نوشته های lyselle

< لاشه >

lyselle — Sat, 29 Aug 2026 22:25:59 +0330

دوستان عزیز هر نظری داشتین بگین. اگه جایی ایراد داشت،یا میشد بهتر نوشته بشه، اشاره کنید…تعارف هم لازم نیست نظر واقعی‌ تون رو ترجیح میدم.<شنونده‌ی هر انتقاد و پیشنهادی هستم.>ساعت هفت صبح بیدار شدمرفتم حمام دوش گرفتم و موهام رو خشک کردم.بوی صابون می‌دادم...همه‌ چیز عادی بود، تا وقتی از حمام بیرون اومدم و چشمم افتاد به در اتاق خوابنیمه‌ باز بود.من یادم نبود دیشب باز گذاشته باشمشرفتم جلو و در رو کامل باز کردم.روی تخت، یک جسد خوابیده بودمدتی نگاهش کردم... نه خیلی زیاد.….موهاش سیاه بود.پلک‌هاش بسته.دهنش کمی باز مونده بود.انگار موقع مردن، چیزی یادش افتاده بود و فرصت نکرده بود بگه..در رو بستم و رفتم آشپزخونهقهوه درست کردم، نشستم و خوردمساعت هشت و نیم تلویزیون رو روشن کردم..خبر پخش می‌شد.مجری درباره ‌ی یه اتفاق حرف می‌زد و مردم دور چیزی جمع شده بودن.پتو روی چیزی کشیده شده بود..نگاه نکردم.قهوه‌م رو هم زدم..ساعت ده دوباره رفتم اتاق.. جسد هنوز روی تخت بود.!گفتم /+ هنوز اینجایی؟جوابی نداد..! البته که نداد.ملافه‌ی سفید رو از کمد برداشتم و کشیدمش روی جسدحالا فقط یه برآمدگی روی تخت مونده بود مثل کسی که خوابیده.برگشتم پذیرایی.. سیگارم رو روشن کردم و دود رو بیرون دادم.سقف تمیز بود.. من همیشه سقف رو تمیز نگه می‌دارم.…ساعت یازده و نیم زنگ در خورد، پستچی بودیه پاکت داد دستم و گفت \- مدارک شماگفتم /+ ممنون.در رو بستم و پاکت رو باز کردم.. قبض برق بود.. گذاشتمش کناردوباره رفتم اتاق خواب.. ملافه هنوز سر جاش بود.دستم رو بردم زیرش و مچش رو گرفتم سرد بود،نه سردِ معمولی.. سرد چیزی که مدت زیادیه دیگه قرار نیست گرم بشهدستم رو پس کشیدم و باز رفتم حمام،دست‌ هام رو با آب سرد شستموقتی سرم رو بالا اوردم خودم توی آینه بودم.پوستم سفید شده بود... چشم‌ هام خسته بودن….یکی از چشم‌ هام کمی بزرگ ‌تر از اون یکی به نظر می‌رسیدچند ثانیه نگاهش کردم گفتم/+ خوبه …نمی‌دونم منظورم چی بوداز حمام بیرون اومدم و کشوی آشپزخونه رو باز کردمچاقوی گوشتی رو برداشتم و تیزش کردم..رفتم اتاق و ملافه رو کنار زدم، چشم‌ هاش بسته بود.. همون ‌طور که صبح دیده بودمش.چاقو رو پایین اوردم.یک برش.تمیز..از گلو تا زیر قفسه‌ ی سینه.خونی بیرون نیومدچیز عجیبی هم اتفاق نیفتاد….فقط صدای پارچه‌ ی تخت بود که زیر فشار چاقو کشیده شدچاقو رو روی پاتختی گذاشتم و ملافه رو دوباره رویش کشیدمرفتم پذیرایی و سیگار دیگری روشن کردمسقف هنوز تمیز بود.ساعت یک شد.