداش😅1- دارنده ی تراز 4.5 - در آزمون زمین شناسی سال یازدهم (برای توضیح این تراز باید به عرضتان برسانم که یعنی مثلا همه آزمون را 20 گرفتند و بنده 15، خلاصه که توی مدرسه ی ما تراز کمتر از 1.5 - خیلی فاجعه بود و بنده مرز های فاجعه را جابجا کردم) «یادم میاد یکی از رفقایم آزمون نگارش سال دهم را که اکثرا در آن 20 گرفتند را سر مسائل پیش پا افتاده ای 0 گرفت؛ ترازش 2.5 - شده بود حدودا و بنده همچنان در حال محاسبه ام که چطوری همچین ترازی که کسب کرده ام، ممکن است🙄»برای توجیح فقط می تونم بگم که آزمون زمین شناسی ما اینطوری بود که معلم روز قبلش یکسری سوال به ما می داد که انتخابی چند تا از آنها در آزمون می آمد، درسته که دوستانم هم زحمت کشیدند و جواب هایش را هم آماده کردند، و اینگونه رقم خورد؛ شاید فکر کنید که نرسیدم این مطالب را مطالعه کنم و فاجعه آفرینی کردم ولی با عرض تاسف باید بگم که نه، اتفاقا خوندم و افتخار آفرینی کردم!!مطلب جالب تر اینکه سر کلاس زمین شناسی فقط من و دو سه نفر دیگه بودیم که به مطالب معلم گوش میدادیم و بقیه ی همکلاسی ها با فعالیت هایی اعم از نقطه بازی، دوز، تانک بازی و ... وقت خود را می گذراندند. از همین رو فعالیت کلاسی اش را کامل گرفته بودم!!از همینجا از معلم عزیزمون بابت سمبل سرافکندگی اش عذرخواهی می کنم😓😂2- دارنده ی عنوان توسری خور در سنوات کودکی (خودم ترجیح میدم بگم مظلوم بودم، اینطوری حس بهتری داره😊😇)از کجا شروع کنم؟🤔در سنین نونهالی، یعنی وقتی که دبستان بودم از سال پائینی هام کتک می خوردم و دست انداخته می شدم، به نحوی که یادمه یه بار داشتم میرفتم توی صف و طرف برام جف پا گرفت و بنده را پخش در زمین کرد.خب وقتی که از کوچک تر از خود توسری می خوردم، پس توسری خوردن از سال بالایی ها نباید مطلب عجیبی باشه...از فضای مدرسه خارج شیم می رسیم به فضای خانواده؛یکبار در ایام کودکی با دختران فامیل که از قضا کم سن و سال تر از بنده بودند، سر چیزی که الان در خاطرم نیست دعوا گرفتیم و بنده آش و لاش خدمت خانواده رسیدم، فقط می تونم اینطوری توجیح کنم که خب اونا سه نفر بودند😐😑 (فکر کنم سر کارت بازی بازیکنان فوتبال بود، آخر سر هم کارت های نازنینم را خیس خورده ته حوض پیدا کردم😥)حالا میرسیم به داداشم که 4 سال از خودم کوچیک تره؛در گذشته و وقتی هردو بچه تر بودیم مستثنی نبوده و همچنان کتک می خوردم به نحوی که یکبار دایی گرامی ام دلش سوخت و داداشمو فیتیله پیچ کرد😁ولی الان که داداشم دنیا دیده تر شده تیکه هایی از وی می خورم که فقط یک روز هضم کردنش طول می کشد،قدرت بدنی اش هم آن قدر بیشتر شده که می ترسم با وی دعوا بگیرم و به همین خاطر سعی می کنم کار به آنجا نکشد🤕🤕حالا که دارم بیشتر فکر می کنم الان هم همینطوریم😅3- کسب عنوان جرئت مند ترین فرد مدرسه در سلسله مسابقات جرئت-حقیقت سال یازدهماشتباه نکنید! این عنوان به هیچ وجه عنوان دلخوش کننده ای نیست و بسیار دلخراش، منزجر کننده و ناراحت کننده است، چرا؟ عرض می کنم:- یکبار دوستانم سر همین مسئله به خورد من معجونی دادند که آنقدر شور بود که اگر در آینده من فشار خون بگیرم تعجب نمی کنم!محتویات: یک لیوان آب، ده بار پاشش مکرر نمکدان (توجه داشته باشید که نمک دان باید زیاد نمک دهد)، سالاد الویه، چند رشته ماکارونیاینم بگم که یه نفس خوردم بلکه اذیتش کمتر شود ولی خب حماقت کردم!و نکته بعدی اینه که من اصلا آدم نمک دوستی نیستم!! در حدی که غذاهای بی نمک برایم خوش نمک است...اینم اضافه کنم که کلا آدم بی نمکی هستم🙄🙄- بار دیگر قرار بر این شد که بروم سوال فیزیک بپرسم از معلم آزمایشگاه فیزیک، خب تا اینجا مشکلی نبود، مسئله ی اصلی این بود که درست معلم فیزیک دوازدهم و معلم فیزیک یازدهممون هم کنار ایشون بودند... 😬🤕(تا یکسال هر کسی می فهمید از خنده روده بر می شد)4- رفیق گرمابه و گلستان مدیر دبیرستانمونمدیر های مدرسه ها معمولا توی یکسری خصوصیات مشترک هستند، مدیر ما فارغ از آن خصوصیات که تا حد اعلایی از آنها را دارا بود، ابهت وحشتناکی داشت، به طوری که معلمان سن بالاتر هم به ندرت با ایشون هم کلام می شدند...یکبار توی سفر مدرسه ای که بودیم، با رفقایمان در گوشه ی سالنی مشغول بازی شده بودیم، معلممان گفت که مدیر صحبتی دارد و بفرمائید وسط سالن بنشینید و شرکت کنید، بنده که منظور را "بفرمائید وسط سالن بازی کنید، مدیر این گوشه سالن کاری دارد" متوجه شده بودم، رفتم وسط مجلس و دقیقا پشتم را به مدیر کرده و نشستم😂😅یک بار توی نهار خوری، من و رفیقم که گرم صحبت های خودمون بودیم، مدیر آمد و دقیقا کنار من نشست بدون اینکه با من کاری داشته باشد!!البته از حق نگذریم تنها شباهت مدیرمون با ایشون کم مو بودنشونه😅5- دارنده ی سیستم اسکلتی مو بردار، ولی نشکن!این مسئله هم معضلیه بوده برام؛ هر دفعه اتفاقی برام می افتاد و خدمت دکتر ارتوپدی می رسیدیم، جمله ی خدارو شکر فقط مو برداشته را می شنیدیم! به همین دلیل تا الان گچ گرفتگی و به طبع آن پیچش در تکلیف نویسی و امور مدرسه نداشتم...خوشبختانه😁6- دارنده ی شورترین چشمان در جنوب غرب آسیا (اونقدر اون معجونه شور بود که به شورچشمی مبتلا شدم😖)شاید با خودتان بگوید که همه نسبت به خودشون اینو می گن و صرفا اتفاقه و اینا ولی:یکبار سر تکلیف شیمی گفتم که استاد نمی بینه ولی دید، چقدر هم با جزئیات دید! (به همین دلیل آن جلسه را در بیرون کلاس سپری کردم😅 که آن اولین و آخرین بارم در پایه ی دوازدهم بود)یک بار سر مسابقات بین پایه ای گفتم که چشمم روشنه؛ ان شاء الله که می بریم، که: https://tamasha.com/v/6PXAY یکبار کوه رفته بودیم همراه مدرسه، عبارت قرآنی (فَاللَّهُ خَيْرٌ حَافِظًا ۖ وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ) را خواندم که از آسیب های احتمالی به دور باشم و خدا کمکم کند؛خداوند بارک تعالی نگذاشتند که کلام من منعقد شود و من خوردم زمین!!همچنان ایمان نیاورده اید؟ بازم بگم؟سر مسابقات والیبال، هر بار کانال تلویزین را عوض می کردم، تیم ملی امتیاز می گرفت، هر بار می زدم کانال سه تیم ملی امتیاز واگذار می کرد...یکبار سر سفره جمع کردن بودم که می خواستم ظرف در دار سیرترشی که چندساله بود (سیر ترشی هرچه بماند بهتر می شود) بر دارم و در داخل یخچال بگذارم که پدرم گفت: از زیرش بلند کن که نیافتد. گفتم که حواسم حست و از درش بلند کردم که همش ریخت روی فرش!فکر کنم یکی دو هفته ای کل خونه بوی سیر ترشی می داد!!از آن بدتر اون سیر ترشی، آخرین سیر ترشی ای بود که پدر بزرگ مرحومم درست کرده بود😥یکبار پیتزا خریده بودیم و من داشتم اونو تحویل می گرفتم و سر سفره می آوردم که پیتزا از دستم افتاد و دقیقا مشابه فیلم ها از سمت محتوایش قشنگ روی زمین پخش شد...پیشنهاد اکید می کنم که اگر کسی خواست هدیه ای به بنده دهد، برای رفع خطرات احتمالی، چشم بند برایم تهیه فرماید🤒7- دارنده ی مقاوم ترین عینک طبییکبار سر والیبال اسپک مستقیم و سنگین به صورتم خورد و عینکم پرت شد، ولی دریغ از ذره ای آسیب دیدگی!!یکبار سر والیبال تیم مقابل اسپک زد، ولی به صورتم نخورد، از من رد شد و من برگشتم که توپو ببینم که بازیکن پشتی ام برای گرفتن توپ، به پا متوسل شد و شوتی برنده به صورتم شلیک کرد، خودم به فنا رفتم ولی عینکم حتی خراش هم بر نداشت😎🤓با توجه به وضعیت شورچشمی ام بعید می دونم عینکم تا فردا سالم بمونه😅8- سریع التعویض ترین بازیکن بسکتبال در مدرسهیکبار بعد از آزمون ترم، با خودم گفتم برم بسکتبال بازی می کنم (اونم منی که هر دفعه توی بسکتبال صدمه میبینم)، از لحظه ای که گفتم منم اومدم تا لحظه ای که ناک اوت (K.O) شدم 5 ثانیه هم طول نکشیداز اون موقع به بعد حتی وقتی که می خواستم از زمین بسکتبالمون رد شم با احتیاط مثال زدنی رد می شدم...9- گوینده ی موثر ترین "حواسم هست" هایکیشو که بالاتر گفتم...یکبار روی تاپ بودم به صورتی که دو طناب تاپ به یک ور بارفیکس بند بود، مامانم گفتش که حواست باشه بارفیکس نیوفته، گفتم حواسم هست، بعدش فارغ از اینکه بارفیکس افتاد، کله ی مبارک بنده هم شکست (بالاخره یکبار هم که شده سیستم استخوان بندی بنده طعم شکست را تجربه کرد🤕) شب آزمون هویت بود، دوستان خاطرشان باشه مناظره هم بود اون شب، مامانم همش بهم می گفت که برو درستو بخون، حیفه بخاطر هویت معدلت بیاد پائین و از این صحبتا، بنده هم که حواس جمع ترین فرد خانواده بودم، گفتم حواسم هست، چشمتون روز بد نبینه که هویت شد بدترین که نه، یکی مونده به آخرین درسم از لحاظ نمره😐10- دارنده ی عنوان بدشانس در هر زمینه ای که فکرش را کنید!از همین اولش بگم که چندان به شانس معتقد نیستم! (شاید به خاطر اینکه تصوری از خوش شانسی ندارم🤔)یکبار بعد از تحویل کارنامه ی درسی ام در مسیر برگشت به خانه به سرم زد کارنامه را باز کنم و ببینم و مثلا آن را تحلیل کنم؛ همینطور که داشتم کارنامه را وراندازی می کردم، کبوتری روی کارنامه ام (با اینکه در حرکت بودم!) کارخرابی کرد😅🤧سر انتخابات ریاست جمهوری دو هفته سنم کم بود و دور دومش هم به تبع یک هفته سن کم داشتم!! (رسما داشتن مرا زجرکش می کردند😣)سر آزمون سلامت و بهداشت، هر اسم بامسمایی که از کتاب بلد بودم نیامده بود و متاسفانه برعکسش اتفاق افتاد!😥 🌺✨پساپس فرخنده ولادت پیامبر مهربانی ها صلی الله علیه و آله و همچنین آقا امام صادق علیه السلام را تبریک عرض می کنم✨🌺با تشکر از جوجه تیغی بابت همچین چالش طنز و جالبی، امیدوارم از این دست چالش ها فراوان بشه...خیلی خوشحالم که همت کردم و توی این چالش شرکت کردم...یا علی مددمحمد رضامحمد رضاTue, 24 Sep 2024 01:38:33 +0330https://virgool.ir/Dabirestaniha/پاسخنامه-بالاخره-تموم-شد-uiytpcwcwspbسلام👋بعد از گذشت حدود دو ماه از انتشار پرسشنامه کنکوری، فرصت شد پاسخ نامه اش هم آماده کنم😅با یه همچین چیزی سر و کار داشتیم😇1- با این فرآیند (تاثیر نهایی+دو کنکور) موافق بودید؟ راضی کننده بود؟اولش موافق بودم؛ ولی بعد از دیدن تراز آزمون های نهایی به این نتیجه رسیدم که کار چندان درستی نبوده😅2- با توجه به اینکه مدل سابق کنکور را شرکت نکرده ایم، فکر می کنید این مدل چقدر در کاهش استرس و اضطراب موثر بوده؟ آیا موجب افزایش استرس نشده؟دیگه سِر میشدیم رسماًبعد از آزمون فارسی تقریبا همه ی رفقام انگیزه ی قبلو برای امتحانات نهایی نداشتند3- پارسال همین موقع چه حسی نسبت به سال دوازدهم و سختی هایش داشتید و الان بعد از اتمام آن حس و نظرت شما نسبت به آن فرق کرده؟واقعا بتی ساخته بودم ازش توی ذهنم، نمی گم که سختی اش کم بوده ولی خیلی گنده اش کرده بودم. البته تلاش مستمر در هیچ مرحله ای از کنکور نباید متوقف بشه4- از میزان فعالیت درسی خود تا چه حد راضی هستید؟ می تونستید بیشتر تلاش کنید؟فکر می کنم تلاشمو کردم و وظیفمو انجام دادمولی خب می تونستم بیشتر تلاش کنم...5- قصد موندن پشت کنکور را دارید؟چرا؟ و اگر پشت کنکوری بوده اید به چه علت این یک سال را تمدید کردید؟من به شخصه نهو به نظرم هرکسی بر اساس موقعیتش و رشته اش باید این تصمیمو بگیره و دردسر هاشو به جون بخره و فکر کنم احتمال موفقیت کمتر باشه (حداقل برای خودم)6- اگر مجبور (یا مختار) به بازگشت به زمانی از این یکسال گذشته باشید، چه دوره ای رو انتخاب می کنید؟ (مثلا تابستان دوازدهم، ترم اول، آزمون ترم اول، عید و...)یه سر می رفتم سلامت و هویتو بهتر می دادم و بر می گشتم😅7- بیست سال بعد فکر می کنید سال دوازدهم برای شما شیرین بوده یا تلخ؟اصلا تا اون موقع زنده ام؟فکر کنم کلا یادم بره، چون آینده ی پر فراز و نشیبی رو برای خودم متصورم8- هدف خاصی از این حجم تلاش داشتید یا نه؟ (هیچ اصراری برای بیان هدف مورد نظر نیست)'8- هدف شما در سطح کلان و موثر بر افراد جوامع بوده یا اینکه فردی و نهایتا خانوادگی بوده است؟به نظرم اگه هدفه توی سال کنکور کم رنگ بشه آدم ناخودآگاه به سمت سستی و اهمال کاری پیش میرهآدما معمولا لذت دم دست و سطحی رو با لذت طولانی مدت و بعضا عمیق جایگزین نمی کنن (نفر اول خودم)9- در طی سال دوازدهم هدف شما تغییر به خصوصی کرد؟شاید پخته تر شد10- چه راهکاری را برای فرآیند درجه بندی دانش آموزان و ورود به دانشگاه پیشنهاد می کنید؟به نظر من بجای شبکه ی آموزش و پرورشی که موجوده و اصرار داره همه رو دانشجو کنه، باید در خود مدارس استعداد یابی و علاقه سازی برای دانش آموزان شکل بگیره و در همون راستا به فرد پر و بال داده بشه و گزینش صورت بگیره11- به نظر شما اختصاص سهمیه موجب عدالت است یا بی عدالتی؟ مختصرا توضیح فرمائید.سعی کردند که به عدالت نزدیکش کنند...12- حال خودتان را در این ایام مختصرا توصیف کنید.اون موقع استرس نتیجه رو داشتمنتیجه رو که دیدم ناراحت شدم و استرس انتخاب رشته رو داشتمحالا هم استرس اینکه کجا قبول شماحتمالا بعدا هم استرس ورود به دانشگاهشاید!?13- به عنوان تفریح برای بعد از کنکور چه برنامه ای مد نظر دارید؟یه دفترچه برداشتم و برنامه هامو توش نوشتم. بعدش قسمتم شد رفتم توی مدرسه ای کار کردن. خلاصه فهمیدم که برنامه نوشتن و برنامه داشتن خیلی خوبه، ولی از طرفی قضا و قدر الهی هستش که به اون حتمیت می بخشه...14- الان دوست دارید به کجا سفر کنید؟کربلا...15- چه پیشنهادی برای کنکوری های جدید الورود دارید؟تلاش و کوشش مستمر و پیوستهبه قولی آهسته و پیوسته16- با توجه به این نکته که تغییر عادت در مواقع سختی و پرفشار موثر تر واقع می شود (تا جایی که مطلع هستم)، آیا توانستید در این سال تغییر عادتی پیش بگیرید؟آره خداروشکر17- برای کدام زمان اتلاف خود احساس ناراحتی بیشتری می کنید و فکر می کنید که در آن زمان می توانستید بیشتر درس بخوانید؟آخر هفته ها18- در سال کنکور بیشتر چه کسی (یا کسانی) را اذیت کردید؟مادرم و مقداری پدرم (روزهای تعطیل درس نمی خوندم🙄🙄)19- شب قبل از کنکور اردیبهشت به چه موضوعی فکر می کردید؟'19- شب قبل از کنکور تیر به چه موضوعی فکر می کردید؟از اونجایی که شب دوتا کنکور بی کار بودم، اومدم ویرگول رو چک کردم و اون ایام، روزهای اوج حسین جان بوداز این جهت شب قبل از دو کنکور فکرم درگیر این دوست عزیزمون بودش😅😅20- بعد از پخش اوراق کنکور، چقدر زمان برد تا توانستید بر خود مسلط شوید و استرس خود را فراموش کرده و متمرکز بر سوالات شوید؟پنج تا ده دقیقهنهایتا هم بیست دقیقهآدم شروع کنه به حل کردن سوالات رو دور می افته21- کنکور اردیبهشت و تیر امسال را در چه سطحی می بینید؟یخورده شاید آسون تر از اون سال های خیلی سختشیمی و فیزیک دوتا کنکور خوب بودریاضی دومیه از اولیه سخت تر بودریاضی اولیه هم نسبت به پارسالش آسون تر بود22- برای زمان برگزاری کنکور اول، دی را بهتر می دانید یا اردیبهشت را؟ چرا؟دوتاش هم یکسری مزایا دارن هم یکسری معایبمثلا اگر دی باشه، خب درس ها هنوز تموم نشدهاگه اردیبهشت باشه، کی وقت کنیم برای نهایی ها درست و حسابی آماده بشیم؟23- اگر سر سوالی می توانستید دو گزینه را حذف کنید و بین دو گزینه ی باقی مانده شک داشتید، آیا شانسی یکی از آن دو را انتخاب می کردید؟نه، چون این کارو تا حالا نکرده بودم، سر جلسه کنکور هم انجام ندادم...24- سرعت را فدای دقت کردید یا دقت را فدای سرعت؟دقت فدای سرعتالبته با تمرین زیاد سرعت هم بازیابی میشه...25- به رتبه یک کنکور امسال چه مطلبی عرض می فرمائید؟یک شخص تک بعدی نیستیچون احتمالا نهایی هارو هم خیلی خوب دادی...و اینکه دمت گرم26- رشته ی مورد علاقه ی خود را فدای رسیدن به دانشگاه بهتر می کنید؟خیرهمچین مطلبی توی انتخاب رشته ام هم مشهوده27- با جمله ی زیر چقدر موافق هستید؟"از یک کنکوری هیچ وقت نباید تراز و رتبه را پرسید؛ حتی شما مشاور عزیز!"وقتی بار اول رتبه و ترازو بگه به نظرم قبحش بریزه بیان کنه28- اگر به شما پیشنهاد تدریس در درسی که دوست ندارید را بدهند (با فرض اینکه آن درس را بلد هستید)، قبول می کنید؟نه29- دوست دارید به معلم کدام درستان تلنگر بزنید؟ (به قول خودمون نیست و نابودش کنید)دروس دینی و اخلاقمونقضیه اش مفصله و فعلا حوصله ی توضیحش را ندارم...30- به نظر شما می شود مطالب و درس ها را سه ماهه جمع کرد و نتیجه ی خوبی گرفت یا تلاش مستمرتری می خواهد؟تلاش مستمر تر ولی اگه توی سه ماه هم خوب تلاش کنه، می تونه خودشو ارتقا بدهواقعا سخته آدم توی یه همچین شبکه ی مجازی متن محوری فعال باشه🤕🤕امیدوارم تونسته باشه ذره ای کمک کنهخب دوستان، با توجه به پاسخنامه درصداتونو بگیرید و توی پیام ها بفرستید. نمره منفی هم نداره😅😅التماس دعامحمد رضامحمد رضاMon, 09 Sep 2024 01:48:53 +0330https://virgool.ir/konkurfightclub/پرسشنامه-کنکوری-givhqrnfcvlnسلام👋خب به پایان آمد این دفتر، حکایت همچنان باقیست...شکر خدا پروژه ی تحصیلی سال دوازدهم هم به انتهای خودش رسید و بار عظمای کنکور از دوشمان برداشته شد. دوست عزیز نزده هم می داشتی بهتر بود!!1- با این فرآیند (تاثیر نهایی+دو کنکور) موافق بودید؟ راضی کننده بود؟2- با توجه به اینکه مدل سابق کنکور را شرکت نکرده ایم، فکر می کنید این مدل چقدر در کاهش استرس و اضطراب موثر بوده؟ آیا موجب افزایش استرس نشده؟3- پارسال همین موقع چه حسی نسبت به سال دوازدهم و سختی هایش داشتید و الان بعد از اتمام آن حس و نظرت شما نسبت به آن فرق کرده؟4- از میزان فعالیت درسی خود تا چه حد راضی هستید؟ می تونستید بیشتر تلاش کنید؟5- قصد موندن پشت کنکور را دارید؟چرا؟ و اگر پشت کنکوری بوده اید به چه علت این یک سال را تمدید کردید؟6- اگر مجبور (یا مختار) به بازگشت به زمانی از این یکسال گذشته باشید، چه دوره ای رو انتخاب می کنید؟ (مثلا تابستان دوازدهم، ترم اول، آزمون ترم اول، عید و...)7- بیست سال بعد فکر می کنید سال دوازدهم برای شما شیرین بوده یا تلخ؟8- هدف خاصی از این حجم تلاش داشتید یا نه؟ (هیچ اصراری برای بیان هدف مورد نظر نیست)'8- هدف شما در سطح کلان و موثر بر افراد جوامع بوده یا اینکه فردی و نهایتا خانوادگی بوده است؟9- در طی سال دوازدهم هدف شما تغییر به خصوصی کرد؟10- چه راهکاری را برای فرآیند درجه بندی دانش آموزان و ورود به دانشگاه پیشنهاد می کنید؟11- به نظر شما اختصاص سهمیه موجب عدالت است یا بی عدالتی؟ مختصرا توضیح فرمائید.12- حال خودتان را در این ایام مختصرا توصیف کنید.13- به عنوان تفریح برای بعد از کنکور چه برنامه ای مد نظر دارید؟14- الان دوست دارید به کجا سفر کنید؟15- چه پیشنهادی برای کنکوری های جدید الورود دارید؟16- با توجه به این نکته که تغییر عادت در مواقع سختی و پرفشار موثر تر واقع می شود (تا جایی که مطلع هستم)، آیا توانستید در این سال تغییر عادتی پیش بگیرید؟17- برای کدام زمان اتلاف خود احساس ناراحتی بیشتری می کنید و فکر می کنید که در آن زمان می توانستید بیشتر درس بخوانید؟18- در سال کنکور بیشتر چه کسی (یا کسانی) را اذیت کردید؟19- شب قبل از کنکور اردیبهشت به چه موضوعی فکر می کردید؟'19- شب قبل از کنکور تیر به چه موضوعی فکر می کردید؟20- بعد از پخش اوراق کنکور، چقدر زمان برد تا توانستید بر خود مسلط شوید و استرس خود را فراموش کرده و متمرکز بر سوالات شوید؟21- کنکور اردیبهشت و تیر امسال را در چه سطحی می بینید؟22- برای زمان برگزاری کنکور اول، دی را بهتر می دانید یا اردیبهشت را؟ چرا؟23- اگر سر سوالی می توانستید دو گزینه را حذف کنید و بین دو گزینه ی باقی مانده شک داشتید، آیا شانسی یکی از آن دو را انتخاب می کردید؟24- سرعت را فدای دقت کردید یا دقت را فدای سرعت؟25- به رتبه یک کنکور امسال چه مطلبی عرض می فرمائید؟26- رشته ی مورد علاقه ی خود را فدای رسیدن به دانشگاه بهتر می کنید؟27- با جمله ی زیر چقدر موافق هستید؟"از یک کنکوری هیچ وقت نباید تراز و رتبه را پرسید؛ حتی شما مشاور عزیز!"28- اگر به شما پیشنهاد تدریس در درسی که دوست ندارید را بدهند (با فرض اینکه آن درس را بلد هستید)، قبول می کنید؟29- دوست دارید به معلم کدام درستان تلنگر بزنید؟ (به قول خودمون نیست و نابودش کنید)30- به نظر شما می شود مطالب و درس ها را سه ماهه جمع کرد و نتیجه ی خوبی گرفت یا تلاش مستمرتری می خواهد؟بعیده در حال درس خوندن باشه😅ان شاء الله اگر سوال دیگری یادم آمد اضافه می کنم.البته دوستان هم اگر سوال جالبی مد نظر داشتند، پیشنهادشان موجب خوشحالی است.* به غیر از کنکوری ها، بقیه ی عزیزان هم به سوالات دلخواهشان می توانند پاسخ دهند.پ.ن1- ان شاء الله آن نتیجه ای که خیر و صلاحمان در آن است برایمان رقم بخورد.2- امیدوارم بعد از اتمام کنکور بتونم بیشتر مطلب بنویسم😐3- خودمم ان شاء الله به این پرسشنامه جواب میدم. (کلید چند روز دیگه منتشر میشه😅)4- خطاب به دوست عزیزمان آقای سید مهدار بنی هاشمی مبنی بر تاسیس انتشارات اسنپ نوشت، اومدیم و یه خاطره ی جالب توی مترو یا اتوبوس و تاکسی داشتیم، شامل حالمان نمی شود؟🤨5- تابستان خود را چگونه بگذرانیم؟(موضوع انشاء الان منه!)6- در رأس تمام مطالب، ایام عزاداری سرور و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله را به تمامی محبین این حضرت تسلیت عرض کرده و از تمامی سروران محتاج دعای خیرشان هستم🖤🖤اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم و فرجنا لهممحمد رضامحمد رضاSat, 13 Jul 2024 18:31:57 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/چالش-هفته-13-27-yxj4g7xsqumaبسم الله الرحمن الرحیمالحمد لله الذی جعلنا من المتمسکین بولایة مولانا امیرالمومنین و الائمة المعصومین علیه السلامعلی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا را که به ماسوا فکندی همه سایه هما رادل اگر خداشناسی، همه در رخ علی بین به علی شناختم من به خدا قسم خدا رابه خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند چو علی گرفته باشد سر چشمهٔ بقا رامگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا رابرو ای گدای مسکین در خانه علی زن که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا رابجز از علی که گوید به پسر که قاتل من چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارابجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب که علم کند به عالم شهدای کربلا راچو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان چو علی که می‌تواند که به سر برد وفا رانه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت متحیرم چه نامم شه ملک لافتی رابه دو چشم خون‌فشانم هله ای نسیم رحمت که ز کوی او غباری به من آر توتیا رابه امید آن که شاید برسد به خاک پایت چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا راچو تویی قضای گردان به دعای مستمندان که ز جان ما بگردان ره آفت قضا راچه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی به پیام آشنایی بنوازد آشنا را»ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا «شهریار»چه بگویم از حیدر برای کسانی که حیدر را بهتر می شناسند. چگونه بگویم از حیدر، درحالی که حیدری نی ام. لاف عشق زنی بر او سهل است ولیک، استمرار افعال، فاعل منفعل را فعال سازد...از زادگاهش سخن بگویم؟ یا از محراب مسجد کوفه؟از رشادتش سخن بگویم؟ یا از مظلومیتش؟از شجاعتش سخن بگویم؟ یا از تنهایی اش؟از لیلة المبیت سخن بگویم؟ یا از شب جدایی اش از فاطمه؟از خیبر و احزاب سخن بگویم؟ یا از صفین و جمل؟از همسرش سخن بگویم؟ یا از همسران پیامبر؟از فرزندانش سخن بگویم؟ یا از فرزندان ابوسفیان؟از محبینش سخن بگویم؟ یا از دشمنانش؟با این دوگانگی موجود؛از غدیر خم سخن بگویم یا یوم الانذار یا « إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ (سوره ی مائده/ آیه ی 55)» یا « فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ (سوره ی آل عمران/ آیه ی 61)» یا ...چه زیبا خواند آن شاعر خراسانی: https://www.aparat.com/v/XN26h « اللهم عجل لولیک الفرج، و النصر و العافیة »سلام👋در این ماه مبارک و در این روز بی نظیر، فعالیتی به ذهنم خطور کرد که با خودم گفتم چه خوب است که در ویرگول اجرا شود. ایده ی منحصر به فرد یا متعالی و جدیدی نیست، ولی بودنش واجب است.از امروز مصادف با ١٣ رجب ١٤٤٥ ان شاء الله با کمک اهالی ویرگولی و دوستان، چالشی تحت عنوان 13-27، تا عید مبعث برگزار کنیم و در آن به نحوی ارادت خودمان رو نسبت به امیر المومنین علیه السلام و پیامبر صلی الله علیه و آله ابراز کنیم و آن را با بقیه ی دوستان در میان بگذاریم.پ.ن: مسابقه ی پای درس بابا هم بسیار ایده ی ناب و درجه ی یکی است. منتهی شرکت در آن برای افراد کم سوادی نظیر بنده، مقداری مشکل است. ولی از آن جهت که نهج البلاغه را متذکر و یادآور می شود، بسیار عالی است.عیدتان هم در لحظه مبارک باشد ان شاء الله «التماس دعا🤲»محمد رضامحمد رضاThu, 25 Jan 2024 15:03:38 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/َ-olwgjknesdqhسلام👋نه که خیلی بودم مهم باشه و نبودم مایه ی حسرت! برعکس...فکر می کنم با نبودم حداقل بدی هام نباشه، حالا خوبی چندان ژرفی هم نداشتیم که بگویم با نبودم خوبی هایم هم نبود نه...