https://virgool.ir/feed/@Khalil.Oghabمهم نیست کجا، فقط می‌نویسم.fa2026-11-12 00:49:19https://files.virgool.ir/upload/users/27904/avatar/ICkiOL.pnghttps://virgool.ir/@Khalil.Oghabhttps://virgool.ir/@Khalil.Oghab/مدیریت-بحران-لوله-bswjsdnhvmkiمدرسه راهنمایی روستای ما خیلی قدیمی بود. البته الان خرابش کردن و یه جدید ساختن. یادمه اول راهنمایی که بودم تو اردیبهشت یکی از لوله‌های اصلی مدرسه ترکید. آب کل مدرسه قطع شد. مشخص شد که اوضاع لوله‌کشی مدرسه خرابه و تصیم بر این شد که لوله کشی مدرسه ره عوض کنن. همه جای مدرسه ره کندن. آبخوری و توالت‌ها ره خراب کردن.البته توالت‌ها از اول هم قابل استفاده نبود. در که نداشت کلا. اون شیر آب توش هم دکوری بود. نه شلنگی نه آفتابه‌ای. فقط گهگداری کسی که خیلی بهش زور میومد می‌رفت و سرپا می‌شاشید. کلا یادمه اولین حرکت من بعد از رسیدن به خونه این بود که میومدم تو خونه و داد می‌زدم سلاااااام و کیف ره پرت می‌کردم و می‌دوییدم سمت توالت. کل دوران ابتدایی و راهنمایی یادم نمیاد تو مدرسه توالت رفته باشم!خلاصه که تو اون دوره یهو نه آبخوری داشتیم نه توالت. عوض کردن لوله کشی هم که شروعش دست خودشون بود و تموم شدنش با خدا. پشت مدرسه یه دالان کوچیک بود. زنگ تفریح هر بار می‌رفتی اونجا چند نفر با فاصله ایستاده بودن در حال شاشیدن! تو زنگ کلاس می‌رفتی احتمال داشت کسی نشسته باشه حتی :))چند روزی بدون آب خوردن گذشت و دیدیم نمی‌شه. تو اردیبهشت هم شمال انقدر گرمه که اگر آب نخوری هلاک می‌شی. اکبرعامو (شخصی که کلید ملید مدرسه دستش بود، شما می‌گین بابای مدرسه) هر روز ۳-۴ تا بیست لیتری آب برای دفتر و آبدارخونه میاورد و ما هم که دسته بیل. اصلا مهم نبودیم.یکی از همکلاسی‌هامون خونه‌شون دیوار به دیوار مدرسه بود. این هر روز زنگ تفریح می‌دویید می‌رفت خونه‌شون آب می‌خورد و برمی‌گشت. یه روز بهش گفتیم از روی دیوار شلنگ بندازه اینور که ما هم بتونیم آب بخوریم. شلنگ انداخت یهو کل مدرسه جمع شدن در شلنگ. از اون روز هر زنگ تفریح داستان شده بود همین. این می‌رفت شلنگ می‌انداخت که ما بتونیم آب بخوریم. چند روزی به همین منوال گذشت و یه روز آب باز موند و ته مدرسه شد عین باتلاق! مدیر شاکی شد و بابای پسره هم دیگه بهش اجازه نداد شلنگ بندازه اینور. باز شدیم صحرای کربلا.مدرسه ابتدایی روستا اونور خیابون و روبروی مدرسه راهنمایی بود. انقدر دانش‌آموزها سر کلاس‌ها هی بهونه تشنگی برای درس و مشق آوردن که قرار شد هر زنگ تفریح صف وایسیم دم در و ۴ نفر ۴ نفر بریم مدرسه ابتدایی آب بخوریم و برگردیم. زنگ تفریح کلا ۱۰-۱۵دقیقه بود. من هم کلا همه درس‌ها ره تو همین زنگ تفریح‌ها می‌خوندم. یعنی اصلا وقتی که توی خونه می‌تونست به فوتبال و تلویزیون دیدن بگذره حیف بود به درس خوندن بگذره. خلاصه که این صف آبخوری زنگ تفریح باعث شد حتی همون یه ذره که درس می‌خوندم هم دیگه نخونم.داستان شد دوباره. کلاس شروع می‌شد تا نیم ساعت هی یکی یکی اجازه می‌گرفتیم بیایم سر کلاس و دبیر می‌گفت کجا بودی می‌گفتیم صف آب :)) یه روز دیگه نذاشتن بریم مدرسه ابتدایی آب بخوریم. مدیر مدرسه ابتدایی به مدیرمون گفته بود که این دانش‌آموز‌هاتون میان آب بخورن بچه‌های ابتدایی ره می‌زنن.روستای ما دو تا لوازم التحریر داشت که صاحب‌هاشون داداش بودن و به خون هم تشنه. یکیشون کلی فلاسک کوچیک پلاستیکی آورد و از فرداش همه دانش‌آموزها با یه فلاسک میومدن مدرسه. اون یکی داداشه یه مدل فلاسک‌های باحالتر آورد و همینطور هی چشم و هم چشمی بین دانش‌آموزها و اون دو تا داداش لوازم التحریری باعث شد هر کی هر روز یه فلاسک جدید و سکسی‌تر رو می‌کرد. دانش‌آمورهای یکی از کلاس‌های سوم پول گذاشتن و با هم یه فلاسک بزرگ خریدن برای کلاسشون. این هم شد یه بازی جدید و باز کلاس‌های دیگه هم شروع کردن به خریدن فلاسک بزرگ برای کلاس‌هاشون. هر چی بزرگتر، بهتر!کم کم بازار سیاه آب و فلاسک برقرار شد تو مدرسه. آب می‌فروختیم به هم. مبادله کالا به کالا می‌کردیم. مثلا یه فلاسک آب عادی در قبال ساندویچ نومپنیر. ۲تا پِتخال در قبال یه لیوان آب سرد. یه نصف سیب در ازای یه قلوپ آب. جوری که سر صف مدیر گفت اگر ببینم کسی آب می‌فروشه اخراجش می‌کنم :)) دیگه حرفه‌ای شده بودیم. حرکات متنوع می‌زدیم. آب می‌ذاشتیم تو فریزر یخ بزنه یا نوشابه می‌ریختیم تو فلاسک می‌ذاشتیم یخ بزنه ببریم مدرسه. نوشابه سفید از بقیه نوشابه‌ها کلاسش بیشتر بود. یادمه یه تایمی داشت برای تگری شدن نوشابه. به ننه بابامون می‌گفتیم مثلا ساعت ۳ صبح بیدارم کن فلاسک نوشابه‌م ره بذارم فریزر که فرداش نوشابه تگری ببرم مدرسه که پوز فلانی ره بزنم :)) بندگان خدا هم چاره نداشتن که. انجام می‌دادن.برای هر کدوم از این مواردی که گفتم هم یه مبصر اضافه می‌شد. مبصرِ شلنگ، مبصرهای صف آب (هر صف ۲ مبصر)، مبصرِ فلاسک! مبصِرِ متفرق کردن صف آب بعد از خوردن زنگ کلاس. اگر سوال اینه که مگه مدرسه‌تون بوفه نداشت که باید بگم من اسم بوفه ره وقتی رفتم دبیرستان شهر تازه شنیدم. بوفه کجا بود :)) تازه اون موقع آب معدنی کالای لوکس حساب می‌شد. تو بقالی هم پیدا نمی‌شد. نوشابه و ساندیس که جای خود داره.تو مدرسه ما ممّدعامو هر روز می‌ٰرفت کلی نون قُلاچ (شبیه همون بربریه) می‌خرید دونه‌ای دو تومن و پن‌زار و هر نون ره سه تیکه می‌کرد و پشت یکی از پنجره‌های مدرسه وامیستاد و هر تیکه نون ره ۵ تومن بهمون می‌فروخت. یعنی رو هر نون دوازده تومن و پن‌زار سود می‌کرد! حالا خودمون هر روز سر صبح نون داغ و تازه می‌خریدیم برای خونه ولی اون نون ره اگر می‌بردی مدرسه دیگه داغ نبود. حتی زنگ تفریح اول. ولی نونی که ممّدعامو می‌فروخت داغ بود. ما ۵ تومن پول داغی نون می‌دادیم.یه مدتی همینجوری گذشت و هنوز خبری از تموم شدن کار لوله‌کشی نبود. بالاخره مدرسه یه تانکر آب گذاشت توی مدرسه و آوردن فلاسک به مدرسه ممنوع شد. ۲تا مبصر تانکر داشتیم. هر زنگ تفریح یه صف مارپیچ کل مدرسه تشکیل می‌شد برای آب خوردن. چند روزی گذشت و تعداد دانش‌آموزهایی که دیر میومدن سر کلاس زیاد شد. یهو می‌دیدی نصف کلاس نیستن. دبیر می‌گفت بقیه کجان؟ می‌گفتیم صف تانکر :))دیدن اینجوری نمی‌شه. ۳ تا زنگ تفریح داشتیم. قرار شد هر زنگ تفریح مال یک پایه باشه. زنگ اول برای اول راهنمایی و دوم برای دوم راهنمایی و سوم برای سوم راهنمایی. مثلا یعنی کوچیکترها کم طاقت‌ترن و از این حرف‌ها بعد از چند روز هی دانش‌آموزها می‌رفتن دم در دفتر مدرسه که کلاس سومی‌ها که فقط زنگ تفریح سوم حق دارن آب بخورن میان و بزور زنگ تفریح اول و دوم آب می‌خورن. ۲تا مبصرها هم سومی بودن و هواشون ره داشتن.دعوا شد و مدل عوض شد. قرار شد کلاس‌های اول و دوم و سوم «الف» زنگ تفریح اول آب بخورن و کلاس‌های «ب» زنگ تفریح دوم و کلاس‌های «ج» زنگ تفریح سوم. هر زنگ هم ۳تا مبصر از اول و دوم و سوم داشتیم. باز دعوا شد :)) کلاس‌های «ب» و «ج» می‌گفتن چرا باید کلاس‌های «الف» اول باشن؟ قرار شد دوره‌ای بشه. هر روز یه زنگ تفریح جلو مي‌رفتیم. امروز سوم بودیم، فرداش دوم و پسفرداش اول و دوباره سوم. چند روزی اینجوری گذشت تا اینکه یه روز تو مدرسه پیچید که دانش‌اموزهای کلاس سوم «ب» توی تانکر شاشیدن. تانکر ره جمع کردن :)) دوباره فلاسک آزاد شد.لوله‌کشی تا آخر امتحانات ثلث سوم هم درست نشد. مدرسه تعطیل شد و تابستون لوله‌کشی تکمیل شد. هیچی. فقط با این داستان آب و صف و فلاسک تونستن برینن تو درس و معدل ما. مهر سال بعد که رفتیم مدرسه بعد از ۲ هفته ۳ تا از ۷ تا شیر آب جدید آبخوری ره دانش‌آموزها شکستن. در دو تا از توالت‌ها هم کندن. دوباره مبصر آبخوری گذاشتن و برای جریمه در کل توالت‌ها ره کندن و اون ۳تا شیر آب هم کامل بستن و موند ۴ تا شیر آب. خِلاصKhalil.OghabKhalil.OghabSat, 12 Sep 2020 07:23:15 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/نابرده-رنج-گنج-ao9ilocvznc8من یه پسرخاله دارم به اسم «حسین» که پسر همون شوهرخاله‌م هست که زندگیش ره آتیش زد و چند وقت پیش هم فوت کرد. بین وچه‌های خاله‌م حسین از همه باهوش‌تره و ۴ سال از من بزرگتر. یادمه زمانی که کوچکتر بودیم یه جورایی رییس گروه چند نفره پسرخاله‌ها بود که هم سن و سال بودیم.همون سال‌ها یه چیزهای عجیب و غریبی با هم جمع می‌کردیم و مثلا یه گروه یواشکی بودیم که راز داشتیم با هم. مثلا از داشته‌های خفنمون یه قلاب ماهیگیری بود که حسین داشت ولی هیچ وقت باهاش هیچ ماهی‌ای نتونستیم بگیریم. من آتاری داداشم رو می‌بردم و یه شبهایی با هم تا صبح با هم بازی می‌کردیمیواش یواش سیگار کشیدن هم به این گروهمون اضافه شد. یواشکی شب‌ها خونه بابابزرگم بیدار بودیم و در کنار بازی کردن، ۲ نخ سیگار هم چس دود می‌کردیم. یه روز قشنگ یادمه که حسین داشت تو حیاط بابابزرگم لباس می‌شست که تلفنی باخبر شد دانشگاه پیام‌نور رشته ریاضی قبول شده و همه خوشحال بودیم. سال اول دانشگاهش هم خیلی میومد روستا و یادمه که کتاب فیزیک هالیدی رو یه بار با خودش آورده بود و گفت این درس فیزیک ماست و ما پشمامون ریخته بود که مگه می‌شه همچین کتابی به این کلفتی رو خوند و حفظ کرد و رفت امتحان داد!چندین سال گذشت و من دانشجو شدم و حسین همچنان دانشجو بود. من وسط‌های لیسانس بودم و حسین همچنان دانشجو بود. هی هر سال می‌گذشت و حسین هنوز دانشجو بود. من لیسانسم تموم شد و هنوز حسین دانشجو بود! تا اینکه یه بار گفت که از دانشگاه انصراف داده و بی خیال لیسانس ریاضیش شده. تو دوره‌ای که من دانشجو بودم (که البته من کل عمرم دانشجو بودم). منظورم فوق لیسانسه. حسین یه قهوه خونه زد زیر خونه‌شون که درآمد خوبی هم داشت. دیزی و کباب و این چیزها می‌داد دست مردم و یه پولی در میاورد.چند سال گذشت و یه پول و پله‌ای به هم زد و خونه باباش ره ازش خرید. یعنی در واقع باباش که سلطان زدن پول به کس گاو بود، دید حسین یه پولی دستش اومده و گفت این پول ره بده به من خونه و مغازه ره می‌زنم به اسمت. حسین هم این خونه و مغازه رو خرید و قهوه خونه هم به راه بود همچنان.تا یه مدت مدیدی من از حسین هیچ خبری نداشتم. یعنی خبر داشتم‌ها، در حد اینکه هر ۵-۶ ماه یه بار که از دانشگاه برمی‌گشتم خونه، یه سری هم به مغازه حسین می‌زدم. تا اینکه آخرین بار بعد از فوق لیسانس رفتم پیش حسین و دیدم مغازه و خونه رو فروخته و ۲ طبقه از یه آپارتمان رو خریده. گفت که دیگه خسته شده بودم و یه فکرهایی تو سرم دارم و از این حرفا. من رفتم سربازی و برگشتم و حسین همچنان یه فکرهایی تو سرش داشت و کار هر روزش هم این بود که تو آپارتمانش صبح بیدار می‌شد، یه سوسیس تخم‌مرغی چیزی می‌زد و شروع می‌کرد به گل کشیدن و سیگار پشت سیگار.یادمه آخرین باری که تو آپارتمانش دیدمش یه سری چیز میز عجیب و غریب مکعب مانند مسی به گردنش آویزون بود که روش یه سری عدد و حروف نوشته شده بود و خیلی روشون حساس بود. هی می‌گفتم حالا اینا چی هست؟ می‌گفت تو متوجه نمی‌شی و واسه محافظت و از این حرفا.من بعد از سربازی اون موضوع مهاجرت برام پیش اومد و تو بهاری که واسه ویزا اقدام کرده بودم خونه ننه بابام بودم. یه روز تلفن خونه زنگ خورد، حسین بود. یه مقدار کمی با من احوالپرسی کرد و گفت گوشی ره می‌دی به خاله (که عجیب بود در واقع). حسین با من کار نداشت و با مارم کار داشت! بعد از اینکه مارم تلفن ره قطع کرد گفتم: حسین چی می‌گفت؟ گفت: این وچه هم دیوانه شده ولا. کار و زندگی که نداره. فقط دنبال چرت و پرته. گفتم: چطور؟ گفت: مگه من خواب دیدم که تو حیاط شما یه رودخونه هست و کنار رودخونه یه اتاقکیه که پر از سکه طلاست! می‌ذاری بیام دنبالش بگردم؟البته بیراه هم نمی‌گفت. از توی حیاط ما یه قنات قدیمی رد می‌شد که اون قدیما بعنوان یخچال ازش استفاده می‌شد. و حسین هم در جریان این موضوع بود البته. یادمه حتی پییَرم می‌گفت اون قدیما گوشت و خربزه و هندونه و اینجور چیزها ره با طناب تو قناتی که از بالا تا پایین ده بود آویزون می‌کردن.پییَرم می‌گفت حاج حسن، پسر فلانی که همسایه‌مون هم بود معروف بوده به دِزدِ قنات. می‌گه از پایین ده می‌رفته تو قنات و بین راه هر چی دم دستش می‌رسیده می‌دزدیده و از بالای ده میومده بیرون. الانم حاج علیه و هر روز هم مسجد و محرابه.بگذریم. به مارم گفتم: خابالا چی گفتی به حسین؟ گفتی بیاد اینجه ببینه طلا هست یا نا؟ گفت: نا، گفتم بذار حالا ببینم ولی آخر هفته میاد اینجه یه چایی بخوره با ما. مار من همچین ته دلش کمکی به این چیزها اعتقاد داشت. آخر هفته حسین اومد خونه ما و یه یارویی هم باهاش بود که حدود ۶۰ سال سن داشت، قد متوسط، سیبیل جاکشی (از این نیمه‌ها که بالاش رو می‌زنن)، با یه کت و شلوار طوسی و یه کیف سامسونت. من بودم و مارم و حسین و رفیقش.حسین تقریبا ۲ برابر شده بوده. یه چیزی رو یادم رفت بگم. حسین با اون قانون «یک کیلو بر سانتی متر» از خدمت معاف شده بود. یعنی انقدر چاق باشی که نتونی تکون بخوری. حالا اون رو ۲ برابر کنین و از سر راه حسین برین کنار که حسین از روتون رد نشه و (بقول ما) روده پِرتینگتون نزنه بیرون.اولش عین بچه‌ها مثلا خواستن من ره بفرستن دنبال نخود سیاه :| گفتن خلیل یه چایی میاری؟ من به دو سوت چایی ریختم و آوردم و نشستم زیر چونه‌ی یارو. متوجه شدم که رفیق حسین طبق ادعای خودش یک سری جن و مِن (موکل؟) داره و از طریق اونا خواب حسین رو تعبیر کرده و صد در صد تو حیاط ما گنج هست. حسین و آقای وکیل! مارم ره راضی کردن که آقای وکیل بره حیاط ره بررسی کنه. مار من قلباً باور نداره ولی از این مدل‌های حالا شاید راسته هست. اون قضیه دعا گرفتم از آقا رحیم که یادتونهاین یارو موکل رفت روی سکو و همون اولش گفت موکل‌ها گفتن حاج‌حوسَین (پییَرم) از تو مغازه (که یه در به حیاطمون داشت) نیاد بیرون توی حیاط. :‌))) من رفته بودم دم در بقالی و هار هار به پییَرم می‌خندیدم که هی با نگاهی سرشار از خاک بر سرتون به من می‌گفت این مردی چی مگه؟ آقای وکیل یه کسشری شبیه دو شاخه تیرکمون از جنس مس و اندازه نیم متر رو با دو دستش گرفت و شروع کرد به چرخیدن توی حیاط. به جان خودم اگه دروغ بگم. یه جاهایی تو حیاط این دوشاخه‌ش تکون می‌خورد و مثلا می‌گفت، اینجا نقره هست.بعد انگار فرکانس این تکون خوردن ره میدونست، می‌گفت اینجا مس هست.خلاصه که یه نیم ساعتی آقای وکیل عین شیپورچی با این کیر خر تو دستش تو حیاط راه می‌رفت و ما هم عین روباه و خرس قهوه‌ای دنبالش. نهایتا یه جایی زیر درخت گردوی حیاطمون ایستاد و با یه آجر یه ضربدر زد و گفت‌ «اینجا». یعنی من پشمام همینجور فر خورده بود که اگه انقدر زندگی آسونه و می‌شه به این راحتی گنج پیدا کرد، پس من واسه چی انقدر کون خودم ره پاره کردم و درس خوندم! اینا با مارم تو حیاط یکمی حرف زدن (حتما متوجه شدین تا اینجای قصه که تو خونه ما رییس ننه‌مه) و رفتن پی زندگیشون.همون روز که مارم بهم گفت برم یه جعبه بذارم رو اون ضربدری که آقای وکیل زده بود فهمیدم واقعا قضیه جدیه. یه هفته گذشت و یه روز صبح ساعت ۷ دیدم زنگ می‌زنن. رفتم در ره باز کردم و دیدم حسین و آقای وکیل و ۲ نفر دیگه با یه پراید اومدن تو حیاط. حسین و وکیل اومدن تو حونه و با مارم حرف زدن که اوکی بگیرن در مورد کندن اون جایی که مشخص کرده بودن. ۲ نفر رفیقاشونم تو حیاط داشتن با پییَرم حرف می‌زدن.آقای وکیل اسامی تمامی اعضای خانواده ره پرسید و با توجه به اسم مادر و حروف ابجد و فلان گفت داداش بزرگترم و خواهر وسطیم تو این مدتی که این نقطه از حیاط ما ره می‌کنن نباید بیان او حیاط وگرنه موکلینش گنج ره جابجا می‌کنن! :‌))) به جان خودم عین جمله‌ش همین بود. مارم اوکی داد و اینا شروع کردن به کندن اون نقطه. ما یه ساختمون نیمه‌کاره داشتیم که حسین و آقای وکیل می‌رفتن توی اونجا که مثلا کسی این ۲ تا ره نبینه و اون دو نفر هم مشغول کندن زمین شدن. هر نیم متری که می‌کندن آقای وکیل با اون دو شاخه‌ش میومد می‌رفت تو چاله ببینه گنج پیدا شد یا نه.حسین اون بالای ساختمون گهگداری که چه عرض کنم، همیشه در حال علف زدن بود و از خدا که پنهون نیست، از شما هم پنهون نباشه من هم گاهی یه ۳ کام حبسی پیشش می‌زدم. روز اول گذشت و اینا حدود یک و نیم متر کندن و رفتن. روز بعد برگشتن و شروع کردن به کندن. حسین هم طبق معمول اون بالا در حال علف زدن بود و جالب اینکه آقای وکیل حتی سیگار هم نمی‌کشید! مارم واسه اون ۲نفری که زمین رو می‌کندن صبحانه و ناها میاورد و بابام هم هر از گاهی میومد روی چاله و با یه نگاه عاقل اندر سفیهی یه سری تکون می‌داد و می‌رفت.روز هشتم بود که حدود ۶ متر کنده بودن و دیگه آقای وکیل با نردبان می‌رفت پایین و توی چاه رو چک می‌کرد ببینه اون دوشاخه‌ش به کدوم سمت تکون می خوره. نشسته بودیم خمارشکن (وعده بین صبحانه و ناهار که به ساعت دهی هم شناخته می‌شود) می‌خوردیم که حسین و آقای وکیل سراسیمه اومدن تو خونه.حسین گفت: خاله، موکل‌ها گفتن دیگه نزدیکه. تو یکی دو ساعت آینده می‌رسیم به یه اتاقکی که پر از کوزه طلاست. کوزه‌ها ره کجا باید بذاریم؟ مارم اتاق خواب ره نشونشون داد و گفت: اینجه خالیه. بیارین اینجه. آقای وکیل گفت: نه نمی‌شه کافی نیست! حسین گفت: نه خاله خیلیه، جا نمی‌شه اینجه!من با دهن باز و پشم‌های فر خورده و لقمه اُملت در دست شاهد این مکالمه بودم و اصلا احساس می‌کردم این همه مدت که به اینا خندیدم و گفتم برین بابا، مگه قصه‌ست و مگه علی بابائه و اینا اشتباه بوده. برم یکم اتاق خواب بالایی رو هم مرتب کنم که این کوزه‌ها جا بشه. لامصبا چرا انقدر زیادن! انقدر جدی و هول بودن حسین و وکیل که ما غذا ره نصفه ول کردیم و رفتیم سر چاه. دیدیم اون بندگان خدا دارن تو چاهی که کمی آب ازش زده بیرون می‌کنن و غر می‌زنن که پس چی شد؟ هی وکیل می‌گفت بکن موکلم الان گفت که تو نیم ساعت آینده می‌رسیم به اتاقک. هی اینا می‌کندن و هی آب می‌زد بیرون.یه ساعتی گذشت و اونی که پایین داشت می‌کند گفت: این دگه جون ندارم بکنم و اومد بالا. وکیل یکمی چرب زبودنی کرد و گفت بابا گاو ره پوست کندین و رسیدین به دُمش. برو بکن تا مزد زحمتت ره بگیری! پشیمون می‌شینا!! از من گفتن بود. امکان داره یه کلنگ دیگه با اتاقک فاصله داشته باشیم. اونقدر وکیل چرب زبونی کرد که داداش دیگه که بالا بود گفت من می‌رم پایین. اون هم رفت پایین و یک ساعتی هم اون کند و ما هم ۵ نفری این بالا کله‌هامون توی چاه بود که ببینیم کی می‌رسیم (می‌رسه) به گنج. هیچ اتفاقی نیافتاد!وکیل عین این غول‌های مرحله آخر بعد از مدت‌ها با چکمه و دوشاخه بدست وارد چاه شد و یکمی چرخید و گفت اینطرف. یارو گفت: مرد حسابی اینطرف اینطرف مگه جاده تهرانه! چاه ره که نمی‌شه اینطرف و اونطرفش ره کند. می‌ریزه رو سرمون بگا می‌ریم. و هر چی وکیل اصرار کرد دیگه کلنگی نزد و اومد بیرون.