https://virgool.ir/feed/@Laakoronسال‌ها پیش وبلاگ داشتم. الآن اینجا رو انتخاب کردم چون شبکه‌های اجتماعی رو برای نوشته‌هام مناسب نمی‌دیدم. داستانی،‌ شعری، افاضات و تراوشات ذهنی‌ای، چیزی...fa2026-11-12 06:08:23https://files.virgool.ir/upload/users/70136/avatar/t1pzwu.pnghttps://virgool.ir/@Laakoronhttps://virgool.ir/@Laakoron/نسیان-umqzkcruuc5j.به من بگو اگر می‌‌دانی چند مسافر، چندین جهانگرد و سیاح، در فراموشی مرده‌اند؟به تو می‌گویماگر بمانی، اگر نرویدر جنگِ با حافظه مغلوب خواهی شد.جهان را موبه‌مو با تمام حواسِ شش‌گانه‌ات به خاطر می‌آوری و هرقدر که بگریزی، حافظه‌ بیشتر سماجت می‌کند...دشمن است حافظه.آنجا که نباید، خائنِ به حقیقت است و آنجا که در پی از یاد بردنی،طوفان‌ها از جا نمی‌کَنَدَش.تا آن‌که می‌بینی در کهن‌سالی از فرطِ به‌یادآوردنِ چیزها،دیگر فراموش کرده‌ای که کیستی و کجایی... اسیر نِسیانی و یادها...و راهِ حال را مدام گم می‌کنی.اما اگر برویسفرها اگر کنینخست، صداها را از یاد می بری.بعدتر هرآنچه که لمس کرده‌ای، از یاد پوستت خواهد رفت.کم‌کم بیشترِ تصاویر برایت قطعه قطعه می‌شود و دیگر هیچ قاب بزرگی در کار نخواهد بود.بوها...بوها سمج‌اند و دماغت را هم که ببُرند باز در حافظه‌ی اعضای دیگرت ثبت‌اند انگار...طعم‌ها نیز گاهی با بوها در یک خانه می‌نشینند و گاهی هم، لب‌ها و زبانت هم‌زمان با حس لامسه، فراموشی را تجربه می‌کند...حس ششم اما مربوط به کلمات است...کلمات که می‌مانند تا ابد...دریا دریا هم که سفر کنی، با تو خواهد آمد آنچه شنیده‌ای.اما به من بگو اگر می‌دانی،هیچ مسافری، مهاجری را دیده‌ای که در نسیان مرده باشد؟اگر مسافرها هم دست‌ِآخر _از فرط به یادآوردن چیزها_ دچار فراموشی‌اند،همین‌جا بمانیم...همین‌جا بمیریم...کنار خاطرات...۷ دی‌ماه ۹۶لا کُرُنلا کُرُنThu, 03 Dec 2020 01:47:26 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/اتوبوس-nmr0mkntabrz.امروز، در سال ۱۳۹۷، چندین‌نفر از دوستانم اعم از خیلی‌صمیمی و کمتر‌صمیمی، هر کدام در قاره‌ای غیر از اینجا زندگی می‌کنند و چندتایی هم که باقی مانده‌اند به دنبالِ رفتن به هر قاره‌ای جز اینجا در تکاپو برای رزومه‌هایشان و پرتفلیو و کوفت و زهرمار هستند.و بُعدهای مکان و زمان و مسافت و بُعد دوازدهم و هشتم و هفتم و کوفتُم و نظریه‌ی جهان‌های موازی و یا زندگی ابدی، تا زنده‌ای کسانی را از تو می‌ستاند که قبل‌تر بر حسب اتفاق، کَسِ تو بوده‌اند.از جبرجغرافیایی دیگر نگویم که مرگ را نیز توامان با زندگی به خدمت گرفته است...چه هضم بکنیم چه نه.سال‌ها خیال می‌کردم که تقریبا از ده‌یازده سالگی‌ام، که دریافتم فاصله و دوری چیست، تا به امروز قدمی فراتر از چشیدنِ آن، نگذاشته‌ام. یعنی هضم نکردم که زندگی، فراق و فقدان هم دارد. همان روزها البته درک کردم و خیلی منطقی نتیجه گرفتم که: بله، ما گاهی در زندگی، دوستان کودکی‌مان را دیگر نمی‌بینیم، مثلا با اسباب‌کشی‌شان از محله، یا معلم‌های سال‌های قبل را با بازنشسته شدنشان، خویشاوندی را به دلیل مهاجرت _ و رفته رفته_ دوستانی را در اثر برخورد با مسائل احمقانه و برخورد احمقانه با مسائل، کسانی را _باز رفته رفته_ بر اساس انتخاب، و دوستان مهاجری که روز به روز، تعدادشان بیشتر می‌شد. از سنی به بعد مرگ را هم درک کردم و هضم نه. فراق یار هم که دیگر هرکس دستِ‌کم یک بار طعمش را می‌چشد...