خلاصه که شکر خدا در حال طی کردن دوازدهمین شاهراه علمی هستیم (مثلا!!) و برخلاف تعریف و بزرگنمایی هایی که از دوستان و آشنایان می شنیدیم خیلی هم راه دندان گیر و صعب العبوری نیست. حداقل می شود تصور کرد که در آینده بحران های جدی تری به میان خواهد آمد. خلاصه که داره میگذره و ما هم شکر خدا غالبا هم زیر سایه ی خدا در حال گذران زندگی هستیم.خیلی اتفاقی به یکی از مطالب چالش هفته بر خوردم که توسط حسین جان نوشته شده بود. حقیقتاً مطلب را دقیق نخواندم ولی عنوان خیال انگیزش من خیال باف را مجاب به نوشتن کرد... فرشته{قبل از تجلّی اش}: محمد بیدار شو! اذان صبح را از مسجد سر کوچه دارند می نوایند. پاشو برو تا وقت هست نماز بخون!من: خوابم میاد!- ای بابا! معبود من را دستور داده که نمازت بَرکنم، بالا برم، اونوقت تو می خوای نخونی؟ چه رویی داری!!- نه که نخونم، ولی الان زوده! حالا کو تا ۰۷:۰۹:۵۰ فعلا بزار یه چرتی بزنیم بعد ان شاء الله قبل از قضا شدن می خونمش، غمت نباشه😉- من از دست تو به کی پناه ببرم!!!! خیر سرت مثلا به زعم خود و اندر هوای خود، آدم خوبی هستی! اونوقت ترجیح می دی بخوابی تا نماز ادا کنی! ای خدا! این همه راه از آسمون پنجم-شیشم-هفتم زدیم اومدم به این دنیا ی دَنی و پست، حالا داری معطلمون هم می کنی؟ دمت گرمه واقعا!- آره حاجی! دمم به خدا گرمه!!- ماشاءالله توی بلبل زبونی کردن هم کم نداری ها. چیکار کنم از دست تو دیگه. فعلا هستم تا نمازتو بخونی. فقط هم بخاطر خودت هم بخاطر من زودتر!!- حالا که وقتت خالیه می تونی برام دعا کنی😋- خدا ان شاء الله سر عقل بیارتت!!هر روز و هر وقت و هر دم زندگی ام، نسبت به فرشته ها در نهان اینگونه چرخید و چرخید. بعضی وقت ها با فرشته ی کتف راست دم خور شدیم اما غالبا فرشته ی کتف چپ همراهی ام کرد. فرشته ی کتف راست که خیلی هوامو داشت و بنده خدا خیلی هم سرش خلوت بود، تعریف منو پیش فرشته ی سمت چپی می کرد و می گفت فعلا چیزی ننویس، گناه داره، شاید برگرده. منم سعیم بر برگشتن بود و هست ولی خب بعضی جاها برنگشتم و احتمالا بعضی جاها هم برگشتم. اطلاع دقیقی ندارم!بعضی وقت ها پا روی بال هاشون گذاشتم با وضو یا بی وضو. ان شاء الله که حلالم کنند. بعضی وقت ها هم یکیشون پیک سلام رسان بنده بود که خیلی ازش تشکر می کنم. بعضی وقت ها باهاشون هم صدا شدم. بعضی وقتا پشتم نماز خوندند (از همین جا اعلام می کنم که فرشتگانی که در صف های بی سر و بی ته پشت بنده نماز خوندید، دوستان نمازاتون قبول نیست! بروید و قضا کنید. بنده شرایط امام جماعت بودن را ندارم🙄😋) خلاصه که دوست دارم بیشتر با فرشتگان دم خور باشم تا شیاطین و جنیان ولی چه دور است فاصله ی حرف و عمل...یه روز که داشتم توی مسیر برگشت به خانه شب هنگام بر می گشتم، ناگهان شخصی عبا بر دوش و نورانی به طوری که جلوه ی صورتش معلوم نبود، ظاهر شد...من: سلامفرشته {هنگام تجلّی اش}: سلام علیکم- ببخشید با من کار داشتید؟- بله محمد آقا. بنده فرشته ام! می خواس...- یه لحظه بی زحمت وایسا من یه شهادتین بگم بعد قبض روحم بکن- اولا اگه بنده مامور به گرفتن جانت بودم، فرصت اشهد خواندن هم نداشتی. اما حالا نمی خواهد خیلی نگران بشی. بنده مامور به کار دیگری هستم.- عه! خداروشکر. هنوز فرصت خوابیدن دارم!!!- تو هم با این خوابیدن های وقت و بی وقتت! وایسا کارت دارم. - بله ببخشید. داشتید می گفتید...- خلاصه که امر شدم از طرف یگانه پروردگار که به تو حق انتخاب بین این چند انتخاب رو بدم:1- قدرتی که بتوانی حرف راست را از دروغ تشخیص بدی، در ازایش شنوایی ات را از دست بدهی2- برگشتن به زمان ظهر عاشورا، در ازایش انتخاب کردن دست خودت!3- یه دیدار اختصاصی با امام زمان عجل الله تعالی فرجه، در ازایش از آرزویت که اتفاقا بسیار خوب و پسندیده هست و خود حضرت هم خیلی همچین چیزی را برایت خوب می دانند، عملی نخواهد شد4- حفظ شدن قرآن به اذن خداوند، در ازایش در طول عمر باید آنقدر صدقه بدهی که در طول زندگی ات شخص معمولی از لحاظ مالی باشی5- شتر دیدی ندیدی!- می تونم فکر کنم؟- بله محمد جان. خوب و دقیق فکر کن...درون فکر من:من: خب دوستان چیکار کنیم؟وجدان: خیلی حق انتخاب های سختیه!!نفس: ولمون کن بابا دلت خوشه!!عقل: منم با وجدان موافقم. دقت بالا می طلبددل: من همشونو دوست دارم، ولی از طرفی از تبعاتشم می ترسم! خیلی به این اتفاق رضا نیستم. دلم خیلی شور می زنه!من: گزینه ی 1 که حذف، این رسما سر کاریه...عقل: مگه ادراک به راست یا دروغ بودن مطلبی نیاز به شنیدار داره؟دل: ببین اگه بتونی دروغ رو از راست تشخیص بدی که سنگ رو سنگ بند نمیشه و نسبت به همه بی اعتماد میشی. این از حسنش. تبعاتشم که به نظرم آزار دهندست. بی خیالش شو به نظرممن: پر بدک نمیگی ها. قبول. بریم بعدی، حاجی این خوبه ها. هم عاقبت بخیر می شیم هم امام حسین رو میبینیم. در آخر هم به شکل دلاورانه و فجیعی شهید میشیم. وجدان: بعد از اینکه رسیدی به ظهر عاشورا، مطمئنی می ری طرف امام حسین؟ اگه دست از پا خطا کنی و لحظه ای بلرزی از عرش خود ساخته ات به فرش می رسی!عقل: منم با وجدان موافقم. با توجه به شرایط فعلیت، اونقدری اراده ی محکم و استواری نداری که بتونی همچین انتخاب درستی بکنیدل: یعنی امام حسین رو ببینه و غلط انتخاب کنه؟ من که از فکر کردن بهش می ترسم!!!من: منطقیه! با اینکه مجاب نشدم، ولی رای سه تایی شما نسبت به رای من والاتره بریم بعدی. اینم بد نیستا. با اینکه آرزومو خیلی دوست دارم و نمی خواهم از دستش بدم. ولی فکر کنم بیارزه!وجدان: دلت خوشه ها! (دل: آره من خیلی خوشم😃😜) بعد از اینکه به محضر ایشان برسی واقعا فکر می کنی بعد از اینهمه کارهای بدی که انجام دادی، می تونی ایشون رو ببینی یا صداشونو بشنوی؟عقل: منطقیه!من: دل چرا ساکتی؟دل😢: من که شیفته ی ملاقات با حضرت دوست هستم. ولی حقیقت امر فاصله ام را با ایشان زیاد کرده!!وجدان: خیلی غصه نخور، خیلی هم خودخوری نکن. هر امری درجاتی داره. منظور من این بود که ما در این جایگاه نیستیم. ولی از بین ما، تو هروقت بری پیش ایشان، ایشان مهمان نوازانه ازت پذیرایی می کنند. تو بین ما دلت از همه پاک تره!!!من: خب پس اینم منتفی شد. حاجی دیگه 4 وجدانا خوبه. هم آدمی نیستم که خیلی مال دوست باشه هم قرآن حفظ شدن خیلی حال میده و عالیه!عقل: پس فردا روز قیامت نری بگی من کل قرآنو حفظ بودم و با ترتیل قشنگ می خواندم ولی عمل نمی کردم!!! خیلی ضایع است!من: راست میگی ها. از این زاویه بهش نگاه نکرده بودم. وقتی قرآنی حفظ باشم، مسئولیتم نسبت به عمل کردن بهش سخت تر میشه. پس دیگه از روی ناچاری گزینه ی پنجو انتخاب می کنم. ممنون رفقا. امیدوارم زود به زود همدیگرو ببینیم. فرشته: خب، فکراتو کردی؟من: آره ممنونم ازت. - کدومشو در نهایت انتخاب می کنی؟- در عین ناباوری گزینه ی 5- معلومه قشنگ فکر کردی که همچین گزینه ی پخته ای رو انتخاب کردی! خب مزاحمت نمی شم. کاری نداری ما رفع زحمت کنیم؟-میشه چندتا درخواست آسون بکنم؟- قول نمی دم بتونم برآورده کنم. ولی خب حالا بگو ببینم.- اول اینکه سلام من رو خیلی اختصاصی به خدا و ائمه و بقیه ی ملائک برسون بگو التماس دعا! بعدش اینکه من الان خیلی گرسنمه، یخورده هم دوست دارم تنقلات بهشتی رو بچشم. تنقلات بهشتی، تو جیبت داری؟ - چشم سلام می رسونم. البته برای سلام رسوندن نیازی به من خیلی نیست. ولی به خاطر شما چشم. بیا بیا ببین این نخودچی کشمشی که دارم کارت راه می اندازه یانه.- بده ببینم...خیلی مزش با نخودچی کشمش های ما فرقی نداره! مگه نباید خیلی خفن و خوشمزه باشه؟- چرا. باید فرق کنه. ولی اینهارو از همین مغازه بغلی خریدم. یخوردشو که خوردم دیدم چقدر بد مزس! بقیش مال تو!!😉فعلا زودته از خوراک بهشتی بخوری. بچه ی خوبی باش، که ان شاء الله بعدا قسمتت بشه. یا علی- ممنونم. معاشرت و دَم خوری با شما دم من رو هم الهی و آسمانی کرد. یا علیپ.ن:امیدوارم لحنش طوری نباشه که ملائک به دل بگیرن. ان شاء الله که همشون ببخشندفکر کنم خیلی به چالشه بی ربط شد🤔داستان فارغ از اینکه بعضی جاهاش الکیه بعضی جاهاش هم واقعی، تصویر سازی ذهنی من از گفت و گو با یک فرشته است پس لزومی بر واقعی بودن ندارد. (البته بعضی نکات که در متن بود تا جایی که بنده بلدم، واقعی هستش «مخصوصا قسمت نشان داده شده»)متن سر کلاس دینی مجازی نوشته شده!!!😋 ان شاء الله که خدا ببخشه😌🥺التماس دعا و خدانگهدار😊محمد رضامحمد رضاThu, 21 Dec 2023 14:09:19 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/از-من-مگذر-uuvzar6cedzoبسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسندسلام?شاید یک کامنت طولانی، شاید یک دلنوشته ی کوتاهشاید از سر دغدغه مندی، شاید از سر فضولیشاید یک آشنای نهان، شاید یک غریبه ی آشکاردر یک جمله بخواهم کل حرفمو خلاصه کنم، میگم؛ آری، خدا هست، ولی ما نیستیم!اگه کسی اسم این گلارو می دونه لطفا ما رو هم بهره مند کنه?دلم برای خودم می سوزد که نفهمیدم این خدا نیست که به ما نیاز داره، این ما هستیم که به خدا نیاز داریم!آری، شاید در سخن، اینگونه گویم ولی آنطور که شایسته است، این سخن را نفهمیدمدائم خودرا در منجلاب بی خدایی قرار داده و به سوی دلبندی برای آرامشی دویدم و دویدم، غافل از آنکه دارم خودم را از سوی خدا دور می کنم و به سمت دلبندهای ظاهری که هیچ وقت نه دوامی داشته اند و نه آرامشی می روم.با دور کردن خدا، خودم را از وجود به عدم می کشانیدم. قبول که خداوند آنقدر خوب است که بنده های سرکشش را هم معدوم نمی کند، ولی مگر من در آغوشی غیر از آغوش خدا، اصلا وجود دارم؟!قلبم به آن امید می تپد که روزی این دوری بین من و خدا، تبدیل به دوستی ای شود ماندگار و بی همتا.آری، خود می دانم جمله ام اشتباه است و این منم که دورم، و خداست که همیشه نزدیک من است و هیچ وقت از من دوری نمی کند. خدایا! دلبستگی من به دلدارانی غیر تو بسیار است ولی همیشه هواسم هست که در جایی از قلبم، یک جای دنج را برایت اختصاص دهم تا نکند که قلبم پر شود از بی خدایی. سخنم غلط است؛ باز هم می دانم. می دانم که دل حرم خداست و جای غیر خدا نیست. آری، می دانم که خدا آنقدر بخشنده است که اگر غیر خودش در دلم بود، بقیه ی دلم را هم به او می بخشد؛ ولی آن موقع تکلیف یک عاشق دروغین چه می شود؟دیگر عاشق نمی خوانندش یا اینکه دروغینش را راستین می کنند؟آری؛ من یک عاشق دروغینم که در تلاشم این همیشه راست آمیخته به دروغ را، به راستی بی بدیل، تبدیل نمایم...حسن ختام: https://www.aparat.com/v/1mwkI ?از جانب یک تیری به سوی آن تیری که تیری بنشسته شد بر قلب ما.?پ.ن: خیلی زیاد (نسبت به منتشر شده ها) پیشنویس دارم ولی خب اینجا احساس نیاز بیشتری کردم...???پ.ن.2: امیدوارم مقوله ی "آنچه از دل برآمد، بر دل بشیند"، سخنان دل دروغین من بر قلب های راستین شما بنشیند. چرا که موعظه ای که خود پایبندی نداشته باشد، فارغ از اینکه بی حاصل است، بازدارنده هم هست. (خداکنه بازدارنده نباشه!)محمد رضامحمد رضاThu, 31 Aug 2023 17:23:03 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/تطهیر-سازی-برج-آزادی-aym6fvqsf1wpبسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسندپیش تر، حوالی عید سعید قربان بود که در میدان آزادی، مراسم با شکوه ده کیلومتری را برگذار کردند.سررشته ی چندانی در هنر عکاسی ندارم، ولی به نظرم این عکس از لحاظ قاب بندی، واقعا شاهکار است!الان هم در میدان آزادی، در حال برگذاری مراسمات عزاداری (به اصطلاح به کاربرده شده، محرم شهر) هستند.با تطهیر سازی این بنا نسبتا موافقم، چراکه جریان فکری موافق نظام، خاطرات شیرین بسیاری را در اطراف این بنا دارد و فکر می کنم یکی از اهدافی که پارسال برای بدنام کردن این بنا در خاطر موافقین داشتند، همین بود که از لحاظ فرهنگی، یکی از بناهای ماندگار انقلاب اسلامی را به نمادی از جریانات ضد انقلاب بدل کرده و اینگونه جمهوری اسلامی را در ذهن موافقانش تضعیف کنند. لذا تطهیر سازی اش روحیه ی مثبتی بر پیکره ی موافقین نظام می باشد...پ.ن: بسیار خوشحال می شوم که یک کارشناس رسانه (یا سواد رسانه) تحلیل نسبی بنده را مورد مطالعه قرار داده و نظری راجب به آن بیان فرماید.پ.ن.2: خیلی دوست داشتم بیشتر و کامل تر مورد بررسی قرار می دادم، ولی قسمت پیش نویس هایم واقعا در حال انفجار است. برای همین به اختصار، قناعت کردم.پ.