کفش‌هام رو پوشیدم و کلید رو برداشتمقبل از بیرون رفتن، یه لحظه پشت سرم رو نگاه کردمدر اتاق خواب بسته بود،برگشتم و قفلش کردماز پله‌ها پایین رفتمتوی کوچه یه گربه نشسته بود..نگاهم کرد، من هم نگاهش کردمگربه بلند شد و رفت.ماشین رو روشن کردم.. یک و ربع بود.رانندگی کردم تا رسیدم به زمین سرد و خشک..جاده خلوت بود.. آسمون خاکستری.. زمین هم خشک..هیچ‌ کس اون اطراف نبودماشین رو خاموش کردم و چند دقیقه همون‌ جا نشستمبعد زیر لب گفتم /+ همه‌ چیز مرتبهمکث کردم..+ گوشت بریده شدباز.. مکث.+ ملافه نو بودو بعد …+ سقف تمیزه.!پیاده شدم. صندوق عقب رو باز کردمچیزی اونجا بود.. بزرگ و سنگین.پیچیده‌ شده توی یه پارچه‌ ی سیاه.. مدتی نگاهش کردمدستم رو روی پارچه گذاشتم.. سرد بود.. همون‌ قدر سرد.زیر لب گفتم /+ این دیگه چیه؟جوابی ندادم،چون می‌دونستمصندوق رو بستم و سوار ماشین شدمموتور رو روشن کردم.. قبل از حرکت، به آینه‌ ی وسط نگاه کردمصندلی عقب خالی بود.. ولی برای چند ثانیه مطمئن شدم کسی آنجا نشستهبرنگشتم.فقط گفتم /+ فردا صبح دوباره بیدار می‌شم.. دوباره قهوه می‌خورم.. دوباره میرم اتاق.. دوباره ملافه رو کنار می‌زنم، و اگر هنوز اونجا باشه … دوباره برش می‌زنم..

< تنها راه خروج >

lyselle — Sat, 29 Aug 2026 15:29:06 +0330

دوستان عزیز هر نظری داشتین بگین. اگه جایی ایراد داشت،یا میشد بهتر نوشته بشه، اشاره کنید…تعارف هم لازم نیست نظر واقعی‌ تون رو ترجیح میدم.<شنونده‌ی هر انتقاد و پیشنهادی هستم.>من معمولاً ساعت سه و نیم بیدار میشمنه با صدای الارم…با صدای قطارتق‌ تق… تق‌ تق…هر شب همینهمشکل اینه که نزدیک‌ ترین ایستگاه، چند کیلومتر با این خونه فاصله دارهو هیچ ریل قطاری هم این اطراف نیستاوایل فکر می‌کردم خواب می‌بینم ولی بعد فهمیدم خواب نیستچون بعضی شب‌ ها قبل از اینکه صدا شروع بشه، می‌دونم قراره بیاد،امشب هم همین‌ طور بود..چشمام رو باز کردم.ساعت ۳:۲۹ بود.یک دقیقه بعد…تق.تق.تق.دیگه نمی‌خوابمفقط به سقف نگاه می‌کنم و منتظر می‌مونمتوی این خونه…ساعت سه و نیم همه ‌چیز تغییر می‌کنه….یخچال خاموش میشه،صدای لوله ‌ها قطع میشهحتی باد هم دیگه به پنجره نمی‌خوره.انگار خونه برای چند دقیقه نفس نمی‌کشه.. من هم نفس نمی‌کشماز بچگی بهم گفتن اگر نصف شب بیدار شدی،توی آینه نگاه نکنهیچ‌ وقت نگفتن چرا.تا وقتی مجبور نشدیم لازم نیست بعضی چیزارو بدونیم…بلند شدم، چراغ رو روشن نکردم، راهرو تاریک بود.آینه همون‌ جا بود.. قدیمی و بلند.. با لکه‌ هایی که هیچ ‌وقت پاک نمی‌شدنمن ازش متنفر نبودم..از چیزی که هر از گاهی داخلش می‌دیدم متنفر بودم.