https://virgool.ir/feed/@Loving.writerمینویسم تا که مردم بدانند که در چه دنیایی زندگی میکنم دنیایی که هیچ کس در آن وجود نداد دنیایی از چیز هایی که خودم خلق میکنم مینویسم تا در نوشته هایم زندگی کنمfa2026-11-12 10:32:27https://files.virgool.ir/upload/users/2175217/avatar/1Qn4Ai.pnghttps://virgool.ir/@Loving.writerhttps://virgool.ir/@Loving.writer/رمان-تار-اثر-حیدر-شالچیان-njcrqyankoqiرمان تار اثر حیدر شالچیانتار ها توی زندگی ما نقش خیلی مهمی رو دارن، درواقع بنا به هر شخصی، تار، نقش به خصوصی رو در زندگیش بازی میکنه. شاید تا به حال مثل این جمله ها رو شنیده باشی:«تار دل اگر بلرزد، هیچ سازی درست نمی‌نوازد»«گره‌ها همیشه در تارها پیدا می‌شوند، نه در باد»تار های زیادی هست که ما در طی زندگیمون باهاشون آشنا میشیم، مثل تار صدای کسی که عاشقشیم، مثل تار عنکبوت که به ما یاد میده حتی ظریف ترین تار ها میتونن سرنوشت شکار رو رقم بزنن، یا مثل تار گیتار و ساز هایی که وقتی به صدا در میان تا عمق وجودمون اون صدا رو احساس میکنیم و باهاش خاطراتمون زنده میشه.اما یه تار دیگه هست که نقش خیلی خیلی مهم تری رو توی زندگیمون بازی میکنه و اون تار موی ماست. چند سالی هست که دارم روی این مسئله مهم تحقیق میکنم و به نتایج خیلی عجیبی رسیدم، تار مو فقط برای زیبایی در بدن ما رشد نمیکنه اون نقش به سزایی در حفظ و ذخیره خاطراتمون داره…. سال های زیادی عمرم رو خرج این کردم تا بتونم یه دستگاهی رو خلق کنم که توانایی اینو داشته باشه تا اطلاعات فقط یک تار مو رو برام به تصویر بکشه.سال های سال گذشت و من توی خونه ی خودم مشغول به ساخت این دستگاه عجیبی شدم که قرار بود انقلاب بزرگی رو در جهان به پا کنه. ساعت های زیادی رو ازم میگرفت و من حتی متوجه این نبودم که چطور صبح خودم رو شب کردم. همیشه آیژا بهم میگفت:— «تو که اینهمه وقتت رو برای ساخت این دستگاه عجیب غریب میکنی، یکمم به من توجه کن، والا همیشه حسودیم میشه، وقتی میبینمت چطور عاشقانه اون چرخ دنده ها رو کنار هم میچینی و با دقت کامل از دور نگاهش میکنی، انگار اون زن توئه نه من!»خب راستم میگفت، صبح که از خواب پا میشدم بدون اینکه به چیزی توجه کنم راهمو کج میکردم به اتاقی که اون دستگاه رو میخواستم بسازم.چند روزی بود که داشتم فکر میکردم مشکل این دستگاه چیه که کار نمیکنه؟ دوباره از اول اومدم و از کوچیک ترین قطعه تا بزرگ ترین قطعه رو مو به مو بررسی کردم اما باز نتونستم بفهمم مشکل کجاس… روی صندلی نشستم و داشتم به مِمورا نگاه میکردم، لیوان چای توی دستم بود و خیره شده بودم به پیچ و مهره ها و چرخ دنده هایی که روی میز بود و یه نگاه کوچیکی ام به طرحی که کشیده بودم انداختم. برام عجیب بود، آخه همه چیز سر جاش بود پس چرا این دستگاه انقدر طول کشید تا کار کنه؟آیژا:— «نولان عزیزم، اگه میشه بیا اینجا پیش من یه سری چیز هست که باید بری بخری برام.»نولان:— «آیژا من دارم کار میکنم نمیتونم الان بیام.»آیژا:— «باز داری به اون دستگاه زل میزنی، تا کی میخایی همش به این دستگاه نگاه کنی، بسه پاشو بیا کارت دارم.»یه نفس عمیقی کشیدم و از سر جام بلند شدم و رفتم سمت آیژا و گفتم:— «جانم عزیزم، چی نیاز داری؟»آیژا:— «یه سری خرید هست برو برام بخر و بیا که میخام یه شام بینظیر عاشقانه واست بپزم تا اون مغز جذاب و مخترعت کار کنه و بتونی سریع تر این دستگاه رو بسازی و خوشحال ببینمت.»نولان:— «من که با این دستگاه خوشحال نمیشم، من تو رو دارم، لبخند منو زمانی میبینی که من تو رو میبینم و چشمام به چشمای خوشگلت میوفته و قند تو دلم آب میشه که همچین همسر خوشگل و بینظیری دارم.»آیژا:— «بسه بسه، انقدر دلبری نکن، بیا اینو بگیر برو چیزایی که نوشتم رو بخر.»صورت ماه همسرم رو بوسیدم و اون کاغذ رو گرفتم و رفتم تا وسایلی که نوشته بود رو بخرم. تو راه داشتم به این فکر میکردم شاید از ریشه دستگاهی که من میخوام بسازم غلطه، به نظرم باید از اول بشینم و روش کار کنم شاید بتونم با دکتر هِدِر (heder) مشورت کنم، آره اون شخص خیلی خوب و متخصصی هستش تو زمینه ی حقوق و روانشناسی.تقریبا ۲۰ دقیقه ای طول کشید که خرید بکنم و تو راه برگشت دیدم یه بچه در حال توپ بازیه و هیچ کس باهاش بازی نمیکنه که به خودم اومدم و دیدم توپ جلوی پای منِ، به چهره مظلوم اون بچه نگاه کردم و با خودم گفتم چند دقیقه بازی کردن با این بچه که وقتی ازم نمیگیره ولی دل اونو خیلی خوشحال میکنه. بعد چند دقیقه بازی کردن، به سمت خونه حرکت کردم و وقتی رسیدم……خونه حالت عادی نداشت…. وسایل ها به هم ریخته بود… دفتر کارم پر شده بود از شیشه شکسته و کاغذ های پاره پاره شده… چیزایی که خریده بودم از دستم افتاد و … سریع رفتم سمت آشپز خونه و تمام ظرف ها شکسته بود…— «آیژااااااااااا….. آیژااااااااااااااا کجاییییی؟؟ چرا جواب نمیدی؟؟؟»تموم اتاقا رو گشتم اما خبری از آیژا نبود…. بدنم رو ترس فرا گرفته بود و همینطور از چشمام اشک فرو میریخت… شُک بدی بهم وارد شده بود و حتی پاهام توان راه رفتن نداشت…. به خودم اومدم و دیدم طبقه بالا تو اتاق خوابم و فقط دعا میکردم اون چیزی که تو ذهنمه نباشه… وقتی داخل اتاق رو نگاه کردم، همه چیز به هم ریخته بود، اما اثری از آیژا نبود.یه حسی بهم میگفت آیژای من هنوز زنده اس و اون کسی که آیژا رو گروگان گرفته، حتما چیزی میخواسته که اینجا پیدا نکرده. اما چطور میتونم بفهمم که اون چی میخواسته… سریع رفتم طبقه پایین و اون اتاقی که ممورا بود رو بررسی کردم، همه چیز رو شکسته بود، یه نامه ای روی میز گذاشته شده بود، اونو برداشتم و حس کردم که دیگه اینجا برای من امن نیست و باید هرچه سریع تر ازینجا فرار کنم. تمام نقشه هایی که منو تا اینجا رسونده بود رو برداشتم و سریع از خونه بیرون زدم…چهره من شبیه کسی بود که انگار چند روز بود کتکش زده بودن، از کنار هرکسی که رد میشدم، جوری نگاهم میکرد که انگار اون فرد گروگان گرفته شده من بودم! تو مسیر به این فکر میکردم که کجا برم؟ آخه جایی رو نداشتم که بتونم کارامو اونجا انجام بدم، زمان زیادی ام نداشتم، باید میفهمیدم دلیل اینکه آیژا رو گرفتن چی بوده. تنها چاره ای که داشتم این بود که برم همون خونه قدیمی پدرم، اینو میدونستم که هیچ کس آدرس اونجا رو نداشت و برام جای امنی بود. سریع خودمو به خونه رسوندم و با عجله ی هرچه تمام، کاغذ رو باز کردم:ناشناس:«این رو برات نوشتم تا بدونی که من همه چیزت رو مو به مو رصد میکنم. نولان سالیوان!! من تمام کار هایی که انجام میدی رو در جریانم و نقشه هایی که برای ساخت اون دستگاه داری رو برات گذاشتم تا بتونی اون دستگاه رو سریع تر تموم کنی. فکر اینکه بخایی با این نامه یا هر نشونه ی دیگه دنبال من بگردی رو از سرت بنداز بیرون، تو فقط با یک شخص رو به رو نیستی تو با یک مافیای مخوف رو به رویی. پس هرچه سریع تر، برای زنده موندن آیژا اون دستگاه کوفتی رو تموم کن، وقتی تموم کردی این نامه رو همونجایی که پیدا کردی بزار، بعدشم همسرت رو همونجا تحویل میگیری.»چطور میتونستم این فاجعه رو درک کنم، منی که تمام تار و پودم ازین اتفاق داشت درد میگرفت، چطور بدون اینکه آیژا کنارم باشه این کار رو تموم کنم؟ کاش هیچ وقت این ایده به ذهنم نمیرسید که همچین دستگاهی رو اختراع کنم. من مجبور بودم به دکتر هدر این ماجرا رو بگم یا حداقل باید ازش برای ساخت این دستگاه کمک میگرفتم.روز بعد: (بوووووووق)، (بووووووق)نولان:— «چرا جواب نمیدی دکتر؟ منم نولان سالیوان دوست قدیمیت، هرچی سریع تر لطفا با من تماس بگیر.»ترسیده بودم، نمیدونستم چطور میتونم این پروژه لعنتی رو تموم کنم. تمام نقشه ها رو دوباره مرور کردم، انگار این وسط یه چیزی بود که میخواست به من یاد بده، تا دقیق تر به زندگیم نگاه کنم. سوالم این بود، چی باعث شد که …. کاش حداقل دیشب رو بیشتر پیش آیژا میموندم…. تازه احساس نبودنش داشت جونم رو از تنم میکشید بیرون… اما برای اینکه بتونم دوباره آیژا رو پیش خودم برگردونم، باید این دستگاه رو درست میکردم…تموم شب رو بدون اینکه چشم رو هم بزارم داشتم فکر میکردم. گاهی وقتا به اتفاقی که برای من و آیژا افتاده بود و گاهی به دستگاهی که معلوم نبود واقعا کار میکنه یا نه…؟ ازونجایی که به این باور اعتقاد داشتم (انسان به هرچی فکر کنه، توانایی ساختن اون رو حتما داره) وگرنه اصلا چطور اون فکر به سرش رسیده؟ پس حتما میتونستم این دستگاه رو بسازم که چنین فکری به سرم خطور کرده.با خستگی از صندلی پاشدم و رفتم سمت دستگاه نیمه کاره ای که دیگه حتی چشم دیدنش رو هم نداشتم، اما این ابزاری بود که منو به آیژا میرسوند. عینکم رو به چشم زدم، نقشه ها رو دوباره از نو طراحی کردم و توی کار متوجه شدم که مقداری از راه رو اشتباه رفتم، الگویی که برای خوندن اطلاعات مو ساخته بودم، هنوز ناقص بود.نولان:— «هنوز برای فهمیدن خیلی چیزا باید تلاش کنم، اما وقت کافی ندارم و باید هرچه سریع تر با متخصصینی که در زمینه مو سر رشته دارن صحبت کنم.»تصمیم گرفتم شخصا برم تا با دکتر هِدر دیدار داشته باشم. لباس بیرونم رو پوشیدم و خودم رو توی آینه نگاه کردم. چهره‌ی یک مرد شکست‌خورده که تمام عمرش رو سر هیچ و پوچ از دست داده… من از خودم متنفر بودم؛ نه برای اینکه مسیر اشتباهی رو پیش گرفته باشم، بلکه برای این از خودم متنفر بودم چون آیژا، تمام عشق زندگی من بود و الان در تنهایی عمیقی فرو رفتم:— «هی، من تنها به یک دلیل می‌تونم تو رو ببخشم، اونم وقتیه که آیژا به من برگرده.»وقتی رسیدم دفتر دکتر، با تعجب به چهره رنگ پریده و بی روح من خیره شد، ازم پرسید:دکتر هدر:— «چرا انقدر حالت پریشونه، چیزی شده؟ آها راستی برای تماس دیشبت باید عذرخواهی کنم، کاری برام پیش اومده بود که نمیتونستم جواب بدم.»نولان:— «نه اشکالی نداره، فقط باید فوری باهم صحبت کنیم.»دکتر هدر:— «در چه موضوعیه؟»نولان:— «نمیخایی دعوتم کنی تو دفترت تا مفصل درموردش صحبت کنیم؟»دکتر هدر:— «آآآ آره بیا تو…»احساس بدی داشتم نسبت به دکتر. انگار چیزی رو از من میخواست پنهان کنه. وارد دفتر که شدم دیدم تمام کاغذ ها و پرونده ها روی زمینه…دکتر هدر:— «دلیل تردیدم این بود که نمیخواستم دفتر رو اینطوری ببینی ولی خب اشکالی نداره امیدوارم ببخشی که انقدر اینجا شلوغ و به هم ریخته اس.»شک کرده بودم…. احساسم میگفت آیژای من دیشب اینجا بوده و دلیل جواب ندادن هدر این بود که حتما بلایی سر آیژا آورده. وقتی هوای این دفتر رو استشمام میکردم بوی ترس رو احساس میکردم، آیژا برای اینکه خودش رو نجات بده تمام دفتر رو به هم ریخته بود… تمام شواهد اینو نشون میداد که هدر دستی توی این ماجرا داره، صبرم لبریز شد و با قدمای محکم و با دندون فشرده روی هم گفتم:نولان:— «اینجا بود نه؟! آیژا اینجا بوده حرو…؟ چرااا چیزی نمیگییی؟»دکتر هدر:— «نولان چِت شده؟ چیکار میکنی؟ خفم کردی! دیشب من اینجا نبودم اصلا. چندتا دزد اومده بودن تا پرونده یکی از موکلین منو بدزدن. باز خوبه شانس آوردم اینجا نبودم وگرنه منم میکشتن.»نولان:— «به من درووووغغغ نگووو. توی بی همه چیز آیژای منو دزدیدی و آوردیش اینجا، دیشبم که تماس گرفته بودم جواب منو ندادی. بگو آیژای من کجاس؟ تا همینجا خونتو نریختمممم!»دکتر هدر:— «چی میگی نولان، درمورد چی حرف میزنی، انقدر سر اون پروژه مسخره مغزت رو گذاشتی که رد دادی. اصلا دوربینا تصویر اتاقم رو گرفتن میخایی ببین اینجا چه خبر بوده. یقمو ول کن خفه شدم. نفس عمیق بکش، آروم باش. باهم میریم دوربین رو بهت نشون میدم تا ببینی دقیقا اینجا چه خبر شده.»باز هم همه چیز برام مشکوک بود، یقشو که رها کردم، باهم به سمت اتاق نظارت رفتیم و اونجا ویدیوی اون روز رو به من نشون داد. چندتا دزد که به چهره نقاب زده بودن و همه چیز رو به هم ریختن و اکثر پرونده ها رو پاره کرده بودن و شیشه ها رو خرد کردن، یکی ازونا دنبال چیز خاصی می گشت، انگار دنبال پرونده ای بود که دکتر هدر میگفت.دکتر هدر:— «نولان. واقعا آیژا رو دزدیدن؟»نولان:— «دیشب وقتی آیژا بهم لیستی رو داد تا خرید کنم، حین برگشت دیدم خونه به هم ریخته اس، تمام وسایل های منو شکستن، همه اتاق ها رو گشتم اما آیژا تو هیچکدوم از اتاقا نبود.»از شدت عصبانیت، سردرد عجیبی گرفته بودم. دکتر توی کاغذ چیزی رو برام نوشت.دکتر هدر:— «بیا. اینو بگیر. آدرس یکی از دوستانمه که میتونه کمکت کنه، یه روانشناس ماهره به نظرم در مورد این ماجرا میتونی با اون صحبت کنی.»نولان:— «(با عصبانیت) جدی تو فکر میکنی با روانشناس صحبت کنم خوب میشم؟ هرجور شده باید این قضیه رو بفهمم که چه اتفاقی برای آیژا افتاده! (نفس عمیق) ببین دکتر، من باید با یه سری متخصص مو صحبت کنم ولی نمیدونم توی این موقعیت کوفتی چطوری میتونم صحبت کنم، یا از کجا میتونم پیداشون کنم؛ تو کسی رو سراغ نداری که متخصص مو باشه؟»دکتر هدر بعد از چند ثانیه فکر کردن گفت:— «خودم که شخصا نمیشناسم ولی یکی از وکلایی که با من کار میکنه، دوستی به نام مالوین داره فکر کنم متخصص مو باشه اگر اشتباه نکنم، اگر خواستی میتونم شمارشو بدم خودت باهاش تماس بگیری.»نولان:— «آره، فقط واقعا نمیدونم چطور با وجود این اتفاق، میتونم روی ساخت این دستگاه کار کنم.»روز بعد:نولان:— «سلام روز بخیر، با دکتر مالوین تماس گرفتم؟»منشی دفتر:— «سلام، بله اینجا دفتر دکتر مالوین هستش، برای چه روزی وقت میخایین؟»نولان:— «من میخام شخصا با دکتر صحبت کنم، درمورد موضوع بسیار حساس و حیاتی هستش، یه تایمی میخام باشه که بتونم باهاشون مفصل صحبت کنم.»منشی دفتر:— «دکتر بین بیماران خودشون فرقی قائل نمیشن، پس اگر میخایین براتون یه وقت عادی میگیرم اگر خودشون صلاح دونستن، اونوقت باهاهتون مفصل صحبت میکنن.»نولان (زمزمه همراه با عصبانیت):— «هییی خدا گیر چه آدمایی افتادیم (خطاب به منشی): باشه اشکال نداره، چه روزی بیام؟....»همون روز ساعت ۴ بعدازظهر دکتر رو ملاقات کردم و واقعا نمیدونستم میتونم به مالوین اعتماد کنم یا نه؛ اول از همه ماجرای تحقیقاتی که داشتم رو بهش گفتم و بعد اطلاعات خوبی بهم داد که مو از چند بخش تشکیل میشه، اما اینکه آیا بشه از مو اطلاعات استخراج کرد رو یه دیدگاه کاملا غیر علمی تلقی کرد و گفت امکان همچین چیزی خیلی پایینه، اما با دیگر پزشکانی که باهاشون در ارتباطه، درمورد این مسأله صحبت میکنه و نتیجه رو به من اعلام میکنه.