https://virgool.ir/feed/@Ladyavraآرام آرام، در مسیر کشف، یادگیری و خلق . . . 📚 می‌نویسم از انسان، رشد، تجربه‌ها، کتاب‌ها و ایده‌‌هاfa2026-11-10 20:31:38https://files.virgool.ir/upload/users/4916000/avatar/DOy0BO.jpghttps://virgool.ir/@Ladyavrahttps://virgool.ir/@Ladyavra/ما-انتخاب-می-کنیم-ccwv77vz2tjnتأملی درباره انسان، انتخاب‌های کوچک و سهمی که هرکدام از ما در ساختن جهان اطرافمان داریم.می‌نویسم از دل، از وجود، از جانمی‌نویسم از عمق، از قلب، از مهراز ملایمت‌ها و ناملایمتی‌های مسیراز دوستان و رفیقان تا آدم‌های به ظاهر آشِنامی‌نویسم از روشنایی تا اعماق تاریکیاز لطافت برگ گل تا سنگینی حرف‌ها و رفتارهامی‌نویسم از عشق، از بودن، از خواستناز رهایی و از تعهد به زمان، به فرد، به هممن می‌نویسم از جهان، از مرز، از آغاز تا به پایانمی‌نویسم از زیبایی، شکوه، سکوت و محبتاز اشک و از لبخندهای بی‌دلیلمن می‌نویسم...اینکه تصمیم بگیریم آدمِ خوب ماجرا باشیم یا آدمِ بد ماجرا، کاملاً دست خود ماست...اینکه انتخاب کنیم به وقت نیاز دستگیر و همراه باشیم یا سنگدل و ریاکار، باز هم دست خود ماست. می‌توانیم در روزهای عادی زندگی، بی‌پروا به دنبال آرزوهایمان بدویم یا در همین روزهای گذرا، به فکر زمین زدن دیگران باشیم تا خودمان را بالاتر بکشیم.درواقع، زندگی همین است؛ مجموعه‌ای از همه‌چیز.هم راستی دارد، هم دروغ؛ هم ملایمت دارد، هم فراز و نشیب.گاهی آرام است و گاهی طوفانی. در آن هم دوست هست و هم دشمن؛هم صلح هست و هم جنگ؛هم عشق و هم نفرت؛هم زیبایی و هم زشتی.کم ندیده‌ایم آدم‌هایی را که غریبه بودند، اما عجیب همراه شدند؛ دست‌هایمان را در ناامیدی و شکست گرفتند و تنهایمان نگذاشتند.و چه بسیارند آدم‌های عجیبی که حتی معنای زیستن را هم نمی‌دانند؛ به دنبال کسب مقام، نفع و سود بی‌پایان‌اند و بس.چه بسیار نازک‌دلانی که با عشق محبت می‌کنند، صبورند، مهربانند، تحمل ذره‌ای بی‌عدالتی را ندارند و فرزندانی اصیل و عمیق‌اندیش پرورش می‌دهند. در مقابل، آدم‌هایی را هم دیده‌ایم که قلبی سنگین دارند. به دنبال چه هستند و چه می‌خواهند، خدا میداند... اما دل می‌شکنند و از کنار درد و رنج دیگری می‌گذرند.هستند آدم‌هایی با لبخندهایی بی‌ریا، با ثروتی فراوان اما بخششی بی‌انتها؛ کسانی که زیبایی را نه در چهره، بلکه در لطافت قلب‌ها، پاکی و صداقت روح می‌بینند. همان‌هایی که نادرند و کمیاب؛ همچون دُرّ ارزشمندند. انسان‌اند، اما فرشته‌صفت؛ کمک‌کننده و بی‌حاشیه، آرام و متین و باوقار.و اما باز دیده‌ایم آدم‌هایی با سیاست‌های ناسالم؛ کسانی که ضربه می‌زنند و بی‌هراس به راه خود ادامه می‌دهند.آدم‌هایی که طمع دارند، زرنگ و باهوش و با‌ذکاوت‌اند، اما هوش و توانایی‌شان را در مسیرهایی به کار می‌گیرند که به دیگران آسیب می‌رساند.دست ماست که تعیین کنیم در کدام دسته قرار بگیریم؛مهربان باشیم و دوست،یا شکست دهیم؛ نه برای اینکه برنده شویم، برای اینکه اجازه ندهیم دیگران برنده شوند.ما تصمیم می‌گیریم بی‌قضاوت و بی‌سیاست کنار هم باشیم یا از ناخوشی دیگری خشنودی کنیم.می‌توانیم یاد بگیریم آرام‌آرام پیوند عشق را محکم‌تر در دل‌هایمان بپرورانیم و زیبایی دنیا را با در کنار هم بودن مزه کنیم، یا خوبی‌های جهان را تنها برای خودمان بخواهیم.می‌توانیم با محبت به یکدیگر بنگریم؛ در آسانی و سختی، در پایین و بالای زندگی و در روزهای عجیب‌وغریب، ماندن، تلاش کردن و ساختن را تجربه کنیم؛ یا به وقت نشیب، خودمان را محکم بچسبیم و دیگران را رها کنیم.ما تصمیم می‌گیریم و زندگی، سراسر مجموعه‌ای از همین تصمیم‌هاست.آیا اجازه می‌دهیم روی خوش و رایحه زیبای عطوفت در هوا جریان داشته باشد، یا باید آسمانی سیاه و تهی از هرگونه لطف را به آیندگان تقدیم کنیم؟شاید نتوانیم همیشه انتخاب کنیم که چه کسی باشیم، اما می‌توانیم مسئولیت انتخاب‌های امروزمان را بپذیریم و برای بهتر شدن تلاش کنیم.این جهان با انتخاب‌های کوچک انسان‌ها می‌تواند جای بهتری باشد و بس.باشد.آورا🌸آورا🌸Fri, 30 Oct 2026 18:56:22 +0330https://virgool.ir/@Ladyavra/کمی-بعدهایی-که-آرامشمون-رو-گرفتند-fyuvft4s6jnfتا حالا شده کاری داشته باشید که دقیقا می‌دونید باید انجامش بدید، از عقب افتادنش هم استرس داشته باشید، اما هر بار که به سراغش میرید، خودتون رو قانع کنید که کمی بعد انجامش می‌دید ؟و عجیب‌تر اینکه اون «کمی بعد»، گاهی تبدیل به چند ساعت، چند روز یا حتی چند هفته می‌شه . . . باید بگم من هم مدت‌ها یکی از همین آدم‌ها بودم.