https://virgool.ir/feed/@KarbalayiMohammadiمن محمدحسین محمدی، متولد ۱۳۸۵/۱۱/۰۳، متولد شهرستان فسا، در استان فارس هستم. دانشجوی مهندسی کامپیوتر و علاقه‌مند به نویسندگی ...fa2026-11-12 18:19:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@KarbalayiMohammadihttps://virgool.ir/@KarbalayiMohammadi/رمان-سایه-بر-دیوار-پارت-یک-pdvlzehg7yo3بوی کارگاه من بوی زمان است؛ بوی لخته‌های خشک شده‌ی خون تاریخ؛ یا بهتر است بگویم، بوی لخته‌های خشک شده‌ی روح صاحبانی که اثری از آنان نمانده، جز همین چند تار نخ به هم بافته شده. یا شاید هم دارم مزخرف می‌گویم. اصلا چه اهمیتی دارد؟ این‌ها فقط اشیاء هستند، اشیائی که باید خراش‌هایشان پر شود، درزهایشان تعمیر شود، رنگ‌هایشان تثبیت شود، تا صاحبان دروغین و خودخواه و پول‌پرست و ظاهر بینشان آن‌ها را ببرند و در خانه‌های سردشان آویزان کنند.صدای برخورد پاشنه‌های سنگین کفش با زمین سیمانی، سکوت کارگاه را در هم شکست. بوی تند عطر ارزان قیمت و غلیظش، جای بوی خاک و زمان را گرفت. بله، او آمد، زنی با هیکلی تنومند و سنگین که انگار وزن تمام تابلوهایی را که در آغوش داشت، با خود می‌کشید. چهره‌اش نه زیبا بود و نه زشت، تنها چیزی که در صورتش خودنمایی می‌کرد، رنگ خاکستری و سبز کدری بود، که گویی سال‌ها زیر نور کم سوی این کارگاه، پوستش هم با تابلوها یکی شده بود. او درحالی که با بی‌خیالی تابلو‌های دیگری را روی میز کار من می‌گذاشت، با صدایی که از خشکی گلویش می‌آمد، گفت: «باز هم که داری با خودت حرف میزنی؟ نکند باز هم داری غر می‌زنی که تو یک قاتلی و همان حرف‌های همیشگی ... .» به او اهمیتی ندادم. با دست راستم سیگارم را روی لبه‌ی میز می‌چرخاندم و با دست چپم تابلویی که سال‌ها پیش قرار بود برای مشتری تعمیرش کنم را زیر میز پنهان می‌کردم. در حالی به سمت درب خروجی می‌رفت، گفت: «خودت را جمع کن، این‌ها را هم سریع تعمیر کن که کلی مشتری داریم. وقت نداریم برای خیال‌بافی‌های تو.» صدای موذی بسته شدن در، با جمله‌ی «پنجاه سال است که دائم همینطور غر می‌زند ...» آمیخته شد. و باز هم سکوت در کارگاه حکم فرما شد.ادامه دارد ...نویسنده: محمدحسین محمدی محمدحسین محمدیمحمدحسین محمدیThu, 10 Sep 2026 05:47:51 +0330