توی دیدار اول احساس خیلی خوبی به مالوین داشتم، چهره آروم و عمیقی داشت، انگار قبل از اینکه من بخام صحبت کنم میدونست که همچین ایده ای تو ذهن دارم، موهای سفید فری که روی سرش داشت و موهای کم پشت و صورت بدون ریش، واقعا شخصیت عجیبی از اون رو به من منتقل کرد؛ و تونستم در همون گفتگو شماره شخصی دکتر رو بگیرم.وقتی رفتم خونه، احساس میکردم اینجا یه فضای مرده است و نمیشه توی این محیط بی روح و سرد کار کرد، تنها انگیزه من نجات آیژا بود وگرنه واقعا هیچ ذوقی برای اختراع این دستگاه ندارم. خونه رو مرتب کردم و کمی گردگیری کردم، یه فضای کاملا مهندسی شده با حداقل امکانات و ابزار های پیش پاافتاده مهیا کردم که بتونم کار رو شروع کنم. ولی یه چیزی رو خوب میدونستم، اونم این بود که این دستگاه از پایه مشکل داره پس باید اطلاعاتی درمورد اینکه چطور سلول های مو رو جداسازی کنم و هر بخشی که متعلق به یک موضوع هستش رو تفکیک کنم و اون رو به تصویر تبدیل کنم؛ پس باید از اول نقشه رو میکشیدم.تحقیقات درمورد بخش های مواولین مسئله ای که باهاش رو به رو بودم این بود که آزمایشاتم رو روی کی باید امتحان میکردم؛ کسی نبود که بخاد باهام همکاری بکنه، اما مسئله این نبود، اگر فرضا من با کسی همکاری میکردم،ممکن بود که اونم بخاد از این ایده من سهمی ببره و خب بهترین گزینه خودم بودم. نفس عمیقی کشیدم و دست بردم به موهای خودم و دیدم چندتا تار مو لا به لای انگشتای دستم هست. همونا رو برداشتم و شروع کرد به بررسی اون، اولین کارم این بود که ببینم داخل مو چه بخش هایی قرار داره، که میکروسکوپم رو آماده کردم و نور پلورایزه شده رو روشن کردم و شروع کردم به بررسی مویی که داشتم؛ با دقت هرچه تمام تر دیدم که مو، از چند بخش جالب برخورداره، قسمت اصلی مو که کوتیکول باشه درواقع از داخل و مغز مو محافظت میکنه و در برابر خیلی چیز ها مقاوم و در مقابل حرارت ضعیفه و میخواستم ببینم که چطور میشه داخل مو رو دیده..؟سوال اصلی این بود که هیچ ایده ای درمورد اینکه حافظه انسان از کجا به مو و در کجای مو ذخیره میشه نداشتم؛ اما تنها چیز که میدونستم این بود که باید میفهمیدم حتی اگر واقعا همچین چیزی وجود نداره، من مجبور بودم تا این کار رو انجام بدم، چون با اینکار میتونستم دوباره کنار آیژا باشم و زندگی کنم.یه برش اُریب از مو زدم و باز زیر میکروسکوپ بررسیش کردم؛ اینبار چیز های عجیب تری از مو رو دیدم که دنیای عجیبی از اشکال و رنگ های مختلف درون مغز مو بود، چیز هایی زیر میکروسکوپ دیدم که حتی اسمشون هم نمیدونستم و تا جایی که تونستم یادداشت کردم که چه چیز هایی دیدم؛ رنگ های عجیبی که بود به ترتیب از بنفش و قهوه ای و قرمز و سیاه که عجیب ترین بخش به نظر من همین قسمت سیاه داخل مغزی مو بود.3 روز بعد(صدای تماس گوشی)نولان:— «الو سلام»دکتر مالوین:— «سلام آقای نولان، من با چند نفر از دوستانم درمورد موضوعی که مطرح کردین صحبت کردم.»نولان:— «جوابشون چی بود؟»دکتر مالوین:— «از نظر اونها، چیزی که شما میگید غیر ممکنه و درواقع مو همچین خواصیتی که گفتین رو نداره اما...»نولان:— «دکتر من واقعا به این چیزی که میگم ایمان دارم و میدونم که این ایده و طرحی که دارم شدنیه. با اما و اگر هم منصرف ازینکار نمیشم، من فقط میخام بدونم هر بخش از مو چه ویژگی ای داره، واقعا انقدر سخته که این مسائل پیش پا افتاده رو بفهمم؟»دکتر مالوین:— «میخواستم بگم که اما من با حرف اونا موافق نیستم. دوست دارم که بهت کمک کنم پس اگر فکر میکنی میتونم به سوالاتت جواب بدم خب میتونی ازم بپرسی.»نولان:— «واقعا؟.... نمیدونم چطوری ازتون تشکر کنم.»دکتر مالوین:— «فعلا که کاری نکردم، اما میتونی شام امشب رو تو حساب کنی.(خنده‌ی به شوخی)»نولان:— «با کمال میل دکتر، امشب ساعت 8 شب توی رستوران بیرمینگام می‌بینمتون.»آخرین فصلآخرین فصلMon, 22 Dec 2025 11:25:04 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/رقص-انگشتان-iw0mwijhifx6پیانوانگشتانم روی کلاویه های پیانو برای تو میرقصندتارهای پیانو برای تو دیوانه وار ، عاشقانه میخوانند تا همه‌ی اعضائش به تو از اعماق قلبم بگویندمرا در بغل بگیر که تاب دوری ات در وجودم کاسته شده این صدای کلاویه ها نیست که برایت میخواند ، این صدای من است صدایی که سالها منتظر است بگویددوستت دارمدوش (دیشب) مرا خوابی غمین بودخواب دیدم که دستانت از دستانم جدا گشتههیچ کس حال غمین مرا نه فقط درک بلکه حاضر به شنیدن این رمان غمین زندگی من نیستنداثری از حیدر شالچیانآخرین فصلآخرین فصلMon, 12 May 2025 14:10:07 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/باور-کن-غم-انتخاب-مغزه-نه-خودت-fz0xer5sax6dباور کن غم انتخاب مغزه، نه خودتسلام، وقتتون بخیر ☀️فرصت رو غنیمت دونستم تا قبل از خواب چند تا چیزی که تو ذهنمه باهاتون درمیون بذارم. اینا نه از کتابه، نه از اینترنت، از دل خودمه... چیزایی که خودم تجربه کردم، فکر کردم و حسشون کردم. امیدوارم برای تو هم مفید باشه.۱. مغز باید فرمان‌بر باشه، نه فرماندهاول از همه باید بفهمیم که مغز ما باید تحت فرمان ما باشه، نه ما تحت فرمان اون.ولی یه نکته مهم هست: مغز خودش گاهی کارایی که دوست داره رو انجام میده، مخصوصاً وقتی پای چیزی به اسم دوپامین وسط باشه.دوپامین چیه؟ راستش دقیق نمی‌دونم، ولی چیزی که می‌دونم اینه که همون هورمون لذت و شادیه که باعث میشه مغز ما به بعضی چیزا تمایل شدیدی داشته باشه؛ چیزایی مثل:سکسخودارضاییدیدن فیلم‌های پورناینا مقدار زیادی دوپامین آزاد می‌کنن.ولی مشکل اینه که مغز می‌گه: «من برای استراحت به اینا نیاز دارم»...در حالی که اینا در بلندمدت ما رو ضعیف می‌کنن.۲. مغز جذب انرژی منفی میشهاگه از هرکسی بپرسی حالت چطوره، می‌گه خوبم.دفعه دوم هم می‌گه خوبم.ولی اگه بار سوم بپرسی، ممکنه اشکش دربیاد و بگه: "افتضاحم."چرا؟ چون مغز عاشق جذب کردن انرژی منفیه.اصلاً طوری طراحی شده که چیزای منفی رو زودتر و بیشتر ببینه تا چیزای مثبت.۳. دو چیزی که همیشه ما رو اذیت می‌کنناول: توقعبزرگ‌ترین ضربه‌هایی که می‌خوریم از توقعه.ما از آدم‌ها بیش از حد انتظار داریم، مخصوصاً اونایی که براشون زیاد مایه گذاشتیم.ولی واقعیت اینه که آدم‌ها آینه نیستن که کارای ما رو انعکاس بدن.وقتی توقع داریم و اونا برعکس عمل می‌کنن، مغزمون شروع می‌کنه به آژیر کشیدن:"دیدی چه کارا براش کردی، آخرش چی شد؟"دوم: خودِ آدم‌هابذار یه سؤال بپرسم:تا حالا دیدی یه سطل آشغال به یه سطل دیگه فحش بده یا بزنش و کارشون بره دادگاه؟دیدی یه گوجه از یه گوجه دیگه بد بگه؟نه! چون اونا انسان نیستن.ما هر ضربه‌ای که می‌خوریم از یه انسان دیگه‌ست.شکست عشقی؟ دلیلش یه آدمه، نه یه بز! 😅پس آدم‌ها خودشون مشکل دارن، ولی ما اشتباهی ازشون انتظار پروژه‌های بزرگ داریم.در حالی که "گل بی‌عیب، فقط خداست".۴. توقع رو کم کن، غم نمی‌تونه شکستت بدهاگه بتونی توقعاتتو کم کنی، مطمئن باش هیچ غمی بهت غلبه نمی‌کنه.واقعاً توقع، درِ ورودی بیشتر دردای روحیه.۵. غم باکلاس نیست!مغز ما بعضی وقتا دوست داره غمگین باشه، چون فکر می‌کنه ناراحت بودن یه جور باکلاس بودنه!می‌بینه همه غم دارن، می‌گه خب منم داشته باشم.بعضی وقتا حتی آدم‌هایی که عاشق نشدن هم با یه موزیک غمگین می‌زنن زیر گریه، چرا؟ چون توهم عشق دارن، حسرت دارن...ولی نمی‌خوان برای رسیدن به چیزی تلاش کنن. ترجیح می‌دن حسرت بخورن تا اینکه بجنگن براش.