زمانی که دانشگاهم رو شروع کردم برای خوندن مباحث درسی و امتحانات حسابی چالش داشتم و تنها مشکل اون دورانم این بود که همه کارهام روی هم انباشته می‌شد و موقع رسیدگی بهشون دچار استرس افراطی می‌شدم.اون موقع فکر می‌کردم به خاطر عدم رضایت شخصیم از رشته و درس و دانشگاه بود که این اتفاق رخ می‌داد و مدام خودم رو توجیه می‌کردم که از ترم بعد قطعا این مسئله حل میشه؛ یعنی باید حل بشه.اما وقتی دیدم در حرفه کاریم هم مدام دچار همون استرس و اضطراب میشم، فهمیدم که یک جای کارم درست نیست.و اگر مشکل از رشته و دانشگاه نبود، پس از کجا می‌اومد؟معمولا آدمی هستم که سعی می‌کنم رفتارهای منفیم رو بشناسم و کم‌کم جای اون‌ها رو با رفتارهای مثبت‌تری عوض کنم. همین شد که به دنبال جواب این سؤال، به یکی از پادکست‌های توسعه فردی رسیدم و برای اولین بار با واژه «اهمال‌کاری» آشنا شدم. عجیب بود؛ چون انگار کسی داشت بخشی از رفتارهای خودم رو برای من توضیح می‌داد.برای مثال، وقتی از یک هفته قبل می‌دونستم که باید تا آخر همین هفته نزدیک به 150 تماس خروجی با مشتریانم برقرار کنم تا بتونم تارگت کاریم رو با موفقیت بزنم، اما با وجود علاقه‌ام به حرفه کارم، باز هم تا به خودم می‌اومدم می‌دیدم یک هفته تمام گذشت و من تنها 10 تماس داشتم و مابقی اون‌ها به دلیل تعلل من در انجام این کار حسابی به تعویق افتادن.چیزی که برای خودم عجیب بود این بود که من از انجام این کار بدم نمیومد، اما باز هم انجامش نمی‌دادم. و در تمام اون مدت، هم می‌دونستم باید اون کارها رو انجام بدم و هم بابت انجام ندادنشون مضطرب بودم. آخرش هم خودم رو سرزنش می‌کردم که چرا زودتر انجامشون ندادم.این استرس و نگرانیِ درونی رو تجربه می‌کردم، بدون اینکه دقیقا بدونم از کجا نشئت می‌گیره و اصلا برای چی در من به وجود اومده . . .وقتی بیشتر درباره این رفتار خوندم و شنیدم، متوجه شدم چیزی که تجربه می‌کردم فقط یک بی‌حوصلگی یا بی‌علاقگی ساده نبود.شاید بهتر باشه کمی از تجربه‌های شخصی فاصله بگیریم و ببینیم اصلا اهمال‌کاری به چه معناست.اهمال‌کاری یعنی تعلل کردن در انجام دادن کارها و عقب انداختن اون‌ها، حتی وقتی می‌دونیم این تأخیر ممکنه پیامدهای منفی‌ای برای ما داشته باشه.یکی از شکل‌های آشنای اون، همون دقیقه نودی انجام دادن لیست کارهاست؛ مثل درس خوندن دقیقا شب قبل از امتحان. اما اصل ماجرا اینه که ما می‌دونیم باید کاری رو انجام بدیم حتی ممکنه از عقب انداختنش هم نگران باشیم، ولی باز انجامش رو به زمان دیگه‌ای موکول می‌کنیم.و همین‌جا شاید یک سؤال مهم به وجود بیاد : اگر می‌دونیم انجام ندادن یک کار قراره حال ما رو بدتر کنه پس چرا باز هم انجامش نمی‌دیم؟شاید جواب این سؤال برای همه یکسان نباشه. گاهی مسئله بی‌علاقگی به اون کار نیست؛ همون‌طور که برای من هم نبود. گاهی دلایل و بهانه‌های شخصی، خواسته یا ناخواسته ما رو وارد این چرخه می‌کنن.مثلا : الگوی کمال‌گراییگاهی کاری رو شروع نمی‌کنیم چون در ذهنمون باید خیلی خوب یا حتی بی‌نقص انجام بشه. مثلا می‌خوایم مقاله‌ای بنویسیم اما چون از همون اول انتظار داریم کامل و بی‌نقص باشه، شروع کردنش رو عقب می‌ندازیم.ترس از قضاوت بقیهاگر خوب از آب درنیاد، بقیه چی فکر می‌کنن؟گاهی همین ترس باعث میشه شروع نکردن رو به انجام دادن ترجیح بدیم؛ چیزی منتشر نکنیم، درباره ایده‌هامون حرف نزنیم یا حتی درخواستی که داریم رو مطرح نکنیم.دل‌نگرانی افراطیگاهی باید یک کار مهم رو انجام بدیم اما همین که بهش فکر می‌کنیم، حجم کار و نتیجه احتمالی‌اش اضطرابمون رو بالا می‌بره. پس برای اینکه فعلا این حس ناخوشایند رو تجربه نکنیم میریم سراغ یک کار ساده‌تر؛ مثلا تلفن همراه‌مون، مرتب کردن اتاق، یک سریال یا چرخیدن در شبکه‌های اجتماعی. چند ساعت بعد دوباره برمی‌گردیم به همون کار، اما این بار با استرس بیشتر.و شاید همین‌جا باشه که لازم داریم به جای سرزنش کردن خودمون، کمی بیشتر به ذهنمون دقت کنیم." گفت‌وگوی ذهنمون رو بشناسیم "هر بار که متوجه میشیم داریم کاری رو عقب می‌ندازیم، ببینیم ذهنمون دقیقا چی میگه :هنوز وقت دارم بذار اول فلان کار رو انجام بدم.باید وقتی شروع کنم که حوصله داشته باشم.اگر خوب از آب درنیاد چی؟وقتی جمله تکرارشونده ذهنمون رو پیدا می‌کنیم، انگار یک قدم از حالت اتوماتیک بیرون میایم.حالا می‌تونیم به جای اینکه فقط از خودمون بپرسیم «چرا انجامش نمی‌دم؟»، بفهمیم دقیقا چه چیزی باعث شده انجامش ندیم . . .گاهی هم لازم نیست به تمام شدن یک کار فکر کنیم فقط کافیه قدم اولش رو برداریم. به جای اینکه به خودمون بگیم «من باید تمام این کار رو انجام بدم»، شاید بهتر باشه از خودمون بپرسیم :کوچک‌ترین کاری که الان می‌تونم برای شروعش انجام بدم چیه ؟ شاید لازم نباشه برای شروع، منتظر یک زمان ایده‌آل، حالِ خوب یا انگیزه کافی بمونیم.جایی خونده بودم که نوشته بود عادت‌ها می‌تونن شکسته بشن و تغییر کنن. و به نظرم مقوله اهمال‌کاری یکی از شایع‌ترین عادت‌های منفیه که می‌تونیم ازش فاصله بگیریم و آرامش و آسودگی خاطر رو دوباره به زندگی بزرگسالی‌مون بیاریم.درواقع ما لزوما فرد اهمال‌کاری نیستیم؛ ممکنه فقط الگوی اهمال‌کاری داشته باشیم.این تفاوت واقعا مهمه؛ چون وقتی به خودمون بگیم «ما آدم‌های اهمال‌کاری هستیم»، ناخودآگاه این رفتار رو تبدیل به بخشی از هویت خودمون کردیم. در صورتی که وقتی بگیم «ما در بعضی موقعیت‌ها دچار اهمال‌کاری میشیم»، راه تغییر برای ما باز خواهد شد.با این حال، نباید فراموش کنیم که اهمال‌کاری فقط خودِ انجام ندادن یک کار نیست؛ اثری که بعد از اون روی ذهن و حال ما می‌ذاره هم مهمه.اهمال‌کاری کیفیت راحتی ما رو کاهش میده، چون درونمون همیشه بخشی هست که خودِ ما رو سرزنش می‌کنه و ناراحتی سنگینی رو با خودش حمل می‌کنه.کارهای انجام‌نشده مدام در ذهن و درون ما تداعی میشن و حتی ممکنه اجازه ندن از زمانی که برای خودمون داریم، اون‌طور که باید لذت ببریم.شاید مسئله فقط این نباشه که چند کار رو به تعویق انداختیم.شاید هر کارِ ناتمامی که گوشه‌ای از ذهنمون نگه داشتیم،تکه‌ی کوچکی از آرامش‌مون رو هم با خودش برده باشه . . .تکه‌ی کوچکی از آرامشمون رو هم با خودش برده باشه . . .آورا🌸آورا🌸Fri, 11 Sep 2026 23:09:23 +0330https://virgool.ir/@Ladyavra/این-مرز-منه-نه-دیوارِ-بین-ما-wawiibmmrepzتا حالا شده فقط به خاطر اینکه نمی‌خوای دیگران ناراحت بشن، کاری رو انجام بدی که خودت اصلا باهاش راحت نیستی؟یا وقتی چیزی آزارت می‌ده، سکوت کنی چون فکر می‌کنی شاید گفتنش باعث بشه آدم سخت‌گیری به نظر برسی؟چندی پیش در کتاب «مرزها و رابطه‌ها» نوشته ملیسا اربن، جمله‌ای خوندم که خیلی ساده بود اما برای من معنای عمیقی داشت: مرزها برای کنترل کردن رفتار دیگران نیستند، بلکه شما از آنها برای حفظ امنیت و سلامت خود استفاده می‌کنید. شاید دلیل اینکه این جمله برای من انقدر قابل لمس بود، اینه که خودم سال‌هاست برای بخش‌های مختلف زندگیم مرزهایی مشخص کردم.اصولا آدمی هستم با چارچوب بندی های سخت و پیچیده که برای ارتباطم با آدم‌های مختلف مرزها و خط قرمزهایی رو مشخص میکنم؛ چون معتقدم من انسانی ارزشمند هستم و فکر من، جسم من، روح من نیاز به مواظبت و مراقبت ویژه‌ای داره پس به هیچ وجه دوست ندارم اون‌ها رو بابت تعاملاتم با دیگران آزرده کنم.اما اصلا مرز به چه معناست و چرا انقدر در زندگی شخصی ما حائز اهمیت و مهمه؟ درواقع مرز شخصی برای من یعنی جایی که از خودم می‌خوام برای حفظ آرامش، امنیت، ارزش‌ها و راحتی خودم، حدی رو در رابطه با دیگران مشخص کنم؛ نه اینکه بخوام رفتار اون‌ها رو کنترل کنم.بخوام دقیق تر توضیح بدم، من از داشتن تماس فیزیکی بسیار اجتناب می‌کنم به خصوص وقتی در جمعی تازه قرار می‌گیرم که هیچ حس نزدیکی با افراد حاضر در اون مکان احساس نمی‌کنم؛ بنابراین اکثر اوقات صندلی‌ای رو برای نشستن انتخاب میکنم که تک نفره باشه، میزی رو انتخاب می‌کنم که تعداد کمتری از افراد دورش حضور داشته باشن و هنگام صحبت در فاصله‌ای از آدم ها می‌ایستم که امکان برقراری تماس فیزیکی فراهم نباشه. البته این اصل تا حدودی شامل اعضای خانواده‌ام و دوستان نزدیکم نمیشه . . . میخوام چی بگم ؟ ما چندین و چند میلیون نفریم با چندین و چند میلیون شخصیت و سبک زندگی متفاوت که هرکدوم ویژگی هایی درونمون نهادینه شده و یک مدل ارتباط و تعامل با اطرافیان‌مون رو انتخاب می‌کنیم پس این کاملا بدیهیه اگر همه با یک شیوه‌ی یکسان باهم ارتباط نگیریم.این کاملا امر بجا و درستیه اگر بخوایم در معاشرت مون با آدم های دیگه حد و حدودی داشته باشیم تا هم از خودمون محافظت کنیم و هم دایره ارتباطات‌مون رو حفظ کنیم.از عزیزی شنیده بودم که آدم باید خاکی باشه و این فرد وقتی با کسی مواجه میشد که کمی چارچوب مدار رفتار میکرد بلافاصله میگفت : «چه آدم خشکی!» ، «چقدر خودشو می‌گیره!» ، «چقدر سخت می‌گیره!» ، «آدم باید خاکی باشه!» از نظر من این طرز تفکر شاید به این معنا باشه که اون آدم باید به همه چیز آره بگه، و حتی اگر احساس ناخوشایند و بدی رو تجربه کنه باز هم باید از چیزی که اذیتش میکنه بگذره و به دیگران اجازه بده هرطور مایلند باهاش برخورد کنن. اما فکر میکنم خاکی بودن نباید به قیمت نادیده گرفتن خودمون تموم بشه.آیا تا حالا شده از خودت بپرسی چرا باید جلوی خودم رو بگیرم و اگر موردی باعث آزردگی من میشه و ناراحتم میکنه، از احساسم صحبت نکنم ؟ اگر قرار گرفتن در جمعی باعث میشه دست به انجام کاری بزنم که حتی دوستش هم ندارم، در این مورد هیچ چیز نگم چون راحتی ِدیگران ممکنه از بین بره ؟کتاب مرزها و رابطه ها به ما این امر رو یادآور میشه که هر انسانی جدا از هر سن و نژاد و جنسیت و جایگاه اجتماعی، حق این رو داره که برای شخصیت خودش مرزهایی داشته باشه و به وقت نیاز، اون ها رو به دیگران گوشزد کنه تا همه در یک سیکل منظم بتونن در کنار هم و باهم روابطی پایدار و منسجم بسازن.فردی ممکنه مرزی برای خودش تعیین بکنه و اون این باشه که در جمع دوستانه یا خانوادگی از دیگران بخواد نوشیدنی حاوی الکل بهش تعارف نکنن؛ چون حفظ رژیم تغذیه و سلامتش بقدری براش مهمه که حتی در میهمانی هم قصد نوشیدن نداره، تصور کنید دوستانش باوجود دونستن این مرز، مدام بهش اصرار کنن که چنین نوشیدنی هایی رو سرو کنه یا حتی در موقعیتی قرارش بدن که مجبور باشه این کار و انجام بده. بنظرتون اون فرد ممکنه چه احساساتی رو بعد از گذروندن چنین لحظاتی در کنار بهترین افراد زندگیش تجربه کنه ؟ باید بدونیم وقتی کسی مرز خودش رو بهت گفته، اصرار مداوم تو دیگه صمیمیت نیست؛ بی‌احترامی به انتخاب اونه.مرز فقط تماس فیزیکی یا یک «نه» بزرگ نیست؛ مرزها در کوچک‌ترین قسمت‌های زندگی ما هم حضور دارن.برای مثال من در بیشتر مواقع بعد از اتمام ساعت کاری دیگه پیام ها و تماس های کاری رو پاسخ نمیدم و این اصل رو تا جای ممکن رعایت کردم و با حفظ این مرز برای خودم، بیشتر از تایم فراغتم استفاده میکنم و از زمانی که باید صرف استراحت، مطالعه ، دیدن دوستانم و تفریحاتم سپری کنم لذت میبرم.بنابراین خیلی مهمه وقتی ما در حرفه کاری‌مون و زندگی روزمره‌مون خط قرمزهایی رو برای خودمون تعریف میکنیم، خودِ ما هم در حفظ مرزها و خط قرمز های آدم های اطراف‌مون باید کوشا باشیم و کسی رو بابت مرزی که برای خودش مهم میدونه سرزنش نکنیم یا مورد تمسخر قرار ندیم.درواقع شاید مرزبندی در نهایت به معنای دور شدن از آدم‌ها نباشه؛ شاید اتفاقا راهی باشه برای اینکه بتونیم سالم‌تر و محترمانه‌تر در کنار هم زندگی کنیم.شاید قرار نیست همه ما یک شکل زندگی کنیم، یک جور فکر کنیم یا حتی یک مدل با دیگران ارتباط بگیریم. ما آدم‌هایی با شخصیت‌ها، تجربه‌ها، حساسیت‌ها و ارزش‌های متفاوتیم و شاید یکی از زیباترین شکل‌های احترام به هم، همین پذیرفتن تفاوت‌ها باشه.پس اگر جایی مرزی برای خودت تعیین کردی، لازم نیست بابتش احساس گناه کنی؛ و اگر کسی مرزی متفاوت از تو داشت، لازم نیست بابتش سرزنشش کنی. شاید کافی باشه بپذیریم که آدم‌ها حق دارن برای مراقبت از خودشون، انتخاب‌های متفاوتی داشته باشن.و من یقین دارم که تو هم انسانی ارزشمند هستی؛ پس مرزهای تو هم شایسته احترام هستن.هستی؛ پس مرزهای تو هم شایسته احترام هستن.آورا🌸آورا🌸Sat, 15 Aug 2026 22:03:18 +0330https://virgool.ir/@Ladyavra/شاید-قهرمان-بودن-چیز-دیگری-ست-kw1x5rbmbm7zاز دید من، معنا در زندگی یعنی به گوشه‌ای از این عالم، ارزشی اضافه کنی. از دوران کودکی به این علاقه داشتم که بتونم در آینده به آدمی مهم، با دستاوردهای خیلی باارزش تبدیل بشم. همیشه از تماشای فیلم‌های اکشن لذت می‌بردم. راستش در اون فیلم‌ها یک یا دو قهرمان همیشگی وجود داشتند که شهر رو از دست افراد شرور نجات می‌دادند و بین مردم محبوبیت خیلی زیادی داشتند...خیلی به این موضوع فکر می‌کردم که در بزرگسالی باید یک بازیگر فوق‌ستاره بشم که همه دوستش دارن و همیشه در آثارش می‌درخشه، یا شاید هم یک خواننده بی‌نظیر که موسیقی‌هاش در همه جای دنیا به گوش همه می‌رسه و قراره مخاطب‌های بیشماری رو به خودش جذب کنه. چیزی که در اون افراد می‌دیدم، تأثیر مثبت و حیرت‌انگیزی بود که روی دیگران می‌ذاشتند؛ القابی چون «قهرمان شهر»، «نابغه پیروز»، «دختر همیشه موفق» و صدها اسم دیگه...از بچگی دوست داشتم که من هم در آینده همچین ویژگی‌هایی داشته باشم؛ مهارت‌های بسیاری که من رو از یک آدم فقط معمولی، به زیباترین، موفق‌ترین و شکست‌ناپذیرترین آدم تبدیل کنه. همه این افکار در دوران بچگیِ من دوست‌داشتنی بودند، اما وقتی پا به دنیای بزرگسالی گذاشتم، رویاهام رنگ دیگه‌ای به خودشون گرفتن و اهداف و آرزوهام تغییرات چشمگیری پیدا کردند.حالا دیگه فقط محبوبیت نبود که برای من اهمیت داشت. چیزهای دیگه‌ای مثل عشق، احترام و عدالت بودند که من رو در مسیر اهداف و چشم‌اندازهای شخصیم هدایت می‌کردند. حالا برای منِ بزرگسال، آدمی که یک نفر رو در یک روز سخت تنها نمی‌ذاره، شاید از یک آدم مشهور تأثیرگذارتر باشه. مهارت، موفقیت و جایگاه اجتماعی بدون انسانیت دیگه برای من جذاب نیست.