https://virgool.ir/feed/@Khomaresadshabeنام تمامی آنهایی را که دوست داشته‌ام برای تو در اینجا نوشته‌امfa2026-11-12 11:43:23https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Khomaresadshabehttps://virgool.ir/@Khomaresadshabe/گل-حسرتکاسه-اشکنه-b7vaeiwciraqکوچکتر که بودم، اوایل مهر همراه خانواده‌ام به باغ‌های گردو می‌رفتیم. می‌رفتیم به اصطلاح گردوتکانی. گردوتکان ها بالای درخت می رفتند و با « چو جل» گردوها را می‌ریختند. بقیه هم زیر درخت‌ها گردو ها را جمع می‌کردند. من؟ من بچه‌ی به دردنخور گروه بودم. ولی می‌چرخیدم در باغ. گل‌های سفیدی در باغ پراکنده بودند. وقتی می‌پرسیدم که اسمشان چیست؟ همیشه یک بحث تکراری مطرح می‌شد. پدرم میگفت اسمشان گل حسرت است و مادربزرگم اصلاح می‌کرد که ننه اسمش کاسه اشکنه است. می‌گفت اگر این گل را بچینم، بعد از آن، امروز نه فردا می‌زنم ظرفی چیزی را می‌شکنم. بچه‌تر که بودم گل می‌چیدم و منتظر می‌ماندم ببینم واقعا اتفاقی می‌افتد یا نه. بزرگتر که شدم، در برابر هر خرافه‌ای ذهنم را بسته بودم با خنده جواب می‌دادم: ننه! ظرف چه قابله؟ دل آدم نشکنه. مادربزرگ هم در جواب می‌گفت: هی روله! اونی که نشکسته‌ش پیدا نمیشه، دل آدمه.بگذریم. یک بار عمویم برایم توضیح داد که اسم این گل سورنجان است. سمی است و ممکن است موجب مسمومیت شود البته استفاده ی دارویی هم دارد. می‌گفت این قدیمیا این خرافه رو ساختن که کسی دست نزنه به گلا و مریض بشه.خب ما هم این‌قدر کوردل نیستیم که این تعریف را بت ذهنمان کنیم. حقیقت است که هست. نمی‌شود که همه چیز را زیر تیغ و متر برد. چنانکه از دیوانه ای مثل من برمی‌آید این تعریف را گذاشتم در آن کشوهای پر از دور ریختنی‌های مغزم و درش را قفل کردم.هر بار که نگاه به این گل ها می کردم همان اسم ها را به خاطر می‌آوردم. چندان فرقی هم نداشت. حسرت یا کاسه اشکنه. اگر از من بپرسید هم‌معنی بودند اصلا.آدمیزاد شکست که می‌خورد فکر می‌کند عشق است که آزارش می‌دهد اما عشق، نمی‌ماند. کم کم توی دل ته نشین می‌شود. زمان که بگذرد، یک روز که دوباره معشوق را بعد از مدت ها می‌بینی، حیرت می‌کنی. این سوال در ذهنت چرخ می‌زند که چه چیز آن صورت، آن صدا، آن ادا و اطوارها و هرچه در اوست آنقدر برایت دوست داشتنی بود. نمی فهمی. حتی شاید بعد از گذشت پنج دقیقه چنان دلت را بزند که سعی کنی یک جوری خودت را از دستش خلاص کنی. اما با این همه نمی‌شود انکار کرد که هربار یاد روزهای عمیق عاشقی می‌افتی سوزشی عمیق را در قلبت احساس می‌کنی. این دیگر کار عشق نیست‌. این نیش حسرت است. حسرت یا داغ نشدن ها. حسرت تمام لحظات خوبی که می‌شد باشد؛ نشد. حسرت همه ی حرف هایی خوبی که قرار بود گفته شود؛ ناگفته ماند‌. حسرت هرجا که قرار بود بروی، نرفته ماند. مثل بابوی نمایشنامه‌ی اسم حسرت‌هات را می‌بری در رختخواب با خودت‌ بعد یکهو به خودت می آیی و می بینی ای دل غافل صبح شد و هنوز تو نخوابیده‌ای. یک روز هم می‌رسد که می‌بینی عمر گذشت و تو زندگی نکرده‌ای. ببین چگونه حسرت ترک های روی کاسه ی زندگیت را به هم وصل می‌کند و یکهو در آخرین لحظه زهر درون کاسه را که سر می‌کشی کاسه در دستت خرد می‌شود. ببین چگونه ناگفته می‌مانی. نادیده در میان مردم رفت و آمد می‌کنی. آخر مگر می‌شود تمثالی از «نه» ها را به نمایش گذاشت؟این گل نامش حسرت است یا کاسه اشکنه. از دور که نگاهش می‌کنی قشنگ است. بوی آرزو می‌دهد اما دستت را که به آن بزنی همان می‌شود که مادربزرگم می‌گفت. بیخود که نیست. هر گلی که در پاییز گل نمی‌دهد.خمار صدشبهخمار صدشبهWed, 24 Aug 2022 04:12:05 +0430