ن.3: صرفا جهت تأمل و تفکرمحمد رضامحمد رضاFri, 25 Aug 2023 14:41:27 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/معایب-داشتن-دوست-پسر-دختر-wvfbze5ociwyبسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسنداگر این دوستی منجر به ازدواج شود، مشکلات زیر را به همراه خواهد داشت:1/ جاذبه های یکدیگر، مانع شناخت درستوقتی پسری با دختری وارد رابطه می شود (برای دختران و پسران یکسان است)، آنقدر مجذوب طرف مقابل می شود که نمی تواند به صورت درست آن را بشناسد. درگیر هیجانات خود می شود و عقل به کلی خاموش می شود. 2/ رفتار های مصنوعی، از طرفینوقتی پسری با دختری وارد رابطه می شود، هر دو طرف برای اینکه در چشم طرف مقابل بنشینند و او را بیشتر درگیر خود کنند، رفتارهایی هیجانی و مصنوعی از خود بروز می دهند. به طور مثال برای رفتن سر قرار، بسیار به خود می رسند و آرایش می کنند و تیپ می زنند در صورتی که در حالت عادی اینطور نیستند.3/ لطمه های شغلی، تحصیلیدرگیری ها و ذهن مشغولی های رابطه، مانع از تمرکز افراد در زندگی عادی خود می شود که این عدم تمرکز، بیشترین لطمه ها را به شغل و تحصیل افراد وارد می کند. (شاید بگویید که ازدواج هم اینگونه است، ولی باید رد بکنم؛ در ازدواج، وقتی مرد و زن کنار یکدیگر قرار می گیرند و با هم زندگی می کنند، آرامش می یابند و از این لطمه ها کمتر پیش می آید. اما فکر می کنم که دوران نامزدی و امثالهم همچین مشکلی را داشته باشند)4/ لطمه های مالی و زمانیعموم رابطه ها، بر مبنای پول می چرخد. مثلا همین قرار گذاشتن ها، همه مستلزم پول است. زمانی هم که صرف می شود، خود حائز اهمیت است و نمی شود از آن چشم پوشی کرد. (در این جا دوران نامزدی هم شامل می شود اما تفاوتی که دارد، موجب محبت بین زن و شوهر می شود که در ادامه ی زندگیشان حیاتی است. اما در مورد روابط، چون قید و بندی در کار نیست، این افزایش محبت اگر منجر به جدایی بشود، خود لطمه ی سنگینی به افراد می زند)5/ وعده های دروغین برای حفظ رابطهدو طرف برای اینکه رضایت همدیگر را جلب کنند و رابطه یشان را مستمر کنند، دروغ هایی می گویند. مثلا وعده ی ازدواج می دهند در صورتی که نمی توانند 6/ نشانه ای بر امین (راستگو) نبودنفرض کنید رابطه ای، منجر به ازدواج شده است. حال آیا دختر، با خود نمی گوید که این پسر قبلا با من دوست بوده، چه دلیلی دارد که در زندگی مشترک، با دختری دوست نشود؟افرادی که انتهای این روابط را، ازدواج می بینند باید توجه کنند که ازدواج، پایان کار نگرانی ها و اضطراب های ناشی از این رابطه نمی شود، بلکه خود زمینه ساز نگرانی های جدیدی می شود.7/ فشار عصبی شدید ناشی از پنهان کاریاگر افراد، دغدغه ی این را داشته باشند که خانواده هایشان از رابطه با خبر نشوند، اضطراب زیادی می کشند تا کسی متوجه نشود. به طور مثال: وای اگه بابام بفهمه چیکار میکنه، وای اگه مامانم بفهمه منو چیکار می کنه و...8/ کم شدن میل ازدواج در پسرها و بالا رفتن سن دخترهایکی از بدترین تاثیرات این دوستی ها، کم شدن آمار ازدواج است. که تاثیرات بسیار بدی در جامعه به همراه دارد؛ اعم از کاهش زاد و ولد، افزایش بی بند و باری ناشی از این روابط و...از طرفی، پسرها چون با این جور رابطه ها سروکار داشته اند، نسبت به ازدواج بی میل می شوند و دخترها که دوست دارند با ازدواج، رابطه ی خود را با پسر محکم تر کنند، در طلب پسر همین طور پیرتر می شوند و آخر سر هم از طرف پسر، به دلیل کاهش جذابیت هایشان، کنار گذاشته می شوند.اگر این دوستی منجر به ازدواج نشود، مشکلات زیر را به همراه خواهد داشت:9/ لطمه عاطفی شدیدبدیهی است که اگر رابطه ای منجر به ازدواج نشود و آخر و عاقبتش جدایی باشد، به افراد ضربات احساسی و عاطفی شدیدی وارد می شود. (دخترها بیشتر از پسرها این لطمه را می بینند)10/ افسردگی، اعتیاد و خودکشیثمره ی آن ضربه ی عاطفی، افسردگی های بالا، اعتیاد به سایر چیز ها (لزومی ندارد حتما مواد مخدر باشد، ممکن است کسی که این ضربه را دیده، با غرق کردن خود در فیلم و سریال و... سعی در ترمیم این ضربه کند که حد اعلی آن، اعتیاد به مواد مخدر است) و در نهایت خودکشی...11/ بدبینی به جنس مخالف و منصرف شدن از ازدواج (بیشتر در دخترها)بعد از آن شکست، اگر بتوانند با هر زحمتی خود را دوباره سرپا کنند، نسبت به جنس مخالف خود بی اعتماد شده و ثمره ی این بی اعتمادی، دل کندن از ازدواج است.12/ تهدید، نفرت، انتقاماگر یکی از افراد در رابطه ی شکست خورده، بخواهد وارد رابطه با کس دیگری شود یا ازدواج کند، فرد کنار گذاشته شده در رابطه ی قبلی، نسبت به شخص جدید حسادت کرده و ممکن است اقداماتی از قبیل تهدید یا انتقام نسبت به فرد جدید، انجام دهد.13/ مقایسه ی غلط و دلسردی در زندگی مشترک با دیگریبا یک مثال توضیح می دهم: اگر پسری که قبلا با دختری در رابطه بوده، الان قصد ازدواج کند، وقتی با فرد مقابل آشنا می شود، ناخودآگاه رفتار، چهره، پوشش و... دختر جدید را با دختری که قبلا با او در رابطه بوده، مقایسه می کند. اما این را نمی داند که دختری که قبلا با او در رابطه بوده، در زندگی عادی اینگونه رفتار نمی کند و هنگام ملاقات با او، رفتار، چهره، پوشش و... خود را آرایش کرده تا خوب به نظر برسد. اما در زندگی مشترک عادی، همسر نمی تواند دائما خود را آرایش کند و خواه یا ناخواه به سمت زندگی عادی اش می رود، لذا پسر مقایسه ی غلطی نسبت به این دو دختر، می کند.14/ ورشکسته ی عاطفی در شروع زندگی جدید با شخص دیگرهر فردی برای زندگی عاطفی خود، سرمایه ی محدودی دارد. حال اگر کسی تمام این سرمایه ی عاطفی خود را نسبت به کسی هدر دهد، دیگر سرمایه ی عاطفی چندانی ندارد که زندگی جدیدش با شخص دیگری را تامین کند.در زندگی مشترک، سرمایه فقط پول و مادیات نیست. همچین سرمایه هایی مثل سرمایه ی عاطفی نیز وجود دارد که علارقم اهمیت بالا در زندگی مشترک، در نگاه عوام به نظر چیز مسخره و پوچی بیاید.15/ عذاب وجدانممکن است افراد در مدت ها بعد از کنار گذاشتن رابطه، یاد شخص مقابل بکنند و نسبت به بی تعهدی و بی مسئولیتیشان نسبت به طرف مقابل، احساس عذاب وجدان بکنند.16/ سوء ظن و بدبینیفرض کنید پسری یا دختری بعد از رابطه ی ناموفقی که داشته، ازدواج کند. قطعا همسرش نسبت به او (که تا به حال رابطه ای با غیر داشته) کم اطمینان می شود و بدبینی پیدا می کند که مثلا نکند دوباره وارد دوستی با زنی دیگر شود.حال بپردازیم به مطالب مرتبط در سایت های خارجی:به طور میانگین تعداد رابطه ی خانوم ها، 7 نفر، و تعداد رابطه ی آقایون، 8 نفر می باشد (در کجا را نزده، ولی با شواهد موجود فکر می کنم مربوط به دنیا باشد)1) 88% آمریکایی ها اعتقاد دارند که لازم است از کسی جدا شوند 2) خیلی به مبحث مرتبط نیست در حال بیان چگونه جدا شدن است 3) 75% آمریکایی ها توسط یک شریک بلند مدت دور انداخته شده اند 4) روابط کمتر از پنج سال، بیش از اینکه موفق باشد، ناموفق بوده (توجهتان را جلب می کنم به منبع این قسمت)46% از آمریکایی ها قبول دارند که از رابطه ی قبلی خود پشیمان هستند مدت زمان میانگین رابطه در انگلستان، حدود دو سال و نه ماه است22) 20% از آمریکایی ها به شریک زندگی (همسر) خود خیانت کرده اند 23) 34% از آمریکایی ها به فکر خیانت به شریک زندگی (همسر) بوده اندآمار نشان داده شده بیانگر ناکارآمدی این روابط در چهارچوب غربی، به دور از دین و مذهب است.در آخر به نظر من می توان نتیجه گیری کرد که داشتن رابطه (رابطه به معنای دوست دختر-پسر بودن) با جنس مخالف، به دور از اهداف تعیین شده ی ذهنی افراد نسبت به این دوستی هاست و نتیجه ی مطلوبی را به همراه ندارد.انتخاب با شمامحمد رضامحمد رضاMon, 07 Aug 2023 14:43:54 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/big-trip-n5yjbp9tjhz1بسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسندداستان سفرنامه کربلا - قسمت اولنویسنده: M.R.QOMNAMعراق، سرزمینی تاریخی با فراز و نشیب های پی در پی دوران هاست. سرزمینی که از اول خلقت، سر او و بین النهرینش، میان جنگ طلبانی زمخت، دعوا بود. چه بسیار پیامبرانی که از جانب خدا مبعوث راهنمایی و نرم کردن زبری این قوم شدند و زبان لیّنشان، حریف کراهت اکثریت نشد و در این راه شهید شدند. به راستی که فرومایگی روح و غبار خاک خورده ی روی قلب، به این آسانی ها پاک نمی شود. هرچه پیشوا برای مردم آمد، آنها تن به پیروی ندادند. گویی قلبشان را در اسارت دل نهادند و از این اسارت راضی هستند. برای خودم هم همیشه سوال بوده که قلب پیش که اسیر باشد بهتر است؟اسیر دل باشد و هوس های دلچسبش، یا در خدمت عقل باشد و پیرو روشنگری ظریفش؟اصلا قلب فارغ از دل است یا غرق در فروق دل؟همینطور داشتم به این سوالات فکر می کردم که چشمه ی خروشان ذهنم، در حال بارش فکری بیشتر و بیشتر شد.آخرای فروردین بود. عطر و بوی شکوفه ها و گردهای گلان بهاری، آنقدر فضا را معنوی کرده بودند که کسی نمی توانست با عطسه نکردن، منکر گذر فروردین شود. شایعه ای شیرین و دلربا، فضای گفت و گوی مدرسه را پر کرده بود. گوش به گوش و دهان به دهان می پیچید. خبر از سفر بزرگی می داد. همینطور که اواخر فروردین سپری می شد، قوت صحت این شایعه، بیشتر می شد. بعد از اعلام مشاور پایه، موهومات شایعه، تبدیل به حقیقتی آشکار شد. کم کم داشت پسوند رویائی از انتهای سفر بزرگ، به حقیقی تغییر می کرد. سفری بزرگ به شهر عاشقان، دیار دلان، کربلای معلی...اندر وصف عاشقان حسینی، وصف ها بسیار شنیدم و متن ها بسیار خوانده ام اما تلألو نور قلبشان را درک نمی کنم. احساس می کنم که این عاشقان آنقدر دم از حسین بن علی می زنند، تا خود حسینی شوند. و این حسینی شدن را غنیمت می شمارند و تا آخر عمر، حسرت حسینی دیگر را می کشند. نمی توان وصف عاشقان حسینی را بر زبان آورد و حرف از حسین علیه السلام نزد. حسین، آن عاشقی که با اراده ی خود، تمام هست و نیستش را در شعله ی عشقش سوزاند. با آنکه آن شعله ی سهمگین عشق، تمام حسین را سوزاند اما خاکستر آن، نوید طلوع ققنوسی سرخ رنگ را می داد. ققنوسی با پر های شکسته ی فطرس!این سخنان را عقلم با لطافت برای قلبم بازگو می کند تا او را عاشق حسین کند اما امان از دلم! دلی که حالش بی ثبات در امواج خروشان هیجانات و احساسات است و به دنبال جزیره ای برای سکون و ثبات می گردد.حوالی نیمه ی اردیبهشت بود. تب و تاب آزمون ها در حال شعله گرفتن بودند. بعضی از افرادی که شناسنامه عکس دار نداشتند، هراسان و با عجله به دنبال عکسدار کردن شناسنامه بودند. بعضی هم که گذرنامه داشتند، بیخیال از هیاهوی اطراف، مشغول مطالعه ی خود می شدند. من با خیالی راحت به مطالعه ی خودم می پرداختم. هم قصد سفر نداشتم و هم گذرنامه دار نبودم. منتهی یک شناسنامه ی عکس دار داشتم و در همان ایام از بیشتر افراد در رسیدن به حرم ها جلوتر بودم. خانواده شرایط مالی مناسبی نداشتند. به همین دلیل کلا قید سفر را زده بودم. بعد از اینکه مدرسه متوجه کم کاری من در زمینه ی پیگیری خروج از کشور شد، حاج آقای مدرسه من را صدا زد و به دفتر خودش دعوت کرد.- سلام حسین آقا- سلام علیکم حاج آقا- آقاجون! اگر کم کاری کنی، از سفر جا می مونی ها!- بله حاج آقا متوجه هستم. ولی من نمی تونم به این سفر بیام.- چرا پسرم؟ذره ای مِن مِن کردم و ادامه دادم:- حاج آقا! از خدا که پنهون نیست، از شما چه پنهون! خانواده وضعیت مناسبی نداره. برای همین هم ترجیح می دم بار هزینه ی سفر رو به دوش خانواده تحمیل نکنم.- حسین آقا! شما حالا به خانواده بگو، ان شاء الله قسمتت میشه.چَشمی با نارضایتی گفتم و از اتاقش خارج شدم.وقتی قضیه ی سفر را با خانواده مطرح کردم، مادرم از دستم عصبانی شد. از این ناراحت بود که چرا تا به حال سخنش را پیش نکشیده بودم. مادرم مرا از جمع خانواده کنار زد. سعی کرد عصبانیتش را پنهان کند. با دو دست مهربانش دست راستم را گرفت و گفت:- حسین جان! عزیزم! اگر امام حسین تو رو بطلبه و تو نری، به خودت ظلم کردی! سرمایه ی حقیقی، سرمایه ایست که در راه ائمه خرج شود. من با کمال میل طلا هایم را می فروشم و خرج سفرتو می دم.با جدیت تمام قبول نکردم. به غیرتم بر خورده بود. مادرم شروع کرد به حرف زدن و دل داری دادن من. از ارزش های این سفر بزرگ سخن می گفت. در آخر، مادرم با آن زبان شیرینش من را قانع کرد که این پول را بپذیرم. در آخر، من با چشمانی بغض آلود گفتم: - مادرجان حتما جبران می کنم...مادرم لبخند ملیحی زد و گفت:- فقط برایمان دعا کن!