در همان ده‌یازده سالگی حتی چندین بار به دو-سه دوستی فکر کردم که چندسال قبل‌تر، در اتوبوس‌های شهری با هم دوست شده بودیم، کوتاه و کودکانه بازی کرده بودیم، خداحافظی و یکی با مادرش پیاده شده بود...عجیب بود برایم این تکرّر آمد و شد آدم‌ها و یادشان در زندگی.و اتوبوس را از این لحاظ استعاره‌ای از زندگی می‌دیدم بعدترها. با حیرت.اما گمان می‌کنم که این مطلب از همان ابتدا هم بخوبی برایم حل شده بوده. و فقط رنج "فکر کردن به آمد و شد و یادها" را مترادف هضم نشدن قرار داده‌ بودم.رنجی که بارها قبل از مرگ می‌کُشد...۲۶ فروردین ۹۷لا کُرُنلا کُرُنMon, 30 Nov 2020 06:34:42 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/زیباانگاریِ-نُقصان-qqa4qkelxwrjاین گوشواره مثل همه‌ی گوشواره‌ها جفت بود و سوغاتی عسل از شیراز.لنگه‌اش را تابستان هفت سال پیش در بام تهران گم کردم.از این یکی هم سال‌هاست استفاده نکرده‌ام. گاهی با چیزی که شباهتی به آن داشته باشد، مثلا یک گوشواره‌ی هم‌رنگ اما میخی به صورت لنگه‌به‌لنگه به اصطلاح «سِت»‌اش می‌کردم، گاهی به این فکر می‌کردم که دورش بیندازم، یا فکر می‌کردم همین‌جور روی رگال گوشواره‌هایم بماند چون دوست‌اش داشتم، چون یادگاری بود، چون فیروزه بود.خیلی وقت‌ها هم فراموش می‌کردم که وجود دارد.اما امروز در گوشم انداختم، بدون هیچ ملازم دیگری، تنها.به نظرم قشنگ آمد، خالی بودن آن یکی گوش هم همین‌طور.از وجود یا عدم وجود معیارهای زیبایی، سلیقه، زیبایی‌شناسی و فطری، طبیعی یا اکتسابی بودن این مفاهیم صحبت نمی‌کنم، تمام این‌ها به نوعی وجود دارد و ندارد. حرفم چیز دیگری است. و آن این که نقص هم زیباست.اصلا نقص می‌تواند نوعی از زیبایی باشد اگر بتوانیم ببینیم.چون هرچیزی در نُقصانْ تک می‌شود، تشخص پیدا می‌کند. ما در کامل بودن شبیه به همه خواهیم بود وُ غیرحقیقی، ترسناک وَ دور از دسترس.من آدم‌های کامل را دوست ندارم. و گاهی می‌بینم آدم‌هایی را که دوست دارم نه «با» نقص‌هاشان که «به خاطر»ِ نقص‌هاشان است که دوست دارم.نقصِ آدم‌ها زیبایی‌شان است.کسی مرا به خاطر کج و مُعَوج شدن لب‌هایم هنگام صحبت کردن بامزه می‌دانست و کسی فاصله‌ی بین دندان‌هایم را. که هردو به گمان من نازیبا هستند.کسی بود که برآمدگی پشت گردنم را که از آن بیزار بودم دوست می‌داشت یا زیبا می‌دید و احتمالا کسان دیگری نقص‌های دیگرم را اصلا نمی‌دیدند و مرا دوست داشته‌اند و دارند که آن‌ها شاید در وادیِ زیباانگاری نقصان یک مرحله عقب‌تر بودند اما یقیناً زیبایی را در کمال معنا نمی‌کردند. نمی‌دانم. تنها چیزی که خوب می‌دانم و از جانب خودم از آن مطمئن هستم این است که در نقایص کوچک می‌توان زیبایی‌های پنهان عظیم دید، اصلا ناقصْ کامل است. تمام.لا کُرُنلا کُرُنMon, 30 Nov 2020 06:15:21 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-چهاردهم-qcwrh0spwdacاز خیابان‌هایی گذشتیم که آن سال‌ها می‌گذشتیم؛ سال‌هایی از عمر را که به یاد می‌آورم. سال‌های قبل‌تر از آن را که اصلا در خاطرم نمانده. طبیعی‌ست، زندگی خیلی طول کشیده و حیف که آنقدری عرض نکشیده بود؛ هیچ‌وقت.ساده است، عرض همیشه کوتاه‌تر از طول بوده و خواهد بود. سگم این را می‌دانست اما من تازه فهمیده‌ام چون ما زمینی‌های آن زمان به دنبال نقض این قانون ریاضی بودیم. نه که ندانیم فقط نمی‌فهمیدیم.شنیده‌ام که امروزی‌ها دیگر به دنبال شناور شدن هستند، نه طولِ‌عمر و نه عرض آن که همان خوشی است. یعنی این که می‌خواهند دایره بشوند، دندان‌ها نزدیک به دم و بدون بال. شناور تا ابد در فضا. وقتی تا ابد باشی عمر آنقدر طویل است که طولش دیده نمی‌شود و تکلیف عرض هم که معلوم است؛ عرض بی عرض.