غم، یه عامل بازدارنده از موفقیته.ناراحتی طبیعیه، ولی ماندگاری ناراحتی، طبیعی نیست.جمع‌بندیتوقع نداشته باشاز انسان‌ها انتظار معجزه نداشته باشگول غم الکی رو نخورفرمان ذهن رو خودت دستت بگیر، نه مغزتو همیشه یادت باشه: هیچ‌کس کامل نیست، جز خداممنون که تا اینجا همراه بودی ❤️نظرتو باهام درمیون بذار، شاید یه روز تو هم یه چیزی بنویسی که من ازت یاد بگیرم :)برگرفته از سخنان نویسنده حیدر شالچیانآخرین فصلآخرین فصلSun, 04 May 2025 04:04:55 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/شاید-فراتر-از-خیال-شاید-فراتر-از-عشق-qu5wiwg3wcieشاید فراتر از خیال ، شاید فراتر از عشقباز هم من ماندم و قلممباز هم احساس عمیق دوست داشتنت در قلمم ، که بر روی کاغذ نه فقط جوهر بلکه اثری از عشقت در قلبم را بر جای میگذارد.تو مرا فرا تر از آنی که هستم بر آسمان پرواز میدهی ، تو بوی عاشقانه‌ی بوسه‌ی باران بر خاکی.یا صدای انتظار ۹ ماهه‌ی یک مادری.اگه دوست داشتین با این آهنگ بخونیدشhttps://songsara.net/160771/آخرین فصلآخرین فصلFri, 25 Apr 2025 16:43:39 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/پایان-یک-عشق-آغاز-یک-جنگ-dzdbiuzjdxzmپایان یک عشق آغاز یک جنگ - نویسنده حیدر شالچیانمینوسمباید مردم بدانند که چرا جنگ را آغاز کردمعشق تنها حقیقتیست که هیچ کس نمیتواند آن را انکار کندآری قلب من از سنگ است ، از همین قلب سنگ شده مینویسم تا جهان بداند در من چه گذشتدرست مثل تمام انسان هایی که عاشق میشوند ، من هم روزی عاشق شدمتصور اینکه آغازگر جنگ جهانی دوم ، عاشق بوده باشد سخت است!اما حقیقت این است:بار نخستی که او را دیدم انگار در قلب تاریکم روزنه هایی از نور روشن شدگِلی در من نهالی از عشق کاشت ، نهالی که با دیدن آسمانِ چشم هایش آبیاری ،با صدایش نوازش و با لبخندش جان بر تن من می نواختهرگاه که به صورتش نگاه میکردم ، تمام زخم های تنم بسته میشدانگار چیز جدیدی در قلبم اتفاق افتاده بود ، شاید یک انقلاب جدید!شاید ، باید در وجودم انقلابی رخ میداد تا بتوانم بر این مردم حکمرانی کنممن از اول هم میخواستم که یک رهبر باشمیک رهبر درست که مردمش را از تاریکی مطلق نجات دهداما چگونه اینکار را باید انجام میدادم؟آنهم دقیقا زمانی که قلبم به تسخیر کس دیگری در آمده ، شخص دیگری قلبم را به محاصره انداخته!آیا کسی که خود تحت فرمان کس دیگریست ، فرمانروا میشود؟این چه چیزیست که در من متولد شده؟آیا این حس ، ترس است؟ یا عشق ؟هرچه بود غرورم را زیر پا نهادم و دور از حرف تمام مردم گِلی را در قلبم وارد کردمدرست در مرکز فرماندهی جانمهمانجا که احساس زنده بودن میکنم ، همانجا که تشکیل شده از ذرات قلب است ، همانجا که با آن کنترل نیمی از جهان را به دست گرفتمهمانجا که مردم سنگش میخوانند.هر بار که دستان گِلی را لمس میکردم تمام جانم فرا تر از جسمم پرواز میکردجایی بالاتر از زمین ، جایی که هیچ موجودی حتی به آنجا سفر نکردهتوصیف کردن این همه زیبایی کار یک سیاستمدار نیست ، گاه باید شاعر بود تا درمورد چشم هایش نغمه بگویی ، یا گاه باید نقاش باشی تا بتوانی آشفتگی موهایش را که چگونه در باد به پرواز درآمده را به تصویر بکشیاما چه کنم که عشقت در قلبم عمیق فرو رفتهانقدر که من سیاستمدار را وادار کرده تا شاعر و نقاش باشمپس برایت مینویسم تا در این قلب وامانده حسرت نگفته ها باقی نمانداولین باری که تو را دیدم ، احساس عجیبی در وسط سینه ام حس کردمقبل از آنکه نگاهم به نگاهت دوخته شود ، ترس از دست دادن جانم را نداشتماما الان که جانم تو شدی ، تمام سعیم را میکنم که در امان بمانمفقط زیبایی تو نبود که مرا مجنون خودش کردبلکه در تو حس عمیق دوست داشته شدن را احساس کردمآن احساس وحشیانه و بی رحم بودنم ، که غریزه خونریزی در من بود را آرام میکردحس انتقام ، احساس بغض و نفرت ، احساس خشم و کینه ی من ، با اینکه اصول زندگی و سیاستمداری من بود با دیدن تو رخت آرامش بر تن میکرداحساسی که در کنار تو داشتم مثل آن روز جنگ بود که در محاصره دشمن بودمشب و روز بی وقفه در بین آتش دشمن میسوختم و دریغ حتی از یک کمکروز آخر بود که صدایی سکوت گلوله ها را شکستکار جنگ تمام شدبعد از سال ها باز آن سکوت آمد و جان مرا از صدای تیر و ترکش درونی ام نجات دادصدایی که برای گوش نوزاد همانند لالایی یک مادر استهنوز صدایت خاطرم هستآنگاه که تو را در آغوش میگرفتم و زمزمه عاشقانه ات روح مرا نوازش میکردآری جانم شدی ، جسمم شدی ، روحم شدی ، دلیل آرامش و صلح جهانی من تو بودیاما...مرد قلبم آن روز که با چشمان خود دیدم در وسط سینه اتردی از جای گلوله استتیری که سهم من بود بر قلب تو نشستعمیق ترین زخم ها همیشه جای گلوله نیست گاهی عمیق ترین زخم جای خالیکسی ست که دیگر آن را نداریمرگ من امروز نیستمن آن لحظه ای مردم که در خانه‌ی خودم جسم بی روح را در بغل گرفتماما دور از انتظار همیشگی ام اینبار سرد سرد بود جانی که بیرون تن داشتمصدایت کردمنه با حنجره‌ای که دیگر توان فریاد زدن نداردبلکه با وجودم فریاد زدم تا به گوشت برسانم این حس چیزی بیشتر از عشق استاحساسی که هنوز برایش واژه‌ای خلق نشدهدرد من را که می‌فهمد؟من که از دنیا جز تو چه می‌خواستم؟از تو سوال می‌کنم که آیا تیری که بر قلبت نشست اثرش بیشتر از عشقی‌ست که به تو دادم؟حال این مردم اند باید بپرسند که جسم بی جان از چه بیم دارد؟جانی که جانش را گرفته اند از چه میترسد ؟از خون؟از قتل؟از انتقام؟از جنگ؟مردم باید بدانند که گرفتن عشق از من چه تاوانی داشتپس من هم کشتمجنگ به پا کردمدنیایی که نخواست من کنار عشقم باشم را جوری به جنگ وا می‌دارم تا احدی کنار عشقش نماندمن همه چیزم را از دست دادمتمام رویای شیرینم از عشق را به کامم زهر کردندانگار آن روز اخر جنگ ، هیچ سکوتی آن محاصره را نشکسته بودانگار در توهمی عمیق فرو رفته بودمچگونه جای تو را پر کنم ؟من که با تمام وجود تو را در رگ هایم جاری کردمچگونه آن لحظه خندیدنت را از یاد ببرم؟یادت هست؟ آن لحظه ای را که جسمت بر روی دستانم بود از تو پرسیدمبرایم نمیخندی؟ تا جانی دوباره بگیرم؟رفتنت را چگونه باید باور میکردم ؟انعکاس لبخند تو بود که مردم لبخند بر لب داشتندحال من هم انعکاس غمت را برای این مردم نقاشی کردمجنگهمان انعکاس تیری بود که به قلبت نفوذ کردتیر بود که این جنگ را شروع کردانتخابی جز این نداشتمجنگی تمام عیار بین منُ ، منآخر این قصه از قبل نوشته شده بودمن و تو عروسک های خیمه شب بازی این داستان بودیمفقط تفاوت ما این بود که من درد نبودنت را به جان خریدمزندگی ام را به کامم تلخ کردندپس زندگی کردن را حرام مردمی کردم که لیاقت عاشق بودن را نداشتندعشق برای مردم این دنیا یک ملعبه استیک بازی پست که هیچ ارزشی غیر از خوشگذارنی برایشان ندارددنیا این چنین به من آموخت تا بدانم که اگر عشقی در قلبت جایی دهدروزی با بدترین شکل ؛ آن عشق را از تو میگیرداز کودکی برایمان گفتند که عاشق به معشوق نمیرسدباور نکردمتا اینکه دنیا از وسط سینه ام قلبی که در حال تپیدن بود را از جایی درآوردروزهای زیبای مرا به شبهای تاریک و بی ماه کشانیدمن فقط این درس را به وضوح برای شما نشان دادم در حالی که نمیدانستم ایستادن در مقابل حقایق این دنیا مساویست با دشمن خوانده شدن توسط همانانی که این زخم در وجودشان خون چکه میکند.