https://virgool.ir/feed/@K.Mfa2026-11-11 08:32:32https://files.virgool.ir/upload/users/1230352/avatar/ZsBMlw.jpghttps://virgool.ir/@K.Mhttps://virgool.ir/@K.M/ورای-لبخند-شبحپارت-چهارم-kgpks0mwhv7z https://vrgl.ir/vWKye به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت به چهره خودم در آیینه بلند رو به رویم نگاه می کنم.صورت رنگ پریده و لباس های خواب سفیدی که در تنم زار می زنند. مو های کوتاه قهوه ای به هم ریخته ای که صورت استخوانی ام را کمی پوشانده است. ظرف آهنی کوچکی که شمع کوچکی، آرام آرام در آن می سوخت، را بر میز می گذارم.سکوت ناگهانی که بر قصر حکمفرما شده است، توجهم را جلب کرده است. آرام حرکت می کنم. به سمت در اتاق می روم. از کنار تخت و کمد لباس هایم رد می شوم. آرام در را باز می کنم.بعد وارد راهرو می شوم.برخلاف سیاهی داخل اتاقم، مشعل های فروزان روی دیوار، راهرو را روشن نگه داشته اند. دست چپم را به چارچوب در تکیه می دهم. دو طرف بی انتهای راهرو سنگی را نگاه می کنم. وارد راهرو می شوم.رویم را به سمت راست راهرو می چرخانم. به راه پله های سنگی که به سمت پایین می رفتند،چشم می اندازم.به زمین نگاه می کنم، به سایه های روی زمین.به سایه ام نگاه می کنم. به لکه سیاهی که روی زمین افتاده است. سایه ام بیش از اندازه بزرگ است. نفسم در سینه حبس می شود. روی سایه دقیق می شوم. فقط سایه یک نفر نیست... سایه دو نفر است.این یعنی کسی پشت سرم ایستاده است. ضربان قلبم بالا می رود. احساس خفگی می کنم.سریع رویم را می چرخانم و به پشت سرم نگاه می کنم.ولی با دیدن چهره آشنا سرباز، آهی از سر آسودگی می کشم.می خواهم چیزی بگویم که سرباز پیش دستی می کند و می گوید:(( سرورم.لطفا به اتاقتان برگردید و همان جا بمانید.)) +((چی...؟چرا؟))-‌((این دستور شاهزاده است. گفته اند همه خاندان سلطنتی، باید تا زمانی که ایشان مقرر کرده اند،در استراحتگاه هایشان بمانند.))+(( برای چی؟ مگه چه اتفاقی افتاده؟))سرباز، سرش را به سمت چپ و راست تکان می دهد و با اسلحه در دستش به در اشاره می کند. آهی می کشم. سلانه سلانه به سمت اتاقم می روم. سرباز در را می بندد و از صدای نفس هایش می فهمم که پشت در ایستاده است، تا من بیرون نیایم. دستانم را مشت می کنم.خودم را روی تخت می اندازم و به سقف خیره می شوم. صدای قدم هایی در خارج از اتاق، می شنوم.صدای نا آشنایی را می شنوم که می گوید:(( تو برو به سالن اصلی برای جمع کردن جنازه ها.من اینجا نگهبانی می دم.))جنازه ها؟ گوشم را تیز می کنم تا بقیه حرف هایشان را بشنوم سربازی که با او مواجه شده بودم، سکوت می کند.آن صدای دیگر آرام، زیر لب، ادامه می دهد:((این یه دستوره... حتی اگه شبح هنوز اونجا مونده باشه..تو باید به سالن اصلی بری... .))بعد از کمی سکوت صدای قدم هایی را می شنوم... . سرم را به سمت کمد لباسم می چرخانم.لبخند محوی می زنم و به سمتش می روم... . با خودم می گویم:(( شبح وجود داره)) دستگیره های کمد را محکم به سمت خودم می کشم و آن را باز می کنم. لباس های رنگ و وارنگ سلطنتی ام حالا در تاریکی، خاکستری خسته به نظر می آیند.کور کورانه در میان روشنایی ضعیف شمع، دستم را در میان کمد می برم. دستم، پارچه نه چندان ضخیمی را لمس می کنم. پارچه اش را محکم در دستم می گیرم و و دستم را بیرون می کشم. به شنل سیاه رنگ در میان دستم خیره می شوم. شنل را می پوشم و کلاهش را پایین می کشم.کلاهش روی صورتم سایه می اندازد و کمی چهره ام را می پوشاند. به سمت تختم می روم. روی زمین می نشینم و لحاف های پتو را بالا می اندازم. چاقوی کوچک دسته چرمی ام در زیر تخت خودنمایی می کند. دستم را جلو می برم،اما لحظه ای تردید، دستم را ثابت نگه می دارد. آرام دستم را مشت می کنم.کمی بعد، انگشتانم دسته چرمی چاقو را لمس می کنند. آن را در شنلم پنهان می کنم.شبح از بین افسانه ها برگشته است.انگشتانم را در بین قاب آیینه و دیوار سنگی می اندازم. آیینه صدای تق مانندی می دهد و مانند در، کمی باز می شود. به در اصلی اتاقم نگاه می کنم. صدای نفس زدن های کسی را که پشت در ایستاده است، را به می شنوم. بعد سرم را به سمت آیینه می چرخانم. آرام آیینه ای را به سمت خودم می کشم. تونلی در برابرم پدیدار می شود. باید بفهمم چه اتفاقی دارد می افتد. به داخل تونل می روم و در آهنی ای را که آیینه آن طرف دیوار، پنهانش کرده بود را، می بندم.تونل تاریک و سرد است. سکوت در آنجا بیداد می کند.باید خودم دنبال اطلاعاتی درباره آن شبح بگردم...خودم باید کاری بکنم. K.MousaviK.MousaviSat, 01 Oct 2022 18:04:08 +0330https://virgool.ir/@K.M/ورای-لبخند-شبحپارت-سوم-llaigqgdim3pپارت دوم: https://vrgl.ir/8V5pe به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت آهسته و با قدم هایی کوتاه، به سمت در سالن می رویم. از میان جسد هایی که پر از زخم و غرق در مایع سرخ هستند، رد می شویم.