دایره‌های سرگردان.خیابان‌ها؟معلوم است که دیگر آن خیابان‌ها نبودند.اما از وقتی که به زمین رسیده‌ایم آفتابِ پر و بال‌سوز و‌ آمار مرگ و میر‌ آن نگذاشته این عینک‌ها را از چشم برداریم. آنهایی هم که عینک نمی‌زنند جریمه و مسخره و تحقیر می‌شوند اگر نمیرند. _این‌ها در اثر آفتاب می‌سوزند آن‌وقت می‌خواهند طول عمر را بی‌انتها کنند._امکان جالبی هم که در این عینک‌ها تعبیه شده این است که مثلا در مکان مورد نظرت می‌ایستی، به سال دلخواهت فکر می‌کنی و با کلیک کردن پلک‌هایت بر هم انگار که در آن سال هستی.‌ خیابان مثلا می‌شود خیابان همان هزار سال قبل. اما غیر قابل لمس.‌ مثل بودن در قفس باغ وحش؛ بی‌ارتباط با باغ‌وحش.همه‌جا را دیدیم سگم ذوق می‌کرد و جای بال‌های سوخته‌اش برق می‌زد که جوانه بزند و طلایی بشود. تصاویر آشنای آن سال‌ها از پشت این عینک‌ها همه‌ی چیزی بود که ما داشتیم. داشتنی با واسطه. واسطه که نه، فاصله.از تمام خیابان‌ها گذشتیم و تمام کسانی که با آن‌ها از این خیابان‌ها می‌گذشتیم با ما بودند. و نبودند...لا کُرُنلا کُرُنSat, 26 Sep 2020 23:26:15 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-سیزدهم-tg7lm4h560sqبچه‌های کوچکی بودند که پا به زمین می‌کوبیدند و می‌خواستند زمین را از مدار خارج کنند. بچه‌های سیلیکونی حاصل جهش ژنتیکی. طبیعی است که بچه‌ها همیشه از لب و‌ پستان مادرها رشد یا جهش کنند. موی مادرشان را می‌کشیدند و زجر زندگی را. معمولا یک چیزی را نمی‌خواستند یا می‌خواستند و یا خود مادرشان را. گریه می‌کردند و جیغ می‌کشیدند و زجر. احتمالا کم‌کم که بزرگ می‌شوند فکر می‌کنند که راه زندگی را یاد گرفته‌اند اما هربار مسیر تازه‌ای هست که نمی‌دانند و تا می‌آیند بدانند کجا هستند زمان زیادی گذشته و عمر آن‌ها تمام به آزمون و خطا طی شده مثل همان زمان ما. آن‌وقت‌ها ما می‌خواستیم که فرزندآوری را متوقف کنیم و اداره‌ی جهانی لذات کودکی هم موافق آن بود، آن‌وقت‌ها زندگی به رنج آن نمی‌ارزید، اما خب گویا همه این عقیده را نداشتند و الان هم که هزار سال گذشته دیگر اصلا هیچکس نمی‌داند عقیده چیست. از آن‌ها که در ایستگاه تله‌پورت به کُرات دیگر بودند پرسیدم.لا کُرُنلا کُرُنSun, 03 Nov 2019 14:47:38 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-یازدهم-و-دوازدهم-kwdzwpojg8cpروزی که سوار سفینه شدیم و ارتفاع را گرفتیم و جاذبه را کم‌کم رها کردیم، نمی‌رفتیم که فاصله را زیاد کرده باشیم، دنبال چیز خاصی بودیم که اینجا نبود و آنجا ممکن بود بعدتر اختراع شود. وگرنه خودِ فاصله که اختراعی بی‌هوده بود.مدت زیادی نگذشت آنجا، اما در زمین شاید هزار سال را هدر کردند بس که تند تند زندگی کردند از آن به بعد. ما اما از وقتی که جلبکی آن‌جا پیدا شد وُ آبی وُ، شد که بالاخره ما هم وجود داشته باشیم و توانستیم آن‌جا فرود بیاییم یا درواقع با آن وضع جاذبه، نیم‌‌فرود، مدت زیادی را نگذراندیم اما سرعت کیفی بالا بود. سازمان دوا-درمانِ مریخ که مشخصا برای زمینی‌ها کار می‌کرد و ترجمه‌ی زمینی‌اش بود "نوشدارویی بهنگام برای سهراب" هزار نوع سفینه ساخت که وقتی به زمین می‌رسد هزارسال نگذشته باشد. اما خب این سازمان در دوا-درمان موفق‌تر بود و در صنعت آمبولانس نه چندان. با این همه شانسی که بود این بود که قرص‌های علوم‌انسانی‌اش که آن‌وقت‌ها ساخت (برای امراض روحی) می‌توانست به درد بشر هزارسال بعدش هم بخورد، من اما بالاخره همانجا قرص را در معده‌ام نصب کردم، قورت دادن در مریخ سخت است. هزارسال به آینده رفتن با همه‌ی بی‌هودگی‌اش (خودِ این نمی‌توانست درمان باشد) به زودتر یافتن قرص فراموشی می‌ارزید؟