در میان بُهبُهِ ی جنگ به دنبال چه میگشتم؟چه شد دنیایی را که به عشق تو میخواستم گلزار کنم اما تبدیل به قبرستان شد؟آریاینگونه است که پایان یک عشق آغاز یک جنگ میشودپایان عشقی که در این دنیا بوداما جنگی که همیشه در دل من تمامی ندارداما هیچ کدامتان نتوانستید مرا به آرزوی قلبی ، که با تیر تکه تکه شده بود برسانیدپس این جنگ را با همان گلوله ای تمام میکنم که در 18 سبتامبر 1931 بر قلبم فرو رفت.این جنگ را شروع کردمنه برای اینکه بکشم بلکه برای اینکه کشته شومتا در دنیایی دیگر با خیال راحت و دور از این جسم تو خالی از عشق با گِلیزندگی کنم.امضا:آدولف هیتلرنویسنده: حیدر شالچیانداستان کوتاه پایان یک عشق آغاز یک جنگ - حیدر شالچیانآخرین فصلآخرین فصلFri, 17 Jan 2025 14:01:45 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/کتاب-سرنوشت-کودک-درونم-nokrpd4qzz6jسرنوشت کودک درونمشاید تا حالا از روانشناس ها شنیده باشید که میگن ``ریشه از کودکیت داره ``من اینجا نیومدم که بگم درست یا غلط ، برای همین بیایید به دنیای بچگی من سفر کنیم تا ببینیم این حرف چقدر درسته ؟اولین چیزی که برای خودم سواله اینه که چه بخش‌هایی از زندگی ما با کودک درونمون مرتبط؟مثلاً مثل بازی کردن ، بیرون رفتن ، بستنی خوردن ، نقاشی کشیدن ، دعوا کرده سر اسباب بازیامون با بچه های دیگه ،مربوط به کودک درونمونه؟جوابش قطعاً نهما آدم بزرگا توهم اینو داریم که بزرگ شدیم ، در واقع ما همون بچه‌هایی هستیم که اسباب بازیامون بزرگتر شده.تو بچگی ، هممون یه ماشین کوچولو داشتیم که بعد از بزرگ شدنمون ، اون ماشین هم باهامون بزرگتر شدهحالا دستت رو بده دستم تا باهم بریم به ده سالگی من ، جایی که برای اولین بار ( فکر کردم ) عاشق شدم.تقریبا من از ده سالگی شروع کردم به یادگیری قرائت قرآن ، که با مجموعه آشنا شدم در مسجد ابوطالب که جلسات آموزش قرآن تشکیل میداد ، اون مسجد شده بود مدرسه دوم من ، اما بهتر از مدرسه‌ای که می‌رفتم، چون نه به زور مدیر و معلم بود که میرفتم نه به زور ترس از نمره‌ها ، همه به خاطر یک هدف اومده بودن و اونم فقط یادگیری قرآن بود.سال اول با پسری آشنا شدم که واقعاً چهره جذاب و خوشگلی داشت ، همه مجذوب زیبایی اون می‌شدن ، جدای از چهره جذاب اون صدایی داشت که حین قرآن خوندنش احساس می‌کردی تو آسمون خدا در حال پرواز کردنی.دهه اول محرم مجالس مسجد ابوطالب شروع شده بود و آخر جلسات قرآنی شروع مجلس عزا بود و آخر مجلس هرکسی دوست داشت می‌موند تا برای غذای فردا شب به بچه‌ها کمک کنه ، من و اون دوستم که خیلی عاشقش بودم کنارهم مینشستیم و باهم سیب زمینی و پیاز پوست میکندیم ، کنار هم انقدر خوش میگذشت که نمیدونستم چطور زمان میگذره ، کودک درونم عین خودش یک رفیق پیدا کرده بود ، یه روز صبح جمعه ، که تو مسجد بودم استاد پشت میکروفنگفت :کسی داوطلب میشه در مورد احکام مطلب آماده کنه و برای هفته دیگه بخونه؟محمدرضا دستم رو گرفت بالا که استاد گفت خب پس تو برای هفته بعد آماده باشمن خیلی بچه خجالتی و آرومی بودم توی ۱۰ سالگی و اون هفته به خاطر اینکه مطلب آماده نکرده بودم به کلاس آموزش نرفتم و این نرفتن من یک سال طول کشیدیکـسـال بعدمنتظر بودم که ایام ماه رمضان برسه تا کلاس‌ها تشکیل بشه و من دوباره همبازیمو ببینم ، اشتیاق بازی کردن و دیدن محمدرضا ، منو از دورترین نقطه شهر بلند می‌کرد بعد از افطار ، تا به کلاس قرآن برم و بتونم با دوستم توی یک فضا باشم ، لحظه‌ای که وارد مسجد شدم و پا گذاشتم روی فرش ابوطالب ، دوباره تمام خاطرات قشنگم از وقتی که با اون می‌گذروندم تا زمانی که با لبخند به خونه برمی‌گشتم از جلوی چشمم رد می‌شد، چشمام به جای مکتب درس دنبال محمدرضا بود.منتظر بودم تا بعد از گذشت یک سال ، عشق کودک درونم رو ببینم ، چهره جذاب دوستم رو که دیدم پای کودک درونم بود که منو سمت اون هل می‌داد ، وقتی باهاش روبرو شدم تا دوباره خاطرات قشنگی که ساخته بودیم رو ادامه بدم ، با سردترین حالت ممکن گفت:سلام ، حال شما خوبه؟تو فکر فرو رفتم که آیا من، شمام؟غرق در شمایی بودم که انتظار داشتم تو باشه ، یا حداقل اسمم به جای شما باشه ! بدون اینکه جواب بدم از کنارم رفت .من بودم و یه اتاق پر از اسباب بازی‌هایی که منتظر بودم با رفیقم غرق در بازی بشم.اما غرق در تاریکی شدم …....اما نه !کودک درونم می‌گفت شاید حواسش نبود ، یا شاید نشناختت.تمام زمان تدریس، هیچی نمی‌شنیدم ،تنها چیزی که گوشم میشنید سکوت بود و بس.اولین بار بود که این احساس رو تجربه میکردم ، حتی اصلاً فکر نمی‌کردم که احساسی به نام تنهایی هست ، اون شب گذشت درست مثل کابوس بود ، اما هرچی بود گذشت.منتظر بودم که افطار بشه تا بعد از افطار دوباره به مسجد برم و اون رو ببینم ، دوباره نصف شهرو با دوچرخه‌ای خراب پدال زدم ، برام مهم نبود صدام برای سنگینی پدال خراب بشه یا نه ، تنها چیزی که می‌فهمیدم این بود زودتر برسم تا بتونم بیشتر کنار محمدرضا باشم .رسیدم مسجد و انگار روح دوباره ای گرفتم و باز مثل دیروز از شوق، چشمم دنبالش می‌چرخید تا پیداش کنه ،وقتی دیدمش ، کنارش پسری بود که از من زشت‌تر بوده ، بی استعداد تر ، کثیف‌تر از همه ، احساس کردم که اون لحظه نزدیکش نشم بهتره ، از دور تماشاشون کردم که کنار اون چقدر می‌خنده ، و چقدر خوشحاله، قلب کوچیک کودک درونم ترک برداشت!از اون روز هر بار از دور می‌دیدمش ، کودک درونم هر بار می‌گفت برو ، صحبت کن بازی کن اون دوستته حتماً یادش هست که چقدر با هم خندیدین ،چقدر بازی کردین ، اما یه حسی از اعماق تاریک وجودم می‌گفت اون یه رفیق جدید پیدا کرده ، نیازی به خندیدن کنار تو رو نداره!!هفته اول ماه رمضان بود اما انگار برای من یک قرن گذشت .هر بار کودک درونم از پنجره قلب به چهره اون نگاه می‌کرد و باز تشنه از صحبت ، به خونه برمی‌گشت.روز به روز تاریکی ، زمین‌های قلبم را از چنگ سفیدی کودک درونم می‌گرفت ، وجودم از حسادت از غم از بغض از نفرت ، در قلبم ، قلب کودک درونم رو می‌فشرد ، مثل دندونی که از عصبانیت به روی هم فشار میدیم اونجور قبلم محکم به سینم میزد.(نظراتتون رو بنویسید که آیا دوست دارید ادامه این کتاب روانشناسی به سبک رمان رو بنویسم یا نه ، و بگید که آیا شما هم همچین تجربه ای داشتین؟ و چقدر شبیه من بوده ؟ ) من سعی میکنم همیشه رمان یا داستان های کوتاه زیبایی رو که از ذهنم میاد رو براتون بنویسم.آخرین فصلآخرین فصلMon, 05 Aug 2024 17:06:44 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/داستان-کوتاه-آرتمیس-jfvudkkbj7myتصویر داستان کوتاه آرتمیس - نویسنده حیدر شالچیاندختری به نام آرتمیس در شهر کوچکی از فرانسه زندگی می‌کرد و در خانواده ای فقیر به دنیا آمد ، آرتمیس سرشار از بازیگوشی و شادی بود ، همیشه در پارکی که نزدیک خانه‌ی آنها بود بازی میکرد ، دخترک یاد گرفته بود تا از زندگی خود لذت ببرد بی آنکه کسی به او یاد بدهد تا چطور زندگی کند ، اما این شادی زیاد پایدار نبود و بعد از ۵ سالگی آرتمیس که جای خوبی زندگی میکرد ، مجبور به ترک کردن خانه خود شدند و وضع مالی خانواده آرتمیس از بهترین و تأمین ترین جای شهر به بدترین نقطه رفتند ، پدرش به او یاد داد که چطور از مردم دزدی کند گاهی اوقات با چهره مظلوم و لباسی پاره ، از مردم درخواست میکرد تا بهش پول بدن اما خیلی نمی‌تونست از این راه پول دربیاره پس شروع کرد به دزدیدن وسایلی که فروشنده ها بیرون مغازه میزاشتن و اونا رو توی میدون بزرگ شهر میفروخت ، آرتمیس وقتی بزرگ تر شد تصمیم گرفت که دست به یه دزدی بزرگی بزنه چند روزی توی این فکر بود که چیکار کنه هم خطرش کم باشه هم پول زیادی به دست بیاره تا اینکه یه روز وقتی داشت توی شهر قدم میزد چشمش به یه جواهر فروشی ای افتاد که خیلی قدیمی بود.