اولین بار وقتی هشت سالم بود دیدمش.خودم جلوی آینه ایستاده بودم اما انعکاسم دستم رو گرفته بود.در حالی که دست من کنار بدنم بود…برای مادرم تعریف کردم،گفت( + خواب دیدی. )سال‌ها بعد فهمیدم مادرم آن شب تا صبح جلوی در اتاقم نشسته بود….امشب جلوی آینه ایستادمنگاه کردم...خودم بودم.همون صورت…همون چشم‌ ها...همون موهاهمه‌ چیز درست بود.….تقریباً ،.!فقط من لبخند نمی‌زدم ولی اون میزد..خیلی کم. در حدی که اگر حواست نبود، نمی‌دیدیشدستم رو بالا بردم...اون هم بالا برداین بار همزمان.صبر کردم…هیچ اتفاقی نیفتادیک قدم عقب رفتم..اون جلو اومد.همون‌ جا فهمیدم..دیگه انعکاسم نیست.چند ثانیه فقط نگاهش کردمبعد خیلی آروم گفتم /( - تو چی می‌خوای؟ )لب‌ هاش تکون خورد اما صدایی نیومد.دوباره گفتم /( - منو می‌بینی؟ )این بار جواب داد.. نه با صدا.… با لب‌هاش ،آروم گفت \( + من همیشه می‌دیدمت. )دستم یخ کردچون این جمله رو قبلاً شنیده بودمخیلی سال پیش…از خودم.برگشتم سمت اتاق..پشت سرم صدای ناخن روی شیشه اومدآروم.سه بار.تق.تق.تق.نایستادماگر برمی‌گشتم..، می‌دیدمش و من هنوز نمی‌خواستم ببینمش.در اتاق رو بستمقفل کردم... بعد یادم افتاد…اتاق من از اول در نداشت..همیشه نداشتهمن فقط فکر می‌کردم داره..صدای قطار دوباره شروع شد.این بار خیلی نزدیک ‌تر….تق‌ تق.تق‌ تق.تق‌ تق.رفتم کنار پنجره ولی پرده رو کنار نزدملازم نبود.نور چراغی از زیر در وارد اتاق شددرِ راهرو…در حالی که من می‌دونستم هیچ دری اونجا نیستصدای قدم اومد، خیلی آروم.یکی.… بعد یکی دیگه….ایستاد.سمت دیگه‌ی در.و بعد صدای خودم رو شنیدم..« در رو باز کن »هیچ جوابی ندادم… دوباره گفت..« می‌دونی تنها راه خروجه »چشمام رو بستمنه.این بار صدا از پشت در نبود...از داخل اتاق می‌اومداز جایی نزدیک ‌تر..خیلی نزدیک‌ تر.چشمام رو باز کردم..آینه‌ی کوچکی که روی میز بود، رو به‌ رویم قرار داشت.من هیچ‌ وقت آینه ‌ای روی میزم نداشتماما تصویرم داخلش بود.. نشسته بود و من ایستاده بودم.لبخند نمیزد…فقط با انگشتش روی شیشه چیزی می‌نوشتچهار حرف.. آروم جلو رفتم.نوشته بود..« بیا بیرون. »پشت سرم صدای قطار بلند شددیگه تق‌تق نبود،صدای ترمز بودصدای نزدیک شدن چیزی که نمی‌تونستم ببینمشدستم رو روی شیشه گذاشتماون طرف دستم را گرفتسرد بود.. نه مثل شیشه….مثل دست کسی که مدت خیلی زیادی مرده.دستم هنوز روی شیشه بود..آن طرف، چیزی دستم را گرفته بودمحکم نگرفت.. انگار مطمئن بود که فرار نمی‌کنمصدای قطار دوباره آمد.. این بار از پشت سرم….تق.تق.تق.نفس کشیدم.. انعکاسم هم نفس کشیداما این بار…من هنوز نفس نکشیده بودم.