این دو تا داداشا سر و صورتشون رو داشتن می‌شستن که برن، حسین و وکیل داشتن با مارم چونه می‌زدن که بتونن یه بار روز دیگه بیان و بکنن. مارم هم می‌گفت که این دو نفر گناه دارن و ۸ روزه بقالیشون رو بستن و هیچی به هیچی. یهو حاج حوسَین اومد و با عصبانیت به حسین گفت ول کن دگه! هچی نداره. حسین چون تاحالا پییَرم ره با این حالت عصبانیت ندیده بود یهو فنگ کرد و گفت باشه عامو. دگه خودتان نخواستین پولدار بشین! آقای وکیل گفت من یه دعا توی فلانجای چاه گذاشتم باید ورش دارم. رفتن دعا ره ورداشتن و رفتن.هااااااا یه چیزی ره یادم رفت بگم. همون موقع من واسه ویزای کانادا اقدام کرده بودم و منتظر جواب بودم. این یارو وکیل حوصله‌ش سر رفته بود و به مارم گفت اگر سوالی دارین بگین از موکل‌هام بپرسم. مارم پرسید این وچه می‌ره کانادا یا نا؟ آقای وکیل رفت تو اتاق خواب و بعد از ۱۰ دقیقه برگشت و گفت آره می‌ره کانادا حاج خانوم. از وقتی که من اومدم کانادا جسین به کل فک و فامیل گفته که رفیق من باعث شد خلیل بره کانادا :))چند ماهی از این داستان چاه گذشت و هر کسی هم که اون موقع میومد تو حیاطمون بهش می‌گفتیم داریم چاه می‌کنیم. چاه چی؟ چاه توالت. خلاصه که این چاه نطلبیده ره آجرچینی کردیم و یه توالت نطلبیده هم روش زدیم که مثلا توالت توی حیاطه. الانم گهگاهی می‌شاشیم به طلاهای پسرخاله‌م حسین.بنا بر تذکر دوستان عرض کنم که حسین داستان ما الان یه سوپر مارکت ۲۴ ساعته دو نبش دور میدون خروجی شهر شون به سمت تهران داره که درآمدش هم خوبه. کلا پسرخاله‌م دنبال یه کاری بود که از جاش بیش از یکی دو متر تکون نخوره. و مطمئنم همچنان بهمراه آقای موکل دنبال گنجه.خِلاصKhalil.OghabKhalil.OghabTue, 19 May 2020 09:21:09 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/ملکه-سوئدی-dtb20xdwpprlحاج‌حوسَین (پییَرم) اون قدیم‌ها در کنار کشاورزی و دامداری، زنبورداری هم می‌کرد. با عموم حدود ۴۰۰ تا کندوی زنبور داشتن. زمستون‌ها کندوها ره توی لَتِه (باغ کوچک) کنار خونه می‌ذاشتیم و بهار و تابستون بسته به نوع عسل مورد نظر، می‌بردیمشون باغ پِتخال، جنگل، و بیشتر اوقات کوهستان. تو کوهستان معمولا یا از خودمون کسی تو اون مدت می‌موند پیش زنبورها یا با چندتا از زنبوردارهای دیگه یه نگهبان استخدام می‌کردن.هر سال یه سری همایش برای زنبوردارها برگزار می‌شد و حاج‌حوسَین و عاموم هم شرکت می‌کردن. تو هر دوره زنبوردارهای نمونه ره توی این همایش معرفی می‌کردن. یک سال حاج‌حوسَین و عاموم و ۷ نفر دیگه بخاطر کیفیت عسل و نحوه عسل‌گیری و بچه‌گیری از زنبورهاشون و چندتا فاکتور دیگه، بعنوان زنبوردار نمونه انتخاب شدن. یک روز براشون نامه اومد که برن جهاد کشاورزی. عصر که حاج‌حوسَین برگشت خونه، همه وچه‌ها جمع شدیم و پرسیدیم چی شده؟ یه جعبه کوچیک به اندازه جعبه کبریت نشون داد گفت: به ما ۹ نفر که زنبوردار برتر شدیم نفری یه دونه ملکه سوئدی دادن برای نسل‌گیری.ملکه سوئدی داده بودن. یعنی اون موقع تو دهات ما اگه می‌گفتن این ملکه زنبور مثلا از تبریز اومده همه می‌گفتن ااااه چی خفن. حالا یه ملکه زنبور سوئدی داشتیم. حالا راست و دروغش پای خود جهاد کشاورزی. چون از اینا بر میاد که ملکه ره از تو کندوی پشت اداره‌شون ورداشته باشن. حاج‌حوسین کمی غذا برای ملکه سوئدی گذاشت و گفت فردا که می‌ریم سر زنبورا ای ملکه ره می‌برم که براش یه کندوی جدید بذارم. جعبه ملکه بالاش توری بود و می‌تونستیم ببینیمش. جعبه ره گذاشت روی طاقچه و گفت بهش دست نزنین.فردا صبح بعد از خمارشکن ( همون ساعت دهی یا وعده‌ای بین صبحانه و ناهار)، حاج حوسَین رفت جعبه ملکه ره ورداشت که ببره بذاره توی کندو. جعبه ره یه نگاهی کرد و یه نگاهی به ما که هنوز سر سفره بودیم انداخت و قبل از اینکه حرفی بزنه جلیل گفت: بخدا من فقط نگاش کردم.من که اون موقع ۵-۶ سالم بود و اصلا دستم به بالای طاقچه نمی‌رسید، خواهرهام اصلا به این چیزا دست نمی‌زدن. خرابکاری‌های خونه اون موقع همیشه کار جلیل بود. جلیل ۱۴ سالش اینا می‌شد اون موقع. خلاصه، حاج‌حوسَین گفت: این ملکه تکان نِمِخوره، چکارش کردی؟جلیل اصرار داشت که فقط نگاش کرده.همینجور هاج و واج بودیم. مارم رفت جعبه ره از حاج‌حوسَین گرفت و یکمی تکونش داد و گفت این که مرده حاج‌حوسَین! در همین حین سر سفره یه سری سیگنال‌هایی با چشم و ابرو و لب و دهن داشت بین جلیل و خواهر کوچک‌ترمون که اون موقع ۹ سالش بود ردّ و بدل می‌شد. حاج‌حوسَین یهو متوجه این موضوع شد. قبل از اینکه حرفی بزنه، خواهرم گفت بابا من امروز صبح دیدم جلیل پیف‌پاف دستش بود.همه یهو به جلیل نگاه کردیم. جلیل با گریه گفت: بخدا مِخواستم امتحان کنم ببینم این ملکه که مِگن سوئدیه چقدر زورش زیاده!کارد می‌زدی خون از حاج‌حوسین در نمیومد.حاج‌حوسَین به جلیل گفت: یعنی مردی از اون سر دنیا ۹ تا دانه ملکه ره تا اینجه زنده آورد و یک روز دادان دست ما تِه گرفتی روش پیف‌پاف زدی!؟؟ تِه عقل نِداری پسر؟ آدم عاقل پیف‌پاف مِزنه رو ملکه؟ بِگه به سوئدی و گرگانی بودنه؟ به آدمم پیف‌پاف بزنی نِفسش بند میاد. تِه رو این پیف‌پاف زدی؟هِچّی آقا. از اون موقع به بعد هر بار حاج‌حوسَین کندوی ملکه سوئدی عاموم ره می‌دید داغ دلش تازه می‌شد و به جلیل می‌گفت امروز اصلا جلو چشمم نباش. خلاص. ‌‌پ‌ن: ما به زنبور تو زبون محلی‌مون می‌گیم «مِقَز کَندیل». دگه گفتم خوندن متن براتون سخت می‌شه، همون زنبور نوشتم.Khalil.OghabKhalil.OghabWed, 18 Mar 2020 07:43:29 +0330https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/سارا-و-سلیمه-zufs4udjn1zpسارا و سلیمه دو تا خواهر کوچکتر من هستن. در واقع کوچکترین دخترها ولی از من بزرگتر هستن. سلیمه ۲ سال و ۲ روز از سارا بزرگتره. همین اختلاف سنی باعث شده بود که هیچ‌وقت جشن تولدی توی تاریخ تولد خودشون نداشته باشن.همیشه روز وسط این دو تاریخ ره بعنوان روز جشن تولدشون انتخاب می‌کردن و تولد هر دو ره با هم توی یک روز می‌گرفتن. البته همیشه هم جشن نبود. گاهی اوقات فقط یه کیکی درست می‌کردیم و خودمون جشن می‌گرفتیم. البته چندباری هم دوستاشون ره دعوت کردن و جشن تولد بزرگتری گرفتن.یک سال وقتی سارا کلاس سوم و سلیمه کلاس پنجم بود قرار بر این شد که دوستان هر دو ره دعوت کنن و یه جشن تولد مفصل براشون بگیرن. دهات ما یه مدرسه ابتدایی دخترونه بیشتر نداشت و کلاس‌هاش همیشه بالای ۳۰ نفر دانش آموز داشت. این یعنی سارا و سلیمه روی هم حداقل ۶۰ نفر همکلاسی داشتن و چون هر سال شانس این ره نداشتن که بتونن تولد بگیرن همه همکلاسی‌هاشون ره دعوت کرده بودن! حالا این عدد ۶۰ شاید بالا و پایینم داشته باشه. اون موقع ۵-۶ سالم بود و بهتر از این یادم نمیاد. پ‌ن: عروسی ما اینجا ۵۰ نفر مهمون داشتیم!یه داستان در داستان اینجا بگم. یادمه که پییَر و مارم همون سری‌های اول اعزام حجّاج (حتی شاید اولین سری) ثبت نام کردن و رفتن مکه. خانواده من و عاموم از مکه نفری یه دونه تلویزیون رنگی از اینایی که کانالش دستی عوض می‌شد و چرررررت چررررت صدا می‌داد آورده بودن. شانس آوردیم که ماشین لباسشویی داشتیم ما. چون حاج‌حوسَین می‌گفت از هم‌کاروانی‌هاشون حتی ماشین لباسشویی هم از مکه آورده بودن! یه دوربین یاشیکا هم آورده بودن که هنوزم موجوده و مثل بنز کار می‌کنه. اون موقع توی دهات ما تلویزیون رنگی زیاد نبود. شایدم بود ولی به تعداد انگشتان دست.یادمه سارا توی مدرسه به دوستاش گفته بود ما تلویزیون رنگی داریم و خیلی باحال و قشنگ‌تره. دوستای سارا هم اصرار کرده بودن که حتما بیان خونه ما که ببینن تلویزیون رنگی چجوریه. البته این چیزیه که خودش می‌گه.شایدم سارا به دوستاش گفته بوده که بیاین بریم خونه ما تلویزیون رنگیمون ره ببینین کانال‌های تلویزیون اون موقع فقط کانال‌های یک و دو بود و نصف روز اصلا برنامه نداشت. و مثلا از بعد از ظهر به بعد تازه برنامه‌هاش شروع می‌شد. و بقیه ساعت‌هاش فقط برفک بود. سارا هر روزی یه دسته ۴-۵ تایی از دوست‌هاش ره میاورد خونه که ببینن تلویزیون رنگی چجوریه. تلویزیون ره روشن می‌کردن و می‌نشستن برفک‌ها ره تماشا می‌کردن و حتی حیلی به صفحه نزدیک می‌شدن و با هم تحلیل هم می‌کردن که نگاه برفک‌هاش توش رنگی رنگی داره و با تلویزیون سیاه و سفید فرق می‌کنه.البته این تلویزیون سرنوشت جالبی هم نداشت. ۲-۳ سال بعدش من رفتم روی زیرتلویزیونی تا از روی طاقچه یه ۵ تومنی وردارم که برم بستنی بخرم. که بالا رفتن همانا و افتادن میز همانا. تلویزیون افتاد و لامپ تصویرش شکست.القصّه، سارا و سلیمه روی هم ۶۰ نفر مهمون دعوت کردن. اتاق پذیرایی ره کلی تزئین کردن و شرشره و بادکنک چسبوندن و روی دیوار هم با کاغذهای رنگی‌ای که خودشون بریده بودن «تولدتان مبارک» هم نوشتن. با هم قرار گذاشته بودن که سارا پشت میز سمت راست بشینه و سلیمه پشت میز سمت چپ. سارا رنگ آبی دوست داشت و سلیمه رنگ زرد. در نتیجه،‌ برای نوشتن «تولدتان» که سمت سارا بود از کاغذهای رنگی آبی استفاده کردن و «مبارک» رو هم با کاغذهای رنگی زرد نوشتن.قرار شد مارم ۲تا کیک هم براشون بپزه. یه کیک برای سارا و یکی برای سلیمه. فر که نداشتیم اون زمان. یه کیک‌پز برقی داشتیم. که هر بار می‌شد یه کیک توش بپزی. پس باید تصمیم می‌گرفتن که کدوم کیک مال کی باشه. قرار شد کیک سری اول برای سارا باشه و کیک سری دوم برای سلیمه. کیک هم گذاشتن آخر وقت آماده کنن که تازه باشه. کیک سارا ره پختن و یه کیک قِشنگ و پُف کرده و خوشرنگ در اومد. وقتی خواستن کیک سلیمه ره بپزن بیکینگ پودر کم اومد و کیکش پُف نکرد. دیگه ساعت ۴ بود و مهمونا هم قرار بود ساعت ۵ عصر بیان و اینام وقت نمی‌کردن دوباره کیک بپزن. سلیمه قهر کرد و رفت توی اتاق. گفت اصلا تولد بی تولد. چرا کیک سارا پُف کرده ولی کیک من پُف نکرده! هی مارم گفت خابالا بیا عِب نِداره که. با هم دِگه مُخُرین. اصلا فقط کیک سارا ره مِذاریم بَشِ هر دِتا تان. سارا می‌گفت: نخیرم. می‌خواست کیک خودش پف کنه. بمن چی.سارا هم هی کرم می‌ریخت و با اون حالتی که دهن ره لوله می‌کنن و و دندون‌های بالا ره به لب پایین می‌چسبونن و آب دهن ره با صدا چند بار به سمت داخل می‌کشن، هی به سلیمه می‌گفت: وووو وووو وووو کیک من پف کرده مال تو پف نکرده.هر جور بود بالاخره با گذاشتن کمی مربای آلبالو روی کیک، سلیمه راضی شد که تولد برگزار بشه. البته به یک شرط. به شرطی که کیکش توی ظرف کیک دو طبقه‌ای که داشتیم کیک بالایی باشه و کیک سارا روی طبقه پایینی ظرف باشه. سارا هم با لب و لوچه آویزون قبول کرد. البته اونم شرط داشت. به شرطی که مربای آلبالوی روی کیکش بیشتر از مربای آلبالوی روی کیک سلیمه باشه. بیچاره مارم، هی این شرط می‌ذاشت هی اون شرط می‌ذاشت. این بنده خدا هم فقط اجرا می‌کرد.بالاخره هر دو راضی شدن و میز رو چیدن و مهمونا کم کم اومدن. عین ۶۰نفرشون اومده بودن. یعنی یک نفرم نبود که بگن عه فلانی نیومده پس. چی شده؟ مریض شده یا فلان و بهمان. همه اومده بودن. برای منم یه کلاه قیفی درست کرده بودن و با کشی که از زیر چونه‌م رد می‌شد گذاشته بودن سرم تا بهونه نگیرم و نرم کیک‌ها ره ناخُنک نزنم. یا مهمونا ره سیخ و پیخ نکنم.قبل از شروع تولد همه این ۶۰ نفر هی یکی یکی رفتن نفری یه بار چِرررت چِررررت چند بار کانال تلویزیون رنگی ره عوض کردن و اون موقع هم برنامه کانال‌ها شروع شده بود و هی نگاه می‌کردن و می‌گفتن:‌ااااااَه نگاااه. لباس اون یارو قرمزه. اییییی نگاه اون مردی شلوارش سبزه و الخ. بعد از اینکه سیر تلویزیون ره تماشا کردن تولد بازی شروع شد. یه ضبط قدیمی داشتیم و چندتا نوار معین. یادمه با آهنگهای دلبرم دلبر و بی بی گل و دشمن اگه هزار هزار و اینا می‌رقصیدن و اون وسطاشم آهنگ‌های غمگین ره هی می‌زدن جلو. هم دیگه ره بلند می‌کردن و ۲ به ۲ با هم می‌رقصیدن.در این حین سارا از موقعیت استفاده کرد و رفت کیک خودش ره از روی طبقه پایین ظرف کیک ورداشت و گذاشت طبقه بالا و یک سلیمه ره گذاشت طبقه پایین. سلیمه بعد از اینکه رقصش تموم شد یهو دید کیک طبقه بالایی پف کرده و پر از مربای آلبالوعه و کیک خودش پف نکرده و با مربای آلبالوی کمتر طبقه پایین. سلیمه چشم غرّه‌ای به سارا که داشت موزمارانه می‌خندید رفت و با غِیظ فراوان و کوبیدن پاها روی زمین موقع راه رفتن، رفت سمت میز کیک و به سارا گفت: لووووس، چرا کیک منو گذاشتی پایین؟ مامااااان نگاش کن چکار می‌کنه. سارا گفت: دلم خواست. اصلا این همه کیک تو بالا بود حالا نوبت منه.همه این اتفاقات توی اون زمان جلو زدن آهنگ‌های غمگین معین اتفاق میافتاد و سر و صدایی نبود و همه مهمونا هم بدون هیچ صدایی به سارا و سلیمه نگاه می‌کردن. خواهر بزرگترم رفت و میانجی‌گری کرد و دوباره کیک سلیمه ره گذاشت بالا و کیک سارا ره گذاشت پایین.از همون اول تولد لب و لوچه سلیمه افتاده بود. حالا هم با ابروهای در هم نشست پشت میز که یوقت سارا دوباره جای کیک‌ها ره عوض نکنه.، حالا لب و لوچه سارا هم آویزون شد و هر ۲تاشون عین برج زهرمار نشسته بودن پشت میز تولد. این قیافه‌ها با همون دوربین یاشیکا که پییَرم از مکه آورده بود ثبت شده. حتی آهنگم قطع کرده بودن و مهمونا هم دور تا دور اتاق پذیرایی نشسته بودن و در سکوت همدیگه ره نگاه می‌کردن. مارم برای اینکه فضا عوض بشه بلند شد و رفت شمع‌ها ره آورد و گذاشت روی کیک‌ها تا فوت بکنن. سارا گفت من چجوری روی طبقه پایین شمع فوت کنم. اصلا من نمی‌خوام. قهر کرد رفت تو اتاق!خواهر بزرگترم رفت و یکمی باهاش صحبت کرد و بالاخره راضی شد که برگرده. البته به یه شرط! به شرطی که بعد از اینکه سلیمه شمع‌هاش ره فوت کرد کیک اون ره وردارن بذارن طبقه پایین و کیک سارا ره بذارن طبقه بالا تا اونم شمع‌هاش ره فوت کنه. حالا سلیمه قبول نمی‌کرد! یه شمع از شمع‌های سارا ورداشتن دادن به سلیمه که قبول کنه. رسما باج گرفت :)) حالا سارا ۸ تا شمع داشت و سلیمه ۱۲ تا :)) اصلا سن و سال مهم نبود. اینکه تعداد شمع‌های کی بیشتره مهم بود. خلاصه که شمع‌ها ره گذاشتن و نوبتی فوت کردن.هر کدومشون یه عکس سر فوت کردن دارن که اون یکی با قیافه اخم آلود کنارش نشسته. سارا چون آخرین زخم ره خورده بود توی عکسِ فوت کردن سلیمه حتی به سمت سلیمه زبون هم در آورده :))) کیک‌هاشون ره بریدن و حدس بزنین چی شد. سارا انتقام سختی از سلیمه گرفت و گفت هر کس کیک خودش ره به مهمونای خودش بده و اون کیک پف کرده و ترد با مربای زیاد آلبالو ره بین مهمونای خودش تقسیم کرد و سلیمه هم کیک پف نکرده و خشک و با مربای کم ره بین مهمونای خودش پخش کرد. حالا دعوا گروهی شد.گروه کلاس پنجمی‌ها که می‌شدن گروه سلیمه هی به گروه کلاس سومی‌ها که می‌شدن گروه سارا می‌گفتن یعنی از کیکتون به ما نمی‌دین؟ سارا هم سر لج با سلیمه به همکلاسی‌هاش گفته بود دشمنِ خدایین اگه از کیکتون به کلاس پنجمی‌ها بدین. کلاس سومی‌ها هم از کیکشون ندادن به کلاس پنجمی‌ها.کار به تهدید رسید. کلاس پنجمی‌ها مبصر صف و در مدرسه و سالن و این چیزها بودن و همه گروه کلاس سومی‌ها ره تهدید کردن که پوستتون ره می‌کنیم تو مدرسه. صبر کنین حالا. کیک نمی‌دین به ما! حتی عکس‌های دسته جمعی هم کلاس پنجمی‌ها همه سمت چپ وایسادن و کلاس سومی‌ها همه سمت راست و حتی به هم نزدیک هم نیستن. با فاصله ایستادن. بعد از پا در میونی مارم و آروم‌تر شدن اوضاع نوبت رسید به باز کردن کادوها.قرار شد یه کادو از هر طرف باز کنن. کادوی اول سلیمه ره باز کردن و بلند گفت: محبوبه جووووون تابلووووو آورده، هورراااااا و همه دست زدن و اینا.کادوی اول سارا ره باز کردن و سارا بلند گفت:‌نصیبه جووون یه دست سبد سبزی خورررررری، هورااااسلیمه کادوی دومش ره باز کرد و گفت: زهره جوووون یه دست سبد سبزی خورری هورااا و با یه قیافه‌ای به سارا نگاه کرد که یعنی هه، فکر کردی فقط واسه تو سبد آوردن. بیا. دوستای منم آوردن واسم.سارا کادوی دومش ره باز کرد و بلند گفت: فاطمه جووون تابلووو آورده، هوراا. و همون نگاه ره تکرار کرد.سلیمه کادوی سوم ره باز کرد و کمی آروم‌تر گفت: سمانه جووون تابلووو آورده، هورا.سارا یه نیشخندی زد و کادوی سومش ره باز کرد و کمی آورم‌تر گفت: ساره جوون تابلووو آورده. هوراآقااا اینا هی کادوها ره باز کردن یکی در میون یا یه دست سبد سبزی خوری بود یا تابلو :)) یه چندتایی متفاوت بود اون وسطا که مثلا ۴تا بشقاب ملامین بود یا مداد رنگی ۶تایی یا کلیپس یا مداد فشاری. انقدر واسه مثلا بشقاب ملامین او وسطش خوشحال می‌شدن که حد نداشت. فقط چون سبد و تابلو نبود.حدود ۲۰ نفر از هر دو طرف سبد سبزی خوردن آورده بودن و حدود ۲۰ نفر هم تابلو. تابلو‌هاش ۲ مدل نقاشی بود. یعنی حدود ۱۲ تاش یه پسره بود روی موتور و یه کانگرو جلوش بود و ۸ تاش هم ۲ تا قو بود. اینم بخاطر این بود که یه لوازم التحریر فروشی محلمون داشت که از این تابلوها آورده بود :))مارم هنوز اون سبدهای سبزی خوری ره داره و برای شب‌های احیا و افطاری دادن و اینجور جاها ازشون استفاده می‌کنه. تابلوها رم دوباره تولد بقیه دوستاشون یکی یکی بعنوان کادو به خودشون برگردوندن. خِلاصپ‌ن: بعضی از جزئیات این خاطره به نقل از سارا نوشته شده است.Khalil.OghabKhalil.OghabThu, 15 Aug 2019 05:49:09 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/خطّ-زرد-قسمت-چهارم-o9xkbxnop7ysلینک به داستان قبلیما راه افتادیم سمت آمل. ناصر دیگه نیومد. بابای کاظم خیلی مایه دار بود. یه کارخونه شالیکوبی داشت و یه پرشیای صفر هم تازه خریده بود. ولی کاظم گواهینامه نداشت! نه تنها اون گواهینامه نداشت، که هیچکدوممون گواهینامه نداشتیم! یه پسرخاله داشت که اون ۱۹ سالش بود ولی گواهینامه داشت. این پسرخاله شد راننده ماشین. هر جایی می‌رفتیم اینم باهامون بود. انقدر هم مثبت بود لامصب. نه سیگار می‌کشید، نه عرق می‌خورد، هچی. هر وقت می‌خواست با ما حرف بزنه یه جوری برخورد می‌کرد انگار این دکترای حقوق بین الملل از سوربن داره و ما فوق دیپلم آمار از دانشگاه آزاد.عین این ارسطو بی جنبه که یه پایه یک داشت هر گوهی می‌خورد می‌گفت من پایه یک دارم. این کسخل فکر می‌کرد این گواهینامه داره ولی ما نداریم یعنی ما کسخلیم! خلاصه. ۲ شب آمل موندیم و یه آژانس گرفتیم که یه آملی باحال بود. یه پیکان جوانان گوجه‌ای داشت. این ما ره برد ییلاق. جای شما خالی، گردنه گدوک یه آش هم زدیم. رسیدیم ییلاق پدربزرگ دوستمون. از این خونه‌های بالاخانه گلی داشتن. هوا عااااالی بود. باغ‌های سیب و آلبالو داشتن. انقدر قشنگ بود که حد نداشت. پدربزرگ و مادربزرگ این رفیقمون فقط شمالی حرف می‌زدن. من و کاظم شده بودیم دیلماج. کمم که حرف نمی‌زدن ماشالا. مادربزرگش عین خود رادیو بود. در مورد انار چیدن حرف می‌زد یهو می‌گفت: این پسرمم بی عرضه بود زنش ازش طلاق گرفت! یهو باز موضوع عوض می‌شد می‌گفت: البته باغ پسر مش فاطمه هم سیب‌های خوبی داره.