قدم قدم رفت به سمت ویترین جواهر فروش و یک گردنبندی رو که از بچگی توی خوابش دیده بود نظرش رو جلب کرد و تصمیم گرفت که اون گردنبند رو از جواهر فروش بدزده ، با خودش کلنجار میرفت که این کار درستی نیست آخه فروشنده یک ادم مسن ـه اما هرچی زور زد که خودش رو از این کار منصرف کنه نشد که نشد با ترس و استرس رفت داخل جواهر فروشی و گفتآرتمیس : سلام پدر جان ، من امروز عصر مراسم عروسیمه و خیلی استرس دارم که چه چیزی بگیرم تا به چشم بیاد ، میشه کمکم کنید؟پیرمرد: بله دخترم ، خوش به حال دامادی که همچین دختر خوشگلی رو به همسری قبول کرده.چند تا از جواهرات زیبا و براقی که داشت رو به روی میز آورد و دختر مدام توی فکر این بود که چطور اون گردنبند رو بدزده آرتمیس اشاره کرد که اون گردنبندی که توی ویترین مغازه هست رو بیاره وقتی اون گردنبند رو تو دستش گرفت انگار برگشت به چند سال قبل درست اون زمانی که هنوز بچه بود ، هنوز توی اون پارک جلوی خونشون بازی میکرد و چقدر خوشحال بود همینطور توی خیال و افکار خودش غرق شده بود که با سوال پیرمرد یادش اومد که تو جواهر فروشیهپیرمرد: انتخاب خیلی قشنگی کردی دخترم اون گردنبند برای نَوه ام بود ، وقتی ۵ سالش بود براش درست کردمآرتمیس: خب پس چرا میفروشیش ؟پیرمرد: سالها بعد که ازدواج کرد اونو به من داد گفت این یادگار من به تو باشه که هروقت دیدیش منو یادت بیاد،ولی با همسرش از پاریس رفتن و هیچ وقت دیگه ندیدمش گردنبند هنوز دست آرتمیس بود که تصمیم گرفت از جواهر فروشی فرار کنه اما وقتی خواست در رو باز کنه با یک چیز شکه کننده مواجه شد در قفل بود ...پیرمرد: تو خیلی باهوشی دختر اما دروغگوی خوبی نیستی ، با لباس پاره چطور کسی قبول می‌کنه تو رو به همسری قبول کنه مطمانم اگر داماد بدونه که تو دزدی کردی برای همیشه میره.قلب آرتمیس به شدت تند میکوبید و سر جاش خشکش زده بود نفس نفس میزد و هیچ کاری نمیتونست بکنهپیرمرد: من میتونم اون گردنبند رو بهت بدم اما تو باید امشب برای من یه کاری بکنی ، یا میتونم پلیس ها رو خبر کنم و کل زندگیت رو توی زندان باشی.یواش یواش پیرمرد به آرتمیس نزدیک میشد ، دختر مثل یک گنجشک ترسیده داشت قلبش به سینه میکوبید، متوجه شد که روی میز یه لیوان شیشه ایه پیرمرد نزدیک و نزدیکتر میشد که ناخودآگاه آرتمیس لیوان رو برداشت زد به سر پیرمرد که همون لحظه روی زمین افتاد.... خون کف زمین رو قرمز کرده بود آرتمیس از شدت ترس نمی‌دونست چکار کنه با شوکی که بهش وارد شده بود کلید رو از جیب پیرمرد برداشت و از اونجا فرار کرد اشکهای آرتمیس تمومی نداشت و چنان میدوید که انگار آهویی از دست شیر فرار میکنه و پشت سرش رو نگاه میکرد که در همین حین یهو به یه نفر برخورد کرد چشماشو از اشک پاک کرد تا ببینه به کی برخورد کرده، وقتی نگاه خودش رو با بالا انداخت انگار در قلب تیره و تاری که دنیا براش درست کرده بود روزنه ای پدیدار شد، پسری با چهره‌ی جذاب چشمای کشیده و زیباش دل از هرکسی میبرد ، حدودا ۲۲ سالش بود و یه عطر خاص از کت و شلوار سفیدش میشد بوییدپسر: چیزیت که نشد ؟ ببخشید حواسم نبود داشتم پشت سرم رو نگاه میکردمآرتمیس: .... نه .. نه چیزیم نشدپسر: باشه پس مراقب خودت باش شب خوبی رو داشته باشیآرتمیس از حرفی که پسر زد وارد افکارش شدصدای ذهن آرتمیس : چطور ممکنه... من ادمای مختلفی رو دیدم چطوری عصبانی نشد ..؟ چند لحظه ای گذشت که صدای رعد و برق از آسمون به گوش رسید آرتمیس با عجله به سمت خونه داشت میدوید وقتی رسید خونه دید که ... قبل از رسیدنش یک نفر مادر و پدر اون رو به قتل رسونده، انگار زندگی اونو نفرین کرده بود نمی‌دونست گریه کنه یا فرار کنه ترس زیادی وجودش رو تسخیر کرده بود، نامه ای که روی در گذاشته شده بود رو با اشک هایی که از چشمش سرازیر میشد برداشت توی نامه نوشته بود: خانوادت به خاطر کاری که کردی تاوان پس دادن منتظر خنجرم باش.به هر سختی ای بود اون شب رو بیرون گذروند اما نمیدونست که چی داره میشه، زندگی چه مسیری رو برای اون داشت رقم میزد به خواب عمیقی فرو رفت . . . سوالی که مدام ذهن آرتمیس رو پر کرده بود این بود که کی مادر پدر منو کشته ؟نفرت وجود آرتمیس رو فرا گرفته بود تا یک روز دوباره شروع به دزدی کرد طی یکی از دزدی ها یک مرد جوانی رو دید که خیلی زیبا لباس پوشیده بود کمی که به جوان نزدیک تا کیف اون رو بزنه یک نفر از پشت سر ، آرتمیس رو متوقف کرد، از ترس شکه شده بود سرش رو که برگردوند یک مرد تقریبا ۳۴ ساله لباس عجیبی پوشیده بودغریبه: با من بیا ، من بهت جا میدمآرتمیس: ولم کن میخام برم ، دستتو بکشمرد غریبه تا دید آرتمیس تقلا می‌کنه دست اونو محکم گرفت و با خودش کشید به سمت یه کوچه ای که کسی نبودغریبه : من دوست بابات بودم ، می‌دونم چه اتفاقی واسش افتاده پس تقلا نکنُ بیا ، تو در خطری دختر چرا نمی‌فهمی چطوری هنوز داری دزدی میکنی؟آرتمیس: منو ول کننننن بابای من رفیقی نداشت داری دروغ میگی هیچ وقت ندیدمت نمیشناسمت!غریبه: آرتمیس به من اعتماد کن پدرت میدونست قراره کشته بشه منو فرستاد تا ازت مراقبت کنمآرتمیس: تو .. تو اسم منو از کجا بلدی؟غریبه: تو با من بیا من همه چیز رو بهت میگم.آرتمیس تصمیم گرفت که به اون غریبه اعتماد کنه البته راه دیگه ای نداشت اگر نمیرفت باید به دزدی ادامه میداد و هیچ جایی ام برای خوابیدن نداشت.رفتن تا رسیدن به یکی از محله هایی که همه اونجا رو به محله خلافکار ها میشناختن ، توی اون محله وقتی وارد شدن انگار همه یه جور دیگه ای آرتمیس رو نگاه میکردنآرتمیس: هی ، چرا اینا منو اینجوری نگاه میکنن؟غریبه: به خاطر کاری که کردی!آرتمیس: چیکار کردم؟غریبه: بیا بهت میگم وارد یه خونه ای شدن که نمای آجری داشت و درش کامل زنگ زده بود ، از این اتفاقات ترسیده بود و حس میکرد نباید اعتماد کنه.غریبه: بشین کلی حرف دارم که باید بشنوی. آرتمیس کاری که تو کردی هیچکسی جرئت نمیکرد انجام بده ، تو کسی رو کشتی که خانوادش با شما مشکل داره ، پسر همون پیرمرد اومد و خانوادت رو ازت گرفتآرتمیس: یعنی تو میدونی اون کثافتی که خانوادمو کشت کی بوده؟غریبه: همه میشناسنش و در به در دنبال اینه که تو رو بکشهآرتمیس: جوری میکشمش که توی تاریخ نوشته بشه ، کجاس باید بهم بگی اون کجاسغریبه: خل شدی دختر ؟ اون مافیای معروفه تو پاریس، همه نوچه هاش توی خیابونا دارن دنبال تو میگردن.آرتمیس: (با عصبانیت) تو منو آوردی اینجا پس باید بهم بگی اون کجاسغریبه: نه تو آماده نیستی خیلی ضعیفی... مطمانم قبل اینکه بری سمتش میکشنتآرتمیس: منو آماده کن واسه اون روزی که خون اونو بریزم ..