با در نظر گرفتن وقفه ی خود، خواهانه ی من، دوستانم در گرفتن گذرنامه پیش دستی کرده بودند. بعد از ثبت گذرنامه، هرچه صبر کردیم، نیامد که نیامد. به نظر می رسید بخاطر اقدام دیرهنگام من، لجش گرفته بود و خود را به دست ما نمی رساند. هرچه منتظر می ماندیم، نیامدنش اضطراب ما را بیشتر و بیشتر می کرد. فقط یک هفته تا حرکت کاروان مانده بود. مادرم یک یا علی گفت و پیگیر تاخیر خوردنش شد. طفلکی خیلی برای راهی کردنم زحمت کشید. از این لطایف مادرانه، خیلی معذب می شدم ولی در عین این حال، لذت هم می بردم.دلم می خواهد اظهار ناملایمتی هم بکنم نسبت به ساز و کار تحویل گذرنامه. هرطور که بود، گذرنامه چهار روز قبل از حرکت کاروان به دستم رسید و امیدوارانه، شروع به جمع کردن وسایلم کردم.پیچیده بوی یاس و اقاقی و نسترن فصل گلاب گیری گلهای فاطمه ست ...التماس دعا...محمد رضامحمد رضاWed, 26 Jul 2023 17:38:10 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/anime-and-nothing-else-2-representation-of-god-lu4avoxzd5veبسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسندقسمت دوم انیمه و دیگر هیچ ...تا به خودم آمدم و تابستان را روبه اتمام دیدم، متوجه شدم که بسیار در صنعت انیمه غرق شدم. در عرض یک تابستان، با اینکه فعالیت هایی برای خودم تعریف کرده بودم (تعریف شده بود از جانب مَوالیان امر) اما متوجه شدم که چقدر زیاد مشغول دیدن انیمه بودم. وقتی به کامپیوترم رجوع کردم، دائم با پوشه هایی مواجه می شدم که اغلب حاوی دوازده فایل بیست و چند دقیقه ای بود. عمر گران مایه بدین صرف شد???تاچه خورم صیف و چه پوشم شتابعد از مواجه با این حجم از انیمه های مشاهده شده، با خودم گفتم بهتره این بخش از زندگیمو یه مروری بکنم و ببینم چه شد. که آنچه شد را من کردم...همین طور که در حال مرور کردن محتوای انیمه های دیده شده کردم، متوجه مطالبی دردناک شدم. پاورقی:بهتره قبل از ادامه ی کار، یه مروری داشته باشیم در مورد اینکه خدا چیه؟اممم. نه اینطوری درست نیست. چیستی قائل شدن برای خدا بی معنیه. پس خدا کیه؟ای بابا. اینطوری هم نمیشه. خدا کسی هم نیست. چون با کس قائل شدن خدا، خدا رو محدود کردیم.فکر کنم اینطوری بهتره: خدا !? اول بگم که خدا یک خالقی است نامتناهی. (نامتناهی فلسفی؛ البته اگه فلسفه یه همچین چیزی داشته باشه!) پس من متناهی، در حد فهم خودم از این مطلب نامتناهی (که منجر به برداشت خیلی خیلی کمی میشه) برداشتی رو خدمتتون عرض می کنم: (اگر قصد یا حوصله ی خواندن اثبات خدا را ندارید ادامه دادن پاورقی را از ادامه ی «*» توصیه می کنم)قبل از اثبات خدا، یک لیست از مواد اولیه نیاز داریم: (توجه کنید که از قاطی کردن این مواد، خدا درست نمی شود، بلکه اینها پیش نیاز هستند):1. من وجود دارم و حقیقی هستم و این دنیا صرفا یک توهم یا خیال و خواب نیست!2. (دوستان به بزرگواری خودشون ببخشند، الان فقط همین یکی رو یادمه?. اگر دوست داشتید، می توانید کاملش کنید)بعد از تهیه ی لیست بلند بالای گفته شده، حال می پردازیم به اثبات خدا: (برای اثبات خدا، راه های فلسفی زیادی وجود داره، ولی خب من به همین یکی بسنده می کنم)بعد از قبول کردن این مطلب که من وجود دارم و درک اینکه من اون خالق نامتناهی نیستم و انتهایی دارم، پس من بدلیل عجز و ناتوانایی، مخلوق محسوب می شوم و هر مخلوق، دارای خالقی است. خب حالا ممکن است کسی بگوید که همان طور که انسانِ ناقص رباطی را خلق می کند (در واقع می سازد، ولی در اینجا چشم پوشی می کنیم«البته حواسمان هست که این دو خیلی باهم تفاوت دارند»)، ممکن است خالقی ناقص وجود داشته باشد که انسان را خلق کرده باشد؛ در جواب این سوال رجوع می کنیم به زنجیره ی علیّت. (امیدوارم "زنجیره ی علیت" رو درست گفته باشم??). یعنی اگر هم این فرض ما درست باشد، آن خالقِ ناقص، بدلیل ناقص بودن، خود نیازمند خالقی است و این زنجیره همینطور پیش میره تا ما به یک خالقِ بی نقص برسیم و اسمش را خدا بگذاریم...قبل از اینکه پاورقی ام را تموم کنم، یک مسئله ای هست که خیلی اذیتم می کند و به نظرم الان وقت مناسبی برای مطرح کردنش هست:* (از اینجا:) بعضاً توی نظراتی که در فضای مجازی دیدم، مشاهده کردم که عده ای برای بیان این مطلب که خدای ما با خدای شما فرق داره، از لفظ های خدای رنگین کمان، خدای آفریننده ی عشق، خدای ماه و خورشید و... استفاده کردند. خواستم بگم که اگر این تفاوت از پیش نیاز شماره ی 1 نشأت میگیره که قاعدتا دیگه منی نمی مونه که بخواهد خدا داشته باشه، اگر هم از تفاوت های گرایشی یا دینی بوجود اومده باید بگم قبل از هرگونه گرایش به سمت دین خاصی، به طور منطقی و فلسفی می آییم خدا را اثبات می کنیم. قبول دارم که در بعضی گرایشات عنوان یکتایی برای خدا وجود نداره، اما یکتایی خداوند به طور فلسفی هم اثبات می شود. توجه داشته باشید که خدا یکی است، پس لطف کنید و خدا را انحصار طلبی نکنید...امیدورام به عنوان پاورقی کافی بوده باشه.?دیدم که انیمه ها، تعریفی کاملا غلط از خدا درحال ارائه هستند...اینطور که من مشاده کردم، غالبا بازنمایی خدا در انیمه ها به صورت های زیر است:خدای ضعیف و احمقخدای بازنشستهخدای مادیتعدد خداخدای ظالمعدم وجود خداان شاء الله به مرور در مطلب های جداگونه به بررسی این 6 مورد در انیمه ها می پردازمخسته نباشید?پ.ن: برای تکمیل مباحث، از جایی کمک گرفته شده است.anime and nothing else قسمت های دیگه ی این مجموعه: https://vrgl.ir/CWrXH محمد رضامحمد رضاSat, 01 Jul 2023 18:01:07 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/anime-and-nothing-else-qi5mpwztyakhبسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسندداستان من وقتی که وارد دنیای انیمه شدمروایتی واقعی با چاشنی داستانی!یادم نمی آید که روزهنگام بود یا سر شب. یک روز تعطیلی در خرداد بود. داشتم طبق عادت لیست های یک شبکه ی نمایش خانگی را چک می کردم که به لیست انیمه رسیدم. در آن موقع برای کلمه ی انیمه، مثال هایی همچون "فوتبال هوایی" یا "مو هویجی پرنده" که از صدا و سیما دیده بودم به ذهنم می رسید و هنوز نگاهم به این دسته از فیلم ها جامع تر نشده بود. همانطور درحال دیدن پوستر های نمایشیشان بودم که چشمم به یکی از آنها که نمره ی به شدت بالایی داشت، گره خورد. با خودم حساب کتاب می کردم که نمره اش را توجیح کنم ولی هرچه فکر کردم به نظرم به طرز عجیبی بالا بود. با خودم گفتم:- اوفففف! عجب چیز خفنیه که همچین نمره ی بالایی داره! خفن ترین فیلم هایی که دیده بودم نهایتا نمرشون هشت و خورده ای بود ولی این با اینکه به نظر ساده میاد اما نمرش خیلی بالاتر از اونه! همینو برم ببینم...با اینکه پوستر انتخابی آن شبکه ی نمایش خانگی، خیلی جذابیت آن انیمه را نشان نمی داد، ولی اینگونه بود که مردی با چشمانی سرخ و کشیده که سرخی چشمان خیلی پیدا نیست در وسط تصویر روی صندلی راحتیه اداری ای نشسته و یکی از پاهایش را روی آن یکی انداخته و دستش را به بالای صندلی لم داده است. در یکی از دستانش دسته گلی سفید و در دست دیگرش، کلاه نظامی اش قرار دارد. لباسی نظامی سبز رنگ بر تن دارد که با پس زمینه ی سبز کله غازی اش هماهنگ شده بود. ژانر اثر کمدی-اکشن بود و با توجه به نمره ی بالایش، هنگام دانلود قسمت اول، انتظار زیادی داشتم. در حین دانلود قسمت اولش، یه ریز نگاهی به توضیحاتش انداختم و به نظرم ناکافی آمد. برای همین وارد قسمت نظرات شدم. برای وصف قسمت توضیحات، نمونه ای رو بیننده باشید:ناشناسعععععععععااااااااااااااااااالللللللللللللللیییییییییییییی ببببببببببببوووووووووووودددددددددددناشناسبهترین انیمیشنی بود که تاحالا دیدم?????اوتاکوی تازه کاراین انیمس. خیییییییییلی با انیمیشن فرق داره. خسته شدم از بس گفتم??فرامرزکمن خخخخخخخیلیی کریستوفر رو دوست داشتم ???ناشناسمن تا قسمت آخرش دیدم خیلی خفنه?????????ناشناس (پاسخ)داداش تازه قسمت شیشمش منتشر شده ها???من (پاسخ- در دلم)هنوز خود نویسندش نمی دونه چجوری تمومش کنه اونوقت چجوری همشو دیدی!!مو هویجی پرندهبهترین انیمه هایی که دیدم:1) مرد معلقی در هوا (تا قسمت 674 روند داستانش معمولیه ولی کم کم خیییییییلی خوب میشه)2) مو هویجی پرنده؛ راهی به زمین نیست3) پسرِ غذا خور (اوف این یکی عالی بود؛ پسره اول داستان تازه میفهمه غذا چیه و شروع به خوردنش میکنه!!)4) و ...ناشناس (پاسخ)اههههههههههه چرا اسپویل کردیییییییییییی????. تازه می خواستم شروع کنم به دیدن پسرِ غذا خور???بالاخره دانلود تموم شد. من که در حال خواندن همچین نظرات الکی ای بودم و مشتاقانه بقیه اش را می خواندم، از صفحه ی دانلود بیرون آمدم و شروع کردم به دیدن اولین انیمه ام در قالب نمایش خانگی. من که با انیماتوری انیمیشن های آمریکایی خو گرفته بودم، آن چشمان خوش ساخت و بزرگ با رنگ هایی غیر واقعی و حس آمیز، من را غرق خودش کرد. چون در قالب نمایش خانگی درحال تماشا بودم، کیفیت دوبله رو خیلی دوست داشتم و به نظرم صداها با شخصیت ها سازگاری خوبی داشت. رنگ موها و چشم ها، مدل موهای شخصیت ها همگی برایم جدید بود و به نظرم آن را زیباتر می کرد. همینطور داشتم میدیدم که یکی از شخصیت های اصلی ناگهان چشمانش اندازه ی یک نقطه، کوچک شد. جا خوردم و از حالت صورت بامزه ای که شکل گرفته بود ریز خندیدم. آنقدر محو تماشا بودم که گذر زمان را متوجه نشدم. آن بیست و سه دقیقه خیلی زود تموم شد و من هم به صورت جدی وارد دنیای انیمه شده بودم! همان شب تمام شش قسمت منتشر شده را یکی پس از دیگری دانلود کردم و یکسره به تماشای تک تکش نشستم. بعد از تمام شدن آن شش قسمت، هول و ولع عجیبی برای دیدن ادامه اش که هنوز منتشر نشده بود داشتم. با خودم گفتم:- خیلی خفن بود. واقعا از همه چیزش خوشم اومد. داستانشم برام تازگی عجیبی داشت. آن موقع هیجان بالای جالبی بهم القا شده بود. تصمیم گرفتم چند انیمه ی دیگر دانلود کنم و شاهد منطق های عجیب سیرهای داستانی باشم. اینطوری بود که من وارد دنیای خانمان سوز و صد البته باحال انیمه شدم...نتیجه ی اخلاقی این قسمت: جذابیت های پوسترهای انیمه ها یکی از عوامل جذب مخاطب استتصویر سازی مبالغه آمیز انیمه ها، به جذابیت آن می افزایدتعریف نمره ی خوب برای انیمه ها با بقیه ی آثار نمایشی متفاوت استاغلب مخاطبین انیمه ها نوجوانان هستند. (حدود بازه ی سنی 15-20)یکی از علت گرایش به سمت محتواهای رسانه ای، بیکاری است.نوجوانان که در حال هویت یابی و درک و مدیریت افکار و احساسات خود هستند، گروهی آسیب پذیر برای دیدن انیمه ها محسوب می شوند. زیرا انیمه ها دارای مبالغه های احساسی شدید بوده و مخاطب را برانگیخته ی احساسی می کنند و چون نوجوانان عموما نحوه ی روبرو شدن با این برانگیختگی احساسی را ندارند، عموما با روش های نادرست، احساس خود را بروز می دهند. به طور مثال، یک انیمه ی اکشن که حاوی خشونت های بالایی است، ذهن مخاطب نوجوان را بیش از پش درگیر صحنه های اکشن خود می کند و مخاطب، آهسته آهسته در افکار خود پریشان می شود.پ.ن.1: تمامی اسم های به کار برده شده در این داستان غیر واقعی بوده ولی ممکن است حاوی ارزش افزوده باشد.پ.ن.2: در این مجموعه داستان ها سعی می کنم نقد هایی که بر انیمه ها دارم و تاثیراتی که از آنها گرفتم را به صورت داستانی بیان کنم.پ.ن.3: شما هم اگه از انیمه خاطره یا نقدی دارید، خوشحال می شوم بیان بفرمائید.anime and nothing elseقسمت های دیگر این مجموعه: https://vrgl.ir/xjgPJ محمد رضامحمد رضاThu, 22 Jun 2023 19:11:55 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/the-eighth-star-werbq43djxtbبسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسندداستان خودنوشت تک قسمتینویسنده: M.R.QOMNAMنزدیک به چهار سال بود که ندیده بودمش. خیلی دلم براش تنگ شده بود. می دونستم بخشی از این بی توفیقی، تقصیر خودم هم بود. با اینکه چهار سال ندیده بودمش، اما هر لحظه حضورش را حس می کردم. از همون لحظه ای که فاطمه -دخترم- به دنیا آمده بود، سپرده بودمش دست خود حضرت. خود حضرت هم به قلب پر از مشغله ی من درباره ی تربیت فاطمه، آرامش عطا کرده بود. هر طور که بود امسال وقتم را خالی کردم که به دیدن آقا امام رضا (علیه السلام) برم. اونقدری ناسپاس نبودم که بخوام چهار سال سر مسائل پیش پا افتاده حرم نرم. این چهار سال اولش برای من خیلی شیرین بود ولی رفته رفته تبدیل به امتحانی سخت و لحظاتی درد آور شده بود. طی دو سال گذشته، آنقدر درد کشیدم که خودش دلش سوخت و مرا دعوت کرد. توی این دوسالی که گذشت، خیلی دوست داشتم که با خانواده ام راهی دیار توس شویم ولی قسمتمان نشد که نشد.