کاسه و ظرف ها روی زمین افتاده اند و غذا ها و نوشیدنی های داخلشان با مایع تلخ جاری و قرمز مخلوط شده است.از پیرمرد باغبان می پرسم که چه اتفاقی افتاده و او می گوید سرم را پایین بگیرم و خیلی به اطراف نگاه نکنم. اما آن ماده قرمز روی زمین ها را هم پوشانده است و ذهنم بیشتر درگیر اتفاقی که افتاده می شود... ماده سرخ و درخشان... خون... که وجودش تا زمانی که آن را نمی بینیم دلیل زنده ماندن است و حضورش در مقابل چشمانمان نشانه درد، زجر.. و گاهی مرگ... . با خودم زیر لب می گویم:مرگ... . چشمم به زن مو قهوه ای می افتد. لباسش کمی قرمز شده است. چند لکه سرخ روی صورتش نقش بسته و چند تار از مو هایش روی صورتش ریخته است.چهره اش کمی ترسان است.او دیگر نمی تواند با لهجه عجیبش به من یاد بدهد که چه کاری انجام دهم یا داستان های عجیب این قصر بزرگ را به من بگوید، چون او دیگر زنده نیست و نفس نمی کشد... . ساده تر بگویم...او مرده است. مانند خیلی های دیگر... خیلی ها در اینجا مرده اند. حتی نتوانسته بود که از خود واکنشی نشان دهد.فقط من، باغبان دو محافظ لاغر مردنی زنده مانده ایم. یک گروه سرباز دور تا دور ما را محاصره کرده اند به سمت در می روند. اسلحه های بزرگی در دست دارند و نگاه بدی به ما می اندازند. سعی می کنند فاصله خود را با ما حفظ کنند.انگار ما همراه خود نفرین مرگ باری را همراه داریم. محافظ هایی که همراهمان بودند، انگار چیز هایی را فهمیده بودند، مدام زیر لب ناله می کردند.ارزو می کردند که ای کاش جای این جنازه های روی زمین بودند و مدام به خودشان لعنت می فرستادند که چرا میان ضیافت کارشان را رها کرده اند. از سالن خارج می شویم. سکوت و تاریکی بر قصر حکمفرماست.هنگام خارج شدن از آنجا، برای آخرین بار به صد ها و شاید هزاران آدمی که آن داخل روی زمین افتاده بودند نگاه می کنم... . نگاهم را از روی آنها بر می دارم و به راهرو چشم می دوزم. همه آنها رو به روی دیوار ایستاده اند.دو سرباز پشت سر ما ایستاده اند. بمن نگاه میه سرباز ها درداخل قصر رژه می روند. در بزرگ قصر بسته شده است.تنها چند نفر از خاندان سلطنتی با خدمتکارانشان زنده مانده اند. همه ی ما با شبح در یک جا حبس شده ایم. شاهزاده با غرور و ابهت، کمی عقب تر از من ایستاده و به من نگاه می کند. با نگاهش به من می فهماند که منتظر دستور من است. به بازماندگان ضیافت پادشاه نگاه می کنم.یک بچه، یک پیرمرد و دو سرباز تازه کاری که از ترس می لرزیدند.شبح در وجود یکی از آنها خفته بود و هر لحظه ممکن بود دوباره بیرون بیاید.شبحی که دست کم نصف بیشتر خاندان سلطنتی را کشته بود... البته اگر مهمانان و خدمتکار ها و ندیمه ها و خیلی های دیگر را حساب نمی کردیم، باز هم کشته ها زیاد بودند. آرام در اتاق راه می روم. دامن بلندم بر روی زمین خش خش می کند.به سمت پنجره می روم. نور مهتاب صورتم را نوازش می دهد.نباید بقیه خاندان از حضور شبح آگاه می شدند.می گویم:بگو که نگذارند بقیه اعضای خانواده سلطنتی از اتاقشان خارج شوند. شبح هر چه زود تر باید نابود می شد. سرم را به سمت شاهزاده می چرخانم. با تکان دادن سر خود به او می گویم که هر چه زود تر کارش را شروع کند. K.MousaviK.MousaviSun, 11 Sep 2022 18:49:51 +0430https://virgool.ir/@K.M/ورای-لبخند-شبح-پارت-دوم-z9muaswuuxhu https://vrgl.ir/p3m0I گوشه دامن پف دار و بلندم را آرام بالا می گیرم و به سمت در سالن می روم. محافظان و ندیمه ها به صورت دایره وار دور تا دور من گرد آمده اند. بوی خون را می توانستم از آن فاصله احساس کنم. شاهزاده را می بینم که با غرور رو به روی در چوبی سالن ایستاده است. در باز است. چشمم به خونی که مانند جویبار بر روی زمین سنگی روان شده بود می افتد. دستم را روی دهانم می گذارم. با وحشت به جویبار سرخ و خونین نگاه می کنم. بعد به شاهزاده نگاه می کنم. شاهزاده کمی سرش را به نشانه ی احترام پایین می برد.سرش را بالا می آورد و می گوید:ملکه...برای چه آمدید.... مطمئنید که می خواهید این صحنه را ببینید؟ بوی تیز خون در بینی ام می پیچد. می گویم:(( فقط بگویید که.. چه اتفاقی افتاده است....))با نگاهی سرد به داخل سالن نگاه کرد و وارد آنجا شد. جرئت نمی کنم به داخل سالن نگاه کنم. با بی تفاوتی عجیب ولی مانند همیشه می گوید:(( نیمه شب تعدادی از ندیمه ها وارد اجازه ورود به سالن می خواهند که وارد شده و با این صحنه مواجه می شوند.)) چشمان آبی یخی اش را به سمت من می چرخاند و می گوید:(( همه مرده اند.. .)) زیر لب می گویم:(( حتی پادشاه؟ ))نگاهش نشان می دهد که جواب مثبت است.لب هایم از ترس می لرزند. می گویم:(( چطور ممکن است هیچکس نفهمیده باشد؟ ))+(( دربان ها می گویند هیچ صدایی که نشان از وحشت و ترس بدهد، نشنیده اند. ))_(( بیشتر از صد ها نفر داخل این سالن بوده اند... این از محالات است که صد ها نفر همزمان با هم در یک مکان چنینی به خون کشیده شوند. ))او جوابی نمی دهد. اگر چنین خطری برای پادشاه وجود داشته، بی شک برای ما هم وجود دارد. شاهزاده جوان پس از کمی شک و تردید، می گوید:(( یک احتمال وجود دارد... .)) می دانم می خواهد درباره چی حرف بزند. _(( اما شبح فقط یک افسانه است... .))لبخند سرد و کوچکی می زند و می گوید:(( بعد این اتفاقات، خودتان چقدر اطمینان دارید که شبح فقط زاده تخیلات است؟))K.MousaviK.MousaviThu, 08 Sep 2022 23:05:27 +0430https://virgool.ir/@K.M/دختری-که-ماه-را-نوشید-fpwkmtv7gs9tکتابی که هم کودک ها و نوجوانان آن را دوست دارند،هم بزرگتر ها...این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است و احتمال اینکه داستان برای کسانی که کتاب را نخوانده اند،اسپویل شود وجود دارد.((دختری که ماه رو نوشید))،رمانی ۲۹۶ صفحه ای به قلم کلی ریگن بارن هیل(Kelly Regan Barnhill) است که درباره عشق،امید،اندوه،همکاری، و جادو سخن می گوید.این کتاب که برای رنج سنی بالای ۱۲ سال نوشته شده،برنده ی دو جایزه در سال ۲۰۱۷ و نامزد یک جایزه در سال ۲۰۱۶ شده است.این کتاب توسط فروغ منصور قناعی ترجمه و توسط انتشارات پرتقال چاپ و منتشر می شود.داستان از یک شهر شروع می شود،شهری به نام پروتکتریت ،که یک سوی آن را مرداب و سوی دیگرش را جنگلی خطرناک احاطه کرده بود.تنها راه ارتباط این شهر با دنیای بیرون،جنگل و جاده بود،و بزرگان شهر صاحب جاده بودند.جاده برای بزرگان درآمد زیادی داشت .این درآمد باعث به وجود آمدن یک اختلاف طبقاتی بزرگ بین مردم و انجمن بزرگان شده بود که در کتاب می خوانیم:خانواده های پروتکتریت کفش هایشان را از نی مرداب می ساختند و هنگام تنگ دستی،بچه هایشان را با سوپی از خوردنی های مرداب سیر می کردند و امیدوار بودند مرداب آنها را قوی کند.و به همین خاطر بود که خانواده ی بزرگان با گوشت بره و کره هر روز بزرگتر،قوی تر و سرحال تر می شد.بزرگان برای آنکه مردم را فرمانبردار خود کنند و مانع از عبور مردم از جنگل شوند ،سنت دروغی را به وجود می آورند،سنتی که در آن هر سال مردم پروتکریت کوچکترین کودک شهر را در خارج از شهر بگذارند و برای جادوگر قربانی کنند.مردم هم از ترس جادوگر ،تنها از جاده عبور می کردند.جادوگر واقعا وجود داشت.اما کار او درمان و کمک به مردم شهر های آزاد بود.او بعد از اینکه می دید مردم پروتکریت کودکانشان را هر سال رها می کنند،هر سال آنجا می رفت،بچه را بر می داشت،با نور ستاره سیرابش می کرد و به یک خانواده خوب می سپرد...اما اشکال از آنجا شروع می شود که در یک سال،او به بچه ای نور جادویی و قدرتمند ماه را می دهد و به قدرت جادویی می بخشد.در موازات داستان این دختر جادویی،داستان مرد جوانی بیان می شود که متوجه می شود در سالی که فرزندش به دنیا می آید،بچه اش باید قربانی شود و برای همین با رفتن به جنگل ،به دنبال جادوگر می رود تا او را بکشد.داستان ((دختری که ماه را نوشید)) به قدرت خطرناک اندوه و غم اشاره می کند و نشان می دهد که چگونه انسان را از پای در می آورد:ابر های اندوه احساساتشان را فرا گرفته بود و مغز هایشان را از کار انداخته بود.بزرگان برای حکم رانی به همین ها نیاز داشتند.این کتاب ، به خوبی سنگینی نگه داشتن جرف ها و راز ها را در درون آدم و زجری که به دنبال دارد را به زبان می آورد:وزن چیز هایی که از آنها حرف نمی زدند؛بیشتر از آنهایی شد که حرفش را می زدند.هر راز،هر چیز نا گفته،گرد و سخت و سنگین و سرد،مثل تکه سنگی به گردن مادربزگ و دختر آویزان بود.کمرشان از سنگینی راز ها خم شده بود.داستان درباره خاطرات،احساسات و عشق صحبت می کند،درباره اینکه جدا بودن از خطرات چقدر می تواند بد باشد...و اینکه احساسات و محبت های انسان تقسیم شدنی نیستند... .و به قدری این احساسات فراوان است که در جایی از کتاب داریم:و از دنیا رفت؛در حالی که عاشق بود.این داستان به خوبی درباره تفاوت ظاهر و باطن سخن می گوید.هیولایی که علاقه شدیدی به منطق و شعر و ادب و گفت و گو دارد و در مقابل آن زنی که با وجود ظاهری موجه،در پی نابودی دنیا و حکم فرمایی بر مردم با قدرت اندوه است:همیشه فکر می کرد خشونت با اینکه گاهی لازم می شود،زشت و دور از تمدن است.برای حل کردن اختلافات منطق،زیبایی،شعر و گفت و گوی درست و اصولی را ترجیح می داد.این رمان،با قلمی گویا،شیوا و روان نوشته شده که خواننده را خیلی اذیت نمی کند و می تواند برای کسانی که تازه شروع به خواندن کتاب کرده اند،مناسب باشد.