https://virgool.ir/feed/@Keivan1382.fa2026-11-12 00:40:27https://files.virgool.ir/upload/users/2881622/avatar/U2yVN7.jpghttps://virgool.ir/@Keivan1382https://virgool.ir/@Keivan1382/پرواز-lfznewgcii7lچیزی از درس‌هایی که می‌خونم نمی‌فهمم. کفش‌هام پام رو اذیت می‌کنند. لباس‌هام یا باعث میشن عرق کنم یا از سرما تا مغز استخون یخ بزنم.اشتهایی برای خوردن غذای مورد علاقه‌ام ندارم. هیج فیلم خوبی برای دیدن نیست. هیچ کتاب خوبی برای خوندن نیست. آهنگ‌ها تکراری شدن. مکالمه‌ای با کسی شکل نمی‌دم. سیگارها نفسم رو تنگ می‌کنند. الکل باعث میشه کل وجودم رو استفراغ کنم. هرشب کابوس می‌بینم و بعد از بیداری توی برهوت اون جهنم زندگی می‌کنم. همیشه خسته همیشه مستاصل و تو؟ تو خیلی دوری ساعت نه و نیم شب. توی همون پارک همیشگی زیر نور ماه به نیمکت سنگی‌ای تکیه دادم. صدای موسیقی ماشین‌ها و خنده‌ی آدم‌ها از هر طرف پخش میشه و من فقط نجوایی از اون رو می‌شنوم. من درگیر مکالمات طولانی و بی معنای تو سرمم.درگیر زندگی نزیسته‌ام. امشب اما زاویه دیدم با هر شب فرق میکنه. ساختمون نیمه کاره‌ی هشت طبقه‌ای از پشت درخت‌ها معلومه. با هر بار نگاه کردن به اون ساختمون نور کم سویی توی دلم روشن میشه. انگار سرنوشت من همینه از اول هم همین بوده. از ارتفاع می‌ترسم. از همه چیز می‌ترسم اما شاید پشت بوم این ساختمون دروازه‌ی نجاتم باشه. شاید باید امشب برای اولین بار آزاد بشم.KeiKeiWed, 08 Oct 2025 22:49:30 +0330https://virgool.ir/@Keivan1382/کودک-xmzlywn5pia9امروز سعی کردم تورو به یاد بیارم. تو کجایی؟ جایی در پس ذهنم؟ یا وسط هیاهوی خاطرات خانوادگی؟ الکل‌های پدر تورو غرق خودش کرد یا پشت عروسک‌هایی که بعد از ساعت‌ها رانندگی برات می‌آورد قائم شدی؟ چرا چهرت خاطرم نیست؟ چرا هرچقدر تلاش کنم نمی‌تونم پیدات کنم؟ کجا رفتی بدون من؟ تو اولین روز ۱۲ سالگیم فرار کردی؟ یا اصلا نبودی؟ بیشتر از هر زمانی بهت احتیاج دارم. بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنی دلم برات تنگ شده. چرا جوری رفتار می‌کنی انگار ازم متنفری؟ چرا نمی‌آی تا دستم رو بگیری؟ خودت می‌دونی که از اول اینطوری نبودم. من ناراحتت کردم یا توهم خسته شدی و تصمیم گرفتی رها کنی همه‌چیز رو؟ با شنیدن صدای هر بچه‌ای یاد تو می‌‌افتم. یعنی توهم اینطوری بودی؟ یا توهم مثل من از درون درد می‌کشیدی و فقط تظاهر می‌کردی. کجایی عزیزکم؟ به خاطر نخریدن اون لباس با مامان قهر کردی؟ یا از بابا ترسیدی و اون روز خودت رو تو حموم برای همیشه حبس کردی؟ هروقت بهت فکر می‌کنم صفحه‌ی سفیدی از خاطرات رو می‌بینم که تو اون گوشه نشستی و گریه می‌کنی. هیولا تورو زندانی کرده یا توهم مثل من داری ازش فرار می‌کنی؟ نترس بچه! من اینجام. برگرد پیشم. برگرد و من رو اینجوری وسط این آدما تنها نزار. برگرد علیرضا کوچولو برگرد.