<نامه‌ هایی که نباید به مقصد می‌رسیدن>

lyselle — Fri, 28 Aug 2026 23:26:29 +0330

دوستان عزیز هر نظری داشتین بگین. اگه جایی ایراد داشت،یا میشد بهتر نوشته بشه، اشاره کنید…تعارف هم لازم نیست نظر واقعی‌ تون رو ترجیح میدم.<شنونده‌ی هر انتقاد و پیشنهادی هستم.>اولین نامه روز هفدهم آبان رسید.نه تمبری داشت نه نشانی فرستنده ‌ای روی پاکت بود.فقط اسم او، با خطی باریک و کمی کج روی پاکت نوشته شده بود.{ برای آوا . }پاکت را همان شب باز کرد.داخلش فقط یک صفحه بود….[ امروز دوباره از جلوی کافه رد شدم، هنوز همون صندلی کنار پنجره خالی بود،نمی‌دونم چرا هر بار فکر می‌کنم این بار میایی. ]پایین صفحه هیچ اسمی نبود. آوا چند دقیقه به نامه خیره ماند.بعد آن را تا کرد و داخل کشوی میزش گذاشت.فکر کرد شاید اشتباهی آمده.اما شب بعد نامه‌ی دیگری رسید.[ تو همیشه قهوه‌ت رو بدون شکر می‌خواستی،ولی هر بار قبل از اولین جرعه، یک قاشق شکر روی میز میذاشتی،می‌گفتی برای وقتی که تلخ شد. ]آوا این بار ترسید،چون این را هیچ‌کس نمی‌دانستحتی خودش یادش نمیامد چرا این کار را می‌کرد.صبح… نامه را با خودش به کافه بردهمان کافه‌ای که نامه دربارش نوشته بودصندلی کنار پنجره خالی بود.… آوا نشست.قهوه سفارش داد. بدون شکر.وقتی فنجان را اوردند، ناخودآگاه یک قاشق شکر کنار ان گذاشت.مدتی به قاشق نگاه کرد.بعد آرام گفت/( + مسخرست. )اما قاشق را برنداشت، نامه‌ها ادامه پیدا کردندهر چند روز یک‌بار،هیچ‌ کدام طولانی نبودنداما هر کدام چیزی را درباره‌ی آوا می‌گفتند که خودش فراموش کرده بودیک نامه درباره‌ی شالی بود که در زمستان هشت سال قبل گم کرده بود….یکی درباره ‌ی زخمی کوچک روی انگشت اشاره‌ ش….یکی درباره‌ ی شبی که ساعت سه صبح از خواب بیدار شده بود و بی‌ دلیل گریه کرده بود….و یکی فقط این بود :[ تو از آسانسور نمی‌ترسی.از آینه‌ ی داخل آسانسور می‌ترسی. ]آوا بعد از خواندن این نامه جلوی آینه‌ی آسانسور ایستاد.برای اولین بار به انعکاس خودش دقیق نگاه کرد.چیزی ندید…فقط خودش بوداما وقتی آسانسور در طبقه‌ ی پنجم باز شدمتوجه شد تمام مدت ناخوداگاه دستش را روی گردنبندی گذاشته که سال‌ ها بود به گردنش می‌انداخت،گردنبندی با یک پلاک کوچک نقره‌ ای،پلاک را باز کرد…داخلش یک حرف حک شده بود| ر . |او هیچ‌ وقت نمی‌دانست این حرف برای چیستآن شب نامه‌ ی بعدی رسید :[ هنوز گردنبند رو داری، عجیبه، با اینکه گفتی هیچ‌ چیز از « اون شب » یادت نمیاد. ]آوا همان‌جا نشست،تمام پنجره‌ ها بسته بودند…خانه ساکت بود.نامه را دوباره خواند.« اون شب. »کدام شب؟اولین بار جواب نامه را نوشت.روی کاغذ فقط یک جمله نوشت /( + تو کی هستی؟ )نامه را داخل همان پاکت گذاشت، اما نمی‌دانست آن را کجا بفرستدصبح روز بعد، نامه دیگر روی میز نبودجایش یک پاکت جدید بود.در آن نوشته شده بود :[ بالاخره پرسیدی!. ]این بار نامه طولانی‌ تر بود :[ من کسی نیستم که فکر می‌کنی.شاید حتی کسی نباشم که تو فکر می‌کنی وجود داشته.اما اگر می‌خوای جواب تمام سوال‌هات رو بدونی،جمعه، ساعت شش، برو ایستگاه قدیمی قطار.سکو سوم.نیمکت سبز.من اونجا منتظرت می‌مونم. ]آوا تمام هفته به رفتن فکر کردجمعه که رسید، باران می‌بارید.ایستگاه قدیمی سال‌ ها بود که تعطیل شده بودسکوها خیس و خالی بودندچراغ‌ های زرد، ضعیف و لرزان، روی زمین خیس افتاده بودندآوا به سکوی سوم رفتنیمکت سبز هنوز همان‌ جا بود…اما کسی روی آن نبودفقط یک پاکت روی نیمکت گذاشته شده بود.آوا آن را برداشت..داخلش یک عکس بودعکس خودش،کنار مردی که صورتش تقریباً از کادر بیرون افتاده بود.پشت عکس نوشته شده بود :[ تو گفتی اگر یک روز فراموشت کردم،نذار دوباره پیدات کنم. ]آوا عکس را برگرداند، مرد را نمی‌شناخت.یا شاید…نمی‌خواست بشناسد.چند دقیقه همان‌جا ایستاد،بعد صدای قطاری از دور آمد… قطاری که قرار نبود از آن خط عبور کند.آوا برگشت. هیچ قطاری نبود.فقط صدای سوتی کوتاه در تاریکی پیچید.وقتی دوباره به نیمکت نگاه کرد، نامه‌ی دیگری روی آن بوداین یکی با دست‌ خط خودش نوشته شده بود :[ اگر این نامه رو پیدا کردی یعنی دوباره همه ‌چیز رو فراموش کردی. ]آوا دیگر نتوانست ادامه بدهد پاکت را بست و به خانه برگشت.آن شب برای اولین بار تمام کشوی میز را خالی کردنامه‌ ها را روی زمین چید…کنار هم.… یکی‌یکیتاریخ‌ ها را مرتب کرد…هفدهم آبان.بیست‌ و سوم آبان.دوم آذر.دوازدهم آذر.و بعد…چیزی که نباید آنجا می‌بود!نامه‌ای با تاریخ هفت سال قبل..آوا آن را باز کرد، نوشته شده بود :[ اگر داری اینو می‌خونی،پس هنوز زنده‌ ای.نمی‌دونم این بار کدوم‌مون فراموش کرده.تو یا من… ]دستش یخ کرد.. پایین نامه یک اسم نوشته شده بود.رها.همان حرف روی گردنبند.. همان اسمی که هیچ‌ وقت به یاد نمی‌اورد.آوا تا صبح نخوابید..صبح، جلوی آینه ایستاد و گردنبند را باز کرد.پشت پلاک، چیزی بود که قبلاً ندیده بود…یک تاریخ..؛هفدهم آبان.هفت سال قبل!همان روزی که اولین نامه به دستش رسیده بودبرای اولین بار شک کرد که شاید نامه‌ ها قرار نیست چیزی را به یادش بیاورند... شاید قرار بود چیزی را از او پنهان کنند.آن روز تمام نامه ‌ها را سوزاند.جز یکی... آخرین نامه.نامه‌ای که هنوز جوابش را نمی‌دانست…روی آن نوشته شده بود :[ آوا،اگر یک روز نامه‌ای از من به دستت رسید، جوابش رو نده.چون من دیگه نیستم.