پنج سال پیش، مریضه -همسرم- باردار شده بود و دخترکی لاغر اندام و شیرین زبان در دل داشت. شیرین زبانی اش بعداً معلوم شد ولی در آن ایام با خودم می گفتم که مگر می شود دختری پا به دنیا بگذارد و دل پدرش را نبرد؟ ایام بارداری مرضیه به خوبی سپری شد. تمام تلاشم را کردم که نگذارم حتی آب در دل مرضیه تکان بخورد. خدارو شکر در آن زمان، یکبار مشهد قسمتمان شد که اتفاقاً خیلی هم خوش گذشت. این روزگار گذشت و بالاخره قند بابا به دنیا اومد. در بیمارستان که بودیم، وقتی خانوم پرستار، فاطمه را به دستم سپرد، سختی دوران بارداری مادرش، از یادم رفت و برایم شیرین شد. همانجا تا تنور داغ بود، نان را زدم و برای فاطمه، اذان و اقامه گفتم. سعی کردم خیلی آهسته بگویم تا گوش های ظریف و قشنگش، اذیت نشود. وقتی اذان و اقامه را گفتم، مثل پرنده ای که از قفس رها شده، آرام گرفت و در بغلم خوابید...سال اول زندگی فاطمه، به شیرینی بر من و مادرش، گذشت. حدود یک ماه بعد از تولد یک سالگی فاطمه، سردرد های مرضیه شروع شد. اول فکر می کردم که بچه داری بهش فشار آورده و اذیتش می کند. برای همین چندبار خواستم که دکتر ببرمش، ولی قبول نمی کرد. اصرار داشت که با مُسَکن سر و تهش را هم بیاورد. این وضعیت ادامه داشت تا وقتی که حال مرضیه بدتر شد. علاوه بر سردرد های پی در پی، سرگیجه های شدیدی هم وقت و بی وقت بهش دست می داد. نگرانی من که به اوجش رسیده بود، هر طور که شده بود، دستش را گرفتم و پیش یک دکتر متخصص، که اتفاقاً از رفیق های دوران دبیرستانم بود، بردم. دکتر بعد از بررسی های متداوم از طریق های گوناگون، یک شب به من زنگ زد و گفت که برم پیشش. اون شب، هوا حال خوشی نداشت و ابرهای متلاتم، مسیر دیدن ماه را کور کرده بودند. حال خوشی نداشتم. حس می کردم که قراره اتفاق بدی بیافته. کلاً اگه شب ها نمی تونستم ماه را ببینم، آزرده خاطر می شدم و حالم می گرفت. وقتی به مطب دکتر رسیدم، مطب خلوت بود و منشی من را بین نوبت، خدمت آقای دکتر فرستاد. روی میز آقای دکتر، چندین عکس رادیولوژی شبیه به هم بود. تشخیص اینکه کدام برای مرضیه است، سخت بود. دکتر رو به من کرد و بدون مقدمه گفت:- آقا جواد، همسرتون... همسرتون...هی داشت حرفش را می خورد و چیزی را پنهان می کرد. حدس زدم که دنبال کلمات مناسبی برای بیان مطلبی است. با این مِن و مِن کردن های دکتر، شصتم خبردار شد که اتفاق بدی افتاده است. به دکتر گفتم:- آقا رضا بگو چیشده دیگه. قلبم داره از دهنم میزنه بیرون...دکتر آه سردی کشید و گفت: - آقا جواد متاسفانه همسرتون سرطان بدخیم دارن. غده ی سرطانی ...دیگه چیزی نشنیدم. هوش از سرم رفت و وسط اتاق دکتر، بیهوش شدم...سراغ خیلی دکتر رفتم. همه ی آنها یک نظر می گفتند که مرضیه سرطان بدخیم داره و با توجه به اینکه سرطان در یک نقطه ی حساس مغز قرار داشت، عمل جراحی را مناسب نمی دونستند. مرضیه را سپرده بودم به امام رضا (علیه السلام).به ناچار رو آوردیم به شیمی درمانی و دارو. خیلی روز های سختی بود. با اینکه درد های جسمانی را مرضیه تحمل می کرد، من از درد قلبم به خودم می پیچیدم. از یک طرف ضعیف شدن مرضیه را به چشمانی اشکبار می دیدم و زجر می کشیدم و از طرفی رشد کردن فاطمه را تماشا می کردم. فاطمه توی اون سال با اینکه بیشترین نیاز را به مادرش داشت، اما از داشتنش محروم بود. چون من و مرضیه دائم در حال پیگیری بیماری بودیم، به ناچار فاطمه را به مادربزرگش سپردیم. یک شب سرد زمستانی بود. علاوه بر اینکه ماهی در آسمان معلوم نبود، برف هم در حال باریدن بود. آن شب با اینکه هوا واقعا سرد بود ولی سرمای عجیبی در اعماق قلبم حس می کردم. آن سرما در حال بیشتر شدن بود و به اعماق قلب بسنده نمی کرد. توی بیمارستان با مرضیه بودیم. شیمی درمانی موفقی را پشت سر گذاشته بود و روی تخت بیمارستان دراز کشیده بود تا اندکی استراحت کند. رنگ و رویش برگشته بود و حالش مقداری بهتر شده بود. با ضعفی که بر بدنش غالب بود رو کرد به من و گفت:- جواد، میشه دستمو بگیری؟خیلی آروم اون دستی که به سُرُم وصل نبود را گرفتم و با ملایمت خاصی شروع کردم به نوازش کردنش. اشک در چشمان مرضیه حلقه زد و با صدایی ضعیف، اما جدی گفت:- جواد، اگه من از پیشتون برم، تنهایی از پس بزرگ کردن فاطمه برمیای؟بغض عجیبی قلبم را فرا گرفت. بغضم را قورت دادم و لبخند مصنوعی زدم و گفتم:- من تنهایی از پسش بر نمیام. خودت باید پیشم بمونی و کمکم کنی.مرضیه دستم را محکم گرفت و تمام جونش را توی جمله اش گذاشت و گفت:- من همیشه پیشت می مونم جواد!این را که گفت، قطره اشکی از چشمان آمد و آرام به سمت پایین لغزید و روی روسری اش افتاد. آن روسری تَر-شده، تبدیل شد به یکی از تلخ ترین خاطراتم و آخرین یادگاری از مرضیه...در آن شب برفیِ زمستانی، وقتی به خانه ی مادرم رسیدم، فاطمه ی سه ساله دم در ورود مچم را گرفت و پرسید:- بابا ژَواد، پَش مامان مَلژیه کو؟چشمان تَر شده ام را سعی کردم قایم کنم. بعدش با لحنی محبت آمیز به فاطمه گفتم:- عزیزم، مامان رفته پیش امام رضا...حدود یکسال بعد از آن شبِ زمستانیِ سرد، غم فراق مرضیه برایم بیش از حد سنگینی کرد برای همین، فاطمه را حاضر کردم و با دُردانه یادگاریِ مرضیه، به سمت مزار مرضیه حرکت کردیم. شب جمعه بود و دیروقت، بخاطر همین مسئله، فقط من بودم و مزار سیاه رنگی که اسم مرضیه و یک بیتی از حافظ، "می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان ?❤? هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان" که با خط خوش در آن حک شده بود. ما در زیر آسمان صاف مهتابی بودیم که قرص کامل ماه، بیش از هر چیز دیگری نورافشانی می کرد. فاطمه در طی مسیر خوابش برده بود برای همین قبل از بیدار شدنش می توانستم اندکی با مادرش خلوت کنم. بعد از تمیز کردن مزار با خیسی اشک هایم، شاخه گل رز سفیدی روی مزار گذاشتم و آروم روبه مزار گفتم:- مرضیه جانم، لطف کن و برای ما زیاد دعا بکن که من و فاطمه سخت بیقرار دوریَت هستیم. من دیگر دل ماندن در این دنیا را ندارم. بخاطر فاطمه هم که شده، شوقِ زندگیِ دوباره را از خدا برایم طلب کن که این بچه بجز من دیگه کسی را نداره...حدوداً یک هفته مانده بود تا میلاد حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها). خستگی کار از طرفی و دلتنگی مرضیه و تنهایی فاطمه، دلیلی شد تا به سرم بزند بعد از چهار سال دوری، دوباره سری به آن صحن و سرای فیروزه رنگ بزنم. خیلی دلم برای امام رضا تنگ شده بود. این چهار سال دوری، من را تشنه ی آبِ خنک صحن ها کرده بود. دلم می خواست با بهونه ای امید و شادی را دوباره به جریان زندگیم با فاطمه برگردونم. پس وقتم را خالی کردم و برای دو روز مانده به ولادت حضرت معصومه، با ماشین همراه فاطمه به سمت مشهد راه افتادیم.از وقتی که به دنیا اومده بود نمی دونستم که رابطه ی پدر، دختری چه شکلیه. سال های اول حضورش هم که نتونستم درست و حسابی براش پدری کنم. دلم می خواست که این سفر، نقطه ی عطفی توی رابطه ی پدر، دختری ما باشه. دلم می خواست که به عنوان یک پدر، بتونم بیشتر شیرین زبونی های دخترم توی این سن را بچشم. ولی افسوس که مرضیه نیست که با هم این احساس ها را تجربه کنیم...توی مسیر به سمت مشهد، بخاطر فاطمه ی چهار، پنج ساله، دائم مجبور می شدم وایسم تا فاطمه اذیت نشه. می خواستم کاری کنم که تلخی از دست دادن مادر را براش یخورده جبران کنه. خیلی سعی کردم که یه وقت نگه بابا چرا مامان رو نیاوردی! نمی خواستم دوری مادرشو به یاد بیاره. برای همین توی مسیر که می رفتیم، به انواع کار هایی که توی این یک هفته می خواستم باهم انجام بدیم، فکر می کردم...کم کم ساختمان های مسکونی مشهد، در حال دیده شدن بودند. نزدیک های غروب بود که به مشهد رسیدیم. ماشاءالله فاطمه یا خواب بود، یا داشت پفک می خورد. بعضی اوقات هم دستشویی داشت! فاطمه هنوز از خواب بیدار نشده بود. به سرم زد که به عنوان جایزه ی تحمل مسیر، برایش یه چیز کوچک بخرم. با کوله باری از خستگی مسیر، یک عروسک فروشی توی شهر پیدا کردم و کنارش وایسادم. از ماشین پیاده شدم و درش را قفل کردم. داخل عروسک فروشی، انواع عروسک های کوچک و بزرگ موجود بود. روی دیوار هم عروسک آویزان کرده بودند. از بین آن خرس های بانمک صورتی رنگ بزرگ و کوچیک، چشمم به خرگوشکی خورد که خیلی به نظرم قشنگ آمد. خرگوشی سفید رنگ، با دندان هایی بامزه و گوش هایی بلند و کشیده. همان را خریدم و به سمت ماشین حرکت کردم. از مغازه که می خواستم خارج شوم، نگاهم به فاطمه خورد که بیدار شده بود و بغض کرده بود. خیلی سریع خودم را بهش رسوندم و بغلش کردم. روی پیشونی اش بوسه ای زدم و بهش گفتم:- فاطمه چشماتو می بندی؟- برا چی باباجون؟- اگه نبندی که نمی فهمی فاطمه جان!هر موقع که فاطمه جان صداش می کردم، سریع حرف را بی چون و چرا می پذیرفت. با حالتی متعجب و گیج چشمانش را بست. خرگوش عروسکی را از کیسه درآوردم. خرگوش را جلوی صورتم گرفتم و با صدایی بامزه گفتم:- اگه فاطمه کوچولو دیگه گریه نکنه، من برای اون میشم!فاطمه هیجان زده چشمانش را باز کرد. لبخند شیرینی به پهنای صورت زد و گفت:- آخجون! خرگوش!ناراحتی به کلی از صورتش پاک شد و جایش را به خوشی و خنده داد.برای اقامتمون توی مشهد، از یکی از اقوام، کلید خانه یشان را گرفته بودم. خانه ی آنها، در یکی از کوچه های بلوار امام رضا (علیه السلام) بود. آنقدری فاصله داشت که پیاده رفتن به سمت حرم من را اذیت نمی کرد، اما ممکن بود که فاطمه را خسته کنه. از این بابت نگرانی نداشتم. چون بغل کردن فاطمه توی مسیر، کاری بود که دوست داشتم. دلم می خواست دُردانه دخترم را بیشتر لوسش کنم. فاطمه با اینکه کم سن و سال بود، اما با غریزه ی دخترانه اش، تمام حالات و احوال مرا می فهمید. بعضی اوقات حس می کردم فاطمه برای من بیشتر از یه دختر هستش. حس می کردم که می خواهد جای خالی مادرش را برام پر کنه...وقتی وارد خانه شدیم، از شدت تمیزی و بزرگی خانه، تعجب کردیم. به شخصه از بابت اینکه نیاز نیست خونه را تمیز کنم، هیجان زده بودم. با زبون بازی های پدرانه، فاطمه را قانع کردم که اول من حموم برم. سریع حموم کردم و با هیجان غسل زیارت کردم. از حموم که بیرون آمدم، حس کردم فاطمه می خواهد کاری کنه. یواشکی از توی راهرو چشم گردوندم تا فاطمه را پیدا کنم. توی آشپزخونه بود. زیر پاش یه صندلی پلاستیکی گذاشته بود و داشت سماور را پر آب می کرد. سعی کردم سرعت لباس پوشیدنمو از سرعت آب روان بیشتر کنم تا سماور را ازش بگیرم. نمی خواستم برای روشن کردن گاز، به مشکل بخورد. وقتی بالای سرش رسیدم جا خورد. با مهربانی گفتم:- چیکار می کنی فاطمه خانوم!برای اینکه قافلگیر شده بود، اولش مِن و مِن کرد و گفت:- خب معلومه دیگه باباجون. داشتم برای شما چایی درست می کردم.طوری برایش لبخند زدم که احساس شادی کنه و بعد با یک حرکت ضربتی در آغوش گرفتمش و بین دو ابرویش بوسه ای زدم. فاطمه که رفت داخل حمام، من هم مشغول درست کردن چایی شدم. با خودم فکر می کردم که فاطمه داره خودشو میگیره و نمی خواهد که لوسش کنم. حس کردم که فاطمه هم نمی دونه چطوری وارد رابطه ی پدر، دختری بشه برای همین احتیاط می کنه. این رفتارش من را یاد مادرش می انداخت. مرضیه هم اوایل ازدواجمون با من محافظه کارانه رفتار می کرد. خیلی دلم برایش تنگ شده ...بعد از اینکه چایی را باهم خوردیم، آماده شدیم تا به حرم برویم. دل تو دلم نبود. خیلی خوشحال بودم. اینقدر حواسم پرت بود که داشتم کلید خونه را جا می گذاشتم که فاطمه قبل از اینکه در خانه را ببندم با پرسیدن اینکه بابا کلیدو برداشتی یا نه، از پشت در ماندن نجاتمان داد. قبل از اینکه از در حیاط خارج شویم فاطمه به من گفت:- باباجون میشه یه کوچولو قدت رو کوتاه کنی.- چشم فاطمه خانوم.وقتی که روی پاهایم نشستم، آرام به سمتم آمد و با دستان کوچکش موهایم را شانه کرد. بعد از شانه کردن موهایم، خیلی زیرکانه و با طراوت لپم را بوسید. خیلی خوشحال شدم. در چهره ام، این خوشحالی از فیلتر غرور و صلابت پدرانه عبور می کرد و سپس نمایان می شد. به عنوان تلافی، دست کوچکش را گرفتم و بوسیدم. همانطور که گفته بودم، مسیر از خانه تا حرم، برای فاطمه سخت بود. برای همین حدوداً توانست نصف مسیر را خودش بیاید و با خجالت ازم درخواست کرد که بغلش کنم. این دوگانگی شخصیتی فاطمه که لحظه ای برای من مثل مادرش رفتار می کرد و لحظه ای حالت دخترانه اش را می گرفت، برایم جذاب و شیرین بود. وقتی که بغلش کردم، دستانش را دور گردنم انداخت و سرش را روی شانه ام تکیه داد. هرچه پیش روی می کردم، گلدسته های بلند صحن پیامبر اعظم (صلی الله علیه و آله)، بیشتر به چشم می خورد. همین طور که راه می رفتم، چشمانم هم به سمت گلدسته ها بود. هنوز آنقدری نزدیک نشده بودم تا گنبد طلائی رنگ دلربا را ببینم. وقتی که نزدیک تر شدم، برق آن گنبد خورشیدنما چشمانم را گرفت. چشمانم پر شد. دلتنگی و دوری چهارساله، به سر آمد...