من اینا ره پشت سر هم واسه رفیقام ترجمه می‌کردم. اونا می‌گفتن: خلیل تو مطمئنی شمالی متوجه می‌شی؟ اینایی که تو گفتی چه ربطی بهم دارن؟ شاید یه چیز دیگه می‌گه حاج خانم!این دایی رفیقمون از زنش جدا شده بودن. ماهی یه سکه هم مهریه می‌داد. بچه‌شون ره تابستونا می‌ذاشت ییلاق پیش ننه باباش. از شر پسرخاله کاظم راحت شده بودیم که این بچه ۷ ساله شد زیگیل کون ما! نه می‌شد سیگار کشید نه می‌شد عرق خورد. هچی به هچی. بَل بَلِ گوش بود و پشت کله‌ش هم تختتتتتت و مکعبی. خود عکس روی سکّه‌ی مازرون بود. انقدر هم حرف می‌زد. که آخرش نگاهش می‌کردی می‌گفت: ببخشید و ۲ دقیقه بعد باز یه چیز دیگه می‌پرسید!هاااا راستی. عرق کجا بود! این کاظم انقدر دست و پا چلفتی بود نتونست ساقی پیدا کنه. هی می‌گفت:‌ پسرخاله‌م هست. نگران نباشین. پسرخاله‌ش اومد. گفتم: بخدا من برم تو خیابونای آمل احتمال اینکه عرق پیدا کنم از پسرخاله تو بیشتره. بی عرق اومده بودیم ییلاق! البته بی عرقِ بی عرق هم نه. دوره لیسانس الکل سفید زیاد می‌خوردیم. رفتیم ۵-۶ تا از این الکل سفیدهای کوچیک خریدیم. داروخونه‌چی یه نیش خندی زد. من تو دلم گفتم: خابالا، عمه منم بود می‌فهمید ما واسه خوردن میخوایم اینا ره. منم یه نیش خند تحویلش دادم و اومدم بیرون.تو ییلاق یه بار که تونستیم از شر پسردایی کاظم خلاص بشیم، رفتیم تو باغ بابابزرگش و مزه و اینا هم بردیم و نشستیم به خوردن الکل. پیک اول ره رفتیم بالا سلامتی رفقا، بگا رفتیم. تلخ بود کسکش! روش ره خوندیم دیدیم نوشته این الکل حاوی مواد تلخ کننده می‌باشد.!!!!! متوجه شدیم که جدیدا تو الکل سفیدها «دتاتونیوم بنزوات» می‌زنن به عنوان تلخ کننده که جوانهایی مثل ما را به کام مرگ نبرد. تازه متوجه اون نیش‌خند داروخونه‌چی شدم. البته که بی عرقی تلخ کننده نمی‌شناسه. مِزِه‌ها ره ۲ برابر کردیم و موفق شدیم ۳ تا شیشه‌ش ره بخوریم. ۳تای دیگه هم ریختیم دور.۳-۴ سال طول کشیده بود به مزّه الکل عادت کنیم، ۳-۴ سال دیگه باید صرف می‌شد که به تلخ کننده هم عادت کنیم. به هر وضعی بود یه بار مست کردیم اونجا. شب برگشتیم خونه و قرار بود فردا صبحش حسین آقا با پیکان جوانان گوجه‌ای بیاد دنبالمون که بریم سمت خونه‌هامون. صبح بابابزرگ رفیقمون اومد بیدارمون کرد گفت: بیاین صبحونه و فکر کنم موندگار شدین.گفتیم: چی؟گفت: سیل بِمو (سیل اومده).رفتیم دیدیم بارون میاد مثل نی دسته، بیگیر برو بایلا (یه ضرب المثل محل ماست. وقتی بارون شدیده می‌گن بارون مثل دسته نِی هست که می‌شه ازش رفت بالا و به آسمون رسید)گفتیم بالاخره که بند میاد دیگه. صبحونه ره خوردیم و بارون بند اومد. وسایل ره ورداشتیم و هر چی بابابزرگش گفت نرین الان. اون یارو نمیاد گفتیم نه. باید بریم. اونم میاد دیگه بالاخره. ۲-۳ ساعتی جایی که باید ماشین میومد دنبالمون نشستیم و خبری نشد. یه موتوری رسید و گفت پل اول جاده ره آب برده. همه با ماشین و تراکتور و موتور اونور رودخونه موندن. و قاعدتا ما هم اینور رودخونه مونده بودیم. تا سر پل ۱۰ کیلومتر راه بود. ۱۰ کیلومتر رفتیم. دیدیم حسین آقا از اونور رودخونه دست تکون می‌ده.آب رودخونه جوری بود که فیل رو هم با خودش می‌برد. چه برسه به ماها. دوباره برگشتیم خونه بابابزرگ رفیقمون. البته این دفعه پشت تریلی یه تراکتوری تا پل اومد و دید نمی‌تونه رد بشه و می‌خواست برگرده روستا سوار شدیم و تلق تلق برگشتیم روستا. یه شب دیگه هم موندیم. فردا صبحش خبر رسید که می‌شه از رودخونه رد شد. موبایل تو روستا آنتن نمی‌داد و نتونستیم زنگ بزنیم به حسین آقا که بیاد دنبالمون. رفتیم دم رودخونه و پاچه‌ها ره زدیم بالا و از رودخونه رد شدیم و پشت یه نیسان تا سر جاده فیروزکوه اومدیم.از اونجا هم اتوبوس سوار شدیم و هر کسی شهر خودش پیاده شد. ۳ تا سمت شمال رفتیم و ۲ تا رفتن سمت تهران که از اونجا برن شهرهاشون. تامامKhalil.OghabKhalil.OghabSun, 04 Aug 2019 09:21:49 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/خطّ-زرد-قسمت-سوّم-ranvr1dhk74uلینک به داستان قبلیدو تا ماشین پژوی مشکی از رفقای آژانسی ناصر گرفتیم (نصف رفیقای ناصر بنگاهی بودن، نصف دیگه‌شون یه ماشین داشتن و آژانس کار می‌کردن [کلسیک شمالی ریکا]) ۶ نفر ما بودیم و با ۲ تا از رفیقای ناصر و دو تا راننده آژانس شدیم ۱۰ نفر و راه افتادیم به سمت کلاردشت. از زیبایی جاده کلاردشت تو اون هوای اواخر شهریورماه هر چی بنویسم حق مطلب ادا نمی‌شه. یه مه قشنگ و یه هوای مشتی و آدمای مست. تا خود کلاردشت زدیم و رقصیدیم. رسیدیم کلاردشت. یکی از راننده‌ها گفت: من یه پارکی رو می‌شناسم. می‌ریم اونجا. پارک خانوادگیه. ولی یارو آشناست. می‌ریم تو. همه آدامس و پتخال بخورین که همین اول بفهمن بو الکل می‌دین راهمون نمی‌دن.البته دیگه مستیه پریده بود. ولی خب محض اطمینان خوردیم. رسیدیم در پارک. این پسره باهاشون یکمی صحبت کرد و دو تا چادر برامون گرفت و پولش رو دادیم و رفتیم تو پارک چادر زدیم. وسایل ره پیاده کردیم و ماشینام رفتن. ما هشت تا پسر بودیم وسط پارک بین خانواده‌ها. قبل از هر کاری رفتم دو تا یک و نیم لیتری عرق ره زیر یه بوته بزرگ تَلو تمشک (همون تَلی تمشک) جاساز کردم. بالاخره کاره دیگه. حادثه خبر نمی‌کند. این اولین اصل عرق خوری بود که از رفیقم یاد گرفته بودم. اولین حرکت جنگل، جاسازی عرقه.قبل از عرق خوری و کباب و این حرفا تا هوا روشن بود با همکاری یکی از رفقای ناصر که تِمپوی خوبی روی دبّه آب می‌زد، زدیم و خوندیم و رقصیدیم. از همسایه‌ها هم مردها و بچه‌ها اومدن و شدیم حدود ۲۰ نفر که می‌زدیم و می‌رقصیدیم. چقدر خوشحال بود. چقدر خوب بود. عالی بود! بزن و برقص تموم شد. من و ناصر طبق معمول مسئول آتیش بودیم. همینجوری که داشتیم آتیش می کردیم، یهو یه نور مستقیمی خورد توی صورتمون. دو تا ماشین با نوربالا اومدن جلوی چادر ما ترمز کردن. ۵-۶ نفر با لباس پلنگی و ریش پیاده شدن و داد زدن: جمع کنین. جمع کنین بینم. می‌رقصین!من همینجوری چُمباتمه (به حالت توالت نشستن) زده بودم که آتیش درست کنم اینا ره با دهن باز نگاه می‌کردم! عین اینایی که دزد گرفته باشن ریختن سمت چادر. اولین حرکتی که اون یارویی که داد می‌زد انجام داد این بود که بطری‌ای که جلوی چادر بود ره گرفت دستش گفت: آها عرقم که دارین. درش ره باز کرد و بو کرد. فهمید نفته. من نتونستم جلوی خنده‌م ره بگیرم. گفت: می‌خندی! من که می‌دونم مستین. پدرتون ره در میارم.دو تا رفیقای ناصر شلوارک پوشیده بودن. دو نفر از این یاروها دست اینا ره گرفتن و زرتی دستبند زدن (فاکینگ دستبند زدن) و به زور بردنشون عقب ماشین نشوندن. هر چی داد زدن و شمالی حرف زدن فایده نداشت. کل خانواده‌ها جمع شده بودن دورمون. می‌گفتن: چیکارشون دارین. اینا کاری نکردن که!اونا به خانواده‌ها می‌گفتن: نه آقا. برو. اینا اینجا زدن و رقصیدن و مست کردن و مزاحمت ایجاد کردن واسه خانواده‌ها. گزارش دادن بهمون.همه داد زدن: بابا. ما خودمون با اینا می‌رقصیدیم. خانواده‌ها ماییم دیگه. کی گزارش چی داده! اینا پسرهای خوبی‌ان. مست کجا بود!هر چی خانواده‌ها گفتن افاقه نکرد. چندتا از خانم‌های همسایه چادر هم اومدن و گفتن: آقا اینا کاری نکردن که. کجا می‌برینشون.یارو داد زد: بابا اینا زدن، رقصیدن و شلواررررررک پوشیدن تو پارک خانوادگی! بفرمایید. بذارین کارمون ره انجام بدیم!یه بارون نم نم میومد. از اینایی که آهسته و پیوسته‌ست (ما بهش می‌گیم شِدِرِم). تموم وسایلمون ره ریختن تو دو تا رو فرشی که انداخته بودیم زیرمون و گذاشتن صندوق عقب ماشینشون و ما رو سوار ماشین کردن و رفتن سمت در خروجی پارک. رسیدیم دم در پارک، من و ناصر پیاده شدیم. ۲ تا چادری که اجاره کرده بودیم ره جمع و جور کردیم و برگردوندیم. برای هر چادر ۲۵۰۰ تومن پول اجاره و ۷۵۰۰ واسه امانت داده بودیم که قرار بود فرداش ۱۵۰۰۰ تومن بهمون برگردونن. چادرها رو که دادیم. یارو گفت: به سلامت!گفتیم: چی چی رو به سلامت. ۱۵۰۰۰ تومن پول امانت برای چادرها ره بهمون برگردون.گفت: کدوم پول. پول اجاره داده بودین که دیگه اونو برنمی‌گردونیم.یارو بسیجیه هم هی دست ما ره می‌کشید و داد می‌زد: سوااااار شین. پول اجاره چادر ره باید حساب کنین دیگه.گفتیم: ۱۵۰۰۰ تومن ازمون امانت گرفته!یارو گفت: کو رسیدتون؟ کدوم ۱۵۰۰۰ تومن. چرا چرت و پرت می‌گی.بزور ما ره کشیدن و بردن سوار ماشین کردن. اون پوووووووووووووووووولاز گلوشون پایین نره ایشااااالااا به حق پنش تن. سثص سثسثس صثسثصسثثسس سث.یارو تو بیسیمش می‌گفت: حاجی ما داریم میایم پایگاه.حاجیاز اونور گفت: چی شده.گفتن: یه سری لات و لوت تو پارک مست کردن و رقصیدن داریم میاریم اونجا!حاجی گفت: میاریشون اینجا چیکار؟یارو یه نگاه به راننده کرد. راننده با اخم که یعنی ما خودمون ره نباختیم و حق داشتیم شماره گرفتیم گفت: میریم پایگاه.ما ره بردن پایگاه و پیاده شدن و رفتن با یه ریشوی سن بالایی که بهش می‌خورد اون یارو حاجی باشه، یکم حرف زدن و هی دستاشون ره بالا و پایین کردن و حاجی دست پرت کرد سمتشون و با عصبانیت رفت توی پایگاه. اینا ما ره پیاده کردن. وسایلمون ره به بهونه گشتن ریختن وسط خیابون. یکمی وسایل ره گشتن. اومدن یه چنتا داد زدن و گفتن: بار آخرتون باشه فلان و بهمان و این وسایلتون ره جمع کنین و برین.بریم! دیوث، ساعت ۹ شب تو بارون کجا بریم!وسایلمون که همه کثافت و گل شده بود ره ریختیم تو کوله‌هامون و پاچه‌هامون ره زدیم بالا و خیابون جاده بالای کلاردشت ره رفتیم بالا. به امید اینکه یه پارکی، مسافرخونه‌ای، هتلی چیزی پیدا کنیم. و از همه مهمتر، عرق سگی‌ها هنوز تو پارک زیر بوته‌های تمشک بود! اون سمتی از پارک که سمت در ورودی بود نرده داشت. و اون آخر پارک که عرق سگی‌ها ره گذاشته بودیم، دیوار ۳ متری از بیرون و ۲ متری از داخل. از دیوار ۳ متری باید می‌رفتیم تو پارک. من از همه بلندتر بود. ناصر قلاب گرفت، من رفتم رو شونه‌هاش و رفتم روی دیوار. از اونور وقتی پریدم پایین یهو بچه اون خونواده‌ای که کنارمون نشسته بودن داد زد: عه بابا بابا اون آقاهه که پلیسا برده بودن برگشته.رفتم از کنارشون پلاستیک عرق سگی‌ها ره از زیر بوته‌ها برداشتم و گفتم: اینا ره جا گذاشته بودیم.یارو خندید گفت: ولتون کردن؟گفتم: ها ولی جا نداریم!گفت: برین بالاتر از اینجا چندتا مسافرخونه هست.از دیوار پریدم بیرون و رفتیم به سمت بالای جاده به امید اینکه مسافرخونه پیدا کنیم. ۲ ساعت پیاده روی کردیم ولی همه مسافرخونه ها و هتل‌ها پر بود. ساعت حدود ۱۱ و نیم شب بود یه چایخونه پیدا کردیم. یارو گفت من ساعت یک می بندم. میتونین تو همینجا رو تختا بخوابین. پتو هم ندارم. گفت میشه ۲۵ تومن. ۲۵ فاکینگ هزار تومن. هوا هم سرد بود و نمی‌شد اونجا خوابید.یکی از رفیقای ناصر که باهامون بود گفته بود که یه عمه داره تو کلاردشت که خونه‌شون یه هال و یه اتاق داره. این گزینه آخرمون بود. و بالاخره نتونستیم کاری بکنیم و این زنگ زد به عمه‌ش اینا. ساعت ۲ نصف شب رسیدیم خونه‌شون. هنوز شام نخوردیم. خسته و بگاییم. ساعت ۲ نصف شبه. ۸ نفر آدم تو یه اتاق ۱۶ متری هستیم. چیکار می‌کنیم؟ آفرین، مست می‌کنیم. دم در عقبی اتاق که تو حیاط کوچیک پشتی باز می‌شد، منقل ره براه کردیم و جوجه کبابی که قرار بود تو طبیعت بخوریم ره همونجا با عرق زدیم.حیاط پشتی توالت نداشت. در اتاق تو هال باز می‌شد که عمه اینا با بچه‌ها خواب بودن. کجا می‌شاشیدیم؟ تو باغچه، زیر درخت انجیر. ایشالا که عمه ما ره ببخشه ولی خب، چاره نبود. مست کردیم و بصورت خیاری تو اتاق خوابیدیم. ساعت ۹ صبح بیدار شدیم و رفتیم یه قهوه خونه و یه املت مشتی زدیم. برگشتیم متل قو بدون اینکه حتی درسترمون کلاردشت رو دیده باشیم. البته خب تو جاده‌ش به اندازه کافی بهمون خوش گذشت. ولی ریدن توش. یه شب دیگه متل قو موندیم و برگشتیم سمت آمل. یکی از بچه‌ها (کاظم) اهل اونجا بود و یه خونه ییلاقی قدیمی تو جاده فیروزکوه بعد از شهر دماوند داشتن.قرار شد چند روزی بریم ییلاق.لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabSun, 04 Aug 2019 08:53:14 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/خطّ-زرد-قسمت-دوّم-fwgat0hbqz7cلینک به داستان قبلی«اون لحظه عین این فیلم‌های جیم کری شده بود واسم. نمی‌دونستم به این شانس تخمیم بخندم یا گریه کنم‌»، میلاد می‌گوید.می‌گفت: همون موقعی که گوزّوی شماره یک داشت با ممّد (کیری غول پیکر) تلفنی حرف می‌زد گفت: کجا؟ اومدیم اومدیم. و به گوزّوی شماره ۲ گفت برو برو.گفته: ممد اینا دنبال یه موتوری دو ترکه هستن نرسیده به عباس آباد. گازش ره بگیر.میلاد می‌گه هر چی گفتم آقا بیخیال من بشین من ره پیاده کنین. گفتن امشب ره مهمون مایی. چی ره بری. از تهرون میاین اینجا مست می‌کنین، میای تو پلاژ رقص می‌کنین، دختر مخترا شمالی ره تور می‌کنین و می‌رین!می‌گه گازش ره گرفتن رسیدن به یه پراید سفید که دنبال یه موتوری بوده. گفتن ایناهاشن ایناهاشن. برو کنارشون.میلاد می‌گفت: یه یاروی بدنساز گنده‌ای راننده بود و یه یارو لاغری هم ترکش. هی اون پرایده بهش اشاره می‌کرده بزن کنار. اون موتوریا هم هی با دست اشاره می‌کردن واسه چی واسه چی. یهو اون پرایدیه کشیده سمت موتوری و موتوری هم تعادلش رو از دست داده بود و زده بوده عقب یه پیکان وانت. پراید به راه خودش ادامه داده بوده و اینا هم تو سمند گفتن یاااااا خداااااا. زد به یارو. برو برو برو. وا نستا. وانستا. در واقع یه جورایی در رفتن. سر بلوار عباس آباد دور زدن و برگشتن. اونطرف خیابون یه ترمزی زدن و دیدن که این دو تا افتادن.میلاد می‌گفت: لاغره افتاده بود رو زمین و پاش رو گرفته بود و داد می‌زد آی آی کمک کمک. اون بدنسازه هم افتاده بوده رو زمین و تکون نمی‌خورده و دور سرش خون به اندازه یه متر مربع خون بوده. اینام نایستادن و دور شدن. بعد از ۲-۳ کیلومتر زدن کنار. ممد اومده تو ماشین سمند نشسته و گفته: پسر خوب تو چرا فرار کردی. ما که کاریت نداشتیم. نهایتا یه فرم بود امضا می‌کردی می‌رفتی. حالا کجا هست ویلاتون ببریم برسونیمت. از این اتفاقایی که افتاد هم هیچی ندیدی!می‌گه یه جایی نزدیک خونه رو گفتم و اینا من ره رسوندن اونجا. آخرش گفتن کدوم دره. گفتم بلد نیستم زیاد خودمم. باید برم بگردم. گفتن: بیا با هم می‌ریم می‌گردیم. گفته: نه خودم پیدا می‌کنم. می‌خواستن ببینن کدوم خونه می‌ره. اینم تو مستی خوب حواسش بوده.می‌گه تو راه واسه اینکه واقعا بیخیال من بشن هی می‌گفتم: ولی اون یارو موتوریه افتاده بود رو زمین تکون نمی‌خوردا! دور کله‌ش هم پر از خون بود. هی اونا می‌گفتن: خابالا. بود که بود. به تو چه. همش هم با هم دعوا داشتن که چرا رفتین دنبال اینا و فلان. می‌گه ممد بهم گفت: اینا چادرهای دم پلاژ ره تیغ کشیدن و دزدی کرده بودن. واسه همین دنبالشون بودیم. خلاصه که اینو پیاده کردن یه جایی نزدیک خونه. اینم کلی کوچه پس کوچه رفته بوده که رد گم کنه و بالاخره رسیده بوده خونه. همه پشمامون ریخته بود از این همه اتفاقات.فرداش سعی کردیم خیلی عادی رفتار کنیم که ننه بابای ناصر که برای ناهار دعوتمون کرده بودن خونشون واسه جوجه کباب متوجه چیزی نشن. من و ناصر و میلاد داشتیم تو حیاط آتیش درست می‌کردیم. دیدیم میلاد اومد گفت: اینا به رضا زنگ زدن.گفتیم: کیا؟گفتن: همون ممد و اینا که دیشب ما ره گرفتن.گفتیم: از کجا شماره رضا ره داشتن؟!که متوجه شدیم ممد دیشب تو سمند به میلاد گفته که بیا صبح با هم میریم دنبال اونایی که خفتت کرده بودن. پیداشون می‌کنیم. اینم شماره رضا ره بهشون داده بوده که باهاشون هماهنگ کنه برن دنبال وسایلش. گفتیم: خب خررری تو. اون یه چیزی پروند حالا!میلاد گفت: یکی با من بیاد اینا بلا ملایی سرم نیارن.ناصر گفت: بمن ربطی نداره. من ره اینجه همه می‌شناسن. من نمی‌رم.رضا هم خایه فنگ. همه گفتن: تو شمالی هم بلدی و با میلاد برو! خلاصه که هندونه ره دادن زیر بغل من و من ره با میلاد راهی کردن. یه چندتا کوچه اونورتر قرار گذاشتیم. ترسان و لرزان رفتیم سمت ماشین سمند. ممد پیاده شد. یه تیشرت مشکی و یه شلوار پلنگی و پوتین داشت. عین این آدمهای تخمی تو فیلما. به میلاد گفتم: کسکش این که ما ره می‌خوره! اومد جلو و بهمون دست داد و گفت سوار شین بریم دنبال یارو. راننده گوزّوی شماره یک بود. اسم یه محله‌ای ره گفت و گفت همه خفت کن‌ها اهل اونجان. به میلاد گفت: یاروها ره می‌شناسی؟میلاد گفت: نه والا. تاریک بود. فقط می‌دونم یکیشون لاغر و قد کوتاه بود و یکیشونم هم قد خودم و سیبیل داشت. بعد یهو داد زد: آها، من وقتی از پشت پریدم رو موتورشون، چراغ خطر موتور شکست و آویزون شد.رفتیم کنار یه قهوه خونه. جلو درش پر از موتور بود. ممد گفت بریم تو.رفتیم تو. به میلاد گفت: اینا ره نگاه کن ببین اینا نبودن.میلاد گفت: چهره‌هاشون مشخص نیست.ممد داد زد: همـــــه کله‌ها بالاااااااا. یهو همه کله‌ها ره دادن بالا. به میلاد گفت: حالا خوب نگاه کن.میلاد گفت. نه اینا نبودن.رفتیم که بریم جاهای دیگه. یهو تو راه میلاد داد زد: اوناهاش اوناهاش، اون پسره که رو تخت نشسته قلیون می‌کشه. اون بود. به جان خودم اون بود. موتورش هم جلوشه. چراغ خطرش شکسته و آویزونه. خودشه. خودشه.ممد گفت: حمید برو جلوی اون قهوه خونه.آقای حمید گوزّوی شماره یک، یه جوری ترمز گرفت و قیژ و قوژ راه انداخت که پسره میلاد ره تو ماشین دید و سریع پرید رو موتورش و گازشو گرفت. ممد گفت: خو یواش برو مردک. برو دنبالش حالا.افتادن دنبال یارو. طرف رفت تو خاکی. اینام دنبالش. پیچید تو یه کوچه تنگ و در رفت.ممد زد تو سر حمید و گفت: خاک تو سرت. دور بزن برو دم در قهوه خونه.برگشتیم در قهوه خونه. یه زنه صاحبش بود. ممد بهش گفت: این پسره که داشت قلیون می‌کشید کی بود؟زنه گفت: کی؟ اینجا همه میان قلیون می‌کشن.ممد با یه لحن لاتی و دهن کج گفت: همین که در رفت ره می‌گم. منو سیاه نکن!زنه گفت: چمیدونم. اینجه هر روز کلی آدم میان و میرن. من که همه ره نمی‌شناسم.ممد گفت: جوازم که نداری. حمیییییید زنگ بزن بیان دکه ره جمع کنن.یهو زنه گفت: پسر فلانی بوده که خونه‌شون فلان جاست.ممد گفت: همون اول بگو. حتما باید زور رو سرتون باشه!رفتیم در خونه یارو. ممد تنهایی رفت در خونه و یه زنه‌ای اومد دم در. اینا چند دقیقه حرف زدن و ممد اومد تو ماشین و گفت: این ننه ش بود. پسر شهیده. الانم که معلومه خونه نیست. ننه‌ش هم از دستش شاکی بود و کلی نفرینش کرد. دیگه باید بعدا برگردیم دنبال وسایلت.ما رو رسوندن خونه رو رفتن.چند وقت بعدش بابای ناصر رفته بود در خونه یارو و موبایل و ساعت و حلقه و زنجیر میلاد ره گرفته بود و براش فرستادن. پول مولاشم که خرج کرده بود. البته که قصه همینجا به پایان نرسید و خط زرد همچنان ادامه داره. یه آبجو باز کنم. برمی‌گردیم.