من فهمیدم چیزی که زمانی از تحسین دیگران می‌خواستم، حالا از انجام یک کار خوبِ دیده‌نشده به دست میارم. این‌ها یعنی معنای رضایت، معنای زندگی، معنای زیستن.راستش خیلی وقت‌ها در سریال‌های مختلف شاهد این بودم که یک آدم می‌تونه تحت هر شرایطی مهر و محبت خودش رو نثار آدم‌های اطرافش کنه، ولی ذره‌ای در موردش حرف نزنه و این کار رو در خفا انجام بده. این برای من فقط نشونه یک مهربونی ساده نیست؛ این یعنی قلب رئوف، یعنی بزرگی بی‌حد و اندازه دل، یعنی گره‌هایی که به‌صورت نامحسوس به دست تو باز می‌شن و تهش یک لبخند از سر رضایت و خشنودی می‌زنی که ارزشمندترین چیز در اون موقعیت به حساب میاد.خیلی اوقات از جانب دوستانم، هم‌نوعان خودم و کسانی که باهاشون ارتباط دارم، این رو می‌شنوم که فردی بسیار مهربان و دست‌ودلبازم و من هم به چشم یک تعریف ساده و به دور از تعارف اون رو می‌پذیرفتم. اما طول کشید تا به‌طور کامل متوجه بشم معنای اون صفات و تعاریف در حقیقت چیه... من آدمی بودم که تک‌تک اون مهربونی و عطوفت در وجودم نهادینه شده بود. بعد از اون، خیلی به نحوه تعاملاتم توجه کردم و حواسم به این موضوع بود که بفهمم دقیقا چطور می‌شه که دیگران من رو فردی متین با قلبی بزرگ خطاب می‌کنن. و راستش رو بگم، بالاخره دلیلش رو فهمیدم.من وقتی عشقی به کسی می‌دم، از صمیم قلبمه. وقتی از کسی تعریف و تمجیدی می‌کنم، مطمئنم که حرف‌هام صادقانه است.من معتقدم هرکدوم از ما آدم‌ها که مسئول شدیم پا به این دنیا بذاریم و زندگی کنیم، باید چیزی از درونمون رو در جهان به جا بگذاریم. از ثروت و چیزهای مادی صحبت نمی‌کنم. روی سخنم به معناست؛ به ارزشِ، به چیزی که هرگز با هیچ ثروتی برابری نمی‌کنه، بلکه ارزشمندتر و مهم‌تره. این معنا می‌تونه برای من عدالت باشه، برای شما صداقت و برای فرد دیگری محبت. چرا؟ چون ما فقط برای مصرف کردن، کار کردن، پول درآوردن، خریدن و گذروندن عمر نیومدیم.بهتره این رو به یاد داشته باشیم که حتی اگر نتونیم جهان رو تغییر بدیم، می‌تونیم روی چند نفری که با اون‌ها زندگی می‌کنیم اثر بگذاریم و شاید همین‌جا باشه که فلسفه شخصی خودمون شکل می‌گیره. هرچی بیشتر وارد اجتماع شدم، بیشتر دیدم که گاهی قدرت و منفعت چطور می‌تونه جای همدلی رو بگیره. انگار به یکباره همه اون حس خوب همدلی و صداقت از میانمون برداشته شده و جاش رو به تسلط و تمرکز روی کسب امتیاز بیشتر در جایگاه اجتماعی‌مون داده.نمی‌دونم تا چه اندازه این امر می‌تونه در زندگی و حرفه کاری‌مون مؤثر واقع بشه، اما چیزی که همیشه باور داشتم و حالا هم عمیقا بهش پایبند هستم، اینه که همیشه درستی و راستی راه خودش رو به سمت صعود و موفقیت پیدا می‌کنه.شاید در پست‌های اینستاگراممون همه این موارد رو دیده باشیم؛ اینکه افراد مهم، مثل بازیگران، سیاستمداران و دیگر افراد چطور به هم‌وطنان خودشون کمک می‌کنن و هوای همدیگه رو دارن. ما هم اون پست‌ها رو لبریز از کامنت‌های مثبت، تشکر و لایک‌های افراطی می‌کنیم؛ اما خودمون در زندگی و دنیای واقعی چقدر از این اصل پیروی می‌کنیم؟آیا واقعا ما هم در دنیای واقعی حاضریم سی تا چهل درصد از انرژی، وقت، پول و سرمایه، غذا و یا جایگاه خودمون رو ببخشیم و بی‌توقع به دیگران کمک برسونیم؟راستش رو بخواید، در طول زمان کاریم تا الان، افراد زیادی رو دیدم که از درون، قلبی به سیاهی شب داشتن و نقاب ظاهریشون به سفیدی برف بوده. اون‌ها تظاهر به همدلی می‌کردن، اما نه با خودشون صادق بودن و نه با افراد دیگه. وقتی برای محبوبیت بیشتر در محل کار، اقدام به خراب کردن موقعیت دیگران می‌کنیم، وقتی برای کسب درآمد بیشتر حاضریم حتی با دروغ و سیاست، بقیه رو نابود کنیم، چطور ممکنه در آینده بتونیم صفات بارز محبت و همراهی رو به فرزندانمون آموزش بدیم؟ چطور وقتی هنوز به دلیل حسادت‌های بیجا و افراطی‌مون، دیگران رو در مقابل چشم بقیه خرد می‌کنیم، توقع هدایت و موفقیت در مسیر درست داریم؟از صمیم قلب دوست دارم این جهان، جهانی بشه با قلب‌های سرشار از مهر، به دور از ریا؛ و آدم‌ها بتونن با صداقت و افکار راستین در کنار هم زندگی کنن، با محبت به هم نگاه کنن و جایگاه اجتماعی رو ملاک ارتباط با دیگران قرار ندن. دلم می‌خواد این دنیا جایی زیباتر برای فرزندان ما باشه؛ جایی که بتونیم همگی با عشق به هم لبخند بزنیم و غرور کاذب جایی در بینمون نداشته باشه.جهانی پر از لطف، پر از حس‌های خوب؛ جایی که وقتی موفقیتی نصیب کسی می‌شه، با خوشحالی در کنارش بمونیم؛ نه برای چاپلوسی، بلکه برای تشویق، برای همراهی.