همچنین نویسنده توانسته اشتیاق خواندن داستان را در دل خواننده به وجود بیاورد. توصیف نویسنده از شکل جادو و رنگ بخشیدن به آن و اتفاقات عجیبی که در آن می افتد بر جذابیت داستان افزوده است.لینک کتاب ((دختری که ماه را نوشید)) در طاقچه: https://taaghche.com/book/78238/%D8%AF%D8%AE%D8%AA%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%A7%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D9%86%D9%88%D8%B4%DB%8C%D8%AF K.MousaviK.MousaviSun, 04 Sep 2022 15:49:56 +0430https://virgool.ir/@K.M/وَرای-لبخند-شبح-پارت-اول-kxe2fl5kpyurبه نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت مو های طلایی رنگ فر فری اش لباس آبی رنگ و رو رفته اش را آزین داده بود.انعکاس صدای تق تق پاشنه های کفشش، بر سکوت راهرو سنگی قصر حکم فرمایی می کرد. با چشمان مشکی اش لکه های خون روی دیوار را نگاه می کرد.ظاهرش آرام بود، اگر از لکه خون گوشه دامنش چشم پوشی می کردی. در میان ابرو های کم رنگ و لب های کوچک بر روی هم بسته اش نه ردی از نگرانی پیدا می شد، نه از وحشت و ترس، نه غم و اندوه. سر و صدا در قصر بیداد می کرد. نوکر ها و خدمه ها و ندیمه ها همگی مشغول رفت و روب کردن قصر و نو نوار کردن آن بودند. زن 30..40 ساله ای دو سطل بزرگ آب در دست به سمت پنجره های بزرگ و رنگارنگی که از سقف تا زمین کشیده شده بودند، رفت. پشت سر او دخترکی با پارچه هایی در دستش دنبالش آمد. زن مو های قهوه ای اش را محکم بسته بود. سطل های چوبی را به راحتی روی زمین گذاشت به سمت دختر چرخید. یکی از پارچه ها را از دستش گرفت و آن را کمی در سطل آب مرطوب کرد.در حالی که مشغول تمیز کردن شیشه ها شده بود، خطاب به دختر گفت:خوب نگا کن چجوری دستمال می کشم... این شیشه ها باید تا شب یه لک هم نباید روشون بمونه... این پنجره ها و تصویراشون شجاعتی شاه و اجدادش رو بازگو می کنه... مخصوصا ک امشب شاه می خواد جشن پیروزیشو برگزار کنه... . دختر اول نگاهی به تصویر مردی که با شبح سیاه رنگ می جنگید نگاه کرد. دخترک مو طلایی آرام زیرلب زمزمه کرد:شجاعت... . صدای خنده های زننده مهمانان کل سالن بزرگ را پر کرده بود. به خوبی معلوم بود هیچکدام در حال خودشان نبودند. دیس ها و سینی های روی میز های بزرگ، به ریخته بود.شاید بزرگترین جشنی بود که قصر سنگی به چشم خود دیده بود. وزیر های شاه، در پاچه خواری و تعریف از شاه با یکدیگر رقابت می کردند. عده ای آن وسط نمایشی اجرا می کردند برای تعدادی سکه مسی. دخترک از لولای یکی از در های مربوط به سالن، آرام آنها را نگاه می کرد. بعد به شبح سیاهی و غول پیکری که رفته رفته بزرگ تر می شدو صدای ناله هایش بالا تر می رفت. K.MousaviK.MousaviSat, 03 Sep 2022 22:48:53 +0430https://virgool.ir/@K.M/و-چند-دقیقه-بی-خیالی-zgevtbhgw0i2به نام خالقی که انسان را به وسیله قلم آموخت??خسته و بی حس و حال به کتاب های قطور لغت نامه رو به رویش و روند یکنواخت زندگی اش نگاه کرد.با انگشت اشاره و وسطش عینکش را بالا برد تا مانع از سر خوردن و افتادن آن از روی صورتش بشود.آه غمگینی از ته دل کشید و دستش را به سمت یکی از کتاب های سنگین  با جلد سیاه رنگ و بی روح برد.یک خط نقره ای رنگ از بالا تا پایین عطف جلد کتاب را آذین داده بود.دستش را روی جلد مخملی و نرم کتاب کشید.بخار فنجان نسکافه داغش،کل اتاق را پر کرده بود.عطر و بوی تلخش روحش را نوازش داد.خودکارش را بین دو انگشتش گرفت و آن را در هوا و در میان مه عطرآلود نسکافه تکان داد.بخار سفید رنگش مانند بخاری،صورتش را گرم کرد. صدای صدای تیک تیک عجیب ،آرام و ممتدی او را از  عالم خیال بی انتهایش بیرون کشید.سرش را بالا آورد و عینکش را مرتب کرد و به اطرافش نگاه کرد.سریع از سر جایش یلند شد و به سمت پنجره اتاقش دوید.پیشانی اش را به شیشه سرد پنجره چسباند.قطرات کوچک و درشت آب بر روی پنجره نقش بسته بودند.خیابان پر شده بود از چاله های گل آلود نه چندان عمیق.به سرعت سمت جا لباسی رفت و بارونی زرد رنگ را با یک حرکت برداشت.از اتاق کوجکش خارح شد.حال لی لی کنان از پله پایین آمد  و در همان حین سعی کرد چکمه های بلندش را پایش کند.یکی از لنگه هایش روی پله چهارم جا ماند. بی توجه به آن، در را به سرعت باز و در چارچوب در ایستاد. به رگبار باران که خود را بر خیابان آسفالت شده می کوبیدند، خیره شد. به صدای باران گوش سپرد.بعد شش هایش را از عطر خاک نم خورده پر کرد.ابر ها، دست در دست هم می دادند. صدای غرش کل آسمان را پر کرده بود. ماه درخشان در بین پیوند ابر ها، گم شده بود. چند قدم جلو تر رفت و از خانه خارج شد.قطرات آب از روی لباسش سر خوردند.