https://virgool.ir/feed/@Khabarkhoshمحمدامین خبرخوش | علاقه‌مند به ادبیات و تاریخfa2026-11-12 12:37:19https://files.virgool.ir/upload/users/286355/avatar/67AMGq.jpeghttps://virgool.ir/@Khabarkhoshhttps://virgool.ir/@Khabarkhosh/باستانی-کاران-وبلاگ-نویس-btjn5hb7dd8rنه، خبری از کبّاده و میل و ضرب زورخونه نیست. این پست، بر خلاف عنوان عجیب و غریبش هیچ ربطی به ورزش پهلوانی و روزمره‌های باستانی کاران و پوریای ولی نداره و بیشتر ادای احترامی‌ست به بزرگ‌ترهای وبلاگ نویس که راه و رسم تولید متن و وبلاگ نویسی رو به ما یاد دادند و آغازگر راه جدیدی در مسیر انتشار محتوا شدند.همچنین جا داره از ″نیما شایسته″ عزیز تشکر کنم که برای مدتی طولانی نام مستعارم بود و تا قبل اینکه دفترچه خاطراتم توسط خانواده ضبط و مصادره بشه و بلاگفا وبلاگ ″کوچه باغ تنهایی″ رو ببنده، مشغول تولید محتوا و پراکندن سخن بود!همیشه از انتشار مطالبم در فضای مجازی با اسم واقعی واهمه داشتم و گمان می‌کردم این صفحه‌ی نه چندان سفید به عنوان رزومه و فعالیت نویسندگیم ثبت می‌شه و بعدها مایه خنده و تمسخر بقیه می‌شه.ولی چه کسی اهمیت میده؟ مگر همه از اول نویسنده مادرزاد بودن؟به قول عزیز نویسنده‌ای، اغلب نویسنده‌ها از اولش مثل اقوام بدوی بودن و حتی توان تمیز دادن فعل و نهاد رو از همدیگه نداشتن؛ کانهو نئاندرتال دور کامپیوتر جمع می‌شدن و با مشت و سایر عضلات بدن می‌افتادن به جون کامپیوتر فلک زده و از خودشون متن تولید می‌کردن و گاهی هم مقیاس تولید متن‌شون برابری می‌کرد با میزان تولید برق در کشور دوست و همسایه‌ی ژاپن!پس شرط اول نوشتن که برای خودم وضع کردم، کمیّت هست تا برسه به کیفیت مطلوب و راه برای به تناسب رسوندن حجم و محتوا هموار بشه.یه چیزی رو هم توی پرانتز بگم؛ برای من انگار همون وبلاگ نویسی بهتر بود. خیلی خوش حس و حال اوقات و احوالاتم می‌گذشت. مقادیر زیادی حرف داشتم که بزنم و از طرفی، قداست خاصی داشت. فقط باید با کیبورد کامپیوتر یا لپ تاپ تایپ می‌کردم (از جانب من که به این شکل بود، چون در اون بازه از زمان، یعنی حدود سال 90 یا 91، تلفن‌ها به این اندازه هوشمند نبودند) بعد عکسی جذاب هم می‌گذاشتم برای وبلاگم و حس خوبی می‌گرفتم. بعد از راه‌اندازی هم، تشریف می‌آوردن و حجم زیادی کامنت زیبا و الهام‌بخش قرار می‌دادن و روان بلاگ‌نویس شاد می‌شد. اتمسفری پر از صمیمیت و صفا داشت. یه بازه زمانی هم باب شده بود این قانون که اون قسمت از سایت که به اسم پیوندها شناخته شده بود، مثل همین فالو کردن پیجای اینستاگرامی عمل می‌کرد. قانونش هم به صورت داد و ستدی بود: آدرس سایتم‌و بذاری آدرس سایتت رو می‌ذارم. لینکم‌و نذاری لینکت‌و نمی‌ذارم. بعد اگه می‌اومدن می‌دیدن لینک‌و نذاشتی، لینکت و برمی‌داشتن از وبلاگشون و روابط دیپلماتیک‌شون رو به کل قطع می‌کردن!به نقل از این پیج‌های اینستاگرامی، اگه این چیزایی که من دارم می‌گم یادته یعنی پیر شدی.محمدامین خبرخوشمحمدامین خبرخوشSun, 30 Jan 2022 22:31:44 +0330https://virgool.ir/@Khabarkhosh/ویرگول-سفر-تازه-gak55i6lr0nzیاد دارم حدود سال 1391 و بعد از امتحانات خرداد پایه اول راهنمایی، به عنوان جایزه قبولی و به پیشنهاد خانواده و کمی بیشتر از اون اصرار خودم، تصمیم به خرید تلفن‌همراه هوشمند گرفتم. یاد دارم اون زمان هنوز فضای مجازی به این گستردگی و ترسناکی نبود و هنوز رشته باریکی از الفت و انس با فضای حقیقی توو وجودم بود و هنوز به طور تمام و کمال به تسخیر در نیومده بودم.از اوان ورود به فضای مجازی و خرید اولین تلفن‌همراه، همیشه به دنبال فضایی دنج و صمیمی می‌گشتم که بتونم به اصطلاح داخل اون پاهام رو دراز کنم و بی‌واسطه بنویسم و بخشی از روح و تأملاتم رو به اشتراک بذارم. به همه جا سرک کشیدم؛ لاین، وی‌چت، بی‌تاک، واتس‌اپ، تلگرام و... . حتی یاد دارم پیام‌رسانی نصب کردم به اسم املت‌چت که فکر کنم فقط خودم و سازنده نرم‌فزار تنها کاربرانش بودیم و برای رفع دل‌‌‌تنگی، به هم پیام می‌دادیم!هر چه که بود، گذشت و رسید به حدود یک یا دو سال پیش، که با ویرگول آشنا شدم و هر چند وقت یک‌بار می‌اومدم و کانال تلگرام یا سایتش رو چک می‌کردم و مردد بودم بین ثبت‌نام کردن و نکردن. راستش تصورم بود که این‌جا هم مدتی فعالیت خواهم کرد و بعد از مدتی عطای ویرگول نویسی رو به لقاش می‌بخشم. به همین دلیل رها کردم و تنها به ثبت‌نام بسنده کردم.همیشه گاهی برام اتفاق میفته که یک چیز رو رها می‌کنم تا زمان مناسبی که به‌ قول ژاک قضا و قدری (آن بالا نوشته شده) بهم رخ نشون بده و برم سراغش؛ و این بار هم همین طرح روی ویرگول پیاده شد. نتیجه قابل پیش‌بینی بود؛ بامداد یکشنبه، 10 بهمن سال 1400 هجری شمسی، اطلاعاتم رو تکمیل کردم و به جمع ویرگولی‌ها وارد شدم.این عطش و سیری ناپذیری برای نوشتن و هم‌چنین، این حس ماجراجویی، بهم جرئت می‌ده که ورای ناشناخته‌ها فکر کنم و بنویسم. حالا فارست، آماده‌ی دویدن و سفر به نقاط ناپیدا کران ذهنه و مشتاقه که دنیا چه شکلیه.و من الان، آماده ماجراجویی‌اممحمدامین خبرخوشمحمدامین خبرخوشSun, 30 Jan 2022 13:07:28 +0330