به سلامتی دوستان. الان یادم اومد. همه این وقایع با یه دوربین یاشیکای قدیمی ثبت شده و الان هم اسکن شده همشون رو دارم. یعنی قشنگ تک تکشون رو که می‌بینم یادم میاد کجا بودیم و چی گذشته بود. بگذریم. روز بعدش برنامه این بود که بریم کلاردشت.لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabSun, 04 Aug 2019 08:16:11 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/خط-زرد-قسمت-اوّل-w0yocrtmxojzتابستون سال ۸۳ بود. یه گروه از هم دانشگاهی‌ها تصمیم گرفتیم یه مسافرت مجردی بریم. انقدر همه خاک بر سر بودیم که کلا کسی ماشین نداشت. با اتوبوس راه افتادیم سمت متل قو. یکی از دوستامون اهل اونجا بود. قرار شد خودمون رو برسونیم اونجا و بعدش تصمیم بگیریم چکار کنیم. پنج نفر از شهرهای مختلف خودمون رو رسوندیم اونجا. رفیقمون خونه یکی از فک و فامیلاشون که خالی بود رو برامون جور کرد و ما شدیم چتر یک هفته‌ای. هرشب مادر این بیچاره واسه ما غذا هم درست می‌کرد و می‌فرستاد. از ماکارومین گرفته تا کتلت و بادمجان خِرِش.هر روز کارمون شده بود خریدن ۲ تا بطری یک و نیم لیتری عرق سگی و تا شب همه ره می‌خوردیم و نصف شب می‌رفتیم بیرون تو پلاژی جایی یه قلیونی چیزی می‌زدیم و یکمی می چرخیدیم و برمی‌گشتیم خونه. از شانس ما همه اون مدتی که اونجا بودیمم بارون بود. نمی‌شد درسترمون دریا رفت. البته فقط هم همین نبود. پشت نیسان همسایه همین رفیقمون سوار شدیم و رفتیم نمک‌آبرود و توی بارون و گل، اون پله‌های زیر تله‌کابین رو رفتیم بالا و برگشتیم. دلیل؟ ندومبه ولا. چرا تله‌کابین سوار نشدیم؟ پول نداشتیم. عرق سگی هم اون موقع ارزون بود. وگرنه همونم نمی‌خوردیم.خونه‌ای که بودیم هم یادمه آب گرم نداشتیم. تا ۳-۴ روز هر بار می‌رفتیم دریا و برمی‌گشتیم با آب سرد دوش می‌گرفتیم که خب با اینکه تابستون بود ولی بازم اواخر شهریور بود و سرد شده بود. شبی که قرار بود بریم پلاژ جمشید آباد خیلی عرق خورده بودیم. ۶ نفر بودیم و حدود ۲ لیتر عرق رو سر شام با جگر زده بودیم. حدود ۱۲ شب بود. ۲ تا تاکسی گرفتیم و رفتیم سمت پلاژ. رو یکی از تخت‌ها نشستیم. ۲ تا قلیون سفارش دادیم. یه هوای خیلی ملس و نمور باحالی هم بود اون وقت شب.من خیلی مست بودم. یه سیگار روشن کردم، پاچه‌ها ره زدم بالا و رفتم تو آب. یه آهنگ از این شادمهر اینا هم پخش می‌شد. ۲تا از بچه‌ها هم کنار تخت شروع کردن به رقصیدن. من تو آب هی برمی‌گشتم و اینا ره نگاه می‌کردم و یه لبخند کسشری می‌زدم و برمی‌گشتم دوباره سمت دریا و تاریکی ره نگاه می‌کردم. سیگارم به نصفه که رسید دیدم دیگه نمی‌تونم سرپا وایسم و الاناست که بشینم تو آب. برگشتم سمت تخت دیدم یه یارو ایـــــن هوا با ۲ تا گوزّوو که دماغشون ره می‌گرفتی می‌مردن باتوم به دست اومدن کنار تخت و دارن با رفیقام صحبت می‌کنن. رسیدم کنار تخت و گفتم: چی بیه برار؟دیوثِ غول پیکر با لهجه تهرونی گفت: شومام با اینایی؟گفتم: اَره برار؟ چشی بیه؟صداشو برد بالاتر و گفت: با من شمالی صحبت نکن که بخوای آشنایی بدی. من اهل اینجا نیستم داداش.گفتم: خب حالا چی شده؟گفت:‌ مست کردین اومدین تو پلاژ می‌رقصین؟ دهنتونو سرویس می‌کنم من. حمید‌ (به گوزّوی شماره یک اشاره می‌کند) این ۲ تا رو ببر. گوزّوی شماره ۲ (که انگار صاحب چایخونه‌ست) گفت: قلیونا ره حساب نکرد ها!مردک کیری غول پیکر گفت: آها. چقد شده پول قلیونا؟گوزّوی شماره ۲ با برق دیوثی در چشمان گفت: ۱۲ هزار تومن.۱۲ فاکینگ هزار تومن! کسکش. قلیون اون موقع دونه‌ای ۷۵۰ تومن بود. کسکش غول پیکر گفت: ۱۲ تومن. حساب کنین بریم. ۱۲ تومن پول بی زبون ره دادم به مردی و مطمئنم که از گلوشون پایین نرفته. دیوث از ما ۱۲ تومن برای قلیون نکشیده گرفت و ما ۶ نفر ره گفت بریم سمت دفتر. گفتیم دفتر چی؟ گفت بریم دفتر گارد ساحلی. کسکش یه جوری می‌گفت دفتر گارد ساحلی انگار تو کالیفورنیا بودیم : )) پلاژ جمشید آباد که دگه این حرفا ره نداره که. شل کن داداش. گفتیم بریم دگه.وسطای راه بودیم که یهو رفیقمون که اهل متل قو بود با دست اشاره کرد بریم بریم. یواشکی همینجور که این ۲ تا پشتشون به ما بود و داشتیم می‌رفتیم، ما وسط این دکه مکه ها گرد کردیم و هر کدوم یه طرفی رفتیم. من رفتم سمت چپ. یکی برگشته بود سمت آب. ۲ تا هم رفتن سمت راست.۲ تا رفیقمون هم که دستاشون تو دست اون یاروها بود. ما هر کدوم ۱۰ متر رفتیم و شروع کردیم به دوییدن. قشنگ یادمه. من یدونه از این صندل لا انگشتی‌ها داشتم. که یهو یکیش در رفت و جفتش ره گرفتم تو دستم و تا جایی که می‌شد دوییدم. کنار پلاژ یه ویلا بود که یه تیکه از دیوارش به اندازه نیم متر باز بود. منم لاغر بودم. از تو این سوراخ وارد حیاط ویلا شدم. یه حیاط بزرگ حدود ۱۰۰۰ متر مربع بود. دقت کردم دیدم همه لامپا خاموشن. خیلی بی صدا رفتم وسط حیاط و دور و ورم رو چک کردم. دوییدم سمت در. دیدم دیوار کنار در کوتاهه. رفتم روی دیوار دیدم اوه. اونور دیوار بلنده! اگر بپرم تو مستی با گی یکی می‌شم. رفتم روی در و از سمت بیرون در آویزون شدم که راحت‌تر بپّرم. یهو دره گفت غییییییییژ و من با در باز شدم. یهو دیدم یکی رو سکّوی ویلا از خنده پاره شد :‌))تو همون حالت کمدی داد زدم و به اون یارو گفتم داداش شرمنده. مجبور شدم از اینجا برم بیرون و در ره بستم و رفتم. به گوشی رفیقام که با من فرار کردن زنگ زدم. گفتن بیا روی پل فلان جاییم نزدیک پلاژ. گفتم میلاد و رضا (اون ۲ تا که گرفته بودنشون) چی شدن؟ گفتن نمی‌دونیم هنوز. همینجور که دمپایی به دست رو آسفالت می‌دوییدم سمت پل به میلاد زنگ زدم و جواب داد. دیدم صدای موتور میاد. گفتم کجایی میلاد؟ گفت در رفتم. در رفتم. گفتم رضا چی. گفت اونم در رفت. گفتم ایول، پس الان کجایی؟ بیا سمت پل فلانجا. گفت من تو جنگلم، من تو جنگلم و قطع کرد!دور و ورم ره هی نگاه کردم گفتم جنگل کجا بود اینجا. این کسخل چی می‌گه. مگه سیسنگانه اینجا! رسیدم سر پل دیدم همه اونجان غیر از میلاد. رضا گفت این ۲ تا میلاد ره بردن تو دفتر من ره گذاشتن بیرون و منم در رفتم. اومدم بیرون دیدم میلاد هم داره میدوئه و چند نفرم دنبالشن.اون رفیقمون که رفته بود سمت آب هم از همون وسط بدون اینکه کسی ببینه از در اصلی اومده بود بیرون. یعنی حتی هیچ کس نشناخته بود این کسخل ره. همه داشتیم به میلاد زنگ می‌زدیم و دیگه داشت نگران کننده می‌شد قضیه. گوشیش در دسترس نبود. اون ۲ تایی که رفته بودن سمت راست خیس و گلی بودن. گفتم: شما چرا اینجوری شدین؟ناصر گفت: من صندل داشتم و صادق کفش اسپورت داشت. رسیدیم به رودخونه. من به این گفتم بیا رو کول من، از آب رد شیم. همین اومد رو کولم، با صورت افتادیم وسط رودخونه و جفتمون بگا رفتیم.من به بچه‌ها گفتم که من آخرین بار به میلاد زنگ زدم و صدای موتور میومد و گفت من تو جنگلم!ناصر گفت: اینجا جنگل نداره که. کدوم جنگل؟گفتم: چمیدونم دیگه. قطع شد. نفهمیدم.ناصر زنگ زد به یه آژانس و ۲تا از رفیقاش اومدن و همه ره رسوندیم خونه و من و ناصر با بچه‌های آژانس رفتیم سمت پلاژ جمشید آباد. من و ناصر تو ماشین موندیم و اون ۲ تا رفیقش رفتن تو پلاژ و برگشتن. گفتن: اینا می‌گن رفیقاتون فرار کردن و خبری ازشون ندارن.گفتیم: حالا چیکار کنیم؟رفتیم سمت آژانس. یه قلیون گذاشته بودن و داشتن می‌کشیدن. من هم همش به گوشی میلاد زنگ می‌زدم و همچنان در دسترس نبود. نیم ساعت گذشته بود که بچه‌ها از خونه زنگ زدن بیاین، میلاد اینجاست! رسیدیم خونه دیدیم میلاد رنگ پریده نشسته وسط خونه و اینام دورش نشستن و همه به حالت کپ کرده نگاهش می‌کنن. گفتیم چی شده؟گفتن: میلاد ره خفت کردن کسکشا.میلاد گفت: اون موقعی که از پلاژ فرار کردم و داشتم کنار خیابون می‌دوییدم، چند نفر دنبالم می‌دوییدن که آی بگیرینش آی بگیرینش. یه موتوری ۲ ترک رسید و گفت گه داداش بپّر بالا. داداش بپّر بالا. منم پریدم بالا. یه جا موتوری پیچید تو یه کوچه سمت دریا که ۲ طرفش درخت داشت.بخاطر همین درختا بوده که کسخل هی بمن میگفته من تو جنگلم. ته کوچه نگه داشتن چاقو گذاشتن پهلوش و گفتن بشین وسط. می‌گه یه ربع داشتن من رو اینور و اونور می‌بردن. میلاد بور و سفید بود خیلی هم شمالی بلد نبود. می‌گفت عقبیه گفته: بَشیم بَکنیم؟ جلویی گفته: ول هکن. دردسر دِنبال گردِنی!خلاصه که یه جایی نگه داشتن. هر چی داشته از ساعت گرفته تا حلقه نقره، گردنبند کسشری که داشت، گوشی، کیف پول و حتی سیگار وینستون عقابی و فندکش. می‌گه اونی که راننده بود گفته بهش یه نخ سیگار بده بکشه. می‌گه قشنگ احساس می‌کردم دارم آخرین سیگار زندگیم رو می‌کشم. می‌گه من رو همونجا ول کردن و گفتن همین خیابون رو مستقیم می‌ری و پشت سرتم نگاه نمی‌کنی. یکمی هم ایستاده بودن که ببینن این دور می‌شه و بعد با موتور رفته بودن. این هم به زحمت خودش ره رسونده بود کنار خیابون. پول نداشته و کفش هم نداشته. می‌گه برای هر کسی دست تکون دادم نگه نداشت.گفت که یهو یه سمند سفید نگه داشت. نشستم تو ماشین و راه افتادن و گفتم: داداش دمت گرم می‌تونی من رو برسونی فلان جا؟ یهو دیده اونی که سمت راننده هست با تلفن زنگ زده و گفته: ممد، این متهمت که از تو پلاژ فرار کرد تو ماشین ماست! اون ۲ تا گوزّوی شماره یک و دو بودن!!!!!!!!!!لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabSat, 03 Aug 2019 07:01:05 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/اسکار-سلطنتی-قسمت-چهارم-uwvipvieycovلینک به داستان قبلیکارنامه کنکور ره باید از پشت میله‌های دانشگاه با ارائه کارت جلسه و شناسنامه می‌گرفتیم. با رفیقم سروش رفتیم کارنامه بگیریم. اون ۷۰۰۰ آورده بود و خوشحال بود. نوبت من رسید. سروش کارنامه من ره از دست یارو قاپید و دویید اون سمت خیابون. تا بهش برسم همه‌ش ره خوند و داد می‌زد شیرینی،شیرینی. نتیجه یکسال تلاش شبانه روزیم شد رتبه ۲۰۰۰. همه خوشحال بودن غیر از خودم. بابام یکی از گوسفندهاش ره بخاطرم قربونی کرد و داد به فقرای محل. بله. اگر از پسر حاج رضا می‌پرسین، همون روز زنگ زد و خوشحال گفت من ۶۰۰۰ آوردم تو چیکار کردی؟ گفتم ۲۰۰۰ و خودش بعد از تبریک گفتن قطع کرد.بابام که از رتبه و این چیزا سر در نمیاورد (در این حد که می‌پرسه: اینی که آوردی خوب هست یا نه! خب خدا روشکر) اولین چیزی که ازم پرسید این بود که:از پسر فلانی بهتر شده نتیجه‌ت؟گفتم: آره.گفت: آفرین. دلم خنک شد. من این حاج رضا ره امشب تو مسجد ببینم فقط!وقت انتخاب رشته بود. من که فقط به فکر رتبه دو رقمی بودم حالا با ریدنی که تو دفترچه دوم کنکورم کرده بودم و عربی‌ای که هرگز در مغز من فرو نرفت که نرفت، حتی رتبه سه رقمی هم نیاورده بودم. بشدت ناراحت بودم ولی خب چاره چی بود، باید انتخاب رشته می‌کردم وگرنه باید می‌رفتم سربازی. انتخاب رشته ره تقسیم بندی کردم به رشته‌هایی که دوست داشتم و شهرهایی که دوست داشتم. از دانشگاه‌های تهران شروع کردم. رشته‌های مورد علاقه‌ که نمی‌شه گفت، در واقع رشته‌هایی که اون موقع می‌شنیدیم از اینور و اونور و روی بورس بودن هم کامپیوتر و برق و مکانیک و صنایع بودن.اونموقع مثل الان نبود که هزار نفر دور و ور آدم باشن با رشته‌های مختلف بهت مشاوره بدن و بازار کار رو بدونی چجوریه و اینا. الابختکی رشته‌هایی که از اسمشون خوشمون میومد و شهرهایی که حتی در موردش هیچی نمی‌دونستیم رو می‌زدیم، می‌رفت. مثلا من از املای کلمه عمران خوشم نمیومد. همینم شد که اصلا تو انتخاب رشته‌م عمران نزدم! من ره با دفترچه راهی خونه عمه‌م کردن که شوهر عمه به اصطلاح مهندسم تو انتخاب رشته بهم مشاوره بده. فکر می‌کنین چیکار کرد؟ اولین انتخابش واسم مهندسی کشاورزی شهر خودمون بود!بهش گفتم: عمو حسین، فکر نمی‌کنی این رشته و شهر اولین انتخابم خوب نیست؟ چون بعدش زدی مکانیک امیرکبیر مثلا! اینجوری که نمی‌شه. جوابش هم این بود که خب مکانیک امیرکبیر که نمیاری ولی همینجوری میزنیم واست! من شانس آوردم از دست این افراد نجات پیدا کردم الان.از خونه عمه برگشتم و رفتم توالت و با برگه انتخاب رشته‌ای که شوهرعمه‌م برام نوشته بود کونم ره تمیز کردم و انداختم توی چاه توالت و سیفونم روش کشیدم. با خواهرم نشستیم انتخاب رشته کردیم. همه این رشته‌های خوب شهرهای تهران و اصفهان و شیراز و مشهد و تبریز رو زدم. تو همون هفته انتخاب رشته بودیم که یه روز ننه‌م گفت بیا بریم یه جایی. با هم رفتیم و من رو برد خونه دخترعموش. شوهر دخترعموش افعانی بود. من نمی‌دونستم، ولی مثل اینکه دستی در دعانویسی و فال و این کسشرها داشت. رفتیم توی اتاقش. آقا برات از چرت مرغوبش پرید گفت: سلام بر پسر حاج خانم. خوش آمدین. دم و دستگاهش ره که دیدم متوجه شدم که آقا برات در کنار کار کشاورزی به شغل شریف رمّالی هم مشغولن. یه سری سوال کسشر ازم پرسید نمیدونم رتبه‌ت چیه. درست چیه. کدوم شهر دوست داری قبول بشی. کدوم رشته دوست داری قبول بشی و این حرفا.ازم پرسید اعتقادی به دعا داری و من گفتم نه. گفت پس باید دعا را به مادرت بدهم. بیرون باش یَک دقّیقه. ننه ما هم ساده! انگار یه پولی هم گذاشت کف دست این مردک و با یه دعا اومد بیرون. شب بهم گفت این دعا رو آقا برات گفته باهاش دوش بگیری! با دعا دوش بگیرم! یه کاغذ لوله شده بود. ننه‌م گفت بازش نکن. گفته فقط بذار توی تشت آب دو دقیقه بمونه و با همون یه تشت دوش بگیر بیا بیرون. الکی گفتم باشه. رفتم تو حموم سریع دعا رو باز کردم ببینم ننه ساده من سر چی پول داده به این مردی. یه سری عکس کسشر و چنتا حرف ابجد نوشته بود توش! دعا هم وارد چاه توالت شد. ننه‌م گفت وقتی رفتی بیرون آقا برات گفت علوم کامپیوتر دانشگاه امیرکبیر قبول می‌شی. حالا منظورش مهندسی کامپیوتر بوده ها. چون ازم پرسید ولی نمیدونست که علوم کامپیوتر هم خودش یه رشته‌ست. مهندسی کامپیوتر امیرکبیر که خب غیرممکن بود، ولی علوم کامپیوتر امیرکبیر ره راست می‌گفت میاوردم!برای اینکه دل ننه‌م ره نشکنم بهش نشون دادم که توی برگه انتخاب رشته مهندسی کامپیوتر امیرکبیر ره اولین رشته زدم. گفت پس بده من برگه ره ببرم آقا برات روش دعا بخونه! که عصبانی شدم و گفتم ولمون کن مادر من آخه فوت و چس و گوز آقا برات که باعث قبولی من نمی‌شه!همون انتخاب رشته ره فرستادیم رفت.تو روستای ما از دکه روزنامه خبری نبود. صبح روز اعلام نتایج از ساعت ۵ صبح یه لنگه پا دم دکه روزنامه فروشی توی میدون اصلی شهر منتظر بودیم. روزنامه‌ها که اومد رو هوای جر و واجر تموم شد. البته یکیش هم به من و سروش رسید. تند تند با سروش دنبال اسم‌ها می‌گشتیم. هرکس قسمت فامیلی خودش ره می‌گشت. هورا هوراهای ناگهانی اطرافمون ره که می‌شنیدم استرسم بیشتر می‌شد. دستم موقع ورق زدن روزنامه می‌لرزید . شاشم هم داشت از دهنم می‌زد بیرون. تو همین حالت یهو سروش داد زد: علوم کامپیوتر کرمان قبول بَیمه خلیـــــل!من اسمم ره پیدا نمی‌کردم. سروش گفت: چندی ته کس دستی. هاده مه.یهو سروش گفت: بیا پیدا هاکردمه. مهندسی برق صنعتی سهند تبریز قبول بیی کسکش خرخوان! بوریم شِرنی ۲ سیخ جِگر هاده ما ره.تبریز! هم خوشحال بودم هم یه جورایی از اینکه می‌تونست بهتر از این باشه ناراحت. دو سیخ جیگر با سروش خوردیم و از دکه تلفن زنگ زدم خونه و خبر ره دادم.وارد خونه شدم مامان با اسفند اومد سمتم و هی دور سرم چرخوند و صلوات فرستاد. بابام پیشونیم ره بوسید و گفت آفرین پسرم. خواهرم روزنامه ره از دستم کشید. دور اسمم ره خط کشیده بودم. وقتی دید شروع کرد به رقصیدن کنارم و لالای لای کردن. من هم از خوشحالی خونواده خوشحال بودم. من اولین فردی بودم که از خاندان پدری و مادری دانشگاه دولتی قبول می‌شدم. تو فک و فامیل ما اون زمان اگه کسی دانشگاه آزادم قبول می‌شد می‌گفتن طرف باهوشه! محسن پسر حاج رضا زنگ زد گفت مبارکه مهندس خلیل. من حتی اسم اون ره چک هم نکرده بودم ببینم چی قبول شده. گفتم تو هم همینطور!محسن ریاضی بابلسر قبول شده بود.کلی خوشحال بود و حتی از موقعیت اینکه لب دریا قراره درس بخونه و من باید تا تبریز می‌رفتم هم جهت فخرفروشی استفاده می‌کرد!القصه٬ بعد از اینکه خوشحالی‌ها تموم شد و چایی و شیرینی خوردیم، با خواهرم نشستیم ببینیم این رشته من چی هست کجاست و چکاره‌ایم اصلا. دفترچه ره باز کردیم دیدم جلوی رشته‌م نوشته نوبت بهمن! گفتم این چیه؟ خواهرم گفت یعنی ترم بهمن شروع می‌شه. دوباره آب سرد خالی شد روی سرم! دانشگاهم نیمه دوم سال شروع می‌شد. من با کلی ذوق منتظر رفتن به دانشگاه بودم و تو اون حالت حتی به این هم فکر می‌کردم که همه الان می‌گن اینایی که نوبت بهمن قبول می‌شن ته مونده‌های رشته‌ها بهشون رسیده! و جالب اینکه همه رشته‌های انتخابیم ره چک کردم و این تنها رشته‌ای بود که بهمن بود!یکی از سخت‌ترین اعترافاتم ره اینجا بکنم که من تا لحظه‌ای که وارد دانشگاه نشده بودم نمی‌دونستم که رشته من مهندسی پزشکی هست در واقع. همش فکر می‌کردم مهندسی برق قبول شدم. رفتیم اونجا و متوجه شدم که مهندسی برق گرایش بیوالکتریک یعنی همون مهندسی پزشکی!هر جور بود با موضوع نیمه دوم بودن رشته‌م کنار اومدم و به پیشنهاد خواهرم که دانشجوی دانشگاه آزاد لاهیجان بود اون چند ماه ره رفتم خونه دانشجویی که با دو تا از دوستاش توی شهر لاهیجان گرفته بود. ۳ ماه ره لاهیجان بودم. اون ۳ ماه از بهترین روزهای عمرم بود. ۳ ماه توی یه کوچه نزدیک به مقبره کاشف السلطنه و شیطان کوه لاهیجان زندگی کردم. روی در خونه‌شون یاس داشت. توی حیاط خونه درخت خوج. هر روز وقتی تنها می‌شدم تمرین خطاطی می‌کردم و می‌رفتم کنار استخر و آبشار یه بستنی می‌خوردم و یه سیگار می‌کشیدم.سمت راست: آبشار لاهیجان و سمت چپ: مقبره کاشف السلطنهلینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabFri, 02 Aug 2019 10:34:32 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/اسکار-سلطنتی-قسمت-سوّم-lcxphr8xp5zbلینک به داستان قبلیبا انضباط ۱۲، دوم دبیرستان هم تموم کردم. با پولهایی که از کلوپ در آورده بودم یه آکواریوم بزرگتر درست کردم با وسایل بهتر و ماهی‌های گرونتر.یک جفت ماهی آنجل خریدم، یک جفت ماهی دم شمشیری، یک جفت ماهی زبرا و یه ماهی لجن خوار. بعد از چند ماه با بچه گیری از دم شمشیری‌ها آکواریومم به تسخیر دم شمشیری‌ها در اومد. این بار تجربه بیشتری داشتم و آکوارومم قشنگ تر بود. پر از گیاه آکواریومی و قشنگ.بالا،سمتچپ:آنجل،بالاسمتراست:دم‌شمشیری،پایینسمتچپ:لجنخواروپایینسمتراست:زبرا ترمدومسالدومدبیرستانهمبههرزحمتیبودتمومشد.تنهامعلمیکهازاونزماندوستشداشتم،معلمریاضی،آقایعباسمهارلوییبود.موهایسفیدبلندیداشت،سیبیل‌هایسفیدوپرپشت،قدبلندوهیکلیدرشت.بزارینخلاصه‌شکنم.قیافه‌شخوداخوانثالثبود.چندسالپیشفوتشد. رقیق شدم!