سرش را بالا گرفت و چند دقیقه بی خیال از برخورد قطرات درشت آب به صورتش لذت برد. ??۱۴۰۰/۸/۲۸??K.MousaviK.MousaviFri, 02 Sep 2022 21:01:35 +0430https://virgool.ir/@K.M/به-گمانم-خوابی-دیده-ام-qkba6ywupheqبه نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت به گمانم خوابی دیده ام...گرچه حالا فقط هاله ای مبهم از آن باق مانده است...شاید شب قبل که در آغوش رویا خندیدم،چرخیدم و دویدم،آن را در وادی کوچه پس کوچه های مسکوت فراموشی تا ابد جا گذاشته ام... . به گمانم خوابی دیده ام...مملو از امواج رنگ ها...پر فروغ در آتش خاطرات ... و مغروق در اقیانوس احساسات... . به گمانم خوابی دیده ام...با شور و هیجانی همچون جویباری خشک شده،همقدم با قلمی بی جوهر و هم صدا با پرنده ای که برای همیشه خفته است. به گمانم خوابی دیده ام...در کنار کسی ایستاده بودم و عطر یاس شناور در هوا...و وزش نسیم خنکی می رقصاند مو هایمان را.و همگام با هم در خط ممتد ساحل.و زمزمه ی آرام دریا در گوش صخره... ‌. به گمانم خوابی دیده ام...و تو بودی و من.و صدای خنده ات پژواک می شد در میان خلاء دنیا.ازدحام رنگ های مبهم و در عین حال سیاهی مطلق... .به گمانم خوای دیده ام... در دنیایی مبهم و تو آنجا بودی... .K.MousaviK.MousaviFri, 02 Sep 2022 13:48:11 +0430https://virgool.ir/@K.M/زمانی-که-دیگر-هیچ-چیز-عادی-نبود-oxdb1kiluoj7به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموختروی نیمکت فلزی پارک می نشینم ،کتابم را روی پاهایم می گذارم و بعد آن را باز می کنم.نور پر طراوت و گرم آفتاب کاغذ های کاهی کتاب را به آرامی نوازش می کند. باید ذهنم را مشغول کتاب می کردم تا شاید کمی حالم بهتر شود.به کلمات سیاه رنگ خیره می شوم که لکه ی خیسی در میان صفحه،توجهم را جلب می کند.انگشتم را به سمت لکه خیس می برم که یک لکه ی بزرگ تر روی صفحه دیگر کتاب نقش می بندد.دستم را به سمت صورتم می برم.چشمانم خشک بود.رد نور خورشید از میان برگه های کاغذ گم می شود.برخورد چند قطره اب را با سرم احساس می کنم.سرم را بالا می آورم.ابر های تیره آسمان را پوشانده است. کتابم را در کوله سیاه رنگم می گذارم و از سر جایم بلند می شوم.باران شدت می گیرد.کف دستانم را بالا می آورم تا برخورد قطره های ریز و کوچک آب را با آنها احساس کنم.به رهگذران اطرافم نگاه می کنم که می دوند و سعی می کنند از بارش با لطافت ابر های بهای فرار کنند.نگاهم را از آنها میگیرم و دوباره به آسمان نگاه می کنم.هوای سرد به تک تک سلول های بدنم نفوذ می کند.چشمانم را می بندم.علاوه بر صدای باران،صدای باد هم به گوش می رسد.بند کیفم را بالا می کشم تا از روی دوشم نیفتد.باد به طرز غیر عادی شدت می گیرد. بند کیف را می گیرم .نفس کشیدن برایم سخت می شود.احساس می کنم شش ها و ریه هایم یخ زده اند.چشمانم را باز و به اطرافم نگاه می کنم.اخم محوی در صورتم نقش می بندد.به جز من،هیچ موجود زنده ی دیگری به چشم نمی خورد.انگار حیات به کل از بین رفته بود و تنها انسان حاضر در آنجا من بودم.باد به طرز غیر عادی ای شدت می گیرد.دو دستم را دور خودم قلاب می کنم.خیس خیس شده ام.باد به طرز خیره کننده ای خودش را به زمین و آسمان می کوبد.شاخه های سر سبز درختان ،بدون هیچ اراده ای ، به طرز وحشیانه به همه جهات حرکت می کردند.دیگر هیچ چیزی عادی نبود.احساس کردم الان است که باد من را با خودش ببرد.سرم را بالا می آورم.دستانم را آزاد می کنم.باد سریع تر و قوی تر از همیشه حرکت می کند .ناگهان دوباره یاد او میفتم.چهره اش در مقابل چشمانم زنده می شود.باد مانند ماری به دنبال شکارش،من را محاصره می کند و به دور من می پیچد.حالا چشمانم همراه ابر های تیره و گرفته شروع می کند به باریدن.باد اشک هایم را به پرواز در می آورد. کمی بعد،دیگر پاهایم روی زمین نبودند.K.MousaviK.MousaviSat, 07 May 2022 19:08:48 +0430https://virgool.ir/@K.M/قدم-های-یخ-زده-پارت-سومآخر-ijli5kdgx7aqپارت قبلی: https://vrgl.ir/o7okW به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموختبه راستی رد شدن برایشچه معنایی داشت؟کل معنای زندگی صبا خلاصه می شد در رد شدن.رد شدن جزئیاز زندگیاش نبود،خود زندگیاش بود.اما اگر با آن به اصطلاح محبتمعنای زندگیاش تغییر می کرد،چه؟بیحس و حال به قلب گفت:وجود من از سرماست...تو همداری از بین میری...چطوری دنیا را بدون ذره ای انرژی خوب نجات بدهیم...عشق و محبت راکجای دنیا میشه پیدا کرد... .ناگهان قلب کمی گرم شد و شروع کرد به تکان ها و لرزش های عجیب.انگارامید را در رگ هایشبه جریان انداخته بودند.اما فقط برای چند ثانیه...بعد ازآن دوباره شکل قیافه قلب مثل قبلشد...ضعیف...پژمرده...خسته... .