https://virgool.ir/feed/@Losilaمینویسم، شاید یکی پیدا شد و داستان زندگیم بدردش خورد.fa2026-11-12 10:29:24https://files.virgool.ir/upload/users/24188/avatar/BjFXPK.pnghttps://virgool.ir/@Losilahttps://virgool.ir/@Losila/سرگشتگی-در-کتابخوانی-y0fleqoc7hu8ساعت ۲ نصف شبه. الان فک کنم یه هفته هر روز تا این ساعت رو نگذرونم، خوابم نمیگیره. حالم خوبه ولی حس از خود راضی بودن (self satisfaction) که این روزا خیلی نیازه رو ندارم. از کارایی که تو این یه هفته کردم راضی نیستم. به قولی روزهام خیلی شبیه به هم شده. تکراری و بدون پیشرفت. یکی از برنامه های ثابت این روزام کتاب خوندنه. معمولا از اون جنس آدمام که وقتی کتابو باز میکنه تا موقعی که حسش باشه زمین نمیزاره و عکسشم صادقه. ولی الان موضوع یه خورده بنظرم فرق کرده. بحث دوست داشتن یا نداشتن نیست. وقتی کتابو باز میکنم میگم علی انقدر کتاب خوندی ولی الان واقعا چند درصشون بدردت خورده، چندتاشون باعث شده خودتو از زمین بکنی و یه کار بدرد بخور بکنی، یه کاری که روحتو به وجد بیاره. یا بعضا نیمه پر لیوان رو نگاه میکنم و میگم خب بنظرم ظرفیت اندوخته هام بقدری هستش که بخوام یه کار جدیدی بکنم و خوندن بیش از حد یه جور تلمبار کردن اطلاعاته. شاید این موضوع به پس زمینه فکریم برمیگرده که دانشگاه رفتن به درد فردی مثل من نمیخوره. اصلا نمیتونم هضم کنم که یه حجم بزرگ از وقتم رو بزارم سر چیزی که نمیدونم اصلا چند درصدش بدردم بخورن. همیشه وقتی یه کاری رو حتی با اطلاعات کم شروع کردم، اونچیزایی که لازم بوده رو شاید حتی با کیفیت بالاتر یاد گرفتم. یعنی تحصیل هدفمند و یادگیری حین فعالیت. دقیقا اونچیزی که نیاز میبینی رو یاد بگیری و اون تایم آزادی که برات میمونه رو بزاری برای بقیه علایقت. الان کتاب خوندن هم برام دقیقا یه همچین حکمی داره. زمان دانشگاه خیلی حالم خوب میشه نه به خاطر خود دانشگاه، به خاطر کارهایی که تو اون روزا انجام میدم. تایمم فول فول میشه. وقتی سرم شلوغ میشه ذهنم بیشتر میتونه سازمان یافته تر فکر کنه و تصمیم بگیره. ولی وقتی تایمم خالیه فقط دنبال یه کارهاییم که بتونه یه زنجیره ای رو برام به وجود بیاره که براش تلاش کنم و برم جلو و با دیدن پیشرفت خودم انگیزه بگیرم. یعنی یه کار هدفمند و سازمان یافته و این برنامه هم نباید بلند مدت باشه که نتونم تو طولانی مدت از کارهام فیدبک ملموسی بگیرم. نمیگم اینجور فکر کردن بده، فقط شاید چون تا حالا نتونستم ازش جواب بگیرم، یخورده اذیتم میکنه. فکر کردن به این قضیه انقدر ازم انرژی میگیره که حتی به انجام دادن بقیه برنامه های اونروزم هم حوصله م نمیکشه و یه گوشه میفتم و مثل همیشه بلای اورسینکینگ میفته تو جونم.LosilaLosilaTue, 03 Mar 2020 03:16:12 +0330https://virgool.ir/@Losila/داستان-یک-اتفاق-vfiyrch5aljyصبح وقت از خواب پا شدم انتظار اینو نداشتم که قراره اتفاقایی برام بیفته که ارزش نوشتن این یادداشت رو داشته باشن.