وقتی به زمین برگشتیم، همان‌وقت که بال‌های طلایی سگم سوخت از گرمای عجیبش و تغییرات دیگر، فهمیدم که نمی‌ارزید. اما نه! خیلی عقب‌تر، همان موقع که تصمیم گرفتم به زمین برگردم فهمیدم که اگر این قرص کار می‌کرد مریخ اشرف سیارات بود نه یک سیاره‌ی معمولی با آن میدان احمقانه‌ی قلب‌اش.***هرروز بال‌هایش جوانه می‌زد و بلافاصله از نو می‌سوخت، سگم دیگر تاب ماندن در این دما را نداشت. من هم که نه کسی را، نه کاری را، نه جایی را. از ابْرآیینه‌ها خبری نبود روی زمین و از باران‌های آن زمان. نه چیزی که ببارد و خشکی را تر کند وَ نه چیزی که خودمان را در آن ببینیم، که بدانیم خوشحالیم یا نه، بدانیم اصلا زنده‌ایم یا نه. در کره‌ی خودمان بیگانه بودیم وُ دانستیم که بیگانگی به جغرافیا ربطی ندارد وَ به تاریخ مربوط می‌شود، زمانی است وُ مکانی نیست. هم‌وطنی بی‌معناست وَ هم‌زمانی است که معنا دارد. نمی‌دانستم چه فصلی از زمان است الان، اما دلم زمستان سختی را می‌خواست که سرمایش می‌کشت اگر نمی‌دویدی وُ خلاصه که تاریک بود وُ یا یخ می‌زدی یا دزد به تو می‌زد یا کسی یادی خاطری چیزی در آن خیابان سرد، اگر نمی‌دویدی. دُم آدم‌ جا می‌ماند اگر سریع نمی‌دوید و می‌مرد بدون دُم.دلم برای "دویدن‌برای‌زنده‌ماندن" تنگ شده بود و دُمم بی‌رمق تیر می‌کشید.لا کُرُنلا کُرُنMon, 21 Oct 2019 14:15:04 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-نهم-و-دهم-btxxcjlvuz9mنشستیم. روی زمین خودمان. این زمین آن زمینی نبود که ترک کرده بودیم اما زمین بود هنوز وَ می‌شد رویش نشست. سگم را لیسیدم و او برایم حرف می‌زد، روزهایی را به یادم می‌آورد از هزار سالِ زمینیِ قبل که هنوز اینجا بودیم و کسی را داشتیم و کسانی را. گفت یادت می‌آید؟ این را درمورد "لحظات واقعا زندگی" به کار می‌برد فقط. مثلا وقتی که کسی از ترس‌هایش برای آدم می‌گوید وُ دیگر صد پله بالاتر پریده‌ایم با او، یا وقتی کسی چیزی را می‌گوید که ترس نیست اما می‌ترسد که برای کسی بگوید وَ یک بار نمی‌ترسد وُ برای یک نفر می‌گوید وُ باز صد پله بالا می‌پرد با او. این "او"ها که از ترس‌هایشان برایمان گفته‌اند یا از ترس‌هایمان برای آنها گفته‌ایم، یا چیزی را گفته‌اند که می‌ترسیده‌اند بگویند و چیزی را گفته‌ایم به آنها که می‌ترسیده‌ایم با کسی بگوییم، حتی اگر دیگر نباشند، هزار سال نباشند و پله‌ای هم نباشد، هنوز نوع بخصوصی از "او" به حساب می‌آیند. سگم مرا لیسید و من او را و برای هم دُم تکان می‌دادیم و لحظاتی خندیدیم و لحظاتی نه... و گفتیم یاد آن "او"ها بخیر.***آن وقت‌ها که هنوز زمین بودیم فیلم نگاه می‌کردیم. سینماها گرومب گرومب با قدم‌های گنده می‌آمدند جلوی راه ما را می‌بستند تا فیلم‌ها را ببینیم، درامای سینما زندگیِ راستکی را می‌بلعید که درامای راستکیِ زندگی، ما را نبلعد. یک بار که سینما گرومب گرومب آمده بود تا بگوید زندگی سخت است و خوشحال‌ها همان غمگین‌های راستکی هستند، دیدم که این‌بار عین حقیقت را می‌گوید و کاری نمی‌کند که زندگی را تاب بیاوریم. رفتیم تا خانه‌ی دوستانمان، من و سگم با بال‌های طلایی‌ش. آن وقت‌ها آدم‌فضایی هنوز پیش ما نیامده بود. آنجا خوش‌باشی آنقدر قطور شد که فکر کردم زندگی راستکی این است یا همانی که تاب نمی‌آوریمش و تابَش می‌دهیم، آبش می‌دهیم... این یکی را هم آب و تاب می‌دهیم البته اما این، طورِ دیگری است، طوری کمک می‌کند به تاب‌آوردن زندگی راستکی که شک می‌کنی آیا جزء آن نیست یا آن چیزها که سوار تاب زندگی نمی‌شدند جزء آن نیستند یا همه با هم یک چیزند و یا...