لبخند محوی زد و به صبا گفت:برای محبت لازم نیست دنیا روبگردی...لازم نیست بری وسط یه دشت گل یا زیریک درخت پاییزی...تو می تونی...حتی تویسخت ترین لحظات...توی تاریک ترین شب ها...می تونیاونو پیدا کنی...فقط...باید نگاهی بهدرون خودت بندازی و اونجا جست و جو کنی...توی ...قلبت... .صبا آه سردی کشید و گفت:من که قلب و احساس ندارم...تنها کاری که می تونم بکنم اینه کهسرما رو با خودم جا به جا کنم... .((پسچرا میخوای کمکم کنی...))صبا سرش راپایین انداخت و کمی فکر کرد.اخمی کرد و بعد گفت:نمیدونم...((میدونی دلیل اینکه کمی تغییر کردی چیه؟...))صبا جواب داد:فکر کنم...به خاطراینه که تو رو توی دست هام نگه داشتم... .((خب جواب سوالت همینه!این طوری میشه دنیا رو نجات داد...))صبا گیج شد.اصلا منظور قلب را نفهمید.گفت:((چیکار باید بکنم؟؟؟))((به درونت نگاه کن تا بتونیخوبی رو دراطرافت ببینی... .))قلب ناگهان مکثی کرد،بعد لبخند محبت آمیزی زد و گفت:((من میشم قلبت... .))صبا به سرعت مخالفت کرد و گفت:لیاقت تو اینه که قلب یک آدم خوب باشی... .((لازمه ی خوب بودن خوش قلب بودنه...چیزی که آدمای زیادی توی دنیا گمش کردن... .))قلب نگاهی به آسمان انداخت و به صبا گفت:وقت زیادی نمونده... .صبا سکوت کرد.قلب به سختی و با صدای گرفته ادامه داد:این آخرین فرصت برای زنده نگهداشتن خوبی تو این دنیاس... .))صبا ناخودآگاه قلب را آرام آرام به سمت خود نزدیک کرد.تکه گوشت بی جان را به قفسه سینه اشچسباند.سرگیجه عجیبی را در سرشاحساس کرد.دو زانو روی شن های ریز صحرا افتاد.فکرکرد هرلحظه ممکن است چشمانش سیاهی برود.احساس کرد بدنش شروع کرد به گرم کردن.آرامچشمانش را باز کرد.دستانش را رو به روی صورتش گرفت.به دو دستش که به رنگ سفیدی برفبودند،خیره شد.هیچخبری از قلب و خون های روی دست صبا نبود.دو دستش را سمت گردنشبرد.لرزش های ممتدی را در بدنشاحساس کرد.ضربان قلب در وجود صبا به جریان افتاده بود.بهشن های قهوه ای و طلایی رنگ خیره شد.بعد هم به آسمان پر ستاره.ابر ها کنار رفته بودند وحالا مهتاب همچون چراغ درخشان و سفید رنگی می درخشید.صبا برای اولین بار،از شدتزیباییاش به هیجان آمد.از سر جایش بلند شد .چند گام به سمت جلو برداشت و بعد خودش رادر ساحل دید.دستش را به سمت صدف های ساحل برد و تعدادی ازآنها را برداشت.به صدف هایرنگارنگ و بنفش و نارنجی داخل مشتش نگاهیانداخت.لبخند ملیحی بر روی صورتش نقشبست.نفس عمیقی کشید و بوی نمک و دریا را بایک دم وارد شش هایش کرد.آنجا را هم ترککرد.حالا در مقابل کوه عظیم و بلند ایستاده بود.صبا برای اولین بارازابهت کوه به وجد آمد.باشوق و هیجان از کوه بالا رفت و به سرعت خودش را به نوک قله رساند.به خورشید طلایی رنگدرآسمان آبی رنگ خیره شد.به پرنده های سیاه رنگی را که درآسمان پرواز می کردند خیرهشد.هیجان زده از بالای کوه سر خورد به سمت شهر سر خورد.مثل همیشه باد سرد و خنکش رابا مردم تقسیم کرد.اما برخلاف که باد سرد و مرگبار همیشگی،مردم شهر را مهمان نسیم خنک وملایمی که درآن رگه هاییاز محبت پیدا می شد،کرد.قلب های مرده و سیاه مردم با نوازشصبا،دوباره شروع به تپیدن کرد.صبا دوید و وزید و پرید.شهر و کوه و جنگل و دریا راپشت سرگذاشت.آواز صبا دیگر تهی و پوچ نبود.صدای هو هو مانندش قلب ها را به تپش درآورد.خوبی رادرانسان ها زنده کرد.ازپستی و بلندی ها و بالا رفت و محبت را در رگ های جهان به جریانانداخت.قدم هایش را آرام تر کرد.روی چمن های سبز رنگ و خنک دشت قدم گذاشت .نفسعمیقی کشید.به صدای جیرجیرک ها گوش سپرد.به تجمع ستاره ها درآسمان و قرص کامل ونقره ای رنگ ماه خیره شد. ناخودآگاه دستش را روی قلبی که در وجودش می تپید،گذاشت.برایاولین بار در عمرش،لبخندی بر روی صورتش نقش بست.حالا دیگر زندگی صبا در عشق و محبتخلاصه می شد.صبا آواز عشق و محبت را می سرود و عشق و محبت جان تازه ای به صبا میبخشید.پایانK.MousaviK.MousaviFri, 06 May 2022 14:54:29 +0430https://virgool.ir/@K.M/قدم-های-یخ-زده-پارت-دوم-mmiuqqywpns5پارت اول: https://virgool.io/@K.M/%D9%82%D8%AF%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%D8%AE-%D8%B2%D8%AF%D9%87-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D9%88%D9%84-lrfwimgh1grw به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت...موجود ضعیف،گرمای لطیف و دلپذیری را به صبا بخشید.صبا ازانرژی بی همتا و لرزش های گاه و بی گاه آن تکه گوشت زخمی و گریان،به خود لرزید.با دو دلیآرام زیرلب خطاب به آن موجودی که ناله هایش سکوت صحرا را شکسته بود،سلام کرد.خواستآن را به گوشه ای ازآن صحرای وسیع پرت کند که صدای گرفته اش توجهش را جلب کرد.موجودکوچک رو به صبا کرد . به سختی لب هایش را از روی هم گشود خطاب به سلام عاری از هر گونهاحساس صبا ،گفت:سلام...