بعد اینکه خبر تخلیه خوابگاه ها اعلام شد، ناگزیر بودم که همه تعلقاتم در تهران رو رها کنم و بعد ۵ ماه راهی دیار خوبان بشم.دیشبش به زور تونسته بودم یه بلیط اتوبوس گیر بیارم. بلیط برای یه ربع مونده به یک ظهر بود. اونموقع هایی که میرم خونه یه عادتی دارم و اون اینه که دوست دارم با ظاهری تمیز و مرتب خانوادم رو ملاقات کنم. نمیدونی از شنیدن این جمله مادرم که پسرم چقدر تو این مدت بهت سخت گذشته و لاغر شدی، بدم میاد.خلاصه تنها کاری که بعد جمع کردن بار و بندیل سفرم باید میکردم، رفتن به پیرایشگاه بود. آقا اسی پیرایشگر رو خیلی دوسش دارم. تو این مدت کوتاهی که با هم آشنا شدیم تونستیم یه زبون مشترک پیدا کنیم و واقعا دیالوگهای مفیدی بینمون شکل میگیره.صبح ساعت ۸ از خواب با زنگم از خواب بیدارش کردم، برا ده و نیم وقت گرفتم. تو این مدت تقریبا وسایلم رو جمع کرده بودم ولی اتاق هنوز ظاهر کثیف و نامرتب خودش رو حفظ کرده بود. با خودم قرار گذاشتم که بعد اومدن از سلمونی یه دستی رو سر و گوشه این اتاق میشم بعد باهاش خدافظی میکنم. خلاصه اقا اسی رو ملاقات کردیم و برگشتیم اتاق و یه خورده اینور و اونور ساعت شد ۱۲. دیدم که خب یه چمدون سنگین دارم و مترو هم که خطر گرفتن ویروس کرونا بالاس، همین دو مورد، قدرت کافی برا قانع کردن خودم برای استفاده از اسنپ رو داشتن.یه حساب سر انگشتی با خودم کردم و گفتم برا مترو که یه ساعت قبل تایم حرکت اتوبوس، از خوابگاه راه میفتم پس برا اسنپ سه ربع میتونه کافی بشه. خلاصه راس ۱۲ اسنپ رو زدم و حالاها هی منتظر بمون تا یه راننده ای سفر رو قبول کنه، پن دیقه شد ده دیقه نیومد. چاره ای نداشتم باید منتظر می موندم. مجبور شدم تپسی رو هم بزنم با اینکه اختلاف قیمتش با اسنپ خیلی زیاد بود. فی ای حال دوازده و ربع خدا یه پراید پرتغالی رنگ رو از آسمون فرستاد. راننده یه پسر تقریبا همسن خودم بود و به لهجه ش میخورد که مشهدی باشه. ازش پرسیدم که چقدر عجیبه که راننده ها سفرها رو قبول نمیکنن یه لحظه فکر کرد گفت مثل اینکه اون منطقه تو طرح هستش و گفتم خب تو چرا قبول کردی با یه حالت واموندگی گفت راست میگی من چرا قبول کردم. دیگه تا دسته رفته بود تو پاچه ش نمیتونست بزنه زیرش . تو وِیز زده بود که ۱۲:۵۳ میرسیم پایانه یعنی ۸ دیقه بعد زمان حرکت اتوبوس. خلاصه با خود گفتم اینهمه پول دادم رفتم کنفرانس های اصول فن بیان، بالاخره اینارو یه جایی باید استفاده کنم دیگه. زیاد سرتونو درد نیارم طرف رو خر کردم که با حداکثر سرعت خودش حرکت کنه.