https://virgool.ir/feed/@Kim_Nana1379مدرس زبان های کره ای،چینی،عربی و انگلیسی.زبان آموز ژاپنی و اسپانیایی و ترکیfa2026-11-11 23:51:59https://files.virgool.ir/upload/users/522856/avatar/hR34Wl.pnghttps://virgool.ir/@Kim_Nana1379https://virgool.ir/@Kim_Nana1379/دوست-این-روز-های-من-ylmlzcqm4ulbاسمش سامسونگ گلکسی نوت چهار هست. سامسونگ نام خانوادگی اش است و گلکسی نوت چهار هم اسمش. یک خاندانی دارد که بیا و ببین. درباره شجره نامه خانوادگی یا شناسنامه اش اطلاعات زیادی ندارم ولی میدانم از وقتی که پیش من آمده،ناخواسته ارتباطش با سایر اعضای خانواده اش قطع شده و فقط گاهی از طریق من بررسی می کند که فرزند جدیدی در خانواده متولد شده است یا خیر. نام خانوادگی اش،سامسونگ به معنای سه ستاره است. این معنا را از خودم درنیاورده ام و درباره اش مطالعه کرده ام. حتی می توانم بگویم به همین علت است که اول سامسونگ و بعد گلکسی نوت چهار آمده،چون کره ای ها اینگونه هستند و زادگاه گلکسی نوت چهار من هم کره است. این سوال که در دوران کرونایی که از پارسال در ایران شروع شد و تا همین لحظه ادامه دارد با تلفن هوشمند چه کارهایی انجام دادم،سوال خیلی کلی ای هست؛ مخصوصا در خصوص این دوران اخیر که طرح های حکومت نظامی هم برقرار شد ولی همین قدر بگویم که از این گوشی بیچاره ام خیلی کار کشیدم. کرونا که ورودش از پارسال شروع شد،مسبب شروع دوران سختی از زندگی من شد ولی امسال که دانشجو شدم اوج سختی هایش را به من نشان داد. ناراحت بودم اما تلفنم مرا دلداری می داد و به کمک من می شتافت و برای همین تا الان با کمکش خودم را نباختم. از شروع دوران منع رفت و آمد های اخیر هم حتی کلاس های من به گردن تلفنم بود. مرا سر ساعت از خواب بیدار می کرد و اگر می دید خواب مانده ام،باز برای من آلارم می زد و آخر هم مرا بیدار می کرد و باهم از صبح تا پاسی از شب بیدار بودیم. اینگونه شد که زحمات به گردن تلفن همراهم افتاد انقدر که گاهی خود من خسته می شدم، چه برسد به گوشی همراهم که از صبح مرا مشایعت می کرد. بعد از مدتی،چند روز پیش متوجه شدم که مثل اینکه این کرونا به شکل انگلیسی جهش یافته و حالا حالا ها جا خوش کرده و قصد ندارد گورش را گم کند،پس با خودم گفتم از دوران کرونایی استفاده کنم و علاوه بر درس های دانشگاه یک چیز دیگری هم یاد بگیرم. شروع کردم به یادگیری زبان و به واسطه نصب اپلیکیشن های زبان ها قادر شدم با گوشی،شروع یه یادگیری زبان بکنم. بدین ترتیب شد که رابطه ی من با گوشی به یک ساعت دوساعت بسنده نکرد و به خودم آمدم دیدم که از صبح تا شب باهم هستیم،حتی گاهی تا وقتی که عقربه های ساعت جایشان را به چهار و دوازده می دادند.علاوه بر یادگیری زبان،این گوشی حجم خیلی از کارهای من را تحمل می کرد. به واسطه کمک های عضوی جداناپذیرش،جناب صفحه کلید،توانستم قصه های زیادی بنویسم و احساسات زیادی را برانگیخته کنم و عقایدم را به دیگران بگویم. تا به الان با تلفن همراهم،به خیلی از جاها سفر کردیم. باهم به سیاره های مختلف سر زدیم و از شرق تا غرب زمین را گشتیم. با اجازه و کمک تلفن، از خودم و عزیزانم عکس و سلفی گرفتم. گرچه خودش در عکس حضور نداشت ولی لحظات قشنگ مرا در خودش ثبت کرد و حتی تا به همین لحظه هم آن ها را نگه داشته و فقط گاهی که عصبانی می شود و از شدت عصبانیت داغ کرده و منفجر می شود، عکس ها را پاک می کند یا اخطار می دهد من پر شده ام و یکم مرا خالی کن و آن موقع است که به فکر می افتم تا یک کم در ازای کمک هایش،کمکش کنم. گاهی هم با تلفنم از طریق اس وویس حرف می زنم.خیلی بچه ی حرف گوش کنی است. وقتی به وی می گویم به فلان برنامه برو یا شماره فلانی را بگیر،بی چون و چرا اطاعت میکند و به فرمانم عمل می کند. این روز های اخیر هم خیلی یار من بود. گاهی بود که خیلی ناراحت بودم و طاقت تحمل یک سری مسائل را نداشتم.در آن زمان قلم ظریفش را در اختیارم می گذاشت تا با نقاشی کردن روی زمینه اش خودم را تخلیه کنم و ناراحتی هایم را در درونش بریزم. حتی گاهی که دلتنگ عزیزانم می شدم،اجازه می داد صدایشان را بشنوم،تماس تصویری بگیرم و رخ شان را ببینم. او به من اجازه داد فرصت معلم بودن را تجربه کنم و زبان هایی را که بلدم یاد بدهم و از طریق این موضوع درآمد کسب کنم و بدین ترتیب بود که هم در یادگیری علم به من کمک کرد و هم در نشر آن. زمان هایی هم بود که گوش مرا با آهنگ ها پر می کرد که مرا از گوش دادن به چیز های بیهوده ای مثل غیبت،تهمت،دروغ ،قضاوت و... بازدارد. همچنین وقتی از یاد خدا غافل می شدم،هشدار می داد و می گفت چند دقیقه هم من را ول کن و برو با خدا صحبت کن، بعدش بیا دوباره پیش من،بالاخره تو بنده اش هستی و اوهم هم دلتنگ تو است. خلاصه ی کلام که خدا خیرش بدهد،دوست خوبی است. هیچ کدام از دوستانم هم تابحال انقدر کمکم نکرده بودند که این گوشی تو این ایام کمکم کرد. فقط ای کاش، گاهی انقدر زیاد عصبانی نمی شد که بترکد چون وقتی از عصبانیت داغ می کند،خیلی می ترسم. امیدوارم حالا حالا از پیش من نرود.کیم ناناکیم ناناThu, 31 Dec 2020 06:13:04 +0330