من تورو می‌فهمم. تنهام نزار بچه من بدون تو خیلی می‌ترسم. برگرد.KeiKeiFri, 20 Dec 2024 19:27:43 +0330https://virgool.ir/@Keivan1382/سایه-tpejwki7ikmpیه هیولا تو سرمه. هیولایی که تو روز تولدم اونم پاشو به این دنیا گذاشت. با من رشد کرد، با من زندگی کرد، از تمام وعده‌های غذاییم تغذیه کرد، با هر غمم بزرگ تر شد، با شادیام جون گرفت، خاطره‌های دوران کودکیم رو تو خودش محو کرد و الان، اینجا، کنار من نشسته. دستش رو انداخته دور گردنم و میگه غصه نخور غصه‌های بزرگ‌تری هم تو راهه.هیولا من رو از سایه خودمم می‌ترسونه. هیولا البته از بقیه آدما می‌ترسه کافیه تا یه ناشناس تو چند صد متریم نشسته باشه تا بره، تا خودش رو تو اعماق سرم محو کنه. هیولا صبرش زیاده. هیولا منتظره تا تنها بشم و بیاد هرچی دارم و ندارم رو مثل سیاه‌چاله ببلعه. هیولا ازم متنفر نیست فقط تو وجودم رخنه کرده. تو ژنتیکم خودش رو غرق کرده. سالهاست حسی ندارم. سال‌هاست که هیولا نمی‌زاره بدونم خوشحالی چیه. هیولا حتی نمی‌زاره بفهمم غم واقعی چطوره. تو سرم زندانیم کرده و هرچقدر هم تقلا کنم نمی‌تونم اون کلیدای لعنتی رو از جیبش کش برم. هیولا نمی‌زاره خودم رو بکشم چون از زندگی من تغذیه می‌کنه. هربار خواستم از شر خودم خلاص شم چهره‌ی مامانم رو آورد جلو چشمام. هربار خواستم از جسمم رها شم نامه‌ای طولانی از حرفایی که هیچوقت به بابام نزدم رو برام خوند. هیولا نمی‌زاره زندگی کنم، نمی‌زاره بمیرم، نمی‌زاره نفس بکشم، نمی‌زاره از بوی بارون لذت ببرم، نمی‌زاره از هوای تازه استفاده کنم و هروقت هواپیمایی رد شد به یاد پنج سالگیم با دست نشونش بدم. هروقت می‌خندم هیولا نعره می‌زنه خفه شو! حواست هست کی هستی؟ هروقت حس می‌کنم زنده‌ام من رو به دخمه‌ای که اسمش رو گذاشته خونه می‌فرسته. هروقت اشک می‌ریزم خودش رو پرتاب می‌کنه تو صورتم و اجازه نمی‌ده تخلیه شم. اجازه نمی‌ده عذاب نکشم. من رو در یک خلا همیشگی نگه می‌داره.هیولا رهام نمی‌کنه و اجازه نمی‌ده رها شم.KeiKeiFri, 22 Nov 2024 18:58:09 +0330https://virgool.ir/@Keivan1382/لانگ-شات-xxcc4pm3412iاز وقتی یادم می‌آد هر وقت فیلمی می‌دیدم، یکی از مسائلی که ذهنم رو درگیر می‌کرد سرنوشت سیاهی لشکر‌ها بود. همیشه احساس همزاد پنداری خاصی با اون سربازی که تو یک سکانس تیر می‌خورد داشتم. یا به سرنوشت اون جوون ۲۰ ساله‌ای که وسط تیک آف کشیدن دو تا کارکتر اصلی می‌ره زیر ماشین فکر می‌کردم. حتی بعضی وقتا با تصور اون مردی که‌ به‌جای رئیس تو دعوای گانگستر‌ها کشته می‌شد غمگین می‌شدم. تقریبا از ۱۴ سالگی بود که ترس از معمولی بودن مثل خوره به جونم افتاد. اون زمانا این تفکرات منطقی بود. به هر حال از دوران بلوغ عبور می‌کردم. اما این تفکرات زمان بلوغ مثل جوش‌های بلوغ هنوز تو ۲۱ سالگی خره‌م رو ول نمی‌کنه. جوان تر که بودم هروقت به نهایت زوال زندگی‌م فکر می‌کردم اولین چیزی که به ذهنم می‌رسید معمولی بودن بود. سیاهی لشکر بودن بود.