خلاصه که آن وقت‌ها فیلم‌ها با لحاظ قصه وَ معاشرت‌ها با لحاظ قصه وَ قصه‌ها با لحاظ قصه می‌توانستند قصه‌های سختِ بی‌تاب را سوار تاب کنند.و این سه فقط سه تا از چیزها بود آن‌وقت‌ها... البته که قصه را یک چیز حساب کنیم بهتر است.سگم که می‌دانست در کدام خیال‌ام، زد به شانه‌ام که الان چه؟ زمینی‌های الان چه می‌کنند؟لا کُرُنلا کُرُنSat, 19 Oct 2019 16:46:05 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-هفتم-و-هشتم-ozvt6yw2y3u2بالاخره رسیدیم.به اولین میدان مریخ، میدان قلب (مریخی‌ها قلب ندارند و آرزویش را زیاد کشیده‌اند) خیابان‌های اینجا دایره‌هایی است در ارتفاع چندمتری از سطح کُره. مرکزی‌ترین دایره یا همان خیابان که در ترجمه‌ی مریخی به زمینی به آن گِردراه می‌گویند و در مرکز آن یک مجسمه‌ی روشن‌خاموش شونده نصب شده که می‌گویند شبیه به قلب است. اما به نظر من که شبیه به وقتی در مغز است که کسی تو را می‌بوسد یا دستت را می‌گیرد یا شانه‌ات را و آن قسمت مغزت خودش را یک شکل خاصی می‌کند آن شکل خاص را وصل کرده‌اند وسط میدان شهرْکشورْسیاره‌شان.رسیدیم به خانه‌ی آدم‌فضاییِ خودمان که گفت اسمم را صدا کنید بهتر است، تلفظش هم هرچه از آب در آمد عیبی ندارد. گفتم چشم و با پنج تا چشم‌اش چشمک زد.سگم از بال زدن خسته شد، کمی بال نزد و دید که معلق می‌مانَد کیف کرد و هردومان را لیسید و لیسید و خسته همان‌جا افتادیم رو هوا و خوابمان برد. چندساعتِ فضاییِ دیگر که بیدار شدیم همه‌ی آشنایان زمینی‌مان پیر یا مرده شده بودند و دلم تنگ کسی نبود. در این ارتفاع از سطحِ این کُره، دل تنگ نمی‌شود.***گفت: "خب رفقا، من دیگر باید همین‌جا ‌بمانم" در این مدت روی قلب مصنوعی‌ش که هم‌سیاره‌ای‌هایش بالاخره ابداع کرده بودند عشق کسی را که باید نصب کرد و بعد هم ازدواج کردند. آدم‌فضایی ما را تا اولین ایستگاه تله‌پورت به زمین رساند و ویــــژ رفت که بماند. با تله‌پورت چشم‌به‌زدنی رسیدیم به کره‌ی آبی و خاکی‌مان. همه‌چیز طور دیگری بود...از آن بالا دیدیم که آبی‌ها کمتر شده‌اند و سبزها خاکی به نظر می‌آیند. هوا آن‌قدر داغ بود که بال‌های طلایی سگم درجا سوخت.این‌بار من اشک‌هایش را لیسیدم و بغضم را قورت دادم...و دلتنگی‌ها شروع شد. همه مرده بودند، همه‌ی کسانی که دوستشان داشتم؛ حتی بیهوده، همه‌ی کسانی که دوستم داشتند؛ آن‌هایی که می‌دانستم و آن‌هایی که نمی‌دانستم. دقیق نمی‌دانم شاید هزار سال زمینی گذشته بود.آدم‌ها همه دنبال تله‌پورت کردن و یا هوافضایی رفتن (از طریق سفینه که بسیار خسته کننده بود) به کُرات دیگر بودند که به دلایل اقتصادی و وضع دیپلماتیک بین زمینیانِ نابودگر و فضایی‌ها آسان نبود.آدم‌ها از تولیدمثل کردن دست برداشته بودند، دیگر چیزهایی که تولید می‌شد یا توسط خودشان نبود یا اگر هم بود هرروز کمتر مثل خودشان بود، امروز بچه‌های سیلیکونی عادی‌ترین چیزهایی بودند که نتیجه‌ی غیرقابل پیش‌بینی "صنایعِ نهایتا در خدمتِ سکس" آن دوران بود.من و سگم سرگردان بودیم _حسابی در مریخ یاد گرفته بودیم که چطور سرمان را بگردانیم روی تن، سیصد و شصت درجه‌ی کامل_ و این داشت به دردمان می‌خورد که کمتر بترسیم. له‌له می‌زدیم برای دیدن یک چیز آشنا و زود فهمیدیم که "آ"هایِ امروز دیگر "شنا" نمی‌کنند چون که آب بسیار کم است و از آن یکی جهت هم خُب زمان زیادی گذشته است.