https://virgool.ir/feed/@KOMOfa2026-11-12 09:08:16https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@KOMOhttps://virgool.ir/@KOMO/من-عاشق-عشق-بودم-نه-عاشق-زندگی-omzfu9ffathnکودکی‌ام فصل‌های ساده‌ای داشت؛آسمانش بیشتر شبیه بهار و تابستان بود.بازی، خنده، خیال‌های کوچک؛دنیا آن‌قدر رنگی بود که حتی اگر غم کوچکی هم می‌آمد،زود مثل یک ابرِ سرگردان رد می‌شد و می‌رفت.آن‌وقت‌ها هنوز اسمِ هیچ‌چیز را نمی‌دانستم؛نه می‌فهمیدم دلتنگی چیست،نه فرقِ تنها بودن و تنهایی را.فقط زندگی می‌کردم، همان‌طور که بچه‌ها بلدند:بی‌واسطه، بی‌تحلیل، بی‌داستان‌درآوردن از هر حس.سال‌ها گذشت، درونِ سرم فصل‌ها عوض شد.یک روز چیزی مثل نسیمِ تازه از میانِ من رد شد؛یک شورِ مبهم، یک لرزشِ آرام،بدون این‌که حتی چهره‌ای در ذهنم باشد.فقط حس می‌کردم چیزی در من بیدار شدهکه دیگر اجازه نمی‌دهد همه‌چیز مثل قبل ساده بگذرد.زمستانِ تازه‌ای در من ریشه دواند؛اپیزودِ تنهایی و نداشتنِ کسی که نمی‌دانستم کیست.آسمانی که روزگاری همیشه بهار و تابستان بود،حالا بین خیالِ عشق و واقعیتِ نداشتنشمدام به پاییز و زمستان می‌لغزید.من یک مشکلِ ساده ولی خطرناک داشتم:با عشقی مبتدی‌گونه زندگی می‌کردم،ولی او با من نه.تمام روز در فکرِ عاشق شدن خیال‌پردازی می‌کردمو شب‌ها از نداشتنش غصه می‌خوردم.در ذهنم یک جمله‌ی پنهان حک شده بود:«تا وقتی عاشق نشوم، زندگی‌ام واقعی نیست.»انگار روی دیوارِ درونم نوشته بودم:«اول عشق، بعد نفس کشیدن.»برای همین کارهای ساده‌ای مثل قدم زدن،کتاب خواندن، کار کردن، حتی خندیدن،همه شبیه وقت‌گذرانی‌های موقتی بود؛انگار داشتم زمان را می‌کُشتمتا آن اتفاقِ اصلی بالاخره بیفتد.با این حال، اندکی علاقهٔ نصفه‌نیمه هم از سرِ راهِ زندگی‌ام رد شده بودند؛نه من واقعاً حاضر بودم، نه آنها.بیشتر شبیه این بود که داریم نقشِ آدم‌هایی را بازی می‌کنیمکه باید حتماً «درگیر رابطه» باشند.حرف‌ها شبیه کلیشه‌ها بود، احساس‌ها نصفه،ترس‌ها اما کامل و واقعی.از جایی به بعد فهمیدممن زندگی را گذاشته بودم در صفِ «بعد از عشق».زندگی‌ام را معلق نگه داشته بودم تا کسی بیاید،ریسمانم را بگیرد و بگوید:«از این‌جا به بعد را من با تو می‌آیم.»اما هیچ‌کس نیامد،و من سال‌ها در همان حالتِ معلق ماندم؛نه روی زمینِ خودم،نه در آسمانِ کسی دیگر.یک روز عصر، بدونِ برنامه‌ریزیِ خاص،تصمیم گرفتم کاری بکنم که همیشه عقب می‌انداختم:رفتم یک کافه، تنها.نه برای این‌که کسی را ببینم،نه برای این‌که شاید اتفاقِ خاصی بیفتد؛فقط برای این‌که «بودن» را تمرین کنم،بدونِ انتظارِ ورودِ شخصیتِ اصلیِ داستان.