و اگر هنوز نامه می‌فرستم،یعنی تو هم نباید اینجا باشی.. ]او مدت زیادی به جمله‌ی آخر نگاه کردبعد برای اولین بار متوجه شد چیزی در اتاقش تغییر کرده.روی میز… دو فنجان قهوه بود.یکی کنار پنجره، یکی رو به ‌رویش.فنجان دوم هنوز گرم بود و کنار آن، یک قاشق شکر روی میز گذاشته شده بودآوا آرام نشست و به صندلی رو به‌ رو نگاه کردآرام گفت /( + رها ؟ )هیچ جوابی نیامدفقط صدای ورق خوردن کاغذی از اتاق کناری شنیده شدوقتی وارد اتاق شدکسی آنجا نبود… پنجره باز بود… پرده‌ ها تکان می‌خوردندو روی میز، یک نامه‌ ی تازه قرار داشت.این بار فقط یک جمله نوشته شده بود :[ من هیچ‌وقت رها نبودم. ]آوا نامه را خواند.. دوباره خواند و بعد به پلاک گردنش نگاه کرد.حرف « ر » هنوز آنجا بوداما برای اولین بار به ذهنش رسید شاید این حرف از اول هم اول اسم یک آدم نبوده.. شاید چیزی بوده که قرار بوده یادش بماندیا چیزی که قرار بوده فراموش کند.صبح روز بعد؛ همسایه‌ ها دیدند آوا از خانه بیرون رفتبا همان پالتوی مشکی… با همان گردنبند و با پاکتی در دست.هیچ‌ کس نمی‌دانست کجا رفتفقط پیرمردی که سال‌ ها صاحب همان کافه ‌ی قدیمی بود،بعدها تعریف کرد که آن صبح… دختری شبیه آوا وارد کافه شده بودکنار پنجره نشسته بود.. دو قهوه سفارش داده بودیکی بدون شکر و یکی با یک قاشق شکر کنار فنجانپیرمرد می‌گفت دختر تمام مدت منتظر کسی بودوقتی از او پرسیدند، چه کسی؟فقط جواب داده بود/( + کسی که هنوز فکر می‌کنه من یادم رفته. )و بعد رفته بود.روی میز، فقط یک پاکت باقی مانده بودبدون نام و نشانی.. داخلش یک نامه بودو عجیب‌تر از همه این بود که تاریخ نامه… فردا بود.

<چیزی که هیچ وقت بینشون گفته نشد>

lyselle — Fri, 28 Aug 2026 22:34:50 +0330

بعد مدت‌ها دوباره شروع کردم به نوشتن….این اولین چیزیه که بعد از یه مدت طولانی نوشتم، پس خوشحال می‌شم نظرتون رو بدون تعارف بگین، هر ایرادی داشت…. هر جایی که به نظرتون می‌تونست بهتر باشهیا حتی اگه اصلاً باهاش ارتباط نگرفتین، بگین.شنونده‌ی هر انتقاد و پیشنهادی هستم؛اتفاقاً دوست دارم بدونم از نگاه شما چطور بوده.هیچ‌ کس دقیقاً نمی‌دانست آن دو نفر از کجا شروع شدندبعضی‌‌ها می‌گفتند در یک شب بارانی زیر سایه‌ی یک درخت قدیمی همدیگر را دیدندبعضی‌ها می‌گفتند سال‌ها قبل از آن شب همدیگر را می‌شناختند و فقط وانمود می‌کردند غریبنداما خودش همیشه می‌گفت/( + ما از جایی شروع شدیم که نباید. )و هیچ‌وقت توضیح نمی‌داد منظورش چیستاو دختری بود که همیشه ارام به نظر می‌رسیداز آنهایی که وقتی ناراحت می‌شوند بیشتر لبخند می‌زننداو اما برعکس بود …. هیچ‌وقت لبخند نمی‌زد.