۲ ماه بعد.آرتمیس تبدیل شده بود به یک قاتل حرفه ای که مردم اونو به (سایه) می‌شناختنش ، کل پاریس فکر می‌کردن سایه یک افسانه اس و هدفش آدمهاییه که بی گناه آدم میکشن ، معلوم نبود که سایه چه زمانی به سراغشون میاد.هم پلیس هم مافیا هر دو دنبال سایه میگشتن اما کسی نمیدونست که سایه دقیقا کیه و کجا زندگی میکنه ، چون هیچ ردی از خودش به جا نمیزارشت ، یک روز(سي بِل-غریبه) به آرتمیس گفت :میخام بهت یه هدیه بدم ، هدیه ای که سالهاست منتظرشی ، اون کسی که خانوادت رو ازت گرفت رو پیدا کردم و میدونم کجاست.آرتمیس: خیلی منتظر امروز بودم ، اونقدر تشنه خونشم که حتی نمیتونی تصورش کنی.ساعت ها پس از ساعت ها گذشت…از چشمای آرتمیس خون انتقام میچکید گردنبندی که دو ماه پیش دزدیده بود رو باز به گردنش بست تا وقتی (جان Jean) رو کشت اونو روی جسدش بزاره ساعت ۲ شب از خونه زد بیرون و رفت به سمت خونه‌ی جان زمانی که رسید همه جا تاریک بود و چند نفر توی حیاط خونه داشتن راه میرفتن که مشخص بود محافظ جان هستن ، بدون اینکه کسی متوجه بشه اون دو نفر رو از هم با پرت کردن سنگ جدا کرد هر کدوم رو بیهوش کرد و رفت به سمت اتاقی که صدای بلندی میومد ازش ، از گوشه‌ی پنجره نگاه کرد دید که یه پسر جوون تقریبا ۲۲ ساله ، مردی ام رو به روی اون ایستاده بود.جان: هرکاری گفتم رو بالعکس انجام دادی واقعا از دستت خسته شدم تاحالا اون دختر چند نفر از بچه های ما رو کشته هیچ کس به من دیگه اعتماد نداره اون فقط ۱۸ سالشه تا وقتی جسد اونو نیاوردی برنمیگردی الانم برو گمشو بیرون.صدای بسته شدن در اومد که آرتمیس چشماش رو بست ، تا فکر کنه چطور جان رو بزنه که بی سر صدا کارش رو تموم کنه لحظات داشت می‌گذشت... فرصت زیادی نداشت که تلف کنه همون حین جان پنجره رو باز کرد و داشت بیرون رو نگاه میکرد.آرتمیس با یک مشت محکم به صورت جان اونو پخش زمین کرد و سریع از پنجره داخل اتاق شدُآرتمیس: (نفس نفس زنان و ترسیده) تکون بخوری یه تیر حرومت میکنمجان: پس بلاخره اومدی...آرتمیس: تو چه نسبتی با اون پیرمرد توی جواهر فروشی داری؟ چرا خانواده منو کشتی؟جان: پس تو بودی که پدربزرگ منو به قتل رسوندی!آرتمیس: سوال منو جواب بده چقدر اون پیرمرد مهم بود که پدر و مادر منو به خاطرش کشتی ؟جان: سایه ای که همه دربارش صحبت میکنن آرتمیس خودمونه که دنبالشم.آرتمیس تو ذهنش داشت دنبال خاطراتی میگشت ، چهره جان براش آشنا بود اما کجا دیده بودش؟آرتمیس: تو مادر پدر منو کشتی؟جان: پدربزرگم همون کسی که کشتیش اونا رو کشتهآرتمیس:(با حالت غم) منو میشناسی؟جان: اره ، آرتمیس ملقب به سایه ، قاتل مافیا…روپوشی که روی صورتش بود رو کنار زد .همینجوری اشکای آرتمیس روی گونش می‌ریخت ، همینکه جان اونو دید گفت : آرتمیس تویی ؟میدونی من چقدر دنبالت گشتم؟ وجب به وجب این خیابونای پاریس رو گشتم که تو رو پیدا کنم!آرتمیس: اره میدونم ، همه جای پاریس پر شده بود ازینکه تو دنبال منی تا سر از بدنم جدا کنی ، اما هیچ وقت فکر نکردی که این منم سرت رو روی سینت میزارم…جان: نه ، نه اینکه انتقام بگیرم ، من …. من ..آرتمیس : من چیییی؟؟ میدونی هرشب تصور میکنم چطور خون کثیفتو بریزم که آروم بشم؟جان : یادته اون شبو ؟ خوردی به من؟آرتمیس : که چی؟ حسرت اینو میخوری که من جلوت بودمو تو نتونستی انتقام بگیری؟جان : آرتمیس ، من عاشقت شدم ، نه فقط عشق ساده ، هنوز اون لباسی که بهم خوردی رو دارم ، شبی نیست که بغلش نکنم.آرتمیس : تو اونقدر کثیفی که حتی به پدر و مادر من رحم نکردی ، تمام این نقشه هایی که کشیدی دلیلش اینه که منو بازی بدی..جان : من نه! .. من خانوادتو نکشتم ، همون پیرمردی کشت که توی جواهر فروشی زدیش ، قبل اینکه بری جواهر فروشی چندتا قاتل استخدام کرد تا پدرت رو از دور خارج کنه ، من هر کاری کردم نجاتشون بدم اما دیر رسیدم (با کمی حالت بغض)آرتمیس (دست لرزون) : چرا خانوادمو کشت؟جان : داستان ازونجا شروع شد که پدرت یه گردنبندی رو قبل از اینکه به دنیا بیایی توی عمارت یکی از تاجرهای بزرگ فرانسه دزدیده بود و فرار کرد ، برای اینکه پیداش نکن اون گردنبند رو داد به پدربزرگم تا نگه داره و زمانی که تو خواستی ازدواج کنی اونو از پدربزرگم پس بگیره..آرتمیس : پس چرا کشتتتت؟جان : پدرت قبل ازینکه کشته بشه ، اومد به جواهر فروشی و من هم اونجا بودم ، اومده بود که گردنبند رو پس بگیره اما پدربزرگم منکر شد که پدرت گردنبند رو به اون داده.آرتمیس : و تصمیم گرفت به خاطر اینکه پدرم به پلیس چیزی نگه اونو بکشه؟جان : نه.. نه پدرت یه تهدید جدی بود برای پدربزرگم ، قبل از تمامی این ماجراهای اتفاق افتاده ، پدربزرگم تمام اموال پدرت رو تصاحب کرده بود و بدون اینکه چیزی به پدرت بده اونو از مالش منع کرده بود.آرتمیس :(بغض آلود) اما پدر من هیچ بدی نکرده بود..جان : اون بعد از ظهری که تو وارد مغازه شدی من رفتم تا پدرت رو از فکر شومی که پدربزرگم داشت مطلع کنم اما وقتی رسیدم خونتون دیدم که .. .. ..آرتمیس بعد شنیدن داستان کشته شدن خانوادش اسلحه رو آورد پایین و اشکهای اون از چشم ها و گونه سرازیر شد ،جان احساس کرد که آرتمیس به کمک نیاز داره و از جای خودش بلند شد و به آرامی آرتمیس رو بغل کرد وگفت : میدونم ترسیدی ، میدونم ناراحتی ، میدونم تنهایی اما واقعا وقتی برای اولین بار که دیدمت محو چهره جذابت شدم نمیزارم بیشتر این تنها باشی و درد بکشی ، آرتمیس من واقعا عاشقتم.آرتمیس از فشار قلب بلند تر گریه میکرد و دست خودش رو برد توی یقه لباس و گردنبند رو درآورد وگفت : این همون چیزی نبود که پدرم میخاست از پدربزرگت بگیره؟جان : اره همینه ، از کجا آوردی ؟آرتمیس : من توی جواهر فروشی بودم که به پدربزرگت گفتم این گردنبند رو از توی ویترین بهم بده و وقتی داد خواستم فرار کنم که در قفل بود و پدربزرگت میخواست بهم تجاوز کنه که من مجبور شدم لیوانی که روی میز بود رو بزنم به سرش تا از خودم دفاع کنم..…….. سکوت ……..سکوت بود که شنیده میشد ، آرتمیس سرش رو به سینه جان گذاشت ، ترسیده بود از تمامی اتفاقاتی که این اخیر افتاده بودجان: نمی‌دونم چقدر از من متنفری یا بدت میاد اما من….آرتمیس حرفش رو قط کردآرتمیس: دوست دارم.. منم وقتی خوردم بهت انگار همه چیز فراموشم شد ، اما من خانوادمو از دست دادمجان : من تلاش خودمو کردم آرتمیس ، ترسیده بودم ازینکه من لو برم توی ماجرای قتل خانوادت!دست خودم نبود ، وقتی داشتم صحبت می‌کردم پدرت اومد جلو و خواست چاقو رو از من بگیره ، من ترسیده بودم نفهمیدم چطوری چاقو فرو رفت تو قلبش …آرتمیس از چیزی که جان گفت ترسیده بود و اومد ازش جدا بشه که جان چاقو رو محکم تو سینه آرتمیس فرو کرد..همه چیز کند پیش میرفت ، اشک و خون سطح دفتر جان رو از قرمز رنگ کرده بود..آرتمیس توی بغل جان آروم و بی حرکت با نفس های کند داشت لحظه های آخر زندگیش رو سپری میکرد..جان : مأموریت من این بود که هیچ کدوم از خانواده تو نباید دیگه رو زمین باشن چون یکی از شما می‌تونه کل دارایی ما رو از چنگمون در بیاره ، خطر جدی ای برای من و خانوادمینآرتمیس : برای ثانیه ای فکر کردم توی قلبت عشق وجود داره و میخواستم باهات ازدواج کنم که دیگه اون آتیشی که تو قلبم بود رو خاموش کنم اما اشتباه میکردم ، من.. ممم.. من عاشقت شده بودم .. تو خنجری رو تو قلبم فرو کردی که قرار بود جای تو باشه.