یک گوشه نشستم، قهوه‌ام را مزه‌مزه کردم و آدم‌ها را نگاه کردم.یکی با دوستش می‌خندید،یکی در سکوت کتاب می‌خواند،یکی هم مثل من تنها بود، خیره به صفحهٔ گوشی‌اش.برای اولین بار به جای این‌که فکر کنم:«چرا من مثل آنها کسی را ندارم؟»از خودم پرسیدم:«اگر هیچ‌وقت آن عشقِ رویایی نیاید،آیا من می‌توانم باز هم زندگی را دوست داشته باشم؟»سؤال ساده‌ای بود،اما جوابش همه‌چیز را عوض کرد.فهمیدم زندگی از روزِ اول شروع شده بود،فقط من غیبم زده بودم.من آن‌قدر مشغولِ صحنه‌سازیبرای یک عشقِ احتمالی بودمکه صحنه‌های واقعیِ زندگی را نمی‌دیدم؛رومی با قلمش دستم را گرفت،فهمیدم شاید کارِ من این نبودهکه تا صبح دنبال عشق بدوم؛شاید باید می‌نشستم و می‌دیدمچه چیز را در خودم آن‌قدر دوست ندارمکه می‌خواهم با یک عشقِ رویایی رویش را بپوشانم.واقعیت؟تلاش؟خودم؟یا حتی بدتر، هر سه!یک راهِ مطمئن وجود داشت:اگر تلاش نکنم و واقعیتِ خودم و زندگی‌ام را دوست نداشته باشم،هیچ‌چیزِ جذابی را هم واقعاً دوست نخواهم داشت؛فقط مدتی به آن خواهم چسبیدتا از خودم فرار کنم.بوی نانِ تازه،نورِ عصر روی دیوار،خندهٔ یک دوست،رضایتِ کوچکِ بعدِ تمام کردنِ یک کار.همهٔ این‌ها برایم کم‌اهمیت می‌شدند،چون در ذهنم فقط یک اصل بود: «عشق».از آن روز به بعد، تصمیم نگرفتم که عشق را فراموش کنم؛نه، هنوز هم دوست دارم روزی کسی را عمیقاً دوست بدهم.اما تصمیم گرفتم اول یک کارِ دیگر بکنم:عاشقِ زندگی بشوم.یعنی یاد بگیرمبه‌جای این‌که تمامِ انرژی‌ام را صرفِ پیدا کردنِ «نقشِ اصلی» کنم،از خودِ داستان لذت ببرم؛از روزهای معمولی، از کارهای بی‌سروصدا،از دوستی با خودم،از این‌که یک روز را فقط خوب نفس بکشم،بدونِ این‌که منتظرِ «اتفاقِ خاص» باشم.با این حال، راستش را بخواهی،گاهی هنوز درونِ مغزم فصل عوض می‌شود؛گاهی بهارِ امید است،گاهی پاییزِ دلتنگی،گاهی زمستانِ بی‌حوصلگی.گاهی ذهنم می‌گوید:«شاید اگر عشق بیاید، همه‌چیز بهتر شود…»اما حالا فرقش این است کهمی‌دانم دارم همه‌چیز را به اندازه احساس می‌کنم؛فقط یکی‌ش نیستم، بلکه همه‌اش منم!اگر خودم و زندگی‌ام را دوست نداشته باشم،آن عشقی هم که روزی شاید از راه برسد،فقط یک رؤیای دیگر برای فرار از خودم خواهد بود.عشق باید یکی از چاشنی‌های زندگی‌ام باشد،نه خودِ غذا.اگر یک روز، در یک گوشه‌ای، عشق هم از راه برسد،می‌نشیند کنار آدمی کهدیگر فقط عاشقِ عشق نیست؛آدمی که دارد یاد می‌گیردعاشقِ زندگی کردن باشد.KOMOKOMOFri, 05 Dec 2025 17:38:08 +0330