مردی بود که انگار مدت‌ ها پیش چیزی را در خودش دفن کرده بود و دیگر قصد نداشت قبرش را باز کنداولین بار که با هم حرف زدند دختر از او پرسید/( + تو چرا همیشه انگار منتظر یه اتفاق بدی؟ )مرد نگاش کرد و گفت \- چون معمولا اتفاقای خوب قبل این که بفهمی خوب بودن، تموم می‌شندختر خندید فکر کرد شوخی می‌کند.نمی‌دانست ان جمله بعدها یکی از چیزهایی می‌شود که هر شب قبل از خواب به یادش می‌اورد*رابطه‌شان عجیب بودهیچ‌ وقت به هم نگفتند عاشق‌ همدیگرند.هیچ‌ وقت قولی ندادند.هیچ‌ وقت حتی درباره‌ی آینده حرفی نزدند.اما هر شب یکی از آن‌ ها جایی منتظر دیگری بودگاهی دختر ساعت‌ها کنار پنجره می‌نشست تا صدای قدم‌های او را بشنودگاهی مرد تا صبح در خیابان قدم می‌زدفقط چون می‌دانست اگر برگردد باید چیزی را که از دختر پنهان کردهبه او بگوید.و هیچ‌کدام جرئت نداشتند سوال درست را بپرسنددختر فقط یک چیز را می‌دانست /هر بار که درباره‌ی گذشته‌ی او سوال می‌کرد، نگاه مرد عوض می‌شدنه ناراحت می‌شد نه عصبانی..فقط… خالی.یک شب بالخره پرسید /+ قبل از من کسی رو دوست داشتی؟مرد مدت زیادی سکوت کردبعد گفت \- آره.دختر لبخندش را از دست داد، پرسید /+ هنوزم دوستش داری؟مرد گفت \- نمی‌دونم.دختر گفت /پس چرا هنوز بهش فکر می‌کنی؟مرد به پنجره نگاه کرد و خنثی جواب داد \- چون بعضی ادما وقتی میرن دیگه توی ذهنت نمی‌مونن… توی زندگی کوفتیت می‌مونن.دختر آن شب چیزی نگفت ..فقط دستش را گرفت و شاید همان لحظه بود که هر دو فهمیدند وارد چیزی شده‌اند که پایان خوبی برایش وجود ندارد ……چند ماه بعددختر متوجه شد مرد هر پنج‌ شنبه به یک خانه‌ی قدیمی می‌رودهمیشه تنها….همیشه بعد از غروب…. و همیشه قبل از اینکه وارد شودچند دقیقه پشت در می‌ایستد.یک پنج‌شنبه دنبالش رفت.مرد وارد خانه شد.دختر چند دقیقه بعد،آرام پشت سرش رفتخانه خالی بود….هیچ وسیله‌ای نداشت جز یک صندلی،یک میز و چند جعبه‌ی قدیمیمرد روبه‌روی دیوار ایستاده بود.روی دیوار، عکس‌هایی از یک دختر بودهمان دختر.اما عکس‌ها قدیمی بودند….. خیلی قدیمی ‌تر از زمانی که خودش او را می‌شناختدختر نفسش بند آمدیکی از عکس‌ها را برداشت.پشت آن نوشته شده بود :[ روز هفدهم. ]عکس بعدی :[ روز سی‌ و دوم. ]و بعد :[ روز نود و یکم. ]همه‌ی عکس‌ها از او بودند. از فاصله ‌های مختلفکوچه و خیابان،کافه،کنار پنجره‌ی خانه‌اش…. حتی در روزهایی که مطمئن بود هیچ‌ کس آنجا نبودهمرد پشت سرش ایستاده بود.دختر برگشت….صدایش می‌لرزید/+ این عکس‌ها چیه؟مرد جواب نداد.پرسید/+ از کی منو می‌شناسی؟باز هم سکوت.دختر یکی از عکس‌ها را بالا گرفت+ این قبل از اولین باریه که همدیگه رو دیدیم.!