بگذریم، آکواریوم بازی من تو همون تابستون سال دوم دبیرستان تموم شد. خونواده تصمیم گرفتن برای اینکه بهتر بتونم درس بخونم من ره بفرستن خونه خواهرم که تازه ازدواج کرده بود و به شهر مهاجرت کرده بودن. سال سوم دبیرستان ره اونجا بودم. بدون هیچ دوستی و هیچ سرگرمی! ناظم سهیل ره سر کوچه مدرسه با دوست دخترش دیده بود و سهیل بعد از یه هفته از شروع سال تحصیلی از مدرسه ما اخراج شد. دیگه دوستی نداشتم. البته یکی بود که میز جلویی من مینشست به اسم نیما. خیلی پاستوریزه بود ولی خب نزدیکی خونه اونا به خونه خواهرم باعث شده بود که با هم دوست بشیم.البته سال سوم دبیرستان که بودم، چندتا از شاگرد زرنگ‌های دوره راهنماییمون که خیلی باهاشون صنمی هم نداشتم ازم آمار دبیرستان ما ره گرفتن و گفتن داریم نزدیک کنکور می‌شیم و می‌خوایم از دبیرستان روستا بزنیم بیرون. ۴ تا از هم‌کلاسی‌های دوره راهنمایی اومدن دبیرستان ما. یادمه یه بار من و یکی از همین شاگرد اولا به اسم محسن بهمراه باباهامون توی مینی‌بوس نشسته بودیم که بابای اون با اشاره به من و با خنده گفت این بچه مچه های ریزه میزه رو بزن کنار تو درس! بابام خیلی از این حرف یارو ناراحت شد.سال سوم دبیرستان تموم شد و من با دیپلمی با معدل ۱۶/۵ و قدی دیلاق‌تر و تناسبِ اندامی کسشرتر از هر زمان دیگری در عمرم و آرزوی داشتن ماهی اسکار سلطنتی و پلی استیشن وارد دوره پیش‌دانشگاهی شدم. دیگه خبری از هزینه مدرسه غیرانتفاعی نبود. می‌تونستم برم مدرسه دولتی. تنها کنسول بازی‌ای که توی تمام عمرم داشتم یکی از این آتاری‌ها بود. من بچه کوچیک خونواده بودم و هیچ وقت بازی به من نمی‌رسید. دوره‌ به دوره همه کنسول‌ها اومدن (میکرو٬ سگا و پلی استیشن ۱ و ۲ و ...) ولی ما همچنان آتاری داشتیم توی خونه. هنوز هم داریمش! با یه دسته گوشت کوبی که توی عکس می‌بینین و یه دسته خلبانی. توی خونه ما سر بازی همیشه سر اون دسته خلبانی که با کلاس‌تر بود و دکمه‌ش روی اون دسته‌ش بود و جای چهارتا انگشت داشت، دعوا بود. آتاری بههیچعنوانیخونوادهراضیبهخریدنپلیاستیشننشدن.منهمبرایپیداکردنجایگزینهمهماهی‌هایگیاه‌خوارآکواریومرهفروختموبجاشیهاسکارسفیدودوتاماهیپَنگوسیویهلجنخواربزرگخریدم.کهالبتهماهیلجن‌خواربختبرگشتهبعدازیههفتهتوسطاونسهتایدیگهخوردهشد. و سمت راست: ماهی پنگوسی و سمت چپ: ماهی اسکار سفید هرروزدلمرغمی‌خریدموباصبروحوصلهفراواناینارهتمیزوریزریزمی‌کردمومی‌دادمبهماهی‌ها.بعدازچندماهانقدربزرگشدنکهمجبورشدمآکواریومرهعوضکنم.درکناراینکارهابایدعرضکنمکهسالپیش‌دانشگاهیبودوسالکنکور.ولیخبکیماهی‌هاروتماشاکنه! دایی من هر وقت میومد خونه ما با تسبیح شروع میکرد به بازی کردن با ماهی اسکار. این تسبیح ره بالای آب نگه میداشت ماهی می‌پرید اینو بگیره و دایی مام هی ذوق میکرد. یه بار اومدم تو خونه دیدم داییم دو دستی هی ماهی اسکار که افتاده روی فرش ره می‌گیره و هی میترسه ول می‌کنه و داد می‌زنه حاج خانم! ماهی مِرد، حاج خانم! ماهی مِرد. ماهی ره گرفتم انداختم تو آب. فهمیدم که ماهیه یه بار موفق شده تسبیح دایی ره بگیره و اینم ترسیده دستش رو کشیده ماهی افتاده بیرون!پیش‌دانشگاهی ما اسمش ایرانشهر بود. از مدارس قدیمی شهر بود. ساختمان قدیمی بزرگی داشت. همه بچه‌ها طبق مد اون سال‌ها کیف سامسونت داشتن. منم یه کِلاسور میذاشتم زیر بغلم می‌رفتم مدرسه. کلاس که نمی‌رفتیم. مدرسه‌مون چسبیده به آموزش پرورش بود. یه جفت تیرک دروازه کوچیک تو حیاط آموزش و پرورش بود که هر روز از روی دیوار می‌رفتیم مینداختیمشون تو حیاط پشتی مدرسه و فوتبال بازی می‌کردیم. تا اینکه تیرکا رو قفل زدن به ستون. قبل از اینکه دروازه جدید برای خودمون بسازیم تیرکای اونا رو شکستیم و چند بار دیگه‌ای هم باهاشون بازی کردیم.پیش‌دانشگاهی تموم شد و حدس بزنید چی شد؟! من برای اولین بار توی عمرم شاگرد اول شدم! اون پسره شاگرد اول دوره راهنمایی‌مون هم که توی کلاس ما بود، شاگرد دوم شد و خود خودشو می‌خورد. من اصلا نمی‌دونستم شاگرد اول و دوم چیه. یه روز سر صف اسممو صدا زدن یه ماشین حساب کسشر بهم جایزه دادن. ولی خب شاگرد اول شدن توی کلاس ما، تو اون مدرسه معنیش این نبود که تو کنکور یه گهی می‌شیم. نه تنها من، که هیچ فردی از اون کلاس تو کنکور اون سال هیچ گهی نشد. من رتبه‌م ۱۶۰۰۰ ریاضی و فیزیک، منطقه ۲ شده بود. که شاید بزور یه کاردانی‌ای چیزی قبول می‌شدم. انتخاب رشته نکردم و موندم پشت کنکور.خونواده همچنان مشکل درس نخوندن من ره آکواریوم می‌دونستن. تا حدی که دوباره آکواریوم ره جمع کنیم هم رفتیم که من قول دادم بیشتر از روزی نیم ساعت از وقتم صرف آکواریوم نشه! یه انباری توی حیاط خونه داشتیم. اون ره تمیز کردم و درس خوندن کنکوری شروع شد. اصلا چرا انباری! خونه ما کاروانسراست. یعنی شما برای هر نفری که میاد خونه ما دو دقیقه اختصاص بدی روز ره بدون هیچ حرکت بیشتری به شب می‌رسونی. من که از درس و کتاب و مدرسه متنفر بودم روزی بیشتر از ۱۲ ساعت درس می‌خوندم! یادمه معیارم واسه مقدار درسی که خوندم تعداد خودکارهایی بود که بخاطر نوشتن مطالبم روی چرک نویس و تمرین حل کردن و تست زدن تموم می‌شد. سه ماه پاییز گذشت و من ۱۲ تا خودکار بیک تموم کردم! ماه اول زمستون هم با یه بخاری نفتی تو انباری سر کردم. ولی دیگه نمی‌شد زمستون ره توی انباری ادامه داد!خونه ما دو تا اتاق خواب داشت. یه هال بزرگ. یه آشپزخونه کاملا جدا (یعنی اوپن نبود) و یه اتاق پذیرایی که از هال کامل جدا بود و در داشت برای خودش. پذیرایی ما مربع با ضلع ۱۰ متر بود. یادمه وقتایی که مهمون میومد دور تا دور پذیرایی می‌نشستن. ما میوه و شیرینی که تعارف می‌کردیم آخرش ظرف ره می‌ذاشتیم اون وسط. یعنی اگر کسی می‌خواست یه خیار ورداره باید حداقل ۵ متر چار دست و پا می‌رفت!ما ۵ تا بچه بودیم. «اتاق من» توی خونه ما معنی نداشت. یعنی حتی ننه و بابام هم اتاق مخصوص به خودشون نداشتن. بابای ما دوره جوونیش جوگیر شده بود و خونه ساخته بود ۱۷۰ متر زیر بنا با نقشه کسشر! زمستونا ۷ نفری کوچ میکردیم به یکی از اتاق خوابا. تلوزیون و سماور و همه چیزم همونجا بود. هنوز روستامون گازکشی نشده بود و گازوئیل هم به اندازه کافی نمی‌دادن که بشه چنتا بخاری بذاریم توی خونه.بخاطر من بابام یه بخاری کوچیکتر گذاشت تو اون یکی اتاق خواب و من اونجا برای کنکور درس می‌خوندم. با اینکه بخاری داشتم ولی چنتا لباس و جوراب می‌پوشیدم و زیر پتو، جدول مندلیوف کسکش ره حفظ می‌کردم!یاد صمیمی‌ترین دوست دوران بچگی از قبل از دبستان تا آخر راهنماییم افتادم. همسایه‌مون بود. اسمش مَندِسِن بود (تو محل ما به محمد حسین می‌گن مَندِسِن). یادمه بابای مَندِسِن از مکّه یه تلوزیون رنگی آورده بود که پایینش ویدیو داشت. ما هر روز می‌رفتیم خونه‌شون و وقتی کسی نبود فیلم نگاه می‌کردیم. از اولین فیلم‌هایی که اونجا دیدیم شعله و رمبو بود. چه مصیبتی می‌کشیدیم تا بتونیم اون فیلم‌ها رو برگردونیم دقیقا سر جایی که بود!کلاس چهارم دبستان بودیم. مَندِسِن نمره‌های ثلث اولش خیلی بد شده بود. یادمه فارسی شده بود ۱۴. همینجور که داشتیم درس می‌خوندیم کارنامه‌ش هم نگاه می‌کردیم. من خودکار دستم بود داشتم نمره‌ها ره چک می‌کردم. گفتم این ۱۴ اگر ۱۶ می‌شد خیلی رو معدلت تاثیر داشت و با خودکار این ره نشون می‌دادم بهش . بخاطر همین یه رد کمرنگی افتاد روی عدد ۱۴. فردای همون روز وقتی کارنامه‌های امضا شده ره تحویل دادیم، معلم به مَندِسِن گفت چرا کارنامه‌ت رو دستکاری کردی! اونم با گریه گفت آقا دستکاری نکردیم! با خلیل داشتیم نمره‌هام رو نگاه می‌کردیم اینجوری شده. ما ره فرستادن دفتر. تلفن نداشتیم هنوز. ما ره فرستادن خونه گفتن با والدینتون برگردین!با ننه‌هامون رفتیم مدرسه. مدیر دبستان که پسرعموی مادرم بودم، جلوی اونا و ما کارنامه هر دومون رو پاره کرد. ما همینجور گریه می‌کردیم و با شلنگ از مدیر کیری کتک می‌خوردیم. مادرامونم سری به نشانه تاسف تکون می‌دادن و ما ره نگاه می‌کردن! مگه حالا تخم می‌کردی بگی نکردم.خلاصه که گفتیم گوه خوردیم، کردیم، کردیم!مَندِسِن الان توی روستامون آلومینیوم سازی داره و با داداشش کار می‌کنن. خدا روشکر کارش خوبه. دفعه قبل با زنم رفتیم کارگاهش موقع روبوسی در گوشش آروم گفتم: زنم اگر بهت دست داد بهش دست بدی‌ها وگرنه ناراحت می‌شه. دست داد و گفت هِلو، بفرمایین قلیون!برگردیم به همون سال کنکور. روز کنکور رسید. من با اعتماد به نفس خیلی خوبی رفتم به دانشگاه محل برگزاری. توی حیاط دانشگاه سهیل رو دیدم! هنوز هم خوشتیپ و خوشپوش بود، با موهای مرتب. چیزی که از اون روز یادمه اینه که سهیل سیبیل‌های زیر سوراخ دماغش رو درست نزده بود. چندتایی مونده بود! سهیل گفت از وقتی از مدرسه با انضباط ۱۲ اخراج شدم دیگه مدارس غیرانتفاعی ثبت‌نامم نکردن و مجبور شدم برم مدرسه دولتی. اونجام که خبری از درس و اینا نبود. اینه که الانم نمایشی اومدم یه امتحان دوم کنکوری بدم و بعدش برم سربازی. می‌دونم که قبول نمیشم. با دوست دخترش هم بهم زده بود!سر جلسه کنکور نشستم. کنارم یه پسری بود که کچل بود و مشخص بود از سربازی مرخصی گرفته اومده کنکور بده. رو بمن کرد وگفت: چیکاره‌ای؟گفتم: هی بدک نیستم. اگه از روم بزنی شاید یه جایی قبول بشی.گفت: به قیافه‌ت نمی‌خوره چیزی بارت باشه.چیزی از روم نزد. دفترچه دومم کلا خوابید! اشتباه کرد البته.یک سری از سوالای ریاضی و فیزیک که بلد بودم ولی وقت گیر بود ره گذاشتم بعد از زدن تست‌های شیمی دوباره برگردم و حل کنم و حدس بزنید چی شد؟ درست حدس زدید! نه تنها نرسیدم برگردم و اون سوالا ره بزنم که ۵ تا سوال آخر شیمی که سوالای آسون بَنزِن و هگزاگونال و اینا بود ره هم نرسیدم بزنم! وقتی زنه گفت «داوطلبان گرامی وقت تمام است»، نزدیک بود روی همون صندلی به خودم بشاشم! انگار همه دنیا روی سرم خراب شده بود. بدنم سرد شد. برگه ره دادم، سرم ره گذاشتم رو دسته صندلی و دلم می‌خواست زار بزنم. پسر سرباز کناری گفت:چیه ریدی تو امتحان؟ و اگر ازم هیکلی‌تر نبود حتما می‌زدم تو دهنش.اومدیم بیرون و محسن پسر حاج رضا ره دیدم که خیلی خوشحال بود. ازم پرسید خلیل چیکار کردی؟ گفتم فکر کنم ریدم. یه نیشخندی زد و گفت عیب نداره، نهایتش میری سربازی دیگه. و با حالت قهقهه حاوی تمسخر زیاد شروع کرد به حرف زدن با دوست دیگرمون. توی ذهنم همه رویاهایی که داشتم به باد فنا رفت. تا زمان اومدن نتایج حتی حوصله لذت بردن از تابستونم نداشتم. منکه سرشار از انرژی بودم چپیدم توی خونه. همه فامیل هم تقریبا به این نتیجه رسیده بودن که پسر فلانی خنگه که این همه درس خوند و الانم کنکورش ره ریده. مادرم برای یه نتیجه خوب برای من یه دور قرآن ختم کرد اون تابستون.لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabFri, 02 Aug 2019 10:33:45 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/اسکار-سلطنتی-قسمت-دوّم-ytflxbrsjupxلینک به داستان قبلیکلاس سوم راهنمایی هم تمام شد و طبق معمول من نه مدرسه نمونه دولتی قبول شدم و نه تیزهوشان. با اینکه وضعیت مالی خوبی نداشتیم، خواهرم خانواده رو مجبور کرد که برای ادامه تحصیل توی دبیرستان من رو بفرستن شهر. اولین مدرسه‌ام اسمش علامه حلّی بود (با علامه حلّی تهران مقایسه نکنید!). یک مدرسه سطح متوسط. من از کلاس پنجم دبستان که تابستون برای کلاس خطاطی می‌رفتم شهر، یاد گرفته بودم که تنها رفت و آمد کنم. این تنها کلاسی بود که واقعا دوست داشتم برم و با لجبازی فراوان خانواده راضی شدن که برم. از هم‌دوره‌ای‌هام من تنها کسی بودم که از روستا برای ادامه تحصیل رفتم یه دبیرستان شهر.یه دنیای جدید و بی ربط به روحیات من. من که تا اون سن (سوم راهنمایی) همیشه به زبون محلی حرف می‌زدم و اصولا بلد نبودم که به زبون دیگه‌ای با دیگران ارتباط برقرار کنم، باید دوست جدید پیدا می‌کردم. یک هفته اول دبیرستان با گاز زدن نون محلی و پنیری که ننه‌م درست می‌کرد گوشه حیاط گذشت. جمعه اول به خونواده گفتم من نمی‌تونم برم دبیرستان شهر. الکی سخت بودن رفت و آمد رو بهونه کردم و گفتم من ره همین دبیرستان روستا ثبت نام کنین که خب جواب خیلی قاطع بود. گفتن گوه نخور، پول قسط اول مدرسه رو دادیم و الان اگر بمیری هم جنازه‌ت ره تا یه ماه هر روز می‌بریم در مدرسه می‌ذاریم!البته جواب نمی‌تونه قاطع باشه ولی نمی‌دونم چرا از این کلمه استفاده کردم. شاید باید می‌گفتم قاطعانه جواب دادند که فلان. بهرحال، الان داستان زندگی من مهم‌تره یا اینکه قاطع درسته یا غلطه؟ چرا الکی گیر کسشر می‌دین به آدم. رشته کلام پاره شد!خلاصه که با اردنگی شنبه هفته دوم من رو با مینی‌بوس محمود راهی مدرسه کردن. محمود تریاکی بود (کی تریاکی نبود تو محل ما؟!) و دو سه بار با مینی‌بوسش چپ کرده بود. مینی‌بوسش بخاری نداشت و همون گاز پیک‌نیکی مورد استفاده برای مصرف تریاک ره دیگه خاموش نمی‌کرد و می‌ذاشت مینی‌بوسم گرم کنه. ولی خب چاره‌ای نبود دیگه. تنها وسیله نقلیه موجود واسه رفتن به شهر بود.محمود همیشه یه تکیه کلام هم داشت و می‌گفت: درو بیگیر بریم، خدایا به امید از تو.و راه میافتاد.تا یادم نرفته یک چیزی در مورد تریاکی بودن مردم روستامون هم بگم. اینجوری هم نیست که فکر کنین همه معتادن!نه. ۸۰ درصد مردم روستای ما تریاکی هستن و ۲۰ درصد باقیمونده هم تفنّنی هفته‌ای ۲ بار تریاک می‌کشن. همین.هفته دوم سعی کردم با همکلاسی‌ها ارتباط برقرار کنم. مع الاسف لهجه من ره مسخره می‌کردن و از اونجایی که من آدم شرّی بودم همه تلاش‌هام منجر به دعوا می‌شد و باز هم دفتر و کتک با شلنگ.من خیلی آکواریوم دوست داشتم. بعد از مدرسه هر روز می‌رفتم درِ مغازه آکواریومی و ۱ ساعت ماهی‌ها رو تماشا می‌کردم. همونجا چند بار یکی از هم‌کلاسی‌هام ره دیدم به اسم حمید که از آکواریومی وسایل آکواریوم و ماهی خرید. از همونجا و سر همین علاقه مشترک با هم دوست شدیم. حمید پسر خوبی بود. مؤدب و ساده. ازش در مورد آکواریوم می‌پرسیدم و وسایلی که نیازه. بعد از یک ماه که فوت و فن نگهداری ماهی رو از حمید یاد گرفتم از شیشه بری محل شیشه خریدم و خودم یه آکواریوم درست کردم. یک ماه مسیری که باید تاکسی می‌گرفتم ره پیاده گز کردم و با پولش وسایل آکواریوم خریدم.اولین بار یک جفت ماهی گوپی خریدم انداختم توی آکواریوم درندشتی که درست کرده بودم. انقدر نسبت به آکواریوم کوچیک بودن که هر بار نیم ساعت دنبالشون می‌گشتم. خب ارزونترین مدل ماهی بود و منم پولم در همین حد بود. با همونا شروع کردم. انقدر سرگرم آکواریوم بودم که درس و دبیرستان به کیرم بود.ماهی‌های گوپی نر و مادهماهی‌هام شده بودن همه زندگیم. حمید هم شده بود تنها دوستم. هر روز در مورد ماهی‌هامون حرف می‌زدیم. البته اون مایه‌دار بود و اسکار سلطنتی داشت. از این برام می‌گفت که ماهی‌ش گوشت می‌خوره و من پشمام فر می‌خورد! همیشه دوست داشتم برم خونه‌شون و ماهی‌‌هاش رو ببینم ولی هیچوقت نشد.ماهی اسکار سلطنتیماهی گوپی من حامله شد و زایمان اولش ره انجام داد و همه بچه‌ها ره ۲ تایی خوردن! (گوپی بچه‌هاش قلوپی از اون سولاخ پایین میان بیرون. تخم مخم در کار نیست) با چنتا شیشه براش اتاق زایمان درست کردم. و اولین بار موفق شدم ۴ تا بچه گوپی ره از دست مادرشون نجات بدم.هر روز به عشق ماهی‌هام از مدرسه با سر می‌دوییدم به سمت خونه. روزی ۳-۴ ساعت جلوی آکواریوم بودم. اندازه بچه ماهی‌ها رو حفظ بودم. می‌دونستم کدوم یکی الان چقدر بزرگتر شده. حتی می‌دونستم کدوم با کدوم سکس داره! خرداد ماه سال اول دبیرستان از راه رسید و ما هم که از همون زمان به خرداد پر از حادثه عادت داشتیم و همچنان هم داریم! ریدنی کردیم در امتحانات، ریدمااااان.یادمه از سر جلسه امتحان اقتصاد بعد از نیم ساعت اومدم بیرون. بعد هی می‌گفتم امتحان به این راحتی این حمید کسخل چیکار میکنه یه ساعت نشسته اون تو. اومد بیرون شروع کردیم به چک کردن جواب‌ها با هم. گفت: فلان سوال ره چی جواب دادی؟ گفتم: این که اصلا نبود تو سوالا! بعد هی ادامه داد گفتم اینم نبود! هی اون سوال می‌گفت و من می‌گفتم این که نبود تو امتحان! که متوجه شدم من فقط صفحه اول برگه ره دیدم و جواب دادم که اونم همش چهارجوابی و جاخالی بود بهمراه دو تا سوال تشریحی. همون دو تا سوال تشریحی باعث شده بود که من پشت صفحه که ۵ تا سوال تشریحی دیگه داشت ره نبینم.خلاصه که اقتصاد رو مثل سگ افتادم و بقیه درس‌ها هم غیر از ریاضی و زبان نمره قابل قبولی نگرفتم و معدلم شد ۱۴! عوضش یه آکواریوم داشتم حاوی بیش از ۳۰۰ ماهی گوپی : ) این ماهی‌هام دسته‌ای اینور و اونور می‌رفتن و می‌رقصیدن و من هم غم این نمره‌ها ره فراموش می‌کردم.اما زهی خیال باطل.این تو بمیری از اون تو بمیری‌ها نبود. از یک طرف بخاطر پولی که بابام به زحمت در میاورد و میداد برای دبیرستان غیرانتفاعی و از طرف دیگه اینکه برای اولین بار باید می‌رفتم برای امتحان شهریور داشت مغزم ره میترکوند.در کنار اینا باید تابستون تو زمین کشاورزی هم کمک میکردم. اون شهریور امتحان اقتصاد ره دادم و این بار هر دو طرف برگه ره نوشتم! و قبول شدم. خونواده‌م حمید بنده خدا ره باعث و بانی بدبختی بچه‌شون می‌دونستن. حالا انگار که بچه‌شون پرفسور بوده قبل از رفتن به این دبیرستان و الان اینجوری شده! واقعیت اینه که از درس خوندن هم خوشم نمیومد.از دبیرستان علامه حلّی یه خاطره دیگه هم دارم. من طبق اخلاقیات بچه روستاییم همیشه نیم ساعت قبل از اینکه یارو بیاد در مدرسه ره باز کنه، پشت در نشسته بودم. یه بار رسیدم دم در، دیدم یا خدا! رو در و دیوار مدرسه و تو خیابون رو آسفالت و همه جا فحش خواهر و مادر به مدیر و ناظم و خود آقا علامه حلّی نوشتن. مثلاً بزرگ و پررنگ وسط خیابون با گچ نوشته بودن علی کلید و کس. علی کلید ناظم مدرسه بود. یا رو در با رنگ نوشته بودن علامه خلّی (بیچاره علامه حلی چیکار کرده بود مگه) و رو تابلو مدرسه رو «ح» حلی نقطه گذاشته بودن. فحش به مادر مدیر داده بودن و الی آخر. خلاصه که پر بود!یارو بابای مدرسه اومد. اسمش حسن بود. واس اونم فحش نوشته بودن رو دیوار. نوشته بودن حسن خایه‌مال که البته این یکی واقعاً برازنده‌ش بود. حسن دید فقط من اونجا وایسادم.گفت: کی اینکارو کرده؟ تو نوشتی؟گفتم: برو خدا پدرتو بیامرزه. کسخل (اینو تو دلم گفتم)، آره من نوشتم بعدشم وایسادم تو بیای درو وا کنی بریم سر کلاس!درو وا کرد رفتیم تو. دیدیم همه سیمای برق از سقف کشیده شدن بیرون، پنکه سقفی‌ها همه کج و کوله شدن. اصلا بگاااا. با اینکه مشخص بود که کار من نیست، همون آقای حسن خایه‌مال من ره بزور برد در دفتر نگه داشت تا علی کلید بیاد مثلا منو استنطاق کنه. که بعد از یه ساعت کسشر گفتن بی خیال ما شدن. هفته بعدش یکی از بچه‌های کلاس سوم ره هی اینور اونور کردن و هی از این و اون سوال پرسیدن و به این نتیجه رسیدن که کار اون بوده و از مدرسه اخراجش کردن. البته ما هم نفهمیدیم کار کی بود. و آیا کار اون پسره بود یا نه؟ ولی خب بهرحال باعث شد یه روز ما تعطیل بشیم بریم خونه.