بعد از بازرسی، از سمت باب الجواد وارد صحن شدیم. صحن را داشتند به مناسبت دهه ی کرامت، زیباسازی می کردند. فاطمه که برای بازرسی از بغلم پایین آمده بود، در صحن محکم دستم را گرفته بود و می پرسید:- باباجون، اینجا کجاست؟ - اینجا اومدیم پیش امام رضا فاطمه جانم.- چه جای قشنگیه! چقدر آدم و بچه اینجاست! چقدر اینجا پُر کبوتره! پس مامان جون اومده اینجا. خوش به حالش!منظور جمله ی آخرش را نفهمیدم ولی ازین بابت که اینقدر از اینجا خوشش آمده بود، خوشحال بودم. با اینکه شب بود، ولی با وجود نور وجودی این مکان مقدس، آدم اصلا تاریکی را حس نمی کرد...به رسم عادت، برای زیارت وارد صحن گوهرشاد شدم. کم کم داشتم زیبایی آن گنبد فیروزه فام را از یاد می بردم. فاطمه محو تماشای آن گنبد طلایی شده بود و چشم ازش بر نمی داشت. جایی روبروی گنبد طلائی را برای نشستن انتخاب کردم و با فاطمه رفتیم و نشستیم. بعد از نشستن، زیارت نامه ای برداشتم و شروع کردم به خواندن زیارت امین الله. چون غرق زیارت خواندن شده بودم، گذر زمان را حس نکردم. بعد از اتمام زیارت امین الله، خواستم که کمی با فاطمه صحبت کنم ولی هرچه سر برگرداندم، او را کنار خودم و میان جمعیت پیدایش نکردم...هراسان و بهت زده کل صحن گوهرشاد را گشتم ولی پیدایش نکردم. یکی از خادمین حرم که قیافه ی بهت زده ی مرا دید. نزدیک آمد و جویای احوال شد. ماجرا را توضیح دادم و گفت:- من با بقیه ی خدام هماهنگ می کنم. تو هم بهتره که جاهایی که فکر می کنی رفته رو بگردی تا بلکه پیداش کنی.خیلی حالم بد شد. آخر هم نتوانستم از دردانه یادگاریِ مرضیه، درست مراقبت کنم. مطمئن بودم که اگر مرضیه جای من می بود، این اتفاق نمی افتاد. با همین حال، یادم آمد که فاطمه مبهوت تماشای گنبد طلائی بود. در دل به امام رضا گفتم:- آقاجان! بر من سختی بسیار حاصل آمده. دیگر ظرفیت سختی دیگری ندارم. آقاجان! مطمئنم که اینجا، برای فاطمه جای بسیار بی نظیری است اما جواب مادرش را چی بدم؟!سریع از یکی از درها، به سمت ضریح رفتم. مطمئن بودم امام رضا (علیه السلام) امانت دار خوبی است اما دلِ شکاک من، رضایت نمی داد. من به دلم این سخنان را تحویل می دادم و او به من می گفت:- مگه مرضیه رو به امام رضا نسپردی؟ چی شد پس؟ آن کرامت بی همتا نسیب آهوان شد؛ اما از همسرت دریغ شد. اگر نجنبی، دخترت را هم قربانی اسمش کرده ای!حرف هایش را قبول نداشتم ولی ماجرای مرضیه، دلم را شکاک کرده بود. با چشمانی اشکبار رو به ضریح، خطاب به امام رضا گفتم:- حتما لایق این همه رنج و عذاب و سختی بوده ام! در آن شکی ندارم. ولی مگر دخترم چه گناهی کرده که باید پاسوز پدرش شود! یا امام رضا! به من برگردانش!ناگهان دلم آرام گرفت. از نوع آرام گرفتنش، معلوم بود که کار، کار امام رضا (علیه السلام) است. بعد از اینکه دلم آرامتر شد و شروع به گشتن کنار ضریح کردم، لحظه ای گرمایی را روی دست راستم حس کردم و صدایی گریان شنیدم:- باباجون! کجا بودی؟ من گمت کردم!اشک در چشمانم جمع شد. تا برگشتم، فاطمه را دیدم که گریان، محکم پاهایم را بغل کرده است... در دل بسیار خوشحال شدم و اول خداراشکر گفتم و سپس با خجالت از حال و احوال دلم، در موقعی که فاطمه گم شده بود، از امام رضا (علیه السلام) عذرخواهی و سپس تشکر کردم.رو به من کرد و با چشمانی اشکبار گفت:- باباجون! هرچی گشتم مامان مرضیه رو پیدا نکردم...السلام علیک یا علی ابن موسی الرضاپ.ن: خداروشکر بعد از حدود یک هفته، نگارشش تموم شد. امیدوارم مفید باشه.محمد رضامحمد رضاFri, 02 Jun 2023 20:08:02 +0330https://virgool.ir/11porsesh/یازده-سه-موضوع-خودشناسی-wgjnsxuwlwkcسلام?داشتم یه داستان تک قسمتی مرتبط با دهه ی کرامت و میلاد امام رضا علیه السلام می نوشتم که چون طولانی شد، یخورده خسته شدم و گفتم شاید با شرکت توی همچین چالشی، انگیزه ی داستان نویسی رو دوباره پیدا کنم:یک: آیا برای شما مهم است که از فرد یا گروه خاصی کم نیاورید؟ چرا؟به ظاهر میگم که نه برام مهم نیست ولی وقتی که کم میارم، میفهمم چقدر برام مهم بوده و بعدش خیلی ناراحت می شم. چون معمولا توی این مقطع، کم آوردن درسیه، اغلب بخاطر کنکور و این جور مسائله. و خب در مورد کنکور هم حس می کنم که یه چیز مهمه ولی نه بیشتر! ماشاءالله از کنکور غولی بی شاخ و دم برای ما ترسیم کردند...دو: چه کار یا کارهایی است که وقتی انجام می‌دهید متوجه گذر زمان نمی‌شوید؟هر وقت حس کنم حالم خوبه گذر زمان رو متوجه نمی شم. حالا بستگی به موقعیتش داره. بعضی وقت ها با انجام یک کار مشخص، گذر زمان رو متوجه نمی شوم ولی در موقعیتی دیگر، انجام همان کار آنقدر عقربه های ساعت را کند می کند که نمی توانم توصیفش کنم...سه: آیا شده است که به دلیل محبّت بی‎‌اندازه به کسی، از سوی او مورد سوء استفاده قرار گرفته باشید؟آدم به نسبت ساده ای هستم. خداروشکر تاحالا کسی از ساده بودنم استفاده نکرده و خدا هم هوامو خوب داره برای همین افراد خوبی رو جلوی روم میزاره!پ.ن: البته شاید اینها فقط تصورات خودم باشه. کلاً آدمی نیستم که بدی های دیگران نسبت به خودمو یادم بمونه به لطف خدا. امیدوارم این خصلت توی درونم رشد و نمو بکنه و بیشتر هم بشه!چهار: بهترین تجربه‌های زندگی‌تان که دوست دارید تمام مردم خوب جهان بتوانند تجربه کنند، چیست؟ان شاءالله قسمت همه بشه. واقعا اربعین کربلا بودن یکی از لذت بخش ترین تجربه های زندگیم بوده.موقع هایی هم که همه جوره حس می کنی خدا دوستت داره و همیشه حواسش بهت هست هم خیلی دلچسب و شیرینه.گریه کردن! بله گریه کردن. امیدوارم که هر کسی که به این نعمت نیاز داره، ازش بی نسیب نمونه. (نه اینکه حتما اتفاق بدی بیافته تا کسی گریه کنه)انیمه دیدن هم برام جذاب هست. ولی حس می کنم جنس جذابیت و حال خوب کنی اش، زمین تا آسمون با مقوله های بالا فرق داره. این جور لذت ها به نظر من با اسیر کردن شخص نسبت به خودشون، احساس جذابیت القا می کنند. ولی جذابیت های الهی، آدم رو رها و آزاد می کنه. واقعا این طوری توی قلبم حس می کنم.پنج: آیا در حال حاضر کار یا کارهایی را انجام می‌‎دهید که هدف از انجامشان فقط جلوگیری از حرف مردم باشد؟قبل از دوره ی عجیب نوجوانی و حتی در ابتدایش، اصلا به حرف بقیه اعتنا نمی کردم. ولی کم کم با پاگذاری به اواسط اون، بعضی وقت ها با خودم می گم که مردم چی میگن! ولی به صورت کاملا گذرا به خودم جواب می دم که فاقد اهمیت هستش و به کار خودم ادامه میدم. ولی همیشه سعی می کنم اگر کسی نظری، نقدی و... به رفتار و سبک زندگیم داره رو بشنوم و اگر به نظرم حرفش درست بوده باشه، سعی در تغییر می کنم.شش: آیا کاری است که شما فکر ‎کنید خرافه است، ولی آشنایان شما، به انجام آن کار اصرار و باور داشته باشند؟واقعا فکر نمی کنم ولی اگر چیزی باشد الان به خاطر ندارم!هفت: بزرگترین اتّفاق زندگی شما که باعث شد بیشتر از همیشه نسبت به خودتان شناخت پیدا کنید چه بوده است؟چیز خاصی یادم نمیاد ولی فکر کنم برای الان رفاقت با دوستانم جواب مناسبی باشد.پ.ن: احتمالا یکی این سوال رو ده سال بعد ازم بپرسه بهش بگم که ازدواج موجب این خودشناسی عمیق شده باشه. چون فکر می کنم آدم ها از شناخت خودشون فراری هستن و یک اتفاق مهم بزرگ باید بیافته تا اونها رو وادار به خودشناسی بکنه.حالا که دارم فکر می کنم به نظرم درک و اثبات وجود خدا که نیاز به خودشناسی داره، جواب بهتری برای این سواله.هشت: آخرین باری که جوری قضاوتتان کردند که دلتان سخت شکست را به خاطر دارید؟ می‌‎توانید درباره‎اش بنویسید؟خیلی با قضاوت شدن دلم نمیشکنه. از قضاوت شدن هم ترس چندانی ندارم. ولی بعضی وقت ها که خودم، خودم رو قضاوت می کنم دلم بدجور میشکنه. واقعا خداروشکر که خود خدا روز قیامت قضاوت می کنه. وگرنه اگه قرار بر این بود که خودم، خودم رو قضاوت کنم، بی تعلل می رفتم توی جهنم!نه: آیا در ذهن خود به یک تصمیم بزرگ فکر می‎‌کنید؟ این تصمیم قرار است چه تاثیرات شگرفی در زندگی شما داشته باشد؟ترجیح می دهم از تصمیمات بزرگی که برای زندگی ام مد نظر دارم، صحبت نکنم. ولی به عنوان یک مطلب کلیشه ای از یک پشت کنکوری، تصمیم دارم از شنبه ی کاری بعدی با قدرت درس بخوانم!!ده: آیا کاری بوده است که از انجامش خیلی اکراه داشته باشید ولی به اصرار دیگران و یا فرد خاصی به آن کار تن داده باشید و الان پشیمان باشید؟معمولا آن "دیگران"-ی که در زندگی من هستند من را مجبور به کارهایی که ناخوشایند هست برام نمی کنند. ولی می توانم بگوییم خیلی کارها است که به اصرار نفسم انجام داده ام و الان پشیمان هستم.یازده: اگر خدا شما را برای انجام یک ماموریت ویژه خلق کرده باشد، آن ماموریت چیست؟ آیا حواستان به درست انجام دادن این ماموریت هست؟خیلی سوال ظریف و قشنگیه. اگه بخوام از بُعد مذهبی جواب بدم می گویم که آن ماموریت پرستش خداست که بعضی جاها پایم لنگیده است اما امیدوارم خدا به خداوندی اش، زیر دوازده ای ها را هم پاس کند.در بُعد های دیگر هم دوست دارم به این موضوع فکر کنم اما الان نیازی بهش نیست. به شخصه خیلی دوست دارم که واقعا ماموریت ویژه ای برایم در نظر گرفته شده باشد!منِ دیگر منیکی از داستان هایم که خوشحال می شوم مطالعه اش کنید: https://vrgl.ir/nKphd محمد رضامحمد رضاThu, 01 Jun 2023 22:56:51 +0330https://virgool.ir/@M.R.QOMNAM/the-night-when-the-moon-gave-a-broken-light-cpmhluatpeu1بسم الله الرحمن الرحیموَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَسوگند به قلم و آنچه می نویسندداستان خود نوشت قدیمی تک قسمتینویسنده: M.R.QOMNAMتوجه: ایده ی اصلی داستان برای خودم نیست.مرضیه که در حال پاک کردن اشک هایش، داخل ماشین نشسته بود رو به علیرضا کرد و گفت: به نظرت اگر ما دیروز می فهمیدیم که این اتفاق افتاده، بهتر نبود؟ چرا بابا مرتضی ازمون پنهان کرد؟علیرضا که در دل، ناراضیتی از اتفاق دیشب نداشت و ظاهری اندوهگین و بهت زده داشت درحالی که داشت پشت ماشین آقا مرتضی، با ماشین حرکت می کرد گفت: اگر دیروز می فهمیدیم که کلا برناممون بهم می خورد. خیلی ها صدمه می دیدن. بیشترین صدمه هم به من می رسید...مرضیه در حالی که کمی خجالت کشیده بود، به فکر فرو رفت...بیست و چهار ساعت قبل، اتاق سی سی یو:پدر آقا مرتضی درحالی که به صورت دراز کشیده روی تخت سی سی یو است و لوله های مختلفی داخل حلقش است، با صدایی ضعیف به آقا مرتضی می گوید: مرتضی جان! اگر اتفاقی افتاد، نمی خواهم برنامه ی امشب کنسل بشه. تقصیر اون دوتا جوون چیه؟ بعد سرفه ی شدیدی کرد و به خواب رفت.آقا مرتضی که شوکه شده بود، قطره ی اشکی از صورتش به زمین چکید و به پدرش گفت: رضایت خدا در رضایت پدر نهفته، حتما پدرجان. نمی گذارم که برنامه ی امشب که موجب خوشنودی شما و خداست، عقب بیافته. بعد خودش را جمع و جور کرد و با گفتن «اذا اصابتهم مصیبه قالو انا لله و انا الیه راجعون» اتاق را ترک کرد و به سمت پرستار رفت و گفت: اگر امکانش هستش پدرم تا فردا صبح در سی سی یو بماند.پرستار که سرش شلوغ بود و روپوشی سفید بر تن داشت گفت: چشم حتما. فقط در مبحث هزینه...جمله اش تمام نشده بود که آقا مرتضی گفت: نگران هزینه ها نباشید. همش را پرداخت می کنم.این را گفت و از بیمارستان (ائمه ی اطهار) خارج شد.قبل از اینکه به خانه برسد، کنار یک ویتامینه سرا که از قضا خیلی هم شلوغ بود، توقف کرد که با خوردن بستنی ای شیرین، بغض خودش را فرو ببرد و چهره اش را خندان به نظر برساند. وقتی که شروع به خوردن بستنی کرد ناگهان پسر بچه ای که در حال دود کردن اسپند بود و سر و رویش کثیف بود به شیشه ی ماشین زد و از آقا مرتضی طلب پول کرد. آقا مرتضی که دلش به رحم آمده بود پسرک را به داخل ماشین دعوت کرد و یک بستنی او را مهمان کرد و میزان قابل توجهی پول به پسرک داد و گفت: عمو جان میشه برای من دعا کنی؟پسرک که نمی دانست دعا کردن چیست و چگونه باید انجام دهد، با دهنی پر از بستی به آقا مرتضی گفت: عامو. چلپ، چلپ. دعا کردن چه شکلیه؟آقا مرتضی که خنده اش گرفته بود، با لبانی خندان به پسرک گفت: فقط بگو خدایا! به عموم کمک کن.بعد از اینکه پسرک رفت آقا مرتضی روبه آسمان کرد و خدارا بابت نعمت ها و کمک های آشکار و نهانش سپاس گفت.