این بابا داشت با یکی صحبت میکرد که به یه جایی رسید که این یه شماره باید به طرف می داد. بعد نمیدونم من چِم شد گفتم چرا من هیچ وقت نمی تونم یه شماره رو حفط کنم. چرا حافظه م انقدر باید ضعیف باشه. شاید همه اینا یه تلقین بوده باشه. گفتم از همین اینجا باید شروع کرد اون شماره رو گفت و من همزمان گوش دادم و حفظش کردم. بعد لامصب اونقدر تو تلفن چرت و پرت گفت که شارژ گوشیش تموم شد. گفت اصلا این دور و اطراف رو نمیشناسه و لازم بود از مسیریابی گوشی من استفاده بشه. ساعت بیست دیقه به یک بود. شماره راننده اتوبوس رو گیر اورده بودم. تو اون تایم هرچی زنگ زدم لامصب گوشی رو وردار نداشت. همزمان هم باید به اسنپیه مسیر میدادم که مسیر رو چِت نزنه. کم کم داشت شانسم برای رسیدن به اتوبوس کم میشد.ساعت ۱۲:۵۱ رسیدم دم در پایانه داشتم پول اسنپیه رو که حساب میکردم که گوشیم زنگ زد، از طرف تعاونی بود و طرف گفت که اتوبوس داره حرکت میکنه، پس کجایی.یه لحظه استرس گرفتم و زودی شروع کردم به دویدن، وسطای راه یه لحظه با خودم گفتم من که انقدر سبک نیومده بودم، یهو یادم افتاد ای دل غافل چمدونم رو تو ماشین اسنپ جا گذاشتم. استرسم چند برابر شد دیگه به این نتیجه داشتم میرسیدم که این اتوبوس پرید.یه لحظه یه جرقه ای تو مغزم زده شد. من یه شماره ازش دارم. آره یه شماره. همونی که میخواستم حافظه مو باهاش بسنجم. با وجود استرسی که اون لحظه داشتم، خیلی خوب شماره رو به یاد میاوردم. زنگ زدم گفتم حاجی وایسا چمدونمو تو ماشینت جا گذاشتم. انصافا طرف یه رگه هایی از مرام و دیوونگی رو داشت. اتوبان رو خلاف داشت دنده عقب میومد. همزمان هم داشتم با اونور مکالمه میکردم که اتوبوس رو نگه دارن. با کلی مشقت بالاخره هر طوری که شده بود خودم رو رسوندم به اتوبوس.این فک کنم بعد سفر قطار از نانجینگ به دژو در چین دومین سفر پر استرسم محسوب میشد.وقتی سوار قطار شدم یه احساس قدرت و پیروزی خاصی تو خودم حس کردم. همه اون تفکرات منفی که تا دیشب داشتم به کلی پاک شده بودن.امروز یه درس بزرگی یاد گرفتم و اون این بود که ما انسان ها موجوداتی هستیم که واقعا توانایی بالایی در فراموش کردن اتفاقات زندگی داریم. یه اتفاق موفقیت آمیز خیلی میتونه تو روحیه آدم تاثیر بزاره و باعث شه که کلی انرژی بد از بین بره.تو اتوبوس هم زمان رو به مفیدترین شکل ممکن گذروندم، تونستم ۴ ساعت پادکست گوش بدم و اکثر اون کم کاری های این چند مدت رو پوشش بدم. الان حالم خیلی خوبه. پیش خانواده بغل شومینه دراز کشیدم و در حال نوشیدن چای زنجبیل هستم. امیدوارم حال همگی خوب باشه.LosilaLosilaTue, 25 Feb 2020 13:58:26 +0330https://virgool.ir/@Losila/سازدهنی-خاک-خورده-من-nkgrhdivrl5fچند مدتی بود که دنبال راه هایی بودم برای مدیریت تایم های خالی که باید به درس خوندن اختصاص داده بشه ولی نمیشه، میگشتم. کار کردن تو بومرنگ، زبان خوندن، آماده شدن برای شرکت در یه دوره با یه محیط کاملا متفاوت،هرازچندگاهی باشگاه و یه سری تفریحات جانبی هم باعث نشد که احساس نکنم که دارم یه بخش بزرگی از تایم روزانه ام رو دارم به بطالت میگذورنم. این بطالت از گشت و گذار تو فضاهای مجازی، که بعضیاشون رو فکرشم نمیکردم یه روزی حتی در موردشون صحبت کنم، گرفته تا فعالیت های بی هدف در خوابگاه و شبانه های استادیوم، باعث میشدن که فکر