کمتر از یک ماهه دیگه ۲۱ ساله می‌شم و هرروز بیشتر متوجه می‌شم که من واقعا یک سیاهی لشکرم، معمولی و بی‌اهمیت. هیچکس برای تباه شدن زندگی‌م اشک نمی‌ریزه. من Main character هیچ داستانی نیستم، حتی داستان خودم.KeiKeiSun, 17 Nov 2024 01:13:24 +0330https://virgool.ir/@Keivan1382/استفراغ-zkxk3j1jvehgدارم غرق می‌شم. هر روز سر یه ساعت تقریبا معین کل وجودم از هم می‌پاشه و مغزم خون بالا میاره. دارم پیش چشم همه غرق می‌شم و همه فکر می‌کنن دارم از شنا کردن لذت می‌برم. نمی‌دونم باید به چی و کی چنگ بندازم. صبح که از خواب پا می‌شم با خودم می‌گم نه امروز فرق داره. امروز همه‌چی درست پیش می‌ره. می‌رم کلاس، می‌رم قدم می‌زنم، دو نخ سیگار می‌کشم و به آلبوم جدید سورنا گوش می‌دم، با بچه‌های کلاس هم‌صحبت می‌شم و درس می‌خونم و همه‌چی تموم می‌شه. اما خب، نه. همیشه تو ساده‌ترین شرایط، تو رندوم‌ترین مکان و در حال انجام دادن روتین‌ترین کار یهو قلبم شدت می‌گیره. وسط زندگی عادی یهو پرتاب می‌شم به مرکز سیاهی، به وسط سیاه‌چاله. گریه تنها راهم برای کشتن جاذبه‌ایه که مغزم رو متلاشی می‌کنه ولی خب اونم زیاد دوستم نداره و باید مدت زیادی رو التماسش کنم تا بیاد و نجاتم بده. دارم غرق می‌شم و ازین غرق شدن همیشگی و نمردن خسته‌م. پوکساید حالم رو خوب نمی‌کنه. سیگار دیگه اثری نداره. حتی سورناهم فقط برای چند دقیقه من رو به دنیای تخیلی و فانتزی‌ای که تو سرم ساخته شده می‌بره. دارم غرق می‌شم و هیچکس نیست بهش بگم حداقل غرق شدنم رو تماشا کنه.KeiKeiSun, 10 Nov 2024 18:36:39 +0330https://virgool.ir/@Keivan1382/من-hgufyoa00cvlنمی‌دونم چی باید بگم. نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم به پناه بردن به چیزی بیرون از جمجمه‌ی کثیف و شلوغ سرم. مثل همیشه، مثل تقریبا ۹۰ درصد زندگیم این بار هم نمی‌دونم باید چه کلماتی رو کنار هم بچینم تا بتونم از زندانی که سالهاست توش دارم می‌پوسم فرار کنم. همونقدر که موقع انتخاب شلوار، برای خرید یک کیلو سیب زمینی دچار شک و تردید می‌شم، همونقدر برای انتخاب کلمه‌ی درست و مناسب احساس خفگی بهم دست می‌ده. بله، احساس خفگی. من وقتی به دنیا اومدم فرشته چپ و راست نداشتم بلکه فرشته عذاب وجدان و فرشته شک و تردید تو کل زندگی‌م همراهم بودن. فرشته هایی که کافیه تا از خط قرمزاشون عبور کنم تا با دستای سنگینشون جوری گلوم رو فشار بدن که اشک از چشمام جاری بشه و قفسه‌ی سینم مثل یک بادکنک باد بشه. جالبه حتی دیگه یادم نیست اول متن داشتم راجع به چی حرف می‌زدم. من یک آدم عادیم؟ با ما همراه باشیدKeiKeiSat, 10 Feb 2024 04:20:34 +0330