وقتی که به خانه ی بی بی معصومه رسیدند، بی بی با اینکه ناراحت و اندوهگین بود و توان بلند شدن نداشت، آمد و از آنها پذیرایی کرد و گفت خوشحالم که وفات حاجی موجب بهم خوردن برنامه ی شما نشد. از پسرم هم خیلی راضیم که تونست وصیت حاجی رو خوب اجرا کنه.جمله ی بی بی تمام نشده بود که مرضیه گریه اش گرفت و مادربزرگش را در آغوش گرفت و در حالی که گریه می کرد و حال خوبی نداشت با ناله و صدای بلند گفت: دوست داشتم باباجون هم می بود و توی مراسم ما شرکت می کرد. اون عروسی هیچ بزرگی نداشت.بغض علیرضا هم ترکید و همسرش را از پشت، نوازش کرد.بی بی که درحال کنترل خودش بود خطاب به مرضیه گفت: شاید به عدد سنم از مرتضی بیشتر باشه ولی حقیقتا مرتضی دیشب بزرگتری کرد. من ازش خیلی راضیم. ان شاء الله خدا هم ازش راضی باشه.در آغوش بی بی خیالم آسوده و از دنیا فارغ بودم. داشتم در بغل بی بی گریه می کردم که بابا مرتضی ماشین را پارک کرد و با لباس سیاهی که آغشته از خاک قبر باباجون بود، وارد خانه ی بی بی شد. قبل از اینکه فکر کند آمد و مثل همیشه سریع پیشانی و دست بی بی را بوس کرد و گفت: بی بی جان شرمنده دیشب قضیه رو به شما نگفتم. بی بی که مثل همیشه از تواضع و خداترسی پسرش، قند در دلش آب می شد به بابا مرتضی گفت: پسرم دیشب سنگ تمام گذاشتی. برای چه عذر خواهی می کنی. سپس بابا هم کنار من بی بی را به آغوش کشید.نفهمیدم بابا مرتضی به مرضیه چی گفت ولی هرچه بود، در مورد من بود. چون بعد از اتمام حرف بابا مرتضی، مرضیه خانوم با رضایت مندی به من نگاه کرد و اشک در داخل چشمانش، برق زد و لحظه ای غم از دست دادن پدربزرگش را فراموش کرد.وقتی به خانه رسیدم و خانه را ناآماده برای مراسم امشب دیدم، برق از سرم پرید و از کنار بادکنک ها و ریسمان های چراغ و صندلی های نامرتب، خودم را به زهرا خانوم رساندم و با لحنی منطقی گفتم: عزیز من! من فقط دوساعت خونه نبودم. چجوری تونستین یک خونه ی نسبتا تمیز رو به این روز در بیارین؟زهرا خانوم در حالی که داشت حیاطو آب و جارو می کرد گفت: خانه ی نامرتب نیمه آماده بهتر از خانه ی تمیزیه که آماده نیست. پس آقا مرتضی اینقدر گلگی نکن و این آب و جارو رو از من بگیر.وقتی که جارو را از زهرا خانوم گرفتم بلند شد و چادر گلداری که به کمرش بسته بود را محکم کرد و به سمت آشپزخانه برای رسیدگی به غذاها رفت.تا به خودم آمدم دیدم یک حیاط به وسعت دریا را باید آب و جارو کنم. همین را زیر لب گفتم که دختر دانشمند خونه، فاطمه خانوم با حاضر جوابی از پشت پنجره داد زد: پدر عزیزم! فقط دویست و پنجاه هفت متر که اینقدر ناراحتی نداره. یک دقیقه شما صبر کنید که من با چایی و کشمش خدمت شما برسم، آب و جارو را خودم می کنم. بعدش در پنجره را با احتیاط بست و سریع رفت که چادر به سر کند. با لبخند رفتم و روی تخت انتهای حیاط نشستم. در همین حین تلفنم زنگ خورد. آبجی زینبم بود. برداشتم و سلام و احوال پرسی کردم. بدون اینکه ماجرای پدر یادم باشد. سلام کرد و گفت: داداش، چه خبر از بابا. می تونه توی مراسم امشب شرکت کنه؟ بلافاصله به خودم آمدم و به زینب گفتم: بابا الان خیلی بهتره ولی متاسفانه نمی تونه توی مراسم شرکت کنه. به همه سلام رسوند و اظهار خرسندی کرد. آبجی زینب که اول یخورده نگران شد و بعد آرام شد گفت: داداش از مرضیه جان چه خبر؟ هنوز آقا دوماد نیاوردتش؟...داشتم با علیرضا دنبال یک لباس خوب می گشتم. خیاط محله مریض شده بود و نمی تونست سفارش قبول کنه. پیدا کردن لباس عروسی که هم خوشگل باشه و هم خیلی تجمّلی نباشه ای که در حین حال پوشیده باشه، سخت بود. ولی من و علیرضا تسلیم نشدیم و داشتیم دنبال لباس می گشتیم. داشتیم از خیابون های شلوغ بازار رد می شدیم که بابا مرتضی زنگ زد و بعد از سلام و احوال پرسی گفت: مرضیه خانوم کجائید؟ کارتون با آقا علیرضا تموم نشد؟ به بابا گفتم: باباجون تازه اول کاریم.بابا خنده ای کرد و گفت: ان شاء الله به پای همدیگر پیر شید.منم از خندیدن بابا خوشحال شدم و گفتم: قربونت برم! ما حدود سه ساعت دیگه کار داریم.پدرم کمی سکوت کرد و گفت: مرضیه خانوم! شما از امشب به بعد دیگه باید قربون آقا علیرضا بری تا من. خداحافظی کردیم و من زیر چشمی آقا علیرضا رو میدیدم و با خجالت به حرف بابام فکر می کردم.ساعت حوالی هفت شب یک روز پاییزی بود. هوا خنک بود و به سردی میل می کرد. بالاخره تونستیم با همه ی زحمت ها، خانه را آماده پذیرایی از مهمان های مراسم بکنیم. حیاط مان بسیار زیبا شده بود. از یکسو چراغ ها، از سوی دیگر بادکنک ها و از سوی دیگر طیف رنگی برگ ها. خداروشکر تا الان نگذاشتم که کسی خبر وفات بابا را بفهمد. هم خوشحال و هم ناراحت هستم. اما خداروشکر به لطف خدا که به من پنجاه سال عمر داد، در طی سال ها و مخصوصا ده سال اخیر، تونستم بیماری سرطان بابا رو هضم کنم و خودم را برای لحظه ی وفاتش آماده تر کنم. معمولا کسانی که از طریق سرطان به رحمت خدا می روند، آرام آرام ضعیف و ناتوان می شوند. مثلا اگر یک کوه سرطان بگیرد، در عرض ده سال به اندازه ی تنه ی درختی لاغر و ناتوان می شود. هر روز از این ده سال، داشتم خودم را آماده ی این لحظه می کردم ولی درآمیختگی این لحظه با عروسی دختر بزرگم، اذیتم می کند. حرف مردم برایم ارزشی ندارد ولی امیدوارم که مراسم امشب به خوبی و خوشی برگزار شود و مشکلی پیش نیاید. این هم خواسته ی من است و هم خواسته ی پدرم. نمی گویم که ناراحت نیستم ولی سعی در کنترل خود و خوشحال نشان دادن خودم دارم. امیدورام اول از همه خدا، سپس امام زمان (ارواحنا له الفدا) و بعد از آن، پدرم کمکم کنند تا بتوانم این شب را به خوبی و خوشی به اتمام برسانم. داشتم اینها را به خودم می گفتم که زنگ در خورد. اولین مهمان مان، آبجی زینب بود. البته او خودش صاحبخانه است. به محمد باقر گفتم که برو در را باز کن. عمه جانت آمده است. تا کلمه ی عمه را شنید، مثل فشنگی که از تفنگ رها می شود، دوید و به سمت در رفت.کیلی کوشحال شده بودم. عمه ژون اومده بود. او همیشه دشت پُل به کانه ی ما می اومد و من هم دوشت داشتم اولین نَفَلی باشم که کولاکی های عمه ژون لو بُکولَم. شلیع لَفتَم که دل لو باژ کنم. اینقدل عَژَله داشتم که نفهمیدم پام به کژا گیل کلد و پلت شدم لوی ژمین و گِلِه کلدم. پام اوک شده بود. داشتم گِلِه می کلدم که آبژی فاطمه شنید و اومد بَگَلَم کَلد. دَل حالی که بَقل آبژی فاطمه بودم، لَفتیم و دَل لو باژ کَلدیم.محمد باقر خیلی سنگین شده بود و کمرم داشت از سه ناحیه می شکست. در رو که باز کردم، هم عمه جون اومده بود و هم بی بی معصومه. محمد باقر رو انداختم روی یک دستم و با اونیکی، دست دادم و سلام و احوال پرسی کردم. عمه که فهمیده بود محمد باقر رو دستم سنگینی می کنه، اونو از من گرفت و وسایلش را به من داد تا دست و صورت محمد باقر رو بشوره و زخمش رو پانسمان کنه.دوست داشتم قبل از شروع شدن مراسم، یه سری به بابا بزنم و حالشو بپرسم. بعد از اینکه به محمد باقر رسیدگی کردم، رفت و به داداش هم گفتم. داداش با متانت و خونسردی کامل به من گفت: میری که چی؟ از اینجا تا بیمارستان نزدیک یک ساعت راهه. ترافیک رو هم در نظر بگیریم میشه یک ساعت و نیم. یک ربع هم بخواهی پیش بابا بمونی، ده و نیم میرسی اینجا که یا سر شامیم و یا مراسم تموم شده. به نظر من اینک بابا توی مراسم شرکت نمی کنه کافیه. حالا تو هم نباشی مرضیه خیلی ناراحت میشه.یخورده فکر کردم و دیدم راست میگه. مرضیه چه گناهی کرده. به هرحال من عمه اش هستم و باید در نبود موقت پدربزرگش، حسابی براش جبران کنم. به داداش تأییدی دادم و رفتم توی آشپزخونه که به زهرا خانوم کمک کنم.دیروز بابا و آقا علیرضا، غیر مستقیم به من فهموندن که دوست ندارن خیلی آرایش بکنم. قبل از اینکه بابا و علیرضا به من بگن، خودمم اصلا دوست نداشتم خیلی آرایش بکنم. دوست داشتم ظاهر مذهبی حفظ بشه و با چادر طرح دار سفیدم، و یک لباس خوب و پوشیده، توی مراسم شرکت کنم. همونطور که در آرایشگاه منتظر بودم، آرایشگر اومد و گفت: آقا دوماد از راه رسید عروس خانوم. دل تو دلم نبود. آروم که داشتم از پله میرفتم پایین، خدا خدا می کردم که مراسم امشب به خوبی و خوشی تموم بشه. درسته که اضطراب داشتم ولی بیشتر از اون خوشحال بودم. به پله ی آخر که رسیدم دیدم علیرضا کنار ماشین وایساده و داره برام دست تکان میده. اون هم همونطور که قول داده بود، ظاهرش را آراسته کرده بود ولی از تجمل خبری نبود. با اینکه هرچقدر که پول می خواستیم داشتیم، ولی هم خانواده ی ما و هم خانواده ی آقا علیرضا، از بریز و بپاش و اسراف و تجمل گرایی، گریزان بودیم. سوار ماشین شدیم و به سمت خانه ی ما حرکت کردیم. با اینکه جواب سوالم را میدانستم، ولی از علیرضا پرسیدم: چرا من؟ توی دانشکده خیلی ها بودن که درسشون از من بهتر بود. و تو هم که همیشه رتبه یک دانشکده بودی و همه ی اساتید دوستت داشتند. چرا بین این همه گزینه ی جورواجور اومدی سراغ من؟ سرخ و سفید شدم تا تونستم این سوالو ازش بپرسم. آقا علیرضا خیلی جواب قشنگ و دلنشینی داد و گفت: اکثر دخترهای دانشکده، ارزش خودشونو نمی دونستن و با کم حجابی به خودشون بی احترامی می کردن، حالا وقتی کسی خودش، به خودش که باارزش ترین فرد در نظرش هست، بی احترامی می کنه، توقع داری به مثل منی، با احترام برخورد کنه؟ بعدش ادامه داد: این اولین دلیل من بود. و هرروز که بیشتر باهات آشنا می شدم، به دلیل هام اضافه می شد.وقتی جمله ی آخرش رو تموم کرد، لپام بی اراده سرخ شد و لبخند ملیحی روی صورتم شکل گرفت. وقتی که به سر کوچه رسیدیم، نور چراغانی ها توجهمان را جلب کرد. چند نفری به استقبال ما آمدن. رفته رفته جمعیت استقبال کننده آنقدر زیاد شد که من پدرم را گم کردم و فقط بقیه ی فامیل رو می دیدم. وقتی که پیاده شدیم، جمعیت کِل می کشید و تبریک می گفت. همراه جمعیت رفتیم و با آقا علیرضا روی صندلی های مخصوص در اتاق نشستیم. هرکسی کادویی می داد. از همه تشکر کردیم و برای صرف شام، وارد حیاط شدیم. بعد از شام، من و آقا علیرضا که قبل تر نیت کرده بودیم بعد از مراسم عروسی بریم جمکران، رفتیم و سوار ماشین شدیم. بعضی ها تا قبل از عوارضی اتوبان تهران قم، دنبال ماشین ما می آمدند و بوق می زدند. آقا علیرضا روبه من کرد و گفت: تو شهر بوق نزدم چون شب بود و مردم اذیت می شدند. وقتی وارد اتوبان تهران قم بشیم، حتما از خجالتت در میام. سپس لبخندی زد و عینکش را به من داد تا برایش تمیز کنم. وقتی رسیدیم جمکران، تا داشتم از ماشین پیاده می شدم، دیدم بابام هم اومد کنار ما پارک کرد. گفتم: عه باباجان شما هم دنبال ما اومدید؟ آرام خندیدم و ادامه دادم: تازه دو ساعته که منو ندیدید. اینقدر زود دلتان برام تنگ شد؟پدرم پاسخ داد: من برای همراهی شما نیامدم. خودم اومدم یخورده درد و دل کنم.با آقا علیرضا رفتیم و داخل شدیم. بعد از نماز مخصوص، درحالی که با چادر سفید عروسی داشتم تسبیح می گفتم، علیرضا گفت: نخواستم جلوی باباجون بگم. ولی فکر کنم چیزی شده. وقتی که داشتیم وارد خانه می شدیم، من به باباجون گفتم که جای پدرش خالی نباشد، بعد یخورده بهت زده شد و تشکر کرد. الان هم آمده است جمکران و می خواهد درد و دل کند. ممکنه ...نگذاشتم حرفش را تمام کند و به او گفتم: آقاجون حدود ده سال سرطان داشت، معلومه که اسمش جلوی بابام بیاد یخورده ناراحت بشه. چون عین ده سال رو باباجون داشت از آقاجون مراقبت می کرد. به ذهنت بد راه نده!ما زودتر از باباجون پاشدیم و به سمت تهران حرکت کردیم.فردا صبح بعد از نماز صبح،باباجون پیامی در واتساپ برای کل خاندان به اشتراک گذاشت:اذا اصابتهم مصیبه قالو انا لله و انا الیه راجعونحاج محمد خداداد، بعد از تحمل ده سال بیماری سرطان، دیروز صبح دار فانی را ودا گفت ...محمد رضامحمد رضاSun, 21 May 2023 15:03:48 +0330https://virgool.ir/MAHDIJAN/just-with-you-prmq6jcpcya2بسم الله الرحمن الرحیمشازده کوچولو برای بودن پیش گلش، همه ی دنیا را کنار زد...اما من برای لحظه ای با او بودن، بهانه تراشی می کنم...دکارت می گویید: من می اندیشم، پس هستم.فکر می کنم دکارت یادش رفت که جمله اش را اینطوری بگوید:من می اندیشم، پس عقل دارم. عقلی در گروِ خالق دارم. پس منی وجود دارد که در گروِ خداست...وجود من در گروِ وجود خداست و وجود خدا، بی نیاز از وجود کس دیگری...عارف که ز سرّ معرفت آگاه است ??? بی خود زخودست و با خدا همراه استنفی خود و اثبات وجود حق کن ??? این معنی لا اله الا الله است“ابوسعید ابوالخیر”محمد رضامحمد رضاSat, 20 May 2023 16:48:20 +0330