خلا، روی زمین...لا کُرُنلا کُرُنWed, 16 Oct 2019 14:20:10 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-پنجم-و-ششم-kcyjvydq4f8tچشم پنجمش را هم بست و خوابید، سگ هم کنارش. آدم‌فضایی آن‌روز خیلی خسته بود و سگ‌ام نه. سگ من می‌داند که من امروز خسته‌ی روحم یا جسم یا هردو و یا اصلا هیچ‌کدام، خوشحالم. سگ‌ام که صبح‌ها حوله‌ام می‌شود و شب‌ها بالشت از تمام رازهایم باخبر است و از مزه‌ی اشکم می‌فهمد چند درجه غصه‌دار ام وَ بال‌های طلایی‌ش وقتی شادم طلایی‌تر می‌شود. آن‌روز که غصه‌دار بودم و کلِ داستان‌های کتبیِ سه‌سالِ نوریِ اخیر را مرور کرده بودم و شاد شده بودم گفت: "وغ‌وغ وغ ووووغ وغ وغ وغ‌وغ‌وغ"گفتم آره خودم می‌دانستم اما الان می‌دانم‌تر شدم. واقعا که چقدر همه‌چیز عوض شده، چقدر دنیا آسان است و چقدر مغزم از مجراهای دیگری برایم فکر می‌فرستد که کم‌تر دردناک است. سوراخ وسط مغزم را لیس زد و گفت که در این سوراخ هم یک شاخه میخک سرمه‌ای خوشرنگ بکاریم تا آدم‌فضایی نیامده و میخک را فرو کرد در دردناک‌ترین مجرای فکرهای تاریک کله‌ام و آن را بست.***آدم‌فضایی کمربست‌هایمان را روشن کرد و استارت زد و مدرن‌ترین سفینه‌ی مریخی راه افتاد. باران‌های موسمی شروع به ریزش کرده بود و می‌توانست فقط با یک‌قطره‌اش مرا ببرد از این‌سوی عمرِ رفته‌ام تا آن‌سوی عمرِ مانده وُ بازگرداند. همین کار را هم کرد. بالا رفتیم وُ از ابرها بالاتر شدیم و هنوز همه چیز می‌بارید؛ باران به پایین و من از همه سمت؛ قسمتی از گوشم چکه می‌کرد آهنگ خاصی را، لب‌هایم شرشر بوسه‌های داده و گرفته، نداده و نگرفته را، چشم‌هایم که آخرین محلِ بارندگی است تمام دیده‌ها و ندیده‌ها را بارید و قلبم تمامْ آب می‌شد و سفینه ارتفاع می‌گرفت و به روی خودش نمی‌آورد. سگم بی‌تابی نمی‌کرد، سکوت، سکون و تماشا بی‌آن‌که بال بزند حتی. می‌دانست باران که بند بیاید نَفَسِ منی که چکه می‌کند هم بند می‌آید و منِ قبلی که دیگر منِ بعدی خواهد بود آماده است که زمین یا مریخ یا هرکجا را بپذیرد یا ترک کند.لا کُرُنلا کُرُنThu, 10 Oct 2019 04:23:49 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-سوم-و-چهارم-ncd8fztuhl70نگاه کردم به آسمان وُ در ابرِ پشت‌جیوه‌ایِ بالای سرم قیافه‌ی خودم را دیدم که شاد است. ابرآینه‌ها وقتی باریدند زخمم دوباره تازه شد از آب گرم‌شان و خون سفیدم باز جاری شد. پر از دندان بود خون من، دندان‌هایی که گَزیده بودندم و ترکیب شده بودند با خونم، دندان‌های تیز و نقره‌ای و دندان‌های خودم که شکسته و نفوذ کرده بودند در خونم.به سرعت پیچیدم داخل جوی و یک‌نفس "زیردریایی‌گَری" کردم تا مسافتی، از جوی که بالا آمدم وُ نفس بعدی را کشیدم خون سفیدم خشک بود و تمام دندان‌ها تمیز. جوی مرهمی که بلندترین خیابان شهر را به شلوغ‌ترینِ آن وصل می‌کند. مرهمی از عصاره‌ی مهرگیاهی که "آدم‌فضایی" الکی می‌گفت فقط در دشت‌های بی‌آب مریخ می‌روید و سگم خیال می‌کند: "این شیر مزه‌ی وانیل مریخی می‌دهد" !راستی فردا قرار است آدم‌فضایی با سفینه‌اش دنبال من و سگم بیاید، اگر بخواهیم به مریخ برویم. اما هنوز برنامه‌مان معلوم نیست. هوا دوباره پر از ابرهای پشت‌جیوه‌ای شده و انگار آسمان را ابرآینه‌کاری کرده‌اند وُ این‌طور هم که در آن به نظر می‌آید شادیم، احتمالا همین‌جا بمانیم.***تمام راه را تا محلِ‌کار بالای سرم پرواز کرد، سگم با بال‌های طلایی‌ش.