مرد آرام گفت\- می‌دونم.+ پس چرا هیچ‌ وقت بهم نگفتی؟مرد به عکس نگاه کرد- چون قرار نبود تو منو به یاد بیاریدختر خندید…..یک خنده‌ی کوتاه و عصبی+ منظورت چیه؟مرد نزدیک‌تر شد- هیچی.+ نه. بگو….- اگه بگم، دیگه نمی‌تونی مثل قبل نگام کنیدختر گفت/+ شاید همین الانشم نمی‌تونممرد برای اولین بار لبخند زد…. اما آن لبخند بیشتر شبیه تسلیم شدن بودجعبه‌ای را از گوشه‌ ی اتاق برداشت و روی میز گذاشتداخلش نامه‌هایی بود.ده‌ها نامه.همه با دست‌خط دختر،دختر یکی را باز کردتاریخ آن برای هفت سال قبل بودمتن کوتاه بود:[ اگه یه روز دوباره پیدات کردم، این بار نمی‌ذارم عاشقم بشی ]دختر چند بار نامه را خواندگفت /+ من اینو ننوشتممرد گفت \- می‌دونم.نامه‌ی دیگری برداشت….تاریخ شش سال قبل :…[ این بار اگه برگشتی، من باید زودتر برم ]نامه‌ی بعدی :[ نباید بذارم دوباره منو پیدا کنی ]دختر دیگر چیزی نمی‌گفتفقط نامه‌ها را یکی‌ یکی روی میز می‌گذاشتتا رسید به آخرین نامه…..تاریخش مربوط به سه روز بعد بودهنوز جوهرش کاملاً خشک نشده بودنامه را باز کرد.فقط یک جمله نوشته بود :[ اگر این نامه را می‌خوانی یعنی او هنوز حقیقت را به تو نگفته ]دختر ارام سرش را بلند کرد…. مرد دیگر آنجا نبوددر خانه باز بود.و روی زمین،درست کنار در، کلیدی افتاده بوددختر کلید را برداشت،نمی‌دانست چرااما می‌دانست این کلید را قبلاً دیده.خیلی وقت پیش.شاید در کودکی.شاید در خوابی که سال‌ها بود فراموشش کرده بود.کلید را در جیبش گذاشت و از خانه بیرون آمد.آن شب دیگر مرد را ندید….روزها گذشت.…بعد هفته‌ها…..هیچ خبری از او نبود.تا یک صبح پاکتی به دست دختر رسید…داخلش فقط یک عکس بود.عکس خودش و مرد.…کنار همان خانه‌ی قدیمیپشت عکس نوشته شده بود :[ این آخرین باری بود که هر دو زنده بودیم. ]دختر مدت زیادی به جمله خیره ماند… بعد عکس را برگرداند.اما چیزی پشت آن نبود.. هیچ امضایی هیچ تاریخی.. هیچ نبود.فقط یک لکه‌ی کوچک از جوهر گوشه‌ی عکس بود.همان جوهری که در نامه‌های خودش دیده بود.سال‌ها بعد..وقتی کسی از او درباره‌ی آن مرد پرسید فقط گفت /+ بعضی آدمارو رو نباید پیدا کردپرسیدند |* پس چرا پیداش کردی؟لبخند زد.گفت /+ شاید من پیداش نکرده بودم….و دیگر چیزی نگفت.فقط هنوز هر پنج‌شنبه بعد از غروبچراغ اتاقی را در خانه ‌ای قدیمی روشن می‌کرد.خانه‌ای که هیچ‌ کس نمی‌دانست مال چه کسی استو اگر کسی از او می‌پرسید چراجوابش همیشه یکی بود /{ + برای اینکه وقتی برگشت بدونه هنوز منتظرشم. }هیچ‌ کس نفهمید منظورش کدام «او» بودمردی که سال‌ها پیش ناپدید شده بود…… یا دختری که در هیچ‌ کدام از عکس‌ های قدیمی هیچ‌ وقت تنها نبود.