و بعد ازاین جمله شروع به سرفه کردن کرد.صبا ابتدا به زخم های موجود کوچک و خونی که برروی دست های سفیدش نقش بسته بود خیره شد.به به رگ های متورم و قیافه مریضحالشنگاه کرد.دوباره با همان لحن سرد پرسید:چه اتفاقی برات افتاده؟لرزش های موجود کوچک در دستان صبا بیشتر شد.موجود کوچک به سختی گفت:من قلبشبودم...سرچشمه محبتش ..،ولیازیه روزی...هر چی بیشتر می گذشت..احساساتش کمرنگ ترمیشد...محبت و عشق توی وجودش سرکوب می شد...ازیه زمانی به بعد تنها چیزی که منهمیشه پمپاژ می کردم نفرت و سیاهی بود...آخرشم من رو از وجودش کند و رهام کرد... هر لحظه ممکنه بمیرم ...اگه بمیرم خوبیآدما هم باهام میمیره...لطفا کمکم کن...صبا به تکه گوشتی که خود را قلب و شرچشمه محبت می نامید ،خیرهشد.محبت...خوبی...بدی...عشق...نفرت...سیاهی...هیچکدام ازاین کلمات در لغتنامه ذهن صباجایی نداشتند.با لحن کوبنده و خشکی گفت:من چرا باید به تو کمک کنم؟قلب کوچک شروع کرد به لرزیدن.خواست چیزی بگوید که صبا بی معطلی گفت:اگر خوبی بمیره...من دیگراز جانب شمال شرق نمی وزم...؟قلب با ناراحتی جواب داد:نه ولی...صبا دوباره وسط حرفشپرید و این بار گفت:اگر خوبی بمیره...من دیگر نمی توانم سرما را بهاطرافیانم هدیه کنم؟قلب با بغضی که در صدایشآشکار بود باز هم گفت:نه...صبا گفت:اگر خوبیاز بین بره ،من دیگر نمی توانم حرکت کنم...؟قلب چیزی نداشت بگوید .باز هم جوابش منفی بود.بدن قلب از شدت غم هرلحظه سرد تر و سردتر می شد.خواست چیزی بگوید،اما لحظه ای پشیمان شد.آخر چرا باید عشق و محبت در جهانبرای صبایی که احساساتش از جنس سنگ بود،اهمیتی داشته باشد؟آخر سر تصمیمش را گرفت وبا صدای لرزانی گفت:دنیا داره توی تاریکی بی رحمی و سیاهی آدما فرو میره...ندیدی چه بلاییسر ماه اومد...ندیدی ابر های سیاه رنگ چطور ماه رو پوشوندند....ا...اگه شادی و خوبیبمیره...زیبایی های دنیا هم میمیره...دنیا همون دنیاعه...ولی دیگه هیچ قشنگی های اونونمیبینه...همه ...بی هدف ..،بدون هیچذاحساسی در کنار هم زندگی می کنن...بدون هیچابرازعلاقه ای ...عشقی ...محبتی...وقتییه آدمی داره جون میده ...فقط نگاهش می کنن و ازکنارش رد میشن...رد میشن... .وقتییه رنگین کمون کنار هم توی اسمون ظاهر بشه...فقط باچن تا داده و اطلاعات وقوع و اتفاقش را توی چن تا کاغذ ثبت می کنن و بعدش... میرن...ردمیشن ...فقط رد میشن...چون خوبی ای دیگه وجود نداره تا دنیا را ببینن...آدما بدون احساساتو عشق و محبت نابینان...و تنها کاری که بلدن...رد شدنه...همین... .صبا فقط به تکه گوشتی که هرلحظه داشت سرد و سرد تر می شد،نگاه کرد.آرام زیرلب تکرار کرد:..رد شدن...تمام معنای زندگی صبا خلاصه می شد در رد شدن.رد شدن جزئی از زندگی اش نبود،خود زندگی اش بود. اما اگر با آن به اصطلاح محبت معنای زندگیاش تغییر می کرد،چه؟ادامه دارد...K.MousaviK.MousaviWed, 04 May 2022 18:24:17 +0430https://virgool.ir/@K.M/قدم-های-یخ-زده-پارت-اول-lrfwimgh1grw‌ به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت❄? صبا با گام های بلند و استوار،از جانب شمال شرق ،بر روی چمن های سبز رنگ قدم گذاشت.صدای سنجاقک ها در گوشش پخش شد اما هیچ واکنشی نسبت به موسیقی زیبایشان نداد.حتی سرش را برای تماشای نقش صورت فلکه ها و گوی درخشان و بی نظیر ماه،خم نکرد.زیرلب مشغول خواندن آوازی شد و سرمایش را با شب بی انتهای دشت تقسیم کرد. به سرعت دشت پهناور را طی کرد و به آغوش جنگل وسیع و تاریک پناه برد.گیسوان بلند و سفیدش به هنگام برخورد با برگ های مرطوب و سبز رنگ ،سکوت جنگل را بر هم زد . اما صبا فارق از همه اینها ،آن آواز تکراری را زیرلب زمزمه کرد و به راه رفتن ادامه داد.هر کجا قدم می گذاشت،سرمای عجیبی را به آنجا می بخشید.چند دقیقه بعد،دیگر خبری از جنگل وسیع و درختان بلند و بزرگ و در هم پیچیده اش نبود.به جای آن،کوه بزرگی همچون دیوار سنگی عظیمی با غرور در مقابل صبا قدعلم کرده بود.صبا ،با سردی و بی احساسی همیشگی به شکوه و عظمت کوه جوابی نداد و در عرض چند ثانیه به راحتی ازآن بالا رفت. سر قله نوک تیزش ایستاد.لحظه ای به خورشید که رو به رویش خودنمایی می کرد،نگاه کرد. به راحتی ازآن بالا رفت.به سمت دامنه کوه حرکت کرد و به مسیر همیشگی‌‌‌اش ادامه داد.از تپه ای به سوی تپه ی دیگری پرید و دو دقیقه بعد،خودش را در ساحل و در مقابل دریای بیکران پیدا کرد.نگاه تهی اش را به صدف های زیرپایش انداخت.بعد با آن آواز همیشگی اش ساحل بزرگ را رد کرد و به جای دیگری در دنیا قدم گذاشت.این بار ،وارد کویری پهناور شد.سرعتش را کم کرد و قدم زنان به تپه های کوچک و بزرگ اطرافش خیره شد.با هر قدم ،شن ها را به طرز قابل توجهی جا به جا می کرد.