دم تکان می‌داد و اشکم را که فواره می‌شد از آن بالا با زبانِ نردبان‌هلیکوپتری‌اش می‌لیسید و پاک می‌کرد.رسیدم، کارم را انجام دادم، تقریبا پانصد ساعت تمام‌وقت و عصر دیدم که با آدم‌فضایی آمده‌اند دنبالم که عقبِ سفینه استراحت کنم تا خانه. یک ثانیه بعد رسیدیم. خستگی‌ام را گذاشتند روی اجاق، خوب که سوخاری شد، سه نفری خوردیم. سگم دیگر چیزی نگفت. آدم‌فضایی اما وغ‌وغی کرد که یعنی اشکالی ندارد، زیاد کار کن. برای رفتن به مریخ پول زمینیِ زیادی احتیاج داریم. گفتم اما من کارم را دوست هم دارم. سگم زبانش را آماده کرده بود که اگر اشکم فواره شد حوله‌ی صورتم شود. وقتی جمله‌ای "دوست دارم" داشته باشد می‌ترسد که اشکم فواره بشود.اما سه‌تایی به زبان درازش خندیدیم و همدیگر را بغلی کردیم که صدای قِرِچ قِرِچ استخوان‌مان تا مریخ رفت.لا کُرُنلا کُرُنSat, 05 Oct 2019 14:22:28 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/جلبک-روی-مریخ-قسمت-اول-و-دوم-qxubsc9pvucyدر حال فکرنکردن به او که فراموشش کرده‌ام بودم که سگم از پنجره به داخل اتاق پرواز کرد. موتور سفینه از آن طرف گفت: تتق‌تق و استارت خاموشی زد. آدم فضایی وغ وغی کرد و با سگ من دوست شد، هردو با بال‌های طلایی‌شان پیاده‌روی کردند تا حوض آب‌های نارنجی. او که فراموشش کرده‌ام در آب‌های نارنجی حوض، آفتاب گرفته بود و دُمش را گذاشته بود در لیوانی بالای سرش. درخت‌ها کمی این طرف‌تر آمدند تا سایه کنند بالای سر حوض. آب‌ها در سایه بد رنگ شدند و قلپ‌قلپ از گلوی من پایین رفتند و کمی از پای او که فراموشش کرده‌ام هم بین دندانم گیر کرد. تف کردمَش بیرون، آدم فضایی با بال‌های طلایی‌ش قدم زد و شَست پای او که فراموشش کرده‌ام را بلعید و بقیه‌اش را به سگم داد. سگ باوفای من نخواست، گفت میل ندارم. او که فراموشش کرده‌ام بلند شد، دُمش را از داخل لیوان درآورد و روی سرش، سر جایش وصل کرد و ویـــــــژ رفت...رفت که رفت... بی‌آنکه بداند شستش را جا گذاشته.وقتی رفت تازه یادم آمد که او را یادم رفته بود.***سگ‌ام افتاد در آبِ چاه و بنگ صدا کرد و لحظه‌ای هوا روشن شد از نور سفینه، بالای سرِ چاه. آدم‌فضایی آمده بود به نجات سگ‌ام. سگ‌ام با بال‌های طلایی‌ش بیرون نیامد، همانجا ماند و روی دیوار چاه یادگاری نوشت: "نترس". بعد تمام آب قرمز چاه را سرکشید و بیرون پرید. ‌بال‌زدنِ طلایی‌اش نئون پاشید به چاه آب‌ِ سرخ.هربار به چاه نگاه می‌کنم روشن و آبی‌ست و نئون‌های پخشِ در هوای چاه، رنگ عوض می‌کند، گاهی سگیِ وفاداری، گاهی سبزِ مهربان، گاهی بچه‌ایِ خوشبو، گاهی کله‌خریِ جسور و گاهی سفید صلحی.و یادگاریِ روی دیوار یک روز می‌گوید: هیولای ترس را بغل کن. یک روز می‌گوید عمر درازت بسیار کوتوله است (این را آدم‌فضایی گفته). یک روز می‌گوید از آدم دوپاها نترس بغلشان کن. (بیشتر درمورد ترس و نترس و بغل می‌گوید). یک روز هم گفت سخت نگیر، سخت‌پوستان در حال انقراض‌اند. یک روز هم سگ وفادارم خودش شفاهاً گفت که بدون قاضی و داور و ترس و سخت‌پوست برو به بازی. این چمدان سه‌گوش‌ات از اصل‌ها و مرزها پر باشد اما جانِ من و آدم‌فضایی، آن سپر بدرنگ فولادی را بینداز در آتشِ بازی ذوب شود و موادِ مذاب را بنوش که برای دندان‌هایت خوب است.از آن‌روز هرروز آپدیتِ نوشته‌ی چاه را نگاه می‌کنم و این سیاره مهربان‌تر است.