جان : من بودم که خانوادتو کشتم چطور میخواستی با این نفرت ، با دستی که آلوده به خون پدر و مادرته زندگی کنی؟آرتمیس: باور کردم که تو هیچ کاری نکردی ، اما خوشحالم چاقویی توی سینم فرو رفته که خون مادر پدرم باهاش ریخته شده ، منم دارم میرم پیششون ، بعد از این همه دلتنگی ، دیدن مادر پدرم واقعا لذتبخشه..خون از سینه آرتمیس می‌جوشید ، چشم روی هم گذاشت و لحظه هایی که توی اون پارک کنار خونه وقتی داشت تاب بازی میکرد ، وقتی بین اون همه بچه توی پارک سرش به سمت آسمون بود و داشت از لحظه لحظه زندگیش لذت میبرد و رو تصور میکرد ..صدا ها شنیده نمیشد .. تنها صدایی که بود ، آوای خنده بچه هایی بود که توی اون پارک میخندیدن لا به لای خنده ها صدای ضعیف جان بود که می‌گفت : مـــن دوســـت دار… خواهــــش میـــکنـــم دووم بیــــار آرتمیس…تنها یک گردنبند دلفین بود که از خانواده به آرتمیس رسید که آنهم خونی شد.پایانآخرین فصلآخرین فصلMon, 29 Jul 2024 14:03:16 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/حیدر-شالچیان-pyuxwdstvmofحیدر شالچیان متولد ۲۱ آبان ۱۳۸۰ در شهر قم است که اخیرا در مجموعه فیلمی به عنوان رایحه شهادت در نقش شهید یاسر ایفای نقش کرد.تصویری از حیدر شالچیان در فیلم رایحه شهادتدر مجموعه فیلم رایحه شهادت ، شاهد این هستیم که چند تن از جوانان انقلابی در پی پخش کردن اعلامیه هایی هستند که خبر مهمی در آن مکتوب است که این سه تنتصویری از حیدر شالچیان در نقش یاسرجواد ، یاسر و محمد نقش به سزایی در این انقلاب داشتند که حیدر شالچیان نقش یاسر یعنی رفیق شهید حاج جواد خداکرم را اجرا کرد.لحظه‌ شهادت یاسر در فیلم رایحه شهادتاین مجموعه فیلم از شبکه ۵ به نمایش گذاشته میشود.نمای دیگر از فیلم _ حیدر شالچیانزندگینامه حیدر شالچیانحیدر شالچیان در مصاحبه ای که داشته به این موضوع اشاره کرده که از ۷ سالگی وارد دنیایی گرافیک و دنیای بزرگ هنر شده.حدود ۱۴ سال مشغول کار تدوینگری فیلم ها بوده که در بهمن سال ۱۴۰۱ به صورت نیمه حرفه ای وارد دنیای بازیگری شد.همچنین حیدر شالچیان در حرفه هایی مثل عکاسی ، فیلمبرداری ، نورپردازی ، ساخت و طراحی جلوه ویژه ، دستیار کارگردان ، نقاشی استعداد تحسین برانگیزی دارد.حیدر شالچیان در حال تصویربرداریتجلی هنر در قلم؛ نگاهی به آثار ادبی حیدر شالچیانحیدر شالچیان تنها یک چهره مقابل دوربین نیست؛ او نویسنده‌ای صاحب‌سبک و ماهر است که در لایه‌های عمیق روانشناسی، رمان‌نویسی و داستان‌سرایی قلم می‌زند. آثار او آینه‌ای از دغدغه‌های انسانی و تخیلی بی‌مرز است که ذهن خواننده را به چالش می‌کشد. در ادامه، نگاهی کوتاه به برخی از برجسته‌ترین آثار او می‌اندازیم:پایان یک عشق، آغاز یک جنگ: روایتی تکان‌دهنده از یک سیاستمدار که در اوج قدرت و منطق، گرفتار عشقی پیش‌بینی‌ناپذیر می‌شود؛ عشقی که شعله‌های یک نبرد بزرگ را برمی‌افروزد.رمان تار: داستان مهیج مخترعی که در آستانه کشفی بزرگ است؛ دستگاهی که می‌تواند از یک تار مو، تمام خاطرات، اسرار و افکار یک انسان را بر روی صفحه نمایش آشکار کند، اما این تکنولوژی بهایی فراتر از تصور دارد...این طرف میله‌ها همه چیز منطقی‌تر است: واگویه‌های فیلسوفانه یک زندانی که پس از ماه‌ها حبس، به شهودی عجیب می‌رسد. او حالا ترجیح می‌دهد پشت میله‌ها بماند، چرا که معتقد است دنیای بیرون، زندانی بزرگ‌تر و غیرمنطقی‌تر است.سرنوشت کودک درونم: اثری عمیق در حوزه روانشناسی که از بخش‌های پنهان و شگفت‌انگیز «کودک درون» پرده برمی‌دارد و با زبانی تخصصی اما گیرا، به ما می‌آموزد که چرا توجه به این بخش، حیاتی‌ترین اولویت زندگی هر انسان است.رمان انعکاس: سفری پرمخاطره با یک کاوشگر در قلب صحرا، جایی که با کتابی جادویی و مرموز روبرو می‌شود؛ کتابی که ترس‌های درونی او را به واقعیت بدل می‌کند و او راهی جز روبرویی با تاریک‌ترین بخش‌های وجودش ندارد.رمان آرتمیس: درام جنایی و عاشقانه درباره دختری فقیر با استعدادی خارق‌العاده در سرقت، که در مسیری پر پیچ و خم، دلبسته قاتل پدر و مادرش می‌شود؛ داستانی که میان انتقام و عشق، به فصلی غیرمنتظره ختم می‌شود.نویسنده حیدر شالچیانفیلم برادر مرگ_ حیدر شالچیانحیدر شالچیان بازیگر | بازیگران فیلم رایحه شهادت | بازیگر حیدر شالچیان | بازیگر جدید تلویزیون | بازیگر چهره | حیدر شالچیان | شالچیان | شالچیان بازیگر | فیلم ترسناک ایرانی | فیلم ترسناک_حیدر شالچیان | حیدر شالچیان فیلم ترسناک |آخرین فصلآخرین فصلTue, 14 Feb 2023 00:12:15 +0330https://virgool.ir/@Loving.writer/وحید-فتاحی-منش-tyfjuncni9gkوحید فتاحی منش(کارگردان) وحید فتاحی منش در سال ۱۳۶۵/۵/۱۷ در شهر مقدس قم متولد شدسال اول دانشگاه رشته فیلمسازی به مدت ۲۲ سال عکاسی ۲۰ سال تصویربرداری کار کرده استو در حرفه فیلمسازی ۱۰ سال به صورت حرفه ای و ۸سال فیلمنامه نویسی و ۴سال مسؤل فنی سینمایی بوده.وحید فتاحی منشوحید فتاحی منش مدیر تولید چند فیلم بزرگ بوده است و در ژانر های پلیسی و انتظامی فیلم های فاخری نیز به تصویر کشانده ، همچینین وحید فتاحی منش تهیه کننده نیروی انتظامیست.وحید فتاحی منش تهیه کننده نیروی انتظامی وحید فتاحی منش در حال اداره کردن عواملوحید فتاحی منش در حال چک کردن تصویروحید فتاحی منش در مینی سریال بن‌بست دستیار کارگردان و در ۱۵ فیلم کوتاه و ۵فیلم بلند همچنین ساخت مستند داستانی مدیر تولید فیلم بوده است.مدارک وحید فتاحی منشوحید فتاحی منش دارای مدرک کارگردانی از دانشگاه پردیس زیر نظر استاد فرزاد مؤتمندارای مدرک فیلمبرداری و جلوه های ویژه سینماییدارای مدرک عکاسیوحید فتاحی در نقش پزشک جوایز آقای وحید فتاحی منشوحید فتاحی منش رتبه سوم در رشته فیلم داستانی و کوتاه با عنوان (زمان به عقب برنمیگردد) از جشنواره فرهنگ و ارشادساخت ۱ تله فیلم به‌نام (آخر خط)ساخت ۳ فیلم نیمه بلندچهار ماه و ده روزکارمارویابی احتیاطیساخت ۱۹ فیلم کوتاهتصاویر فیلم های ساخته شده توسط وحید فتاحی منش وحید فتاحی منش در حال انجام کارهای اکران فیلم سایه آرامش است.تصاویری از کارگردان وحید فتاحی منشوحید فتاحی منش در حال گفت و گو با سرگرد واشیان و سرهنگ فرح بخشوحید فتاحی منش هماهنگی ضبط صحنه پلیسی کارگردان وحید فتاحی منشوحید فتاحی منش در حال اداره پروژه پرده سبزگریم وحید فتاحی منش در نقش پلیسوحید فتاحی منش در حال تمرین دیالوگوحید فتاحی منش وحید فتاحی منش (کارگردان) وحید فتاحی منش در حال اداره پرسنل تصویربرداری وحید فتاحی منش هدایت هلی شات وحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منشوحید فتاحی منش در حال چک کردن تصویروحید فتاحی منش _گریم وحید فتاحی من در حال بازبینی فیلم های ضبظ شدهجایزه بهترین کارگردان_وحید فتاحی منشوحید فتاحی در حال مدیریت گروه فیلمبرداری در پروژه سایه آرامشوحید فتاحی منش پروژه نوپووحید فتاحی منش/ فتاحی منش/ وحید فتاحی/ فتاحی منش کارگردان/کارگردان قمی/فیلم آخر خط/فیلم چهار ماه و ده روز/فیلم کارما/فیلم رویا/فیلم بی احتیاطی/فیلم سایه آرامش/وحید فتاحی منش(کارگردان قمی)آخرین فصلآخرین فصلSun, 12 Feb 2023 16:50:41 +0330