و من امیدوارم معنای حقیقی خودمون در دنیا رو پیدا کنیم؛ چیزی که باعث می‌شه به خاطرش زندگی کنیم و زنده بمونیم. همون جوهر ارزشمندی که باید سرلوحه خودمون در مسیر تحقق اهدافمون قرار بدیم و همه‌جوره ازش محافظت کنیم.دارم از چیزی حرف می‌زنم که قابل قیاس با مادیات نیست، بلکه در وجود ماست و اون‌قدر ارزشمند و زیباست که با هدیه دادنش به دیگران، لذت و سرور مهمون دل‌هامون می‌شه. من از قهرمان بودن گفتم و حالا به نظرم... شاید قهرمان بودن اون چیزی نبود که اون زمان فکر می‌کردم. شاید قهرمان کسی نیست که یک شهر رو نجات می‌ده. شاید کسیه که در یک روز سخت، یک نفر رو تنها نمی‌ذاره. شاید کسیه که می‌تونه دیگری رو زمین بزنه، اما این کار رو نمی‌کنه. شاید کسیه که موفقیت دیگری رو می‌بینه و به جای حسادت، لبخند می‌زنه. شاید کسیه که کاری خوب انجام می‌ده و حتی منتظر دیده شدنش نمی‌مونه.من هم یکی از همین آدم‌ها هستم و دارم تلاش می‌کنم چیزی رو که برای خودم ارزشمند می‌دونم، زندگی کنم.شاید معنا همین باشه؛ چیزی از خودت به این جهان اضافه کنی که اگر تو نبودی، این گوشه از دنیا کمی متفاوت بود.د.آورا🌸آورا🌸Sat, 08 Aug 2026 23:42:26 +0330https://virgool.ir/@Ladyavra/فکر-می-کردم-فقط-از-شغلم-استعفا-دادم-o7izw0xpilkgاما ماه‌ها بعد فهمیدم در حال سوگواری برای بخشی از زندگی‌ام هستم.من بمدت چند سال در یک مجموعه مشغول به کار بودم و بقدری کارم، همکارانم، محیط اونجا و تک به تک افراد حاضر در اونجا رو دوست داشتم که به نوعی خانه دوم من محسوب میشد. خاطرات زیادی با وجب به وجب اون مکان ساخته بودم که به بخش جدایی ناپذیری از وجود من تبدیل شده بود، بعد از گذشت سه‌سال و نیم با بوجود اومدن سیستم مدیریتی جدید و از بین رفتن حال و هوای قدیم تصمیم گرفتم بصورت رسمی استعفای خودم رو به مدیریت انتقال بدم چون معتقد بودم در اونجا دیگه ارزش‌های فردی من و مسئولیت‌های من محترم شمرده نمیشن.ساعاتی که در مجموعه سپری می‌کردم و منتظر تایید درخواستم بودم درست مثل نفس های آخری بود که می‌کشیدم، اون هوا اون خاطرات و اون انرژی خوبی که من در مجموعه داشتم خیلی زود داشت رها میشد و من برای همیشه باید از اونجا جدا میشدم.و بلاخره بعد از گذشت یک ماه کاری از اون محیط خارج شدم و همه آدمها با همه خاطرات خوب و بدی که ساخته بودیم رو پشت سرم رها کردم، شاید این موضوع برای خیلی از اطرافیان من و شما موضوعی ساده با عنوان قطع همکاری باشه اما برای من چیزی فراتر از اینها بود . . .بعد از اون، زمان زیادی حال درونم دگرگون بود و انگار با از دست دادن اون شغل، زندگیِ عزیزم رو از دست داده بودم. چند هفته بعد از استعفا، هنوز صبح‌ها ناخودآگاه راس ساعت همیشگی از خواب بیدار می‌شدم. چند ثانیه طول می‌کشید تا یادم بیاد دیگه قرار نیست به اونجا برم؛ طی اون مدت خیلی خودم رو سرزنش کردم که چرا اون تصمیم رو گرفتم و چرا انقدر ساده از اون محیط بیرون اومدم اما راستش رو بخواید اصلا هم ساده نبود اما به هر شکل دیگه کار از کار گذشته‌بود و من همچنان در سیلِ عظیمی از احساسات ناخوشایندی چون ترس، ناامیدی، غم ، اندوه و حس فقدان به سر میبردم. تا اینکه بطور اتفاقی با مفهوم سوگ مواجه شدم که عجیب حال و هوای اون روزهام رو تغییر داد.وقتی معنای دقیق این واژه رو درک کردم متوجه شدم سال‌ها برداشت اشتباهی از واژه «سوگ» داشتم. همیشه فکر می‌کردم سوگواری فقط زمانی اتفاق می‌افته که عزیزی رو از دست بدیم؛ اما بعدها متوجه شدم هر فقدانی که بخشی از هویت، امنیت یا دلبستگی ما رو با خودش ببره، می‌تونه ما رو وارد سوگ کنه. گاهی پایان یک رابطه است، گاهی مهاجرت از شهری که دوستش داشتیم، گاهی خداحافظی با شغلی که سال‌ها براش زندگی کردیم و حتی گاهی از دست دادن نسخه‌ای از خودمون که دیگه هرگز به اون برنمی‌گردیم. سوگ، فقط غمِ نبودن یک انسان نیست؛ غمِ پایان چیزی‌ست که زمانی بخشی از زندگی ما بوده.و سوگواری برای از دست دادن‌های زندگی نه‌تنها نشانه ضعف نیست، بلکه یکی از طبیعی‌ترین واکنش‌های انسان به فقدان به شمار میره. شاید همین تواناییِ سوگواری، یکی از انسانی‌ترین بخش‌های وجود ما باشه. و من فهمیدم که این فقط درباره خودم نیست. ما انسان‌ها هر بار که چیزی ارزشمند رو از دست می‌دیم، وارد نوعی سوگواری می‌شیم. وقتی شغلی رو که دوستش داریم از دست میدیم حق داریم که بابتش ناراحت و سرخورده بشیم، که براش اشک بریزیم و تک تک خاطراتش رو تا مدت ها در ذهنمون تداعی کنیم،یا وقتی یکی از اعضای خانواده‌مون رو از دست میدیم کاملا حق داریم که گریه کنیم، تا مدت ها در موردش حرف بزنیم، ممکنه حتی برای مدتی احساس کنیم امیدمون کم‌رنگ شده یا زندگی برامون مثل قبل نیست و همه این ها یک پروسه زمانی داره که بهش " دوره سوگواری " می‌گیم.