کنم زندگیم رو روال نیستش و متعاقبا بحث overthinking درمورد خیلی چیزای پیش پا افتاده و اتفاق هایی که هنوز رخ ندادن، اذیتم میکردن. یه روزی که داشتم کمدمو مرتب میکردم چشمم به سازدهنی نازنینم که یه دوره ای با یه شور و شوق مضاعفی رفتم دنبالش و پیگیر یادگیریش بودم، ولی الان یه گوشه ای افتاده بود و داشت خاک میخورد. یه جاهایی هستن که تصمیماتت تبدیل به عهدی با خودت میشن، برا من این لحظه از این جنس بود. رفتم دنبالش، اول گفتم از دانشگاه شروع کنم، دیدم اوضاع موسیقی علموص به دلیل نبود کانون موسیقی خیلی پراکنده س و کسی رو هم نتونستم پیدا کنم که سازدهنی کروماتیک بزنه(البته بگم یه سری بچه ها دارن پیگیری کارهای تمرین تو اتاق پلاتو دانشگاه رو میکنن که واقعا دستشون درد نکنه). برا تمرین های شبانه به جای استادیوم گفتم اگه یه جایی تو خوابگاه مث اتاق اکوستیک، که صدای تمرین بقیه رو اذیت نکنه، باشه خیلی خوب میشه. بود ولی متاسفانه مسئولیتش دست کسایی بود که بهتر بود نبود یا بهتر بگم دست کسایی که رابطه خوبی با موسیقی ندارن(مث اکثر مسئول های دانشگاه).خودم دنبال کارهای تمرین تو این اتاق هستم ولی واقعا مشخص نیس کی اوکی میشه. یه گزینه دیگه رو امتحان کردم. رفتم کانون موسیقی دانشگاه امیرکبیر، با کمال ناباوری یکی رو تونستم پیدا کنم که تازه شروع کرده بود به کروماتیک زدن. اینطوری شد که یخورده به ادامه مسیر امیدوار شدم. ولی باز این کافی نبود, یاد این افتادم که پارسال میخواستم کلاسشو برم ولی استطاعت مالیم اجازه شو نمیداد.(فک کنم الان دیگه اکثرمون میدونیم که تو ایران، یاد گرفتن موسیقی داره کم کم کشیده میشه به سمت قشر مرفه نشین جامعه). الان ولی با کمک پولی که از کار کردن جمع کرده بودم میتونستم کلاس رو برم. ولی بیشتر این پول رو برای ارتقاء گوشیم و شرکت در مراسم ها و جشنواره ها و سفرهایی، که به دلیل مسائل مالی نمیتونستم شرکت کنم، جمع میکردم.ولی خیلی زمان برد که تصمیمم این بشه که میخوام این بودجه رو به موسیقی اختصاص بدم. ولی به هر حال این خان رو هم گذروندیم. میگفتن اگه میخوای کلاس موسیقی بری جایی برو که در کنار اموزش موسیقی، بهت تفکر و نگرش نسبت به موسیقی رو یاد بدن. اینطوری شد که دو گزینه @babaksafarnejad و @azadeh.azaad قوت بیشتری گرفت.این دو مدرس را واقعا میشه استاد تمام های(در کنار سایر مدرس های محترم) سازدهنی تو ایران به حساب آورد و خیلی سخته که یکی رو انتخاب کنم. چون که با حس و حال موسیقیایی آزاده آزاد بیشتر حال میکردم و همچنین اولین بار او بود که باعث شد که من به فکر یاد گرفتن سازدهنی باشم، این شد که بیشتر به سمت او متمایل شدم. برنامه های ویژه ای برای بعد یاد گرفتن این ساز دارم. و شاید این رویابافی ها باعث بشن که من این مسیر رو به همین قوتی که شروع کردم، ادامه بدم. تازه در نقطه شروع این مسیر طولانی ولی به شدت لذت بخش هستم.LosilaLosilaSun, 27 Oct 2019 19:02:23 +0330