خلاصه، خونواده که همه چی ره از چشم حمید دیدن، مدرسه من ره عوض کردن. از علامه حلّی رفتیم یه کوچه بالاتر، دبیرستان دکتر حسابی (اینم به حساب مدرسه تهرانش نذارین). حمید هم تو همون مدرسه قبلی موند. تنها راه ارتباطی ما تلفن بود که هر بار حمید زنگ زد ننه بابام گفتن خلیل نیست و نشد بهش بگم که کجا می‌تونیم همدیگه ره ببینیم و الان کجام. نمیدونم چرا ولی با اینکه مدرسه من و حمید یه کوچه با هم اختلاف داشت ولی دیگه خیلی کم و در حد سالی ۲ بار دیدمش. حتی اون یاروی آکواریومی هم ازش خبری نداشت. ولی چند باری که دیدمش متوجه شدم بچه شرّهای مدرسه که ماها ازشون می‌ترسیدیم شده بودن نوچه‌های حمید!آکواریوم من روی یه میز کنار در ورودی خونه بود. یه شب خواب بودیم یهو یه صدایی مثل موج دریا اومد و یهو دیدم بابام برقو روشن کرده می‌گه حاج خانم! حاج خانم! خلیل! بیاین آکواریوم شکسته. رفتم دیدم کف هال پره آبه و ماهی‌ها رو فرش. با ملاقه شروع کردیم به جمع کردن ماهیا! من اشک می‌ریختم و ماهیا رو از رو فرش با ملاقه می‌ریختم تو قابلمه. فرداش فهمیدیم مامانم از بیرون اومده کلید ره انداخته رو میز، کنار آکواریوم و یه خال کوچیک روی شیشه کناری آکواریوم تا صبح تبدیل شده به یه ترک و شالاپ. از حدود ۵۰۰ تا ماهی نازنینم فقط ۲۵۰ تا ایناش موندن. همه ره فروختم. آکواریوم هم رفت گوشه انبار.مامانم با اینکه ماهی دوست داشت و کلی بهم دلداری داد بابت آکواریوم و ازم عذرخواهی کرد ولی گفت چه بهتر. حداقل به درست می‌رسی! ترم اول سال دوم دبیرستان با معدل ۱۷ گذشت و خونواده کمی خوشحال از این موضوع گفتن همین روال ره ادامه می‌دیم. آکواریوم بی آکواریوم و فقط درس!توی دبیرستان جدید هم نتونستم دوست زیادی پیدا کنم. یک سری دوست بودن دوستان گل کوچیک بودن. فقط در حد فوتبال توی مدرسه باهاشون دوست بودم. فقط هم نیمکتیم بود که بخاطر اینکه فامیلیمون با یه حرف شروع می‌شد و کنار هم بودیم، با هم رفیق شده بودیم. اینم قانون کسشر اینا بود. چیدن میزها بر اساس حروف الفبا! کسخلا.اسم هم‌نیمکتی و می‌شه گفت دوست جدیدم سهیل بود. سهیل همچی هیکلی و بلندتر از من بود (اصولا اون زمان هر کسی از من بلندتر بود. من تو پیش دانشگاهی یهو هورمون رشدم ترکید و قدّم ۲ برابر شد!) سهیل موهاش ره ژل کتیرا می‌زد. ریش و سیبیلش ره هفته‌ای دو بار تیغ می‌زد و از همه مهم‌تر دوست دختر داشت! در مقابل، من سال دوم دبیرستان موهام عین پشم گوسفند فرفری و بهتر بگم وزوزی، با جوش‌های فراوان بلوغ روی صورت، لاغر با دماغی بیرون زده و هر سایز لباسی که می‌پوشیدم به تنم زار می‌زد. انگار سایز من تعریف نشده بود توی صنعت مد و دوخت و دوز. لنگ‌هام و دست‌هام دراز بود ولی دور کمرم بیست سانت!سهیل سعی کرد بهم دختر بازی یاد بده که موفق نشد. ولی خب پایه هر روز فرار از مدرسه هم شده بودیم. هر روز از روی دیوار پشتی فرار می‌کردیم و می‌رفتیم کلوپ نزدیک مدرسه و با این و اون فوتبال و تیکن شرطی می‌زدیم. سهیل سعی کرد کمی باکلاس‌ترم کنه و چندبار من ره برد سالن بیلیارد که خب افاقه‌ای نکرد و فقط سیگار کشیدن ره از اون سالن به یادگار دارم (که البته الان نزدیک به ۲ ماهه ترک کردم)مدرسه ما یه ناظم به اسم عابدینی داشت. آدم فیلمی بود. اون زمانا که جوونا یکمی ترسشون ریخته بود و دختر بازی و ژل کتیرا به کله زدن تازه مد شده بود، این ناظم ما کله بچه‌ها ره پای شیر آب می‌شست و حوله آبدارخونه ره می‌داد تا باهاش کله‌شون رو خشک کنن. ناظم مدرسه هر روز بدون سوال و جواب، به من و سهیل با دست اشاره می‌کرد که یعنی شما دو تا از صف برید بیرون و دم در وایسین تا بعد از صبحگاه بیام سراغتون. هر روز هم من و سهیل می‌گفتیم آقا عابدینی گوه خوردیم و چارتا با خطکش و فلان می‌زد و می‌فرستادمون سر کلاس.خلاصه هر بار از مدرسه فرار می‌کردیم و با بچه پولدارای کلوپ شرطی بازی می‌کردیم، نه فقط سر پول میز، که سر پول بیشتر روی هر بازی. همون پول‌ها رو پس انداز می‌کردم که بتونم یه آکواریوم دیگه راه بندازم. یک بار در حال پریدن از روی دیوار مدرسه بودیم. سهیل چون قدش از من بلندتر بود همیشه قلاب می‌گرفت و اول من می‌رفتم روی دیوار و خودش پشت سر من میومد. از دیوار که اومد پایین دیدم یه لنگه کفشش نیست. سهیل داد می‌زد آقا عابدینی کفشمو بندازین تو رو خدا. فهمیدم که ناظم مدرسه پای سهیل ره لحظه آخر گرفته و کفشش مونده دست ناظم! هر چی خایه‌مالی ناظم رو کردیم فایده نداشت. می‌گفت برو از در حیاط بیا کفشت رو بگیر که خب مشخص بود که قراره چه بلایی سرش بیاد. من صدام در نمیومد که یوقت نفهمه منم هستم که ناظم از اونور دیوار داد زد به اون خلیل فلان فلان شده هم بگو می‌دونم تو هم اونور دیواری به نفعتونه هر دو تاتون بیاین تو! که نرفتیم و بخاطر این فرار از مدرسه با پرونده زیر بغل فرستادنمون خونه. یک هفته بعد با والدین رفتیم و ضمن تحقیر مفصل دوباره حاضر شدن ما رو قبول کنن. لینک به ادامه داستان Khalil.OghabKhalil.OghabFri, 02 Aug 2019 10:26:22 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/ستواندوم-وظیفه-خلیل-راستاپور-در-پادگان-قسمت-سوّم-epwkkodq9daqلینک به داستان قبلیمن تو دوران سربازی متوجه شدم که به فوق لیسانس‌ها از طرف بنیاد پخمگان پروژه می‌دن و می‌تونی با پروژه کسری خدمت بگیری. ولی مشکل من با این قسمت این بود که فرمانده‌م با من لج کرده بود و بهم مرخصی ساعتی هم نمی‌داد که برم بیرون! هر روز هم تا ۵ عصر نگه‌م می‌داشت. کادری‌های پادگان خودشون بخاطر اضافه کاری وامیستادن و حق نداشتن که سربازا ره نگه دارن ولی اینا من ره هر روز تا ۵ عصر نگه می‌داشت. از اون روزی که اینجوری دعوامون شد از جارو کشیدن کف سوله بگیر تا جابجا کردن بار و شستن رادار با بنزین و همه کار کردم. همه کاااار. تنها راه حل برای مرخصی مریضی بود. یه دندون عقلم ره همینجوری بدون اینکه چیزی شده باشه یا دردی داشته باشم کشیدم چون ۳ روز مرخصی داشت! ای بر پدرشون لعنت که چقدر خار و خفیف شدیم تو اون پادگان که واسه انجام کارهای اداری گرفتن پروژه مجبور شدم اینکار ره بکنم!بزور یه پروژه گرفتم و چند ماه بعدش ۷۰ صفحه نوشتم و عین یه پایان نامه ارشد ۵ جلد صحافی شده تحویلشون دادم. استاد راهنما و مشاور داشتم. یعنی نمی‌دونستن الکترونیک با کدوم ک نوشته ‌میشه. پول همینا رو هم نداشتم. تو دوره سربازی ۲ تا پایان نامه ارشد انجام دادم و یکم پول گیرم اومد. باید این پروژه ره برای چند نفر تو پادگان قصر فیروزه ۱ ارائه می‌دادم. یه بار دیگه دندون عقل دوم رو هم کشیدم و با ۳ روز مرخصیش تونستم برم این پروژه ره برای ۷-۸ نفر که با دهن باز به من نگاه می‌کردن، توضیح بدم. اونجا برام ۶ ماه کسری خدمت نوشتن و باید میبردم بنیاد پخمگان که ارزیابی بشه.یه یارویی با قد متوسط، موی جو گندمی، ریش بلند، پیشانی با سوختگی جای مهر، تسبیج به دست و دمپایی لخ لخ کنان وارد اتاق شد. ازم پرسید پروژه‌ت چند صفحه‌ست؟ (یعنی حتی بازش نکرد خودش ببینه. از من پرسید!) گفتم ۷۰ صفحه. گفت چقدرش ترجمه‌ست؟ گفتم نصفش. گفت می‌شه ۴ ماه کسری! یعنی در عرض ۱۰ ثانیه یه پروژه‌ای که من ۳ماه نوشته بودمش ره اینجوری ارزیابی کرد و گفت برو نامه‌ش ره از فلانی بگیر.همین!یکی از بدترین چیزهای پادگان نگهبانی بود. ما ماهی دو شب نگهبان بودیم. اوایل چندبار افسر جانشین پاسدارخونه بودیم ولی از وقتی تعداد سربازهای وظیفه درجه‌دار زیاد شد ما هم باید مثل پاسدارهای دیگه پاس شب می‌دادیم. ۴ ساعت خواب ۲ ساعت پست. بدترین وضعیت رو بین همه سربازهای پادگان سربازهای صفر بدبخت پاسدارخونه داشتتن. مثل سگ باهاشون برخورد می‌کردن! غذای پادگان هر چی میموند ره میاوردن برای این بدبخت‌ها. مثلا اون آب ته مونده مرغ ره با برنج قاطی می‌کردن و یه چیز قرمز شل می‌دادن به سربازا!همه روی پوتین‌ها و کلاهاشون نقطه نقطه با لاک غلط‌گیر تعداد ماه‌های خدمتشون که گذشته بود ره علامت زده بودن. خدمت بالاهاشون می‌شدن پاس بخش و خودشون هم به خودشون رحم نمی‌کردن. دهن هم رو سرویس می‌کردن. همون سال یه مورد خودکشی بُرجَک هم داشتن. خیلی بد بود اون پاسدارخونه.یه دری بود وسط بیابونای اون پادگان که سگ هم ازش رد نمی‌شد. در واقع در نبود، یه جایی بود که جاده از وسط فنس رد می‌شد می‌رفت اونور فنس. همین! به ما سربازهای وظیفه درجه دار یه سرنیزه می‌دادن می‌گفتن از این در نگهبانی بدین!! یا یه جا بود که باید از پارکینگ بولدوزرا نگهبانی میدادی! من هر شبی که نگهبان بودم، یه بسته فروردین رو می‌کشیدم. کنار این در که باید ازش نگهبانی می‌دادیم، یه سنگ بزرگی بود که من می‌رفتم رو همون سنگ می‌خوابیدم. به جان خودم اگر اینا یه درصد بدونن از کسی که مهندسه و بدردشون می‌خوره کجا باید استفاده کنن.بعد از اون دعوایی که با فرمانده شد، و بعد از اون کارهای کسشری که بهم داد. گفت این کتاب چی چیَک رادار ره بگیر ترجمه کن. یه کامپیوتر بهم داد کل این کتاب ۷۰۰ صفحه‌ای ره کپی پیست کردم تو بابیلون ترجمه‌ش ره واسشون نوشتم. یعنی خودمم نمی‌فهمیدم چی نوشتم!برگه کسری خدمتم رو بردم گذاشتم روی میز فرمانده. گفت: این چیه؟گفتم: کسری خدمت دارم.گفت: اگر مال بسیجه که تو به قیافه‌ت نمی‌خوره بسیجی باشی و مطمئنم جعل سند کردی و می‌ندازمت زندان.گفتم: پروژه بنیاد پخمگانه. با حساب این برگه من الان ۱۵ روزم اضافه خدمت کردم.گفت: تو با این برگه هم هنوز باید خدمت کنی. اون همه اضافه خدمتی که برات زدم تموم نشده هنوز.گفتم: میتونی استعلام بگیری. تموم شده و با همه اونا الانم ۱۵ روز اضافه خدمت کردم.منشی ره صدا زد گفت ۲ هفته بازداشتگاه بنویس برای راستاپور!!!گفتم بازداشتگاهِ چی؟ چی می‌گین شماها؟گفت:همین که من می‌گم. تو بدون اطلاع فرمانده‌ت رفتی پروژه گرفتی.من چرا در جریان نبودم!رفتم اتاق فرمانده پادگان. با رییس دفتر فرمانده صحبت کردم. گفت چی شده؟ مشکلم ره گفتم. دیوث بجای اینکه من ره بفرسته پیش فرمانده پادگان رفت زنگ زد به فرمانده قسمتم! به فرمانده گفته بود بیا سربازت اومده اینجا زیرآبت ره بزنه!!!!! عه عه عه! فرمانده‌م اومد تو همون راهرو یقه‌م ره گرفت هُلم داد سمت راه پله که بیا بریم تو سوله باید بری بازداشتگاه! خوردم زمین و سرم خورد به میله راه پله. بازرس پادگان هم همون لحظه چایی بدست داشت رد می‌شد. بازرسه مازندرانی بود. شروع کردم به مازنی بهش گفتم که این یارو دهن ما ره سرویس کرده و اینا. به فرمانده‌م گفت: شما به چه حقی سرباز ره هل دادی؟‌ فرمانده‌م خایه فنگ شد ول برای اینکه کم نیاره با همون صورت سرخ شده گفت: از دستور سرپیچی کرده اومده اینجا و بعد رفت.بازرسه من ره برد تو دفترش گفت: خوب کردی دست به فرمانده‌ت نزدی.گفتم:من عمرا این کار ره بکنم. دردسرِ دِمبال نَگِردِمبِه.گفت: من چون خودم دیدم که درگیری فیزیکی باهات داشته میتونم برات یه نامه بنویسم بری ازش شاکی بشی. ولی چون آخر خدمتته بیا بریم پیش فرمانده پادگان و بی‌خیال شو و برو.من ره برد پیش فرمانده پادگان و بهش همه چیز ره گفتم و به فرمانده‌م زنگ زد گفت برگه ترخیص راستاپور ره امضا کنین. ایشون خدمتش تمام شده. رفتم تو سوله دیدم برگه ترخص ره امضا کرده و برای اینکه با من روبرو نشه داده به یکی از سربازای وضیفه بده بهم. برگه ترخیص ره گرفتم و شروع کردم به جمع کردن امضاها. ۳ روز مونده بود به عید. یعنی دهنی ازم سرویس شد تا این امضاها ره جمع کنیم که خدا می‌دونه. این رفته بود بشاشه، اون رفته بود برینه، اون یکی رفته بود ..... اصلا نا امید بودم که بتونم عید ره خونه‌مون باشم.یه سرباز صفر داشت سوله ما اسمش جواد بود. بچه اطراف قوچان بود. تَل‌باز حرفه‌ای! روزی ۲۰ تا چایی می‌خورد و ۲۰ تا چایی هم واسه من میاورد. دهن من ره سرویس کرده بود. هی نعشه می‌کرد میومد می‌نشست وَرِ دل من شروع به درد و دل کردن. جواد ره روز ترخیص در پادگان دیدم. پوتیناش سوراخ بود. پوتینام ره باهاش عوض کردم راهی خونه شدم. اون یه ساعتی که پوتینای جواد تو پام بود من حتی نمی‌تونستم باهاشون راه برم. نمیدونم اون چجوری با اینا سر می‌کرد! خلاصه که شبش راه افتادم به سمت شمال و عید رو هم پیش خونواده بودم : ]لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabTue, 23 Jul 2019 05:42:05 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/ستواندوم-وظیفه-خلیل-راستاپور-در-پادگان-قسمت-دوّم-jes5fzegwngtلینک به داستان قبلیمن هر روز صبح ساعت ۵:۳۰ بیدار می‌شدم تا به اولین مترو که ساعت ۵:۴۲ دقیقه از اون ایستگاه نزدیک ما رد می‌شد، برسم. یعنی در واقع دکمه‌های لباسم و بندهای پوتینم ره تو مترو می‌بستم (بدون اغراق و جدی). البته زیرپوش داشتم. البته فقط من اینجوری نبودم. همه سربازا همین بودن. یه خط مترو عوض می‌کردم و ایستگاه نبرد پیاده می‌شدم. از اونجا اگر اتوبوس به موقع می‌رسید (که احتمالش ۱ در ۱۰۰۰ بود) با اتوبوس می‌رفتیم سمت پادگان. اگر نه باید تاکسی می‌گرفتیم. اون ساعت خروجی ایستگاه نبرد، قدم ورمی‌داشتی روی یه سرباز رو لگد می‌کردی!برای تاکسی گرفتن از ایستگاه نبرد باید دستگیره تاکسی ره تو سرعت ۶۰ تا می‌گرفتی و باهاش یه ۵۰۰-۶۰۰ متر پرواز می‌کردی تا بتونی بشینی توش. وگرنه دیر می‌رسیدی پادگان و دژبانی راهت نمی‌داد. از این مرحله که رد می‌شدی. ورودی دژبانی بود. به ماها که درجه دار بودیم مثلا کمتر گیر می‌دادن. من یه گوشی n95 داشتم که اون اوایل هر روز با خودم می‌بردم و برمی‌گردوندم. ولی خیلی ریسکی بود. توی یه پوتینم سیگار و فندکم بود. توی یه پوتین دیگه گوشیم. یکی دو بار هم ازم گرفتن که با ۲-۳ روز اضافه خدمت بی خیالم شدن. بعضی اوقاتم که خیلی دیگه کون گشادیم می‌شد همرو می‌ذاشتم زیر کلاه روی سرم. بعدها یه گوشی از این نوکیا قدیمیا بردم گذاشتم تو پادگان و هر روز سیم کارتم رو با خودم میبردم و میاوردم. این حالت یه بدی داشت که تو راه گوشی نداشتی و اگر خونه می‌رسیدم و کسی نبود یا کلید نداشتم و این چیزا به گا می‌رفتم.خلاصه، تازه می‌رسیدیم در ورودی پادگان و همونجور که گفتم تا قسمت ما ۴ کیلومتر راه بود. اگر زود می‌رسیدی که پیاده گز می‌کردی ولی معمولا عین این بدبختا باید بعد از دژبانی وامیستادیم یه ماشین بیاد اگر واسمون نگه داره که ما رو هم تا در قسمتمون ببره. پشت وانت، روی تریلی تراکتور، همه جور. هنوز تموم نشده! تازه می‌رسیدی در دژبانی قسمتمون. قسمت ما چون جهاد بود اکثر سربازا لیسانس و فوق لیسانس بودن. یه یارو کادری تو این دژبانی بود از اونجا رد می‌شدی باید وامیستادی واسش پا می‌کوبیدی و احترام می‌ذاشتی تا بذاره بری! فقط چون خودش بعد از ۲۰ سال خدمت هنوز استوار بود! از این مرحله سرکار استوار گوزپور که رد می‌شدی اگر به موقع رسیده بودی به سوله غیبت نمی‌خوردی. ولی اگر به موقع نمی‌رسیدی و ۱۰ دقیقه قبلش هم برگه حضور ره رد می‌کردن برات غیبت و اضافه خدمت می‌زدن. اون روز رو هم باید می‌موندی با اینکه غیبت خورده بودی!البته بعدها راه‌های فرار ره یاد گرفتیم. مثلا روزهای زوج هر روز صبح ۲ساعت حق ورزش داشتیم که ما همه ره با عنوان ورزش می‌خوابیدیم تو خونه. یکمی سخت بود وارد پادگان شدن بخاطر دژبانی که به بهانه‌های مختلف وارد می‌شدیم. روزهای ۵شنبه صبح هم زیارت عاشورا بود. که ما فقط سر صبحونه می‌رسیدیم. یکمی هم گذشت با این ستوانسوم کادری که مسئول رد کردن لیست حضور بود کمی رفاقت کردیم و مثلا بهش مسیج می‌دادیم که من تو راهم اسم ره رد کن بگو رفته صبحونه بخره و از این جور چیزا. تنها چیزی که توی پادگان همیشه براه بود همین صبحونه بود. روزی ۳ ساعت اول صبح همه درگیر صبحونه بودن!قسمت ما یه سوله بود که ۶ نفر کادری داشت. قسمت مخابرات و رادار بود. همون جهاد خراب شده قسمت الکترونیک هم داشت ولی منی که ارشد الکترونیک داشتم ره انداخته بودن قسمت مخابرات. چرا؟ چون فرمانده اون قسمت موقع تقسیم سربازای جدید زودتر از فرمانده سوله الکترونیک رسیده بود! انگار گوسفندیم ما.۲ تا خوبی داشت سوله ما. یکی اینکه همه مهندس بودن و مجبور نبودی بقیه ره جناب سروان صدا بزنی. همه بهم دیگه می‌گفتن مهندس. و دوم اینکه خودِ کادری‌ها ۴ تاشون سیگاری بودن و روی پشت بوم زیرسیگاری داشتیم و مجبور نبودیم برای سیگار کشیدن بریم تو محوطه و دنبالِ سوراخ سومبه بگردی.سوله چُسکی ما با ۶ نفر کادری و ۶ تا سرباز وظیفه، هم فرمانده داشت و هم جانشین فرمانده! فرمانده ۱ سال از من بزرگتر بود و لیسانس مخابرات داشت و جانشین فرمانده هم ۱ سال از من کوچکتر و داشت فوق لیسانس مخابرات غیر حضوری علم و صنعت می‌خوند. بقیه هم که از دم از من کوچکتر بودن. خر عیسی!من اون موقع از بی پولی مفرط رنج می‌بردم و سیگار فروردین می‌کشیدم. خدا رو شکر بقیه همه وینستون و کنت و این چیزا می‌کشیدن و حتی سیگار کم میاوردنم از من سیگار نمی‌گرفتن. قسمت رادار یه سوله ۱۵۰ در ۱۵۰ متری بود که تهش یه ساختمون کوچک ۲ طبقه با ۴تا اتاق تو هر طبقه بود. همون روز اول فرمانده من ره برد تو اتاقش و هی مهندس مهندس چسبوند در کونم که بتونه کار و بار بندازه گردنم که تیرش به سنگ خورد. هر چی گفت، گفتم ولا من الکترونیکی‌ام اینایی که می‌گین مخابراتیه. من اصلا نمی‌دونم چی هست! هی می‌گفت مهندس برق که هستی!بزور می‌خواست بکنه تو پاچه‌م!اینا یه سری رَک (همونایی که دید دید می‌کنه و یه ماسماسکی روی صفحه مانیتورش می‌چرخه و چند تا نقطه نشون می‌ده) درست می‌کردن می‌فرستادن قسمت‌های رادار شهرستانا. درست که چه عرض کنم. همه چی آماده بود، اینا فقط مونتاژ می‌کردن. اینام که چه عرض کنم، ما سربازا مونتاژ می‌کردیم در واقع! اگر سوالتون اینه که پس اونا چیکار می‌کردن باید عرض کنم که هِچّی! سوله یه بخاری از این مسجدی‌ها داشت. اینا هی دورش می‌نشستن چایی می‌خوردن و ما ره نگاه می‌کردن که کار می‌کنیم یا نه! همه کامپیوترا ره ما اسمبل می‌کردیم و برنامه‌های آماده ره می‌ریختیم روش و تست می‌کردیم! این کارهای کامپیوتری که ۲ ماهه تموم شد و تحویل دادیم همرو، اینا یه سری پروژه گرفتن که یه رادار که از معمر قذّافی تو دوره شاه به ارتش ایران داده بودن ره راه بندازن. شروع کردن گیر دادن به من که تو ارشد خوندی و برقی هستی و باید فلان کار ره بکنی. گفتم چیزی که بلد نیستم ره دست نمی‌زنم!یه بار انقدر ریدن تو اعصابم که گفتم ببین مهندس من پول دادم پایان نامه ارشدم ره برام نوشتن. از یه همچین مهندسی چه انتظاری داری؟ اصلا الکترونیکم بود من بلد نیستم. سرخ شد و یهو عصبانی شد. یه نامه زد واسم ۲ هفته اضافه خدمت نوشت! ۲ فاکینگ هفتــــــه. البته من راهش ره یاد گرفته بودم. اینجوری بود که هر جایی وارد می‌شدم شروع می‌کردم مازنی صحبت کردن بالاخره یه نفر تو اون قسمت پیدا می‌شد که می‌گفت عه همشهری! تو نیروی انسانی هم یکی از جاهاییه که حتما باید یه آشنا داشته باشی تا اون آخر همه نامه اضافه خدمت‌هات ره در بیاره پاره کنه.لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabTue, 23 Jul 2019 05:38:26 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/ستواندوم-وظیفه-خلیل-راستاپور-در-پادگان-قسمت-اول-bvq2n8dvlmrhلینک به داستان قبلیقبل از اینکه به خاطرات دوره سربازی پسا آموزشی بپردازیم اجازه بدین چند مورد از دوره آموزشی که جا مونده رو هم خدمتتون عرض کنم. یادمه یه بار تو دوره آموزشی، پشت توالت پادگان با سیگار گرفتنم. جریمه‌م این شد که تا عصر ۱۵۰۰ تا ته سیگار از پشت توالت‌ها جمع کردم! همه دوستداران طبیعت!پادگان سمنان که وسط برّ و بیابون بود تو اسفندماه مثل سیبری بود. سرمای خشک و تخمی! و طبق معمول، شوفاژ آسایشگاه‌ها خراب بود. یکی از قوانین سربازی اینه که باید با لباس خدمت بخوابین، نه زیرپوش و زیرشلواری. ما تو اسفندماه از شدت سرما با کلاه و اُوِر و دستکش و پوتین می‌خوابیدیم! یک مورد بهداشتی دیگه تو دوره آموزشی این بود که هر شب باید جوراب‌هاتون رو می‌شستین و از میله تخت آویزون می‌کردین. ارشد آسایشگاه هم همه جوراب‌ها رو لمس می‌کرد که ببینه حتما خیس باشن و اگر نبود فرداش تنبیه می‌شدین! و بماچه که زود شستین و خشک شده! شده بود بشاشی روش باید خیس می‌بود.یه چیزی شنیده بودن این ارشدهای آسایشگاه و آموزش دهنده‌ها (یه اسم خوبی داشتن این سربازهای قدیمی که آموزش می‌دادن، مع الاسف یادم نیست). یه شب اومدن در قابلمه انداختن وسط آسایشگاه که مثلا اذیت کنن و بخندن به سربازها! چنان صدای تخمی‌ای داشت این در قابلمه که هنوز هم صداش تو گوشمه!! یه شب دیگه که در اتفاقی نادر من پاس شب نداشتم! جانشین فرمانده اومده بوده تو آسایشگاه و از سرباز سر پست پرسیده که از همه شوخ‌تره! این احمق هم نه گذاشته بود و نه برداشته بود گفته بود خلیل راستاپور! من ره یواش بیدار کردن. یکی دیگه رو هم بیدار کردن گفتن یه برنامه‌ای داریم!ما ۲ تا ره بردن تو محوطه و گفتن ما روی این پسره ملافه (میدونم ملحفه‌ست) می‌کشیم و تو داد و بیداد کن وای وای فلانی مرده! من گفتم به سن و سال و سیبیل من یه نگاه بنداز مرد حسابی! این چیه از من می‌خوای. گفتم من انجام نمی‌دم این کار ره. من ره فرستاد با ۲تا سرباز گفت ببرینش بازداشتگاه! ساعت ۲نصف شب! داشت جدی جدی من ره می‌فرستاد بازداشتگاه. تا بیرون از محوطه هم رفتیم دیدم واقعا جدیه. گغنک برگردیم. مثل اینکه چاره‌ای نیست. گفتم باشه انجام می‌دم. فوقش فرداش همه فحشم می‌دن دیگه. بهتر از بازداشتگاهه.رو این یارو ملافه کشیدن منم وسط آسایشگاه رو سر این شروع کردم به موری خوانی شمالی (همون مویه خواندن سر خاک). آآآآآآی بیدار بَبِشین٬ فلانی بَمِرد. آآآآآی نِنا بَمیره ... سر پیری مضحکه خاص و عام شدم. یعنی کاش زمین دهن وا می‌کرد می‌رفتم توش. همه بیدار شدن یکی برق ره روشن کرد و شروع کردن به فحش دادن. ۱ساعت دیگه باید بیدار شیم این چه شوخی‌ایه و فلان که فرمانده گفت برپااا. یکی داد زد ایــــــست و همه سیخ شدن جلو تخت‌ها. (وقتی یه فرمانده میاد تو آسایشگاه، یه نفر باید با ایست کشیدن حضورش ره اعلام کنه)ما ۲ نفرم رفتیم جلو تختمون. فرمانده به من گفت تو برو بخواب. فهمیدم چه نقشه‌ای تو کله‌شه. ۱۰ ثانیه بعد من ره صدا زد بیا پایین. اومدم پایین گفت خب حالا تعریف کن چه خوابی دیدی! این ره شیطان رجیم (پسرخاله‌م) بهم گفته بود. گفتم نخوابیدم که خواب ببینم. گفت عه ببخشید. برو بخواب. با کمی چپ نگاه کردن که یعنی من همسن پدرتم رفتم و همون داستان دوباره. گفت بیا پایین و بگو چی خواب دیدی. گفتم خواب ندیدم. گفت برو دوباره بخواب! باورتون نمی‌شه ولی خب مجبور بودم و رفتم رو تخت و برگشتم ولی دیگه بی‌خیال شد!کارد می‌زدی خونم در نمیومد. غیر از اینکه دلم می‌خواست این یارو ره جر بدم، دلم می‌خواست طالب (همون سربازی که گفته بود خلیل شوخ‌ترین فرد آسایشگاهه) رو هم خفه کنم. فرمانده شروع کرد به شر و ور گفتن و یه سری چرند تحویل ما داد. ما ره آورد وسط آسایشگاه، یه پارچ آب گرفت و از جلوی یقه اون پسره که نقش جسد ره بازی کرده بود آب ریخت تو یقه‌ش! همه خندیدن! عه عه عه٬الدنگ این چه کاریه خب! اومد سمت من! قیافه بی نهایت جدی و خشمگین من ره دید و فهمید اگر اینکار ره بکنه احتمال اینکه همونجا دهنش ره سرویس کنم خیلی زیاده. یه نگاهی به قیافه من کرد و گفت همه برن روی تخت‌هاشون. همه خوابیدیم و فرداش دهن طالب ره سرویس کردم. خب اجازه بدین بصورت کاملا رسمی وارد قسمت پادگان بشیم.امریه‌ها ره دادن بهمون و یه سری اتوبوس با تقسیم بندی شمال و اصفهان و تهران و فلان اومدن که ما ره ببرن. مرخصی پایان دوره آموزشی یه چیزی حدود یه هفته بود. یادتونه گفتم کادری‌های پادگان مسافرکشی می‌کردن؟ همونا اگه کسی با ماشین خودش میومد، چهار چرخش ره تو پارکینگ پنچر می‌کردن! ۲ نفر از آسایشگاه ما ماشنی شخصی آورده بودن که هر ۴تا چرخشون رو پنچر کرده بودن.دوره آموزشی یک آدم سیاهِ لاغرِ دیلاقِ کچل با ریشی که به دلیل ممنوعیت بردن تیغ به داخل پادگان اجتناب ناپذیر بود، یک گل‌مُژه روی چشم ناشی از آلودگی آسایشگاه، لب ترک خورده از سرمای کویر و روحیه و اعصابی بسیار تخمی رو تحویل خانواده من داد. هنوز هم اشک‌های اون روز مادرم رو خوب یادمه. یک هفته مرخصی تموم شد و با ۳ نفر دیگه از هم خدمتی‌های همشهری که امریه‌شون تهران بود با اتوبوس راه افتادیم سمت تهران. این بار لباس سربازی ره پوشیدیم هممون. من و یه پسر دیگه که عمران خونده بود امریه‌هامون مال جهاد خودکفایی پدافند هوایی ارتش بود.پادگان اصلی پدافند هوایی، قصر فیروزه ۱ بود. ما رفتیم اونجا و بهمون گفتن که شما باید برین قصر فیروزه ۲، جهاد خودکفایی اونجاست. امریه به دست رفتیم خدمت جناب سرگرد الدنگ‌زاده که از قسمت اول معرف حضورتون هستن. گفت برین کارهای آسایشگاه و کارت و اینا ره بکنین بعد بیاین اینجا. من از قبل با چند تا از دوستام که تهران کار می‌کردن و خونه مجردی داشتن٬ هماهنگ کرده بودم که برم پیش اونا بمونم. ولی محض اینکه ببینم آسایشگاه چطوریه با اون پسره رفتم. از در اصلی پادگان تا قسمت جهاد خودکفایی ۴ کیلومتر راه بود. از اونجا تا آسایشگاه هم ۱ کیلومتر راه بود. این قصر فیروزه ۲، دو تا قسمت بود. یک قسمت خونه‌های سازمانی ارتش بود و پادگان. چند وقت بعد از اینکه ما رسیدیم اونجا، ما رو عین جزامی‌ها با فنس از قسمت خونه‌های سازمانی جدا کردن! و حق نداشتیم بریم اون طرف فنس. بخاطر همین حرکت، راه جهاد و آسایشگاه به بیرون خیلی طولانی شده بود.خلاصه، رسیدیم آسایشگاه. یه سالن با حدود ۷۰ تا تخت ۲ طبقه. یعنی هیچ جایی برا نشستن یا چی دیگه نداشت. عین همون دوره آموزشی بود. با یه تلوزیون ۲۱ اینچ کسشر. و یه سری کمد کوچک واسه سربازا. هِچّی نداشت. هِچّی! مکانی بسیار مستعد جهت افسردگی و حتی خودکشی! دیوار پشت آسایشگاه حدود ۴ متر ارتفاعش بود. سربازا روی جِرز دیوار عین نردبون چند تا آجر ره کنده بودن که بتونن از روش برن بیرون. چرا؟ چون هم در خروجی دور بود و هم اینکه شما با لباس شخصی نمی‌تونستی از پادگان خارج بشی!!! اینام برای بیرون رفتن از این دیوار استفاده می‌کردن. ماجرا وقتی وحشتناک می‌شه که بهتون بگم اون طرف دیوار ارتفاعش تا سطح زمین ۵ متر بود و سربازا این ارتفاع رو می‌پریدن! تو همون مدتی که من سرباز بودم، از سربازای تو جهاد خودکفایی ۳مورد شکستگی پا داشتیم! یعنی بقیه سربازا هم بودن که من مطلع نیستم. به هر صورت فقط می‌شه شاشید تو این سیستمشون.از اونجاییکه روی شانس من سگِ مبتلا به استمناء پیشرفته شاشیده، خونه دوستای من غرب تهران بود و پادگان من شرق تهران! تنها شانسی که داشتم این بود که در خونه تو مترو باز می‌شده. یعنی گاهی فرشنده‌های مترو میومدن در می‌زدن که ازشون عروسک اسپایدرمن چسبونکی روی شیشه بخریم.لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabMon, 22 Jul 2019 12:02:54 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/کاهو-بَرِّه-قسمت-دوّم-xe93z4n8h5kwلینک به داستان قبلیهمون اول مسابقه رسیدیم و تا جمعیت هنوز جمع نشده بودن ما داشتیم کاهو می‌فروختیم که یهو سید محمود (مربی یا همون ریش سفید و بزرگتر تیم روستای ما) اومد سمت تریلی و به پییَرم گفت: به خلیل بوگو لخت بشه. ممد پسر فلانی نیامده.به پییَرم گفتم: چی مگه سید محمود؟ لختِ چی بشم؟گفت:مگه لخت شو هم سن و سال ته کم دارن.یه توضیحی بدم اینجا. تو شمال اصل بر اینه که هر کسی وقتی بدنیا میاد بصورت غریزی یه سری فنون کشتی ره بلده. برای مثالوقتی شما تو شمال بدنیا میای به صورت غریزی فنّ کمر ره بلدی. اصلا تو شمال دعوا با مشت و لگد و کف گرگی و کله زدن شروع نمی‌شه. با فنَ کمر و کول انداز و لنگ و سالتو شروع می‌شه. خلاصه اگر تو شمال دعواتون شد کسی یقه‌تون ره گرفت یا دستش رفت زیر کتفتون یا کمرتون ره گرفت مطمئنا در کمتر از ۵۰ صدم ثانیه با کمر یا گردن می‌خورین زمین.القصه، سید محمود به پییَرم گفت به خلیل بوگو لخت بشه. یه باشگاه کشتی هم رفته بودم من چند سالی ولی تاحالا کشتی شال نگرفته بودم. ۳-۴ سال فقط کاهو می‌فروختم و همه فنونش ره دیده بودم و روش شال گرفتن رو هم بلد بودم. ولی مشکل این بود که خجالت می‌کشیدم. بهرحال راضی شدم که برم وسط. لخت شدم و رفتم سمت کشتی‌گیرهای روستامون. حالا لخت شدن چی بود مگه. دمپایی ره کندم، پاچه‌های شلوارم ره دادم بالا و گرم کن ورزشی که تنم بود هم در آوردم. همین. سید محمود گفت. برو یکمی کششی برو و گرم کن بعد از محسن پسر حاج مرتضی نوبت توئه.هر کسی از هر تیمی می‌باخت، نفر وزن بعدی جایگزینش می‌شد. محسن با کمر خورد زمین و باخت. نفر بعدی من بودم و باید با کسی کشتی می‌گرفتم که محسن بهش باخته بود. هر کسی تا جایی کشتی می‌گرفت که ببازه. یعنی اولش شاید با هم وزن خودت کشتی می‌گرفتی ولی ممکن بود که نفر بعدی وزنش بیشتر باشه.اولین باری که سید محمود زد پشت کمرم و گفت «ماشالا پسر برو» هنوز توی مغزمه. هر قدمی که ورمی‌داشتم یه نگاهی به دور و ورم می‌کردم و جمعیت ره می‌دیدم و می‌گفتم یاااا خدا، چه گهی خوردم. هر قدم لرزش پاهام نسبت به قدم قبلی بیشتر می‌شد. انقدر هم کاهو خورده بودم که شاشم داشت می‌ریخت. در مورد هر ثانیه از اون لحظات و هر قدمی که ورداشتم تا برسم وسط میدون خاکی و شال بندازم دور پا و کمرم و اولین کشتی رو شروع کنم می‌تونم تا صبح بنویسم.من رسیدم وسط میدون. یارو یه شال بهم داد. من یه نگاهی به دور تا دورم کردم و دیدم ملت سیبیل به سیبیل نشستن و تخمه می‌شکنن و کاهو می‌خورن و ما ها ره تماشا می‌کنن. البته فقط ما نبودیم. میدون بزرگ بود و ۳-۴ تا کشتی همزمان انجام می‌شد. من و حریف دست انداختیم و شال همدیگه ره محکم گرفتیم و داور ماور که نداشت درسترمون. یارو به هر دو می‌گفت: حلّه؟ (یعنی شال ره باب میلیتون گرفتین توی دستتون؟) و اگر واقعا راحت نبود شال توی دستت می‌گفتی نه و مسابقه شروع نمی‌شد تا وقتی که شال باب میلت باشه. بعد از اینکه هر دو می‌گفتن حلّه، یارو می‌زد پشت کمر دو طرف و می‌گفت سوتّه. و این شروع کشتی بود. حریف من از من کمی سبک‌تر بود. کشتی که شروع شد، من بدون اینکه فکر کنم فقط بلندش کردم و چند قدم سریع ورداشتم و پاهام ره به روش لنگ کردن گذاشتم و با کمر زدمش زمین.وقتی بلند شدم نفس نفس می‌زدم و یه چند نفری دور و ورمون که نزدیک به ما بودن دست زدن برام و یارو دستم ره بعنوان برنده بالا برد. احساس اون یارو گلادیاتورهای توی آرِنای رُم ره داشتم. یه جوری به خودم می‌بالیدم که انگار رستم دستان ره زمین زده بودم. همینجوری به حالت دست باز داشتم می‌رفتم سمت سید محمود و گروه که دیدم سید محمود از دور با دست هی اشاره می‌کنه نیا نیا. برو اونور برو اونور. یهو وایسادم و با خودم فکر کردم که کسخل من بردم چی رو نیا نیا، برو اونوری؟ می‌خواین برم واسه یه تیم دیگه کشتی بگیرم یعنی؟دیدم کنارش پییَرم هم اشاره می‌کنه. همینجور گیج و ویج بودم که یارو داوره اومد یقه‌م ره گرفت و گفت پسر جان مگن برو هدیه‌هات ره بگیر، اونور ملت مشت گرفتن بارات. تازه یادم اومد که هاااااااا من بردم. الان یه سری تماشاچی که از برد من خوششون اومده یه پولی بهم هدیه می‌دن. رفتم پول‌ها ره گرفتم و به رسم حیا مثلا حتی نگاه نکردم چقدر شد پول‌هام و دادم دست پییَرم. اون وسط نگران کاهوها هم بودم. به پییَرم گفتم: پس کی سر کاهوها هست؟گفت: رضا هست نگران نباش. ماشالا پسرم. خیلی خب بودی. یه ماچم به کله‌م کرد و گفت جانِشِه بِشَم من.کشتی دوم رسید و حریفم کمی بزرگتر از حریف قبلی بود و تقریبا هم وزن خودم. دیگه استرس نداشتم. یه جورایی شیر شده بودم. البته اون پول‌هایی که تماشاچی‌ها بعنوان هدیه می‌دادن هم بی تاثیر نبود. نفر دوم ره همون اولش که یارو گفت سوتّه، شال ره ول کردم و کمرش ره گرفتم و سالتو زدم. یهو بلند شدم دیدم جمعیت همینجوری سوت و دسته که می‌زنن. فکر کردم واسه یه کشتی دیگه دارن دست می‌زنن. نگاه کردم دیدم اون لحظه فقط کشتی ما تموم شده. بقیه هنوز شروع هم نشده. اصلا سالتو زدن تو کشتی شال رسم نیست. منم چون اینکاره نبودم نمی‌دونستم و یارو ره سالتو زدم.فن سالتومن دیگه جای جایزه گرفتن ره یاد گرفته بودم. بدون اینکه کسی بهم بگه خودم رفتم سمت جمعیت و با سری به پایین چون پوریای ولی که یعنی «ای بابا، کاری نکردم که» پول‌ها ره جمع کردم و رفتم سمت سید محمود و پییَرم. پول‌ها ره دادم به پییَرم و به سید محمود گفتم: خا بعدی کیه؟گفت: مگه می‌خوای بازم بگیری؟گفتم: یه کمر دگه بگیرما! نمی‌تونم مگه؟ تا وقتی که ببازمه دگه.گفت: بعدی وزنش بیشتره مبازی.پییَرم گفت: حالا عب نداره. باختم باخت. بذار بیگیره. گفت خَیله خب. بعدی رم ته برو.نفر بعدی اومد تو زمین دیدم خیلی هم قدش بلندتر از من نیست ولی تو پر تره و از من سنگین‌تر به نظر می‌رسید. دیدم زورم نمی‌رسه بلندش کنم. همون اولش یه فنَی که توی این نوع کشتی به عنوان دفاع استفاده می‌شه و به «سیجمه» معروفه ره استفاده کردم.هر بار که کسی با جایی غیر از کمر زمین می‌خورد کشتی باید دوباره انجام می‌شد تا یکی با کمر زمین بخوره. ۳ بار کشتی ما ۲ نفر تکرار شد. سومین کمر از کشتی (واحد هر مسابقه کشتی تو دهات ما کمر هست) حریفم که از من خسته‌تر شده بود تقریبا بدون اینکه من زحمتی بکشم با یه فن لنگ راحت خورد زمین.پول‌ها ره جمع کردم و اینبار بدو بدو رفتم سمت تیم دهاتمون. سید محمود و پییَرم خوشحال بودن. سید محمود گفت: ماشالا خلیل، ماشالا. برو لباس بپوش دگه.گفتم: چی ره لباس بپوشم؟ من مخوام یه کمر دیگه بگیرم.با یه نگاه :| گفت خا حالا جوگیر نشو دگه ولی کمر آخره.گفتم: خا.این بار رفتم وسط میدون یهو دیدم یه غول بیابونی اومد وسط که تقریبا یک و نیم برابر من وزنش بود. گفتم یا خدا، چرا جوگیر شدم آخه. نشستیم که شال بگیریم. روش شال گرفتن توی کشتی شال اینجوریه که هر ۲ کشت‌گیر روی زانوی چپ زانو می‌زنن و وقتی شال رو گفتن و یارو گفت سوتّه بلند می‌شن. گاهی اوقات این فاصله بین سوت و بلند شدن خیلی زیاد می‌شه. مخصوصا توی کشتی‌های وزن‌های بالاتر. وقتی که کشتی خیلی حساس می‌شه، هر دو طرف با احتیاط و منتظر اشتباه طرف مقابل هستن. عین پلنگ که کمین می‌کنه، هر دو یه ۱۰ ثانیه به همین حالت اولیه زانو زده می‌مونن و یهو یکی که یه تکونی می‌خوره بهش واکنش نشون می‌دن و یهو بلند می‌شن و گلاویز می‌شن.بگذریم، من در همون حالی که داشتیم شال دست می‌گرفتیم متوجه شدم که بگا رفتم. دیدم که یارو خیلی گنده‌ست. یه بار ره با سیجمه و حالت دفاعی رد کردم ولی با صورت خوردم زمین. کمر دوم دیدم اگر بازم دفاع کنم یارو من ره می‌گیره رو کله‌ش می‌چرخونه و با کمر می‌زنه زمین. گفتم باید کاری بکنم. تو کمر دوم وقتی یارو گفت سوتَه، قبل از اینکه بلند بشم نهایت زورم ره بکار بردم و طرف ره به سمت چپش که زانو زده بود چرخوندم و کمرش خورد زمین. یعنی تو ثانیه اول کشتی کمرش ره زدم به زمین. بلند شدیم و حریف اعتراض کرد که این چه وضعشه و اینا و بعد از مشورت ریش سفیدها برد من اعلام شد.تو کونم عاروسی بود. انقدر جمعیت برام دست زدن که احساس می‌کردم طلای المپیک گرفتم. یعنی اگر دهاتمون پرچم داشت حتی شاید با پرچم دهاتمون دور میدون می‌چرخیدم. چه بسا بدون پرچم هم دور میدون چرخیدم. البته رفتم که پول‌هام ره جمع کنم. پییَرم بزرگترین ماچ زندگیم ره از کله‌م کرد. رسیدم بین تیم دهاتمون و بعد از خوش و بش و کلی ایول و دمت گرم به سید محمود گفتم: می‌خوام بعدی رم بگیرم. گفت: برو پسر جان شانسی بود دگه. نمشه که همه ره بزنی.پییَرم با گفتن این جمله که «حالا بذار بیگیره وچه، چه ببره چه ببازه فرقی که نمی‌کنه» سید محمود ره راضی کرد.وقتی نوبت من شد. همینجور که از سمت تیممون وارد میدون شدم یهو ملت سوت و دست زدن که انگار یکی که خیلی خفنه وارد شده. اصلا من رو زمنی که راه نمی‌رفتم اون لحظه، تا وسط میدون ره پرواز کردم. با دست‌های باز رسیدم وسط میدون و تازه متوجه شدم حریفم تقریبا دو برابر منه! بدون اغراق نسبت به قد و قواره من تو اون زمان خیلی بزرگ بود. همینجور که داشتیم شال می‌گرفتیم فقط به این فکر می‌کردم که چه غلطی باید بکنم. حقه چرخوندن که تکراری شده و گول نمی‌خوره. سیجمه و حالت دفاعی هم که رو این یارو کار ساز نیست. چه کنم پس؟انقدر فکر کردنم طول کشید که شال گرفتنمون چند دقیقه طول کشید. هی یارو داوره می‌گفت حلّه؟ و من می‌گفتم: نا نا من خب نگرفتم. از اَسَّر دوباره. در حین شال گرفتن هی یاد سید محمود و پییَرم میافتادم و می‌گفتم ای بابا چه گوهی خوردما. کاش همون برد قبلی تو اوج دگه نمیومدم. انقدر طولش دادم که یه فکری به ذهنم برسه. و در آخر تصمیم گرفتم که حالت دفاعی بگیرم و هر طور شده شال رو ول نکنم که نتونه رو سرش من ره بچرخونه و مثل گوه بزنه زمین. بالاخره شال ره گرفتیم و یارو گفت سوتّه.تا جایی که زورم می‌رسید شال ره کشیده بودم و نمی‌خواستم ول کنم. بلند شدیم و نمی‌دونم چی شد که یهو دیدم صورت من به سمت زمینه و لنگام به سمت هوا. یارو انقدر زورش از من بیشتر بود که لنگای من ره با شال بلند کرده بود و من عین گربه دستم ره به شال گره زده بودم. هر چی زور زد که من ره از شال جدا کنه که بتونه رو سرش بچرخونه نتونست. ینی با چنگ و دندون فقط شال ره چسبیده بودم که ازش جدا نشم. اون یارو هم دید چاره‌ای نیست من ره آورد پایین و پاهام که رسید به زمین سفت با یه هل کوچیک طرف با کمر خوردم زمین.باختم، ولی گوه نشدم. بلند شدم و دیدم یارو با یه نیشخندی که یعنی «همین بود همه وچه‌های ما ره زد؟» رفت سمت تیم دهاتشون. منم برگشتم سمت تیممون. اون روز ۵۵۰ تومن پول بردم. از اون به بعد تا ۲ سال کشتی شال گرفتم. همیشه هم انقدر خوب نبردم. بعضی وقت‌ها حتی همون کمر اول باختم.Khalil.OghabKhalil.OghabMon, 22 Jul 2019 11:38:12 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/کاهو-بَرِّه-قسمت-اوّل-a8zpozsrthpcپییَرم یه تیکه از زمین کشاورزیش سنگ‌لاخ بود. یعنی پر از قلوه سنگ بود. هر سال این تیکه از زمین نسبت به بقیه زمینش محصول خوبی نداشت. یک سال مارم بهش پیشنهاد داد که چره هر سال الکی هی سیب زمینی و گندم می‌کاری تو این تیکه؟ وقتی محصولش خوب نمی‌شه خب یه چیز دیگه بکاریم.یک سال گورجه کاشت و محصول خوبی نداشت. یک سال کدو کاشت و بازم محصول خوبی نداشت. یک سال نخود فرنگی کاشت و بازم جواب نداد. یادمه سالی که نخود فرنگی کاشته بود بابابزرگ مادریم که رابطه خوبی با پییَرم نداشت می‌گفت: مردی گرفته نَخود فرهنگی کاشته، خا مرد حساب معلومه که محصول نِمِده. من کلاس دوم بودم که پییَرم تصیم گرفت این تیکه از زمینش ره کاهو بکاره. از شانسش کاهو محصول خوبی داشت. ولی چون این تیکه زمینش خیلی بزرگ نبود محصولش انقدری نبود که بشه یکجا برد و تو میدان بار به حجره‌دارها فروخت. البته امتحان هم کرد ولی دست از پا درازتر برگشت خونه و گفت که چون محصول کمه همه فقط بزخری می‌کنن. می‌گن کیلویی ۴ تومن در صورتی که کیلویی ۱۰ تومنه بیرون. ۴ تا یک تومنی ها، نه ۴ هزار تومن. می‌گفت من کاهوها ره بریزم جلو گاو‌هامون به این بی پدر‌ها نمی‌دم. فقط می‌خوان سرمون کلاه بذارن.مارم بعنوان مغز اقتصادی خانواده گفت همین خلیل و جلیل ره ببر بفروشن. جلیل ۱۸ سالش بود اون موقع. گفت من عمراااا برم. و همه سرهاشون چرخید سمت من. گفتم: من کاهو نمی‌فروشم. پییَرم یه خانواده درست کرده که همه از اول تا آخر خجالتی. اصلا رومون نمی‌شد بریم حتی کاهوها ره بفروشیم.از قدیم گفتن: خرس و خی خانه باش، کوچک خانه نباش. همگی با تراکتور رفتیم سر زمین و تریلی ره پر از کاهو کردیم. من و پییَرم با تراکتور و تریلی راه افتادیم تو کوچه‌های دهاتمون. پییَرم تراکتور ره با دنده یک می‌روند و من با یه ترازوی کفه‌ای و چند تا سنگ یکی دو کیلویی اون عقب تریلی بودم. انقدر کاهو بار زده بودیم تو تریلی که من جا به زور اون عقب وایساده بودم. یک ساعت توی کوچه پس کوچه‌ها چرخیدیم. هیچی نفروختیم. یهو پییَرم زد رو ترمز و اومد عقب تریلی گفت: خلیل! یه دادی بیدادی چیزی. اینجوری که کسی نمی‌فهمه.گفتم: من خجالت می‌کشم. داد نمی‌زنم.گفت: اگر داد بزنی هر چی فروختیم نصفش مال خودت بندازی تو قلّکت.گفتم: چی داد بزنم؟گفت: چمیدونم. بگو کاهوئه کاااااهوووو.گفتم: خا، باشه.راه افتادیم و من شروع کردم به داد زدن. کااااااهوئه کااااهو. یعنی قشنگ یادمه که ۵ دقیقه اول صدام ره پییَرم هم نمی‌شنید چه برسه به ملت تو خونه‌هاشون. یکمی که گذشت واسم عادی‌تر شد. یه چند کیلویی فروختیم و بلند داد می‌زدم کاااااهوئه کاهوووو. یه جاهایی بود داد می‌زدم کاهووووئه بعد یهو می‌دیدم یکی از کنار ما داره رد می‌شه و به ما نگاه می‌کنه، اون کاااهوی دوم ره تقریبا تو دلم می‌گفتم. روز اول حدود ۱۵۰ تومن فروختیم. پییَرم طبق قولش ۶۰-۷۰ تومن داد بهم. منم خوشم اومد و راضی شدم که از فرداش بازم بریم.فرداش رفتیم و یکمی بیشتر فروختیم. همون هفته یه یارویی با تیلر از روستای بغلی اومده بود توی کوچه‌های ما و کاهو می‌فروخت. نشسته بودم تو کوچه و بهش گوش می‌کردم که چی می‌گه واسه فروش کاهوهاش و چجوری خسته نمی‌شه از پشت سر هم کاهوئه کاهووو گفتن. دیدم این یه چیزهای جدیدی می‌گه اصلا.اولش می‌گفت: کااااهوئه کاهوبعدش می‌گفت: بیا کاهو بیا کاهو.بعدش می‌گفت: کاهو پیچ، کاهو پیچ (تو شمال کاهوهایی که پیچ پیچی باشن و برگ‌هاشون توی هم رفته باشن به کاهو‌های پخش شده با برگ‌های رو بیرون ترجیح داده می‌شن)و در آخر می‌گفت: کاهو برّه، کاهو برّهاین کاهو برّه شده بود داد مورد علاقه من. وجه تسمیه‌ش رو هم نمی‌دونستم و نمی‌دونم هنوزم. ولی واسه خودم یه جورایی می‌گفتم یعنی کاهوهامون انقدر تازه هستن که عین برّه تازه بدنیا اومده هستن و یا حتی می‌گفتم انقدر کاهوهامون ترد و تازه هستن که برّه‌ها هم می‌تونن بخورنش.اون سال من کل کاهوها رو بهمراه پییَرم فروختم. تو مدرسه هم‌کلاسی‌هام مسخره‌م می‌کردن. مثلا از کنارم رد می‌شدن یهو با خنده داد می‌زدن: کااااهو برّه کاهو برّه. که البته تخمم هم نبود. البته این که انقدر ریزه میزه بودم که زورم هم بهشون نمی‌رسید هم بی تاثیر نبود. پییَرم که دید کاهو محصول خوبی داده و همه‌ش هم فروش رفته، سال دوم باز هم تصمیم گرفت کاهو بکاره. بازم اون تیکه از زمین ره کاهو کاشتیم. و باز هم قرار شد من فروشنده باشم. البته اینبار روش‌های فروشمون نسبت به سال قبل تغییر کرد.مِتُد جدید پییَرم برای فروش این بود که بریم روستاهای اطراف. یه چند باری رفتیم روستاهای اطراف و دیدیم خیلی افاقه‌ای نمی‌کنه. هر کسی از هم محلی‌های خودشون سیفی‌جات و سبزیجات می‌خره. یه مکان جدید برای فروش کاهو پیدا کردیم. تو شمال تو فصل بهار و تابستون سر عاروسی تو هر محلی مسابقه کشتی با شال برگزار می‌شد. هر روستایی یه سری شرکت کننده می‌برد توی اون روستای مورد نظر و همه با هم کشتی می‌گرفتن و اون نفر آخری که همه ره می‌زد یه گوسفند برنده می‌شد.کشتی شالالبته دقیقا اینجوری نبود که کسی که همه ره می‌زد. اینجوری بود که از وزن‌های پایین شروع می‌کردن به کشتی گرفتن با هم و هر کسی تو هر کشتی برنده می‌شد تماشاچی‌ها یه پولی توی مشتشون می‌گرفتن سمت کشتی‌گیر و اون هم می‌رفت و هدیه‌هاش رو جمع می‌کرد. جایزه بزرگ معمولا مال وزن‌های بالا بود. این کشتی‌ها معمولا خیلی تماشاگر داشت. همه از روستاهای مختلف میومدن تا کشتی تماشا کنن. اصولا کشتی تو شمال یعنی همه چیز. این تماشاچی‌ها تو وقت‌های استراحت و حتی در حال تماشای کشتی کاهو می‌خوردن.خوب یادمه که ما کاهو رو کیلیویی ۱۰ تومن می‌فروختیم. و کاهوی دونه‌ای می‌شد ۵ تومن. کاهوهای ما خیلی بزرگ بودن و هر ۲ تا کاهو هم روی هم یک کیلو و نیم می‌شد. ما حتی دبه آب هم با خودمون می‌بردیم برای کسانی که می‌خواستن کاهو ره قبل از خوردن بشورن.بار اولی که رفتیم کشتی یه نصف تریلی بار داشتیم که همه ره تو یک ساعت اول فروختیم. از دفعات بعد پسر عمه‌م و یا پسر خاله‌م هم باهامون میومد. چون مشتری زیاد بود و دست تنها خیلی سخت شده بود فروختن این کاهوها. البته پسر عمه کون گشادم مثلا میومد کمک. فقط پول‌ها ره دسته می‌کرد :|۳-۴ سالی به همین منوال ما کاهو می‌کاشتیم و می‌فروختیم. یه بار سال اول راهنمایی بودم و رفته بودیم یکی از روستاهای اطراف برای مسابقه کشتی شال. روستاهای اطراف که می‌گم خیلی هم نزدیک بهم نیستن.با تراکتور رومانی که بیشترین سرعتش ۲۵کیلومتر در ساعته حدود یه ساعت تو راه بودیم همیشه.لینک به ادامه داستانKhalil.OghabKhalil.OghabSat, 20 Jul 2019 11:27:08 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/دبی-z64siv1nvk2tپارسال تو سفر به ایران وقتی رفته بودیم از دبی ویزای زنم رو بگیریم، چند روزی موندیم که کمی هم تفریح کنیم. داستان که زیاد اتفاق افتاد ولی یکیشون داستان سافاری رفتن ما بود.ما کلا ۴ روز دبی بودیم. تو دبی جوری که خود مردم شهر می گفتن، سالی ۳ بار بارون میاد که ۲بارش تو همون ۴ روزی بود که ما اونا بودیم. هر کدوم یه زمانی اتفاق افتاد که همه زندگیمون ره به گند کشید. از همون هتلی که بودیم ۲ تا بلیط سافاری صحرا گرفتیم که بریم بچرخیم.زن من از ماشین کلا می‌ترسه. مثلا هیچ وقت تو مسافرت نمی‌خوابه. شما ۲۴ ساعت هم رانندگی کنی این کنارت می‌شینه و حتی شاید بیشتر از خود راننده حواسش به جاده هست. ما سوار ماشین سافاری شدیم رفت به سمت کویر. نزدیک‌های غروب بود و این منظره نخل‌ها عالی بود. یه خانواده سنگالی هم سوار ماشین شدن. اینا که وارد شدن زنم یه چیزی به فرانسوی به من گفت. یهو زن و شوهر سنگالی برگشتن گفتن: شما فرانسوی صحبت می‌کنین؟!گفتیم: هازنش گفت: سِنیوغ مَغی جوزِف (همون جزوز مزوز انگلیسیا). دهن ما سرویس شده اینجا.هچی نمی‌فهمیم! شما انگلیسی متوجه می‌شین؟گفتیم: آره متوجه می‌شیم و حرفم می‌زنیم.گفت: تو رو خدا حرفای اینا ره واسه ما هم ترجمه کنین چی می‌گه.هچی دگه. من شده بودم دیلماج گروه. اون به انگلیسی با لهجه عربی حرف می‌زد. زنم که هچی از لهجه یارو نمی‌فهمید. من این ره با فرانسوی دست و پا شکسته‌م ترجمه می‌کردم.از دستشویی اونجاست و رسیدیم و برید عکس بگیرید تا قیمت سوغاتی‌ها رو هم می‌پرسیدم براشون و زنه بهم می‌گفت چونه هم بزن. یه سیل ووپله (لطفا)‌ هم می‌ذاشت آخرش!رسیدیم به قسمت هیجان انگیز ماجرا. رانندگی توی کویر. این ماشین شروع کرد به بالا و پایین شدن و اینور اونور شدن. زنم داااااد می‌زد و به فرانسوی به راننده عربه فحش می‌داد :‌)) اون ۲ تا سنگالی هم متوجه فحش‌ها می‌شدن. ما هی می‌خندیدیم. هی این بیشتر فحش می‌داد. اون راننده‌هه فکر می‌کرد ما حال می‌کنیم. بدتر رانندگی می‌کرد. من تو اون موقعیت دیدم صحنه‌های خوبیه برای خندیدن بعد از مسافرت، گوشی در آوردم و فیلم هم گرفتم.یه جایی راننده نگه داشت و گفت برین با کویر و غروب آفتاب عکس بگیرین. زنم تَبَغناک (یه فحش کبکی) گویان از ماشین خارج شد. هر چی حالا بهش می‌گم بیا عکس بگیریم. قشنگه اینجا نمیاد! به زور آوردمش چنتا عکس گرفتیم. تو همه عکسا قیافه‌ش مشخصه که چقدر عصبانیه. عکسهای من همه باحال شده تو اون غروب کویر. عکسهای زنم هیچکدوم خوب نیست و همش هم می‌گه تقصیر توئه به راننده به عربی گفتی بدتر رانندگی کنه! من اونجا عصبانی بودم و عکس‌هام خوب نشده :|رسیدیم یه جایی وسط کویر که یه سری چادر زده بودن و قلیون شراب و غذا و شتر سواری و حنا و رقص و این کس کلک بازی‌ها ره داشت. زن منم همه ره امتحان کرد. از ددددددم همه ره امتحان کردا! قلیون ره حتی بمنم پاس نمی‌داد. رفتم واسه خودم قلیون گرفتم دوباره. وقت غذا و نمایش ژانگولر و رقص و اینا شد. یهو آسمون شروع کرد به سر و صدا. یه چند تا رعد و برق کیری هم زد و همه رفتن زیر چادرها شروع کردن به خوردن غذا و چند نفرم می‌رقصیدن اون وسط. وسط‌های رقص بود که نم نم بارون شروع شد. یهو ولوله شد. همه از اینور به اونور می‌دوییدن.ما رفتیم زیر بارون وایسادیم، زنم گفت این چه بارونیه. ملت چرا می‌ترسن و در میرن. بابا بارون ندیدن اینا. گفتم حتما خبریه دیگه. بیا بریم سمت در.شلوغ بود. هر که یه طرف می‌دویید. رسیدیم دم در چند نفر دیدم با یه راننده‌ای رفتن. فهمیدم باید راننده ره پیدا کنیم در بریم. مثل اینکه جّدیه. به زنم گفتم بدو بدو، از در رفتیم بیرون راننده یا ماشین ره دیدی بهم بگو. رسیدیم دم در. زنم گفت: ما از تو اینا چجوری راننده ره پیدا کنیم. دیدم حدود ۵۰-۶۰ تا ماشین همه تویوتای سفید عیییین هم پارک کردن، به همین تعداد هم آدم با دِشداشِه و سر بند و ته ریش وایسادن دم در.زنم گفت: اینا که همه شبیه همن!!! کدوم راننده ما بود. ماشین ما کدوم بود اصلا. همه تویوتای سفیده که. : )) من یکمی قیافه شناسیم در مورد عربها بهرحال از زنم بهتر بود ولی خب فایده‌ای نداشت. بارون هم شدید و شدیدتر شد. راننده ما ره پیدا کرد و گفت کجایین شما پس. بیاین بیاین. شما با ماشین همکارم می‌رین. رفتیم سوار تویوتای سفید شدیم که راننده‌ش یه عرب با دشداشه و سربند و ته ریش بود! این گازش ره گرفت و حرکت کرد. در چشم بهم زدنی دیدیم سیل راه افتاد تو کویر.خیس خالی شده بودیم. ریده شد تو سافاری! در واقع شاشیده شد توش. شهر دبی من نمی‌دونم چجوریه. ولی ۲ بار بارون اومد این ۴ روزی که ما اونجا بودیم. انگار آبراه نداشت. همه آب تو خیابونا بود. اصلا وضعیتی شد که بیا و ببین. بعد از یک ساعت و نیم رسیدیم هتل. داشتیم پیاده می‌شدیم، زن و شوهر سنگالی ازمون تشکر کردن و شوهرش گفت ما ۲ روز دیگه اینجا هستیم و بعد میریم ابوظبی. شماره تلفنت ره بده که با هم در تماس باشیم اگر جایی خواستیم بریم با هم بریم. گفتم تلفن نداریم اینجا. گفت پس ایمیل بده. دیدم بیخیال نمیشه. یه هات‌میل قدیمیم رو بهش دادم.بعد از سفر هات‌میلم رو از روی فضولی چک کردم. بنده خدا کلی ایمیل زده بود که امروز میاین بریم بازار ماهی فروشا؟ فردا بریم بازار طلا؟ فلان‌جا میاین؟ آکواریوم دیگه حتما باید با هم بریماا. چندتا عکس سلفی کویر رو هم برام فرستاده بود. عذاب وجدان گرفتم. ولی چاره‌ای نبود. سخت می‌شد.خِلاصKhalil.OghabKhalil.OghabFri, 19 Jul 2019 04:48:00 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/پینوکیو-و-درخت-پول-shcw8qrz9awyپسرخاله‌م بعد از هزار سال با اسکایپ بهم زنگ زد. گفت بورس ایران رو یاد گرفته و داره می‌ره برای جام جهانی! فارکس. یه سری کلمات انگلیسی هم بلغور کرد که آره من استادم تو ترکیه‌ست و بهمون آموزش می‌ده. استادم خودش فقط فارکس کار می‌کنه. الان ۴ میلیارد سرمایه داره! خدا بخیر کنه.گفت: شاگرد نخبه کلاس استادمون هستم و روزی ۷-۸ ساعت مطالعه دارم!گفتم: خب استادتون که انقدر سرمایه داره، چرا کلاس می‌ذاره برای شما! مگه به پولش نیاز داره؟گفت: نه.همینجوری می‌ذاره. برای آموزشه فقط. به پولش نیاز نداره! الانم زن و بچه استادمون کانادا هستن. خودشم می‌خواد بره اونجا. خودم هم چندتا شاگرد دارم اینجا و توی بورس ایران کار می‌کنم. ولی ارزش نداره. بورس ایران رو دیگه بعد از عید کار نمی‌کنم. فقط فارکس. کلی خفن بودم توی بورس ایران.گفتم: مثلا چقدر در آوردی از بورس ایران؟گفت: هنوز که خارج نشدم.گفتم: خب همون. با چقدر وارد شدی و چقدر داری؟گفت: با ۵ میلیون وارد شدم الانم ۵ میلیون و ۵۰۰ دارم! البته برای بقیه هم خیلی درآمد داشتم. مثلا برای ۲ تا از شاگردهام که هر کدوم ۱۰ میلیون ضرر داشتن تو بورس فکر می‌کنی در عرض یه هفته چکار کردم؟گفتم: چمیدونم.گفت: ۱۰ میلیونها رو کردم ۵ میلیون ضرر و ۴ میلیون ضرر! البته تو سیر نزولی بازار بورس!هی به من اصرار می‌کرد که تو که اونجایی راحت با نمی‌دونم چی چیک می‌تونی کار کنی و ما ایران تحریمیم و تو اکانت بساز بده من کار می‌کنم نصف نصف و از این جور چیزها.گفتم: الان وقت ریسک کردن نیست واسه من. می‌خوام خونه بخرم.گفت: چقدر نیاز داری واسه خونه خریدن؟گفتم: مثلا ۲-۳ میلیارد تومنگفت: با من به دلار حرف بزن. تومن چیه!گفتم: چمیدونم. مثلا ۳۰۰ هزار دلار.گفت: همین؟ چند ساله این پول ره در میاری تو؟گفتم: چمیدونم. فرض کن ۳-۴ سال.گفت:می‌دونی چقدر وقت میخواد تا این پول ره تو فارکس در بیاری؟گفتم: نه نمی‌دونم. چقدر؟گفت: ۱ ماه!عجب!!گفت: من از ماه دیگه خودم ویدیوهای آموزشیم رو می‌دم بیرون. واسه تو مجانی می‌فرستم! بشین یاد بگیر. با هم کار می‌کنیم. خودمم از الان دارم زبان می‌خونم که ۵-۶ ماه دیگه که مایه‌دار شدم بزنم بیرون از این سگدونی. چیه این کارِ عسلویه و اینا!این جمله رو هم نمی‌دونم از کجا یاد گرفته بود هی تکرار می‌کرد: فارکس می‌شه شغل دوّمت و درآمد اوّلت!بیچاره خاله‌م ایشالا که خیره.ها یادم رفت. همین پسرخاله‌م فوق دیپلم داره. و ۵ سال رفت دانشگاه آزاد که لیسانس بگیره. آخرشم نتونست. و جالب‌تر می‌شه اگر بگم بخاطر ریاضی و آمار نتونست لیسانس بگیره! من ۲ بار بهش ریاضیش رو درس هم دادم ولی نتونست. نمی‌دونم چطور نمودار بورس مورس تحلیل می‌کنه!خداوندا، خون فراوان به مغز پسرخاله‌ی من برسان.Khalil.OghabKhalil.OghabFri, 19 Jul 2019 04:34:21 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/گوشی-n100-سامسونگ-plxw5rgqlyebآزمایشگاه بودم که محسن (هم اتاقیم) مسیج داد که وقتی داری برمی‌گردی اتاق ۲ بسته سیگار پالمال آبی هم بگیر. ساعت حدود ۷-۸ شب تابستونی بود و هوا تازه گرگ و میش شده بود. از در پشت دانشکده مهندسی خارج شدم و وارد خیابون باهنر شدم. همینجور تو حال خودم بودم و داشتم از کنار پارک باهنر می‌رفتم به سمت دکه سر بلوار کوثر که یهو دیدم یکی خیلی نزدیک به من داره باهام راه میاد. جوری که انگار ما ۲ نفر رفیقیم و با هم داریم به یه سمتی می‌ریم. یه پسر ۲۷-۲۸ساله، ریغو، قد متوسط و با سیبیل بلند تا روی لب پایین، ته ریش، کاپشن سبز خلبانی و شلوار شیش جیب بود.همینجوری یهو بی مقدمه شروع کرد به حرف زدن: دِداش گُلُم، مو داشتُم مِرفتُم پیش زن و بِچه‌م کیف پولُمه گُم کِردُم.همینجور که داشت حرف می‌زد، دیدم دستش یه چاقو کوچیکم داره. ادامه داد: همی یه پولی به مو بدی که مو بتانُم بِرُم قِلِه ساختمون، دمت گرمه!هی در حال حرف زدن با من این چاقوی توی دستشم تکون می‌داد که یعنی حواست باشه من چاقو دارم. یه نگاهی به دور و ورم انداختم دیدم هیچ کس نیست. و بصورت رسمی وارد یک زورگیری شدیم. بهش گفتم: ببین داداش، این کیف پول من. کلا ۳۰۰۰ تومن پول داشتم! گفتم: این ۱۵۰۰ تومن واسه تو ۱۵۰۰ تومنم بذار واسه من که برم ۲ بسته سیگار پالمال بخرم امشب نسخ نمونیم تو خوابگاه.گفت: همی؟! یعنی هیچی دگه پول نِدِری؟جیبامو دادم بیرون و دستامو باز کردم گفتم: خودت بگرد!گوشیم تو دستم بود.گفت:او گوشیت ره بده به مو.گوشیمو که بهش نشون دادم خودش پشیمون شد و گفت:جان مو، تو واقعا دانشجویی؟تو که اِز مویوم بدبخت‌تری! گوشیمn100 SAMSUNG بود. دستشو دراز کرد گفت: همو ۱۵۰۰تومنه بده مو برُم بابا!۱۵۰۰تومن ره بهش دادم و ۲بسته پالمال آبی خریدم و رفتم خوابگاه.یه بار تو تاکسی یکی گوشی ره دستم دید گفت داداش این گوشی عتیقه‌ست. همین الان ازت ۳۰ تومن نقد می‌خرم. نه که نخوام بفروشم ها! اتفاقا اون موقع یه تومنم برام یه تومن بود. ولی دیگه گوشی نداشتم :)))Khalil.OghabKhalil.OghabFri, 12 Jul 2019 08:20:34 +0430https://virgool.ir/@Khalil.Oghab/هاتداگ-lhqzuygka2erداشتم رو کباب‌پز تو بالکن هات‌داگ درست می‌کردم که یکیش افتاد زمین. بسیار تیز و بز قبل از چندین ثانیه هات‌داگ ره ورداشتم و با یه فوت محکم تمامی مراحل پاستوریزاسیون ره انجام دادم و برگردوندمش روی کباب‌پز. یه گوشه این هات‌داگی که افتاد رو زمین ره با دست کندم و مثلا علامت گذاشتم که خودم بخورم. برای اینکه مطمئن شم زنم نمی‌خوره یکمی هم سوزوندمش.هات‌داگ‌ها ره آوردم سر میز و سریع اون یکی که علامت گذاشته بودم ره گذاشتم تو بشقاب خودم. زنم گفت: عه چرا ورش داشتی؟ من اون ره می‌خواستم.گفتم: بابا این سوخته.گفت: اتفاقا من یکمی ذائقه‌م عوض شده، سوخته‌تر می‌خواستم. یه دستی هم رو سر کیجا تو شکمش کشید و با چشمان گربه‌ای گفت: شِغی! (عزیزم) بده به من اون سوخته‌هه ره.گفتم: بابا این افتاده رو زمین خا :)) مثلا خواستم تو نخوری سوزوندمش. اگه گذاشتی حالا.چیه، فکر کردین به خوردن ادامه دادیم و من سوخته‌هه ره خوردم؟ بله درسته. ولی با این تفاوت که بلند شدم رفتم ۲ تا هات‌داگ ره یکمی بیشتر سوزوندم برای خانم و دخترش.البته تلافی کردم بعد از شام تلوزیون یه تبلیغات نشون داد که یه سری مادر بچه‌های نوزاد تازه بدنیا اومده‌شون رو تو بغلشون گرفته بودن. یه آهنگ احساسسی هم روش بود. به زنم نگاه کردم دیدم کاملا تو تلوزیونه گفتم: شِغی شِغی، گریه نکن. در حالی که با لبخند فحشم می‌داد اشکش در اومد.مریضمKhalil.OghabKhalil.OghabFri, 12 Jul 2019 07:36:35 +0430