این یعنی اون لحظات سخت و اندوهناک ، گذراست و پس از مدتی وقتی کاملا با شرایط جدید خودمون رو تطبیق دادیم و به از دست دادن اون چیز عادت کردیم از این دوره خارج میشیم و دوباره به زندگی عادی خودمون ادامه میدیم.می‌خوام بگم سوگ بخشی از وجود هر انسانیه و باید مثل هر احساس دیگری اون رو بپذیریم و با شفقت و مهربونی باهاش مواجه بشیم. من طی این مدت یاد گرفتم که وقتی چیزی رو در زندگیم از دست میدم میتونم بابتش مدتی گرفته و ناراحت باشم اما هرگز خودم رو سرزنش نکنم، نه خودم و نه هیچ یک از اطرافیانم رو . . . به جای سرکوب حس‌های ناشی از سوگ، بهتره به خودمون و وجودمون اجازه‌ی ابراز کردن بدیم و در هر جایگاه و موقعیتی که هستیم بزاریم طغیانِ اندوه و غم رو تجربه کنیم چون همه این‌ها قسمتی از پروسه سوگ هستن و ما در برابر هر یک از اونها مسئولیم.دوره سوگواری برای همه یکسان نیست؛ ممکنه یک نفر بیشتر گریه کنه، دیگری احساس خشم یا انکار داشته باشه و فرد دیگری مدتی بی‌حوصله و بی‌انرژی باشه. هیچ‌کدوم از این واکنش‌ها به‌خودیِ خود غیرطبیعی نیستن و هر آدمی ممکنه سوگ رو به شکل متفاوتی تجربه کنه.شاید اگر امروز برای از دست دادن چیزی در زندگی‌‌ت غمگینی، مشکلت این نباشه که ضعیفی؛ شاید فقط در حال سوگواری هستی.شاید همه ما در مقطعی از زندگی، برای چیزی سوگواری کرده باشیم فقط هیچ وقت اسمش رو نمیدونستیم. تو چطور ؟ تو تا حالا برای کدوم بخش از زندگیت سوگواری کردی ؟حالا برای کدوم بخش از زندگیت سوگواری کردی ؟آورا🌸آورا🌸Thu, 06 Aug 2026 21:49:43 +0330https://virgool.ir/@Ladyavra/به-خودت-اجازه-میدی-تا-در-طول-مسیر-یاد-بگیری-aqqilctpofu7" به خودت اجازه میدی تا در طول مسیر یاد بگیری؟ " تیتر این مقاله رو چند ماه پیش در یکی از پادکست‌هایی که گوش می‌دادم شنیدم.خیلی از ما در طول هم‌صحبتی با اطرافیانمون، هنگام مطالعه در زمینه‌های روانشناسی، یا حتی داخل شبکه‌های اجتماعی و سوشال مدیامون، با این واژه روبه‌رو شدیم.هرچند آشنایی پایه هم در مورد تأثیراتش بر ابعاد مختلف زندگی‌مون داریم، اما بهتر میشه اگر سفری کوتاه به دل ماجرا داشته باشیم تا ببینیم قضیه دقیقا از چه قراره. . .واژه Perfectionism که معادل اون در زبان مادری‌ِ ما میشه کمالگرایی، در ابتدا شاید در اذهان عموم، منفی و بد تداعی بشه؛ اما واقعیت چیز دیگری‌است. از کمالگرایی با عنوان ایدئالگرایی یا کمال طلبی هم یاد میشه و به معنی میل بسیار شدید آدمی به بدون نقص بودن هست و این استاندارد بالا علاوه بر خود فرد، شامل محیط و آدم‌های اطراف اون هم میشه. اولین بار که با این کلمه مواجه شدم، احساس قدرت بهم دست داد، چون فکر میکردم این یک ویژگی شخصیتی منتخب و منحصر به فرده و من هم که عمیقاً آدمی کمال طلب . . . اما بعد از خوندن کتاب‌هایی در این باره و شنیدن صحبت‌های پادکسترهای محبوب و مجرب، متوجه شدم که فقط بخش کوچکی از اون میتونه در زندگی مؤثر واقع بشه و در حقیقت من با ایده کمالگرایی خودم در حال نابود کردن قسمت بزرگی از شخصیت خودم هستم.شاید واضح ترین نمونه‌اش هم همین مسیر نوشتن بود. مدت ها این ایده رو داشتم، موضوعش رو مشخص کرده بودم و حتی اشتیاقِ نوشتن هم داشتم؛ اما هربار به خودم میگفتم هنوز زوده هنوز باید بیشتر یاد بگیرم، بیشتر بخونم، بهتر بنویسم. امروز که به عقب نگاه میکنم متوجه میشم چیزی که مانع من شد کمبود دانش نبود، ترس از کامل نبودن بود. همون‌جا با خودم گفتم اگر قرار باشه منتظر نسخه بی‌نقص بمونم شاید هرگز منتشرش نکنم. و این فقط یکی از ده‌ها موقعیتی بود که به خاطر ترس از کامل نبودن، فرصت‌های ارزشمندی رو در زندگی شخصی و کاریم از دست دادم.قبل از اینکه ادامه بدم، دوست دارم یک نکته رو باهاتون در میون بذارم. برای من خوندن مقالات روانشناسی با کلی اصطلاحات پیچیده معمولاً حوصله‌سربر و کلافه‌کننده‌ست. با اینکه بخش زیادی از روزم رو صرف مطالعه کتاب می‌کنم، ترجیح می‌دم متن‌ها ساده، روان و در عین حال پرمحتوا باشن. برای همین تمام تلاشم اینه که نوشته‌هام هم همین حس رو منتقل کنن؛ گفت‌وگویی ساده، اما ارزشمند.میخوام این رو بگم که هیچ، تاکید می کنم، هیچ تعریف دقیق و استانداردی برای بهترین بودن وجود نداره. وقتی دچار ایدئالگرایی باشیم، تاکید زیادی روی بهترین خودمون بودن داریم. اما آخه چرا؟ وقتی میشه حتی از خوردن یک عدد بروکلی سر میز شام امشب لذت برد، چه اصراری به شروع و استارت یک برنامه غذاییِ سالم سفت و سخت هست که حتی مشخص هم نیست چه زمانی تحقق پیدا می کنه. بخواییم رو راست باشیم، آدم کاملگرا مدام تصویر غیرواقع بینانه‌ای از خودش در ذهن داره و در مقابل، توقعات غیرمنطقی در این راستا، که به مرور باعث اضطراب افراطی و افسردگی میشه.ما بیشتر از اینکه دوست داشته باشیم از جسم و روحمون محافظت کنیم، اول از همه باید یاد بگیریم که باهاشون با مهربانی و عطوفت برخورد کنیم. کم نیستیم افرادی که ایده‌های بزرگ در سر داریم، اما وقت اقدام که میرسه انقدر ذهن و جسممون رو درگیر کامل بودن شرایط و عوامل می کنیم که دچار فرسودگی میشیم. پیش‌تر گفتم که انسان کاملگرا استانداردهای بالایی برای خودش، محیط اطرافش و آدم‌هایی که باهاشون ارتباط داره تعیین می کنه. برای مثال، کارگردان تازه کاری رو در نظر بگیرید که مسئول میشه تا چند فیلم کوتاه بسازه. اما اون فرد به این دلیل که در گرداب کمالگرایی فرو رفته، همه‌ی فکر و تمرکزش روی یک خروجی بی‌نقصه، پس تمام عوامل و بازیگران فیلم رو مجبور می کنه تا بهترین خروجی رو داشته باشن. بهترین صحنه، بهترین نور، بهترین سناریو، بهترین تدوین، بهترین اکت و . . .اما واقعا منظور از بهترین بودن چیه؟ آیا من و شما تجسم واحدی از بهترین داریم؟ کارگردان چطور؟ مسئله درست همینه. این که گاهی در زندگی انقدر به فکر بی‌نقص بودن و بدون مشکل بودن هستیم که فراموش می کنیم به خودمون اجازه بدیم تا در طول مسیر یاد بگیریم، امتحان کنیم و تجربه به دست بیاریم.نکته حائز اهمیتی وجود داره که دوست دارم در موردش مطلبی بگم. همه ما آدم‌ها چشم‌ندازهای ویژه و مهمی از خودمون در آینده داریم. این که توقع داشته باشیم اون چشم‌نداز به حد ایدئال و کامل خودش برسه، نه تنها بد نیست، بلکه یک امتیاز بزرگه. اما بهتره حواسمون رو پرت حواشی نکنیم. انتظار کامل بودن در ابتدای مسیر رو نداشته باشیم، بلکه با صبر و اعتماد به توانمندی خودمون، آروم آروم در طول مسیرِ تحقق چشم‌ندازمون، ورژن بهتری از منِ امروزمون بشیم. حتی انتظار خطا رو هم داشته باشیم، انتظار زمین خوردن و ساده بودن. به یاد داشته باشیم که درخت گیلاس هم از روز اول صاحب شکوفه‌های زیبا و کامل نبود. این زمان هست که باعث میشه هر چیزی در جای درست خودش قرار بگیره و ذره ذره بهتر بشه._لیدی‌آوراحالا نوبت شماست...کمال‌گرایی تا حالا چه چیزی رو از شما گرفته؟ اگر دوست داشتید، تجربه‌تون رو برام بنویسید؛ شاید روایت شما، شروع دوباره‌ی یک نفر دیگه باشه.🌱و تمامآورا🌸آورا🌸Fri, 31 Jul 2026 15:27:52 +0330https://virgool.ir/@Ladyavra/آغاز-یک-مسیر-روایت-یک-ذهن-کنجکاو-ueju4bfvtb6xمعرفی‌نامه (بخش کوچکی از این ذهن) :مدتها پیش به فکر راه اندازی یک سیستم جامع و مفید بودم که بتونم از این طریق خودم، استعدادم و توانمندیم رو ابراز کنم.انقدر خودم رو غرق در فکر و تصمیم‌های متعدد کردم که خسته شدم و همه چیز رو رها کردم. بعد از اون بارها و بارها تلاش کردم تا دوباره چیزی رو خلق کنم تا در ادامه بتونم دیده بشم؛ اما چندی بعد دوباره ناامیدانه قید افکار و ایده‌های ذهنیم رو زدم تا روی زندگی شخصی و کاریم متمرکز بشم.عجیب معتقدم که در برهه هایی از زندگی، الهاماتی در قلب افراد بوجود میاد که جدی گرفتن اونها گاهاً مفید و مؤثر واقع میشن. طی آخرین مطالعه‌ام، تصمیم گرفتم از تایم آزادم در طول روز و هفته استفاده کنم و اقدامی در مسیر نوشتن مقالات اجتماعی انجام بدم.به گفته عزیزی، " ایده‌ها و حتی اتفاقاتی که در ذهن داریم حیرت‌انگیز و جالبن؛ اما وقتی ارزش واقعی خودشون رو پیدا می کنن که روی کاغذ ثبت بشن."هنوز با فراز و نشیب این مسیر آشنایی ندارم؛ اما رضایتمندم که شروع کردم. قصد دارم از ارزش‌های خودم بنویسم، از عقاید و باورهام، از مطالعاتی که داشتم و دارم، از شنیده‌هام. میخوام از گذشته حرف بزنم و از آینده‌ای بگم که میتونیم از حالا بسازیمش تا درست مثل یک الماس بدرخشه. قصد دارم از موسیقی‌ها و قدرت درونشون حرف بزنم، از پادکست‌هایی که زندگی‌ها رو تغییر میده یا ارزشی به اونها اضافه می کنه. میخوام از نویسنده‌ها و نقل‌قول‌هاشون بگم، از تجربیات خودم و صدها نفر از هم نسلان من، تا زندگی‌هامون رو بهبود ببخشیم، تا گرد روی باورهامون رو از بین ببریم و از نو فکر کنیم، تأمل کنیم و راهی برای بهتر زیستن برگزینیم.من با ثبت نوشته‌هام قصد دارم همگی در کنار هم رشد کنیم، که عادت‌های خوب بسازیم و مهر و بخشش رو برای مدت طولانی‌تری در همه جای دنیا نهادینه کنیم.برای رشد، برای توسعه، برای یک منِ بهتر و یک تصویرِ ایده‌آل‌تر . . . 💎_لیدی‌آوراتوسعه، برای یک دن بهتر و یک تصویر ایدئالتر.آورا🌸آورا🌸Thu, 30 Jul 2026 11:36:02 +0330