لا کُرُنلا کُرُنFri, 04 Oct 2019 04:27:33 +0330https://virgool.ir/@Laakoron/دست-مرگ-vhlwne5bioseمرد مرده‌شور با دستکش‌ها وُ چکمه‌ی پلاستیکی وَ آن چهره‌ وُ راه رفتنِ گروتسک‌اش؛ صورت سرخ و یک‌وری، چشم‌های سبز تابه‌تا، موهای جوگندمی، کج‌کج راه رفتنش و چابکیِ حین لنگیدن، با بی‌خیالی و هیجان از مرده‌شوی‌خانه بیرون آمد وُ چرخی زد وُ خودی نشان داد. شیون خانواده‌ی متوفی را که شنید: «آرام بشورش»، گفت «چشم، چشم.» و رفت داخل.انگار که هم‌قطار عزرائیل باشد، تجسم مرگ، انگار کسی که سیلی مرگ را دو‌ سه روز قبل پنهانی در صورت‌مان کوبیده بود حالا خودش را پیروزمندانه نشان داده باشد. آدم بود اما در لحظه برای ما تمثیلی از حضور مرگ شد.کس دیگری آمد به سمت یکی از دوستان ما و اول طوری که انگار او را شناخته باشد یا با کسی اشتباه گرفته باشد، با او دست داد و در رودربایستی با بقیه‌ی مردها هم. وَ سلام و علیکی کرد وُ با زبان بدنش خوش‌آمد گفت انگار. کسی که فکر کردیم همکار مرد غسال است، اما گورکن بود، همان که سنگ‌ها را روی دوستمان چید و سیمان کرد و خاک ریخت رویش و بعد پارچه‌ای مشکی... قسم می‌خورم که این بار هم انگار که دست دیگر مرگ آمده باشد جلوی ما وُ نزدیک‌تر شده باشد اما بی‌قبح‌تر، آشناتر و خودمانی‌تر.دوستمان، دوست مرده‌مان لحظاتی کوتاه فراموش شد.مرگ با تمام ناشناختگی و آشنایی‌اش در ذهن‌های ما می‌چرخید و کشوی سوالات بنیادین زندگی را زیر و رو می‌کرد، کاغذها را به هم می‌ریخت و بعضی‌هاشان را پاره‌پوره کرده و فوت می‌کرد در هوا.روحانی شهر آمد و شروع کرد در آواز عراق قرآن خواندن و بعد هم نماز میت را ادا کرد.سوالات بنیادین دوباره بایگانی شد در کشوهای به هم ریخته و ایده‌لوژی‌ها به سطح آب آمد. جایی که اکثرا آنجاست.بعضی از دوستان ما گفتند: «ای بابا بسه» و بد و بیراهی نثار مداحی _که درواقع مداحی نبود_ و شاید در لایه‌های پنهان نثار آخوند بودنِ مرد کردند. یکی دونفرمان که مذهبی هم نبودیم اما شاید روزگاری بوده‌ایم با دیگران به نماز ایستادیم.هیچ‌کدام ما، دوستان هنوز زنده‌ی متوفی با تمام غمی که داشتیم از شکل و محتوای مداحی خوشمان نمی‌آمد. ما اهل ساز و طرب بودیم، اهل صدای خوش. بعضی‌مان موسیقی را تقدیس می‌کنند و به جای امر قدسی گرفته‌اند و بعضی دوپایشان روی زمین است و برای خود زیبایی ارزش قائل‌اند. ما با ساز آمده بودیم و گلوهایمان.دوستمان را به خاک سپردیم در شهر ساحلی زادگاهش. در بستر خاکِ ترِ آن شهر زیر درخت‌های نارنج که دوست می‌داشت. غم خانواده‌اش، غم خودمان را با ساز، با آواز سبک کردیم و آمدیم.فکر مرگ، مرگ خود، مرگ دیگری، فقدان، دلتنگی، پایان وَ یا ادامه، آرزوهای خاک شده، نغمه‌های به جامانده از دوست و کلمات شاعرانه و شعرهایش با ما آمد و ماند.رفتیم به بدرقه‌ی رفیق وُ بلکه نبودنش را هم باور کنیم. نکردیم. رفقایی که با گورکن دست داده بودند دست‌هایشان را شستند، به بهانه‌ی پاکیزگی اما انگار خواستند مرگ را از خودشان دور کنند. مرد غسال آمد و نشست بالای قبر کناری و شروع کرد به قرآن خواندن، نفهمیدیم بخشی از شغل‌اش است یا برای بستگان خودش می‌خوانَد، شبیه‌تر شده بود به ما، دیگر او هم آدم بود نه دست مرگ، اما آنقدر عجیب با مرگ عجین بود، آنقدر عجیب مرگ را پذیرفته بود که نمی‌فهمیدی سوگوار است یا هنوز همکار این‌جهانی عزرائیل.نمی‌فهمیدی زندگی و مرگ برای او یک چیز است یا...و نمی‌فهمیدی برای آدم‌های اطرافت، برای خودت «زندگی ادامه دارد» و «زندگی قدرتمند است» یعنی نبودِ مرگ که «دستانش از ابتذال شکننده‌تر است»، یعنی انکار مرگ یا نه، مرگ و زندگی خواهربرادر ناتنیِ هم هستند.مهرماه ۹۸لا کُرُنلا کُرُنWed, 25 Sep 2019 17:11:33 +0330