<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Karina_M021</title><link>https://virgool.ir/feed/@Karina_MA</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 18:42:30</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3483077/avatar/29qUX1.jpg</url><title>Karina_M021</title><link>https://virgool.ir/@Karina_MA</link></image><item><title>زندگی</title><link>https://virgool.ir/@Karina_MA/زندگی-g6hgk0rlbho7</link><description>زندگی بازی سرنوشت بود. دنیا خلوص نیت را درک نمی‌کند.‌ پلیدی را بیشتر دوست می‌دارد، زیرکی و پیچیدگی کار را دوست دارد، گرچه من هنوز سادگی را به این تجملات ترجیح داده ام.‌. احساسات بازتابی از ضعف هایم را نشان می‌داد، وجودشان به من نفرت می‌بخشند اما همچنان باید مسائلی در زندگی مورد قبول واقع شوند، همانطور که از ما سوال نشد آیا دلمان میخواست پا به این دنیای پوچ بگذاریم یا نه.اختیار نداشتن چه سخت است... وارد بازی شدن با گرگ هایی که در جامه گوسفندانی زاده شدند. در این دنیای بی حد و مرز و پوچ چه می‌کنم آن هم وقتی نمی‌توانم به دنیای بیرون از خطی که برایم کشیدند نگاهی کنم. زندگی که فقط به نفس ها و علائم حیاتی ات ختم نمی‌شود؟ اما بار ها آرزو کردم که همینقدر ساده سپری می‌شد زیستنی که برای آن معمای سختی طراحی کردیم. به سوی فراتر از هدف مسیر را می‌پیمایم، زندگی به صحرای کویر می‌ماند که مرز مشخصی برایش توصیف نشده، می‌دوم و می‌دوم اما سخت‌کوشی چیزی نبود که مرا به مقصد می‌رساند. در فکر عمیقی فرو رفتم و چشمانم را باز کردم، آنگاه دیدم بر تردمیلی می‌دوم که بی اختیار انرژی و زمان مرا گرفته، درست مثل زندگی.</description><category>Karina_M021</category><author>Karina_M021</author><pubDate>Thu, 12 Sep 2024 09:22:19 +0330</pubDate></item><item><title>امید پوچ</title><link>https://virgool.ir/@Karina_MA/امید-پوچ-onv77roswj5i</link><description> چرا هنوز امیدوارم؟ پی چیستم؟ پی حیاتی که به دستان خدای تقدیر، یک باره شکسته می‌شود یا پی آینده ای که تازه به وصف شروعش رسیدم. در زندانی پر از حس شرم و اندوه گرفتار شدم. مسیر خانه ی رویایی ام طولانیست. به قدری طولانی که هنوز کارگران مغزم در حال ساخت بنای آنند. آنقدر ذهن آشفته شده که ندانسته چه انتخاب کند پس انتخاب مسیر چگونه باشد؟ آری، راه سختی در پیش دارم. باران خستگی شیشه های قلبم را خیس کرده، نمیدانم چطور به هر چیز آگاهم جز حالی که اکنون دارم.  کسی اشک های مرا ندیده و نشنیده پس چطور بنده ی خدا به شکلی مرا میخواند که جای من بوده؟ با داشتن چه علمی گویند که مشکل من چیست؟ هویت من چیست؟ همه به جنون عقل رسیدند. هنوز خود را نشناخته دیگری را می‌شناسند. با تصور عقل کل بودنشان خود را بی عقل نشان می‌دهند. خشم من به همین راحتی فوران نمی‌کند. با چند توهین یا چند ناسزایی که حقیقت نداشته، این ظاهر مغرور خود را به ظاهر مظلوم تغییر نمی‌دهد. چیزی در این دنیا ارزش خود را نگه نداشته، تا کِی نسل بی ارزشی ادامه یابد؟ </description><category>Karina_M021</category><author>Karina_M021</author><pubDate>Fri, 30 Aug 2024 22:42:30 +0330</pubDate></item></channel></rss>