خواست آنجا را هم به سرعت ترک کند که صدای ناله هایی او را برای اولین بار در سر جایش متوقف کرد.گیسوانش در هوا تکان میخوردند و در هوا می رقصیدند.با چشمان شیری رنگ به دره ای که فاصله زیادی با او نداشت،خیره شد.مسیر همشیگی‌اش را رها کرد و به سوی دره عمیق رفت.تکه ابر های کوچک و بزرگ و خاکستری رنگ ،ماه نقره ای رنگ را در درون خود بلعیدند.صحرای پهناور در سیاهی فرو رفت.صبا،بدون هیچ ترس،نگرانی و اضطرابی، آرام در تاریکی مرموز دره قدم گذاشت.صدای اشک و گریه مدام بیشتر و بیشتر می شد.صبا اطرافش را نگاه کرد،اما خبری از هیچ موجود زنده ای نبود.خواست دوباره شروع به دویدن کند که چشمش به زیرپایش افتاد.موجود کوچک و نحیفی که اندازه یک دست مشت شده، بود و مدام ناله می کرد،همان جا ،روی شن های قهوه ای افتاده بود.صبا دو زانو رو به روی آن موجود نشست.موجود سرخ رنگ مانند تکه گوشتی بی حال روی شن های صحرا نفس نفس می زد .حالا که چشمان صبا به تاریکی عادت کرده بود،راحت تر می توانست آن موجودی که زیرپایش بود را ببیند.به رنگ سرخ پژمرده و بی حال بود.صبا،آرام موجود کوچک را در میان دستانش قرار داد و آن را رو به روی خودش گرفت.به محض برداشتن آن ، انرژی قوی و ناآشنایی را در کل وجودش پخش شد.K.MousaviK.MousaviSat, 16 Apr 2022 17:13:55 +0430https://virgool.ir/@K.M/فنجان-زندگی-mzavknxlgbwmزندگی یک فنجان قهوه سیاهی‌ست کههیچکسهیچگاهنمی تواندتلخی محض آن را انکار کند...اما حداقل می توان با اندکی شکر و قاشق نقره ای رنگ کوچکیآن را شیرین تر کرداگر کسی هنوز در برابر سیاهی آن تسلیم نشده باشد...☕?•|ڪ.موسوے??K.MousaviK.MousaviFri, 25 Mar 2022 23:35:45 +0430https://virgool.ir/@K.M/هیچ-vanhiin5iigkو روایت دختری از ناکجاآباد هیچ...به نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت❄?وارد شهر شد...البته به نظر خودش کلمه ی "خرابه شهر" برای آنجا بیشتر از کلمه شهر صدق می کرد.چون دیگر شهری وجود نداشت .آسمان شهر ابری و گرفته بود.سرمای عجیبی کل شهر را فرا گرفته بود.اسلحه اش را در کوله ی بزرگ ارتشی اش که بر روی دوشش بود قرار داد.کلاهش را پایین کشید و چهره اش را در زیر سایه کلاه یونیفورم نظامی اش پنهان کرد.وارد خرابه شد.سکوت پر معنایی کل خرابه شهر را پر کرده بود .حتی با وجود خاموش شدن آتش بمباران،دود های خاکستری رنگی از نقاط مختلف شهر بلند شده بود.آسفالت خیابان ها تکه تکه  شده بود و همین راه رفتن را برایش کمی سخت تر کرده بود. خورده آجر های شکسته و تپه های خاک ،کل شهر را پر کرده بود.پایش را روی تکه سنگ بزرگی گذاشت و با آستینش،لکه های خون روی آن را پاک کرد.نیم نگاهی به خانه های اطرافش انداخت.خانه هایی که دیوار هایشان فرو ریخته و پنجره هایشان شکسته بود.به آسمان نگاه کرد بعد به ستون های بلند و آهنی ای که دوده های خاکستری نقش بسته بر آن،نشان از آتش سوزی عظیمی بود.ستون هایی که زمانی ابهت و شکوه بسیاری داشتند و نامشان برج بود.گوشی های بیسیم‌ش شروع کردند به زنگ زدن.دستش را به سمت گوشش برد و دکمه "شروع تماس" آن وسیله ی کوچک سیاه رنگ را فشرد.صدای جیغ مانند همرزمش ،کل سکوت غمبار آن شهر را شکست.+((هی دختر! از صبح تا حالا معلومه کجایی؟توی جلسه امروز ظهر هم شرکت نکردی.فرمانده خیلی از دستت عصبانیه...حالا که تو دم دستش نیستی که عصبانیتشو سرت خالی کنه...مدام سر من غر می زنه و بم گیر میده....خیر سرت قراره فرماندهی نیروی هوایی جنگ نهایی رو به عهده بگیری.....چرا هیچی نمیگی؟ اصن کجایی؟))با لحن بی تفاوتی جواب داد:((سوار یکی از اتاقک های پرنده شهر پیما شده بودم...از اون مدل های قدیمی و درب و داغون بود...برای همین بیسیم آنتن نمی داد.))جیغ کوتاهی از شدت حرص کشید و با صدای بلند گفت:((داشتی چه غلطی می کردی؟الان کجایی؟عقلت نکشید که الان وسط یه جنگ بزرگ داخلی ایم؟همین طوریش هم توی داخل شهر هایی که سقوط نکردن فقط پرواز های نظامی و اتاقک های آمبولانس حق پرواز دارن .بعد تو از یه شهر به یه شهر دیگه رفتی؟ نگفتی ممکنه گیر شورشی ها بیفتی و اونا گروگان بگیرنت؟...یا بدتر از اون با موشک هاشون تو رو بزنن کلا بری رو هوا؟اصلا کجا می خواستی بری؟ بعد بمب بارون دیشب معلوم شد شهر هایی که مردم عادی توش زندگی می کنن هم دیگه امن نیست. بقیه شهر ها هم  یا سقوط کردن ،دست دشمن افتادن...یا شدن یک شهر نظامی که ما بدبختا توش زندگی می کنیم...!))او فقط یک کلمه در جواب  سخنرانی طولانی سرباز هفتصد و شش،همرزم غر غرو اش، گفت:((اومدم به شهر "رِوِ" (le rêve:رویا).))ناگهان سکوت عجیبی از آن طرف خط،حکم فرما شد.انگار سرباز هفتصد و شش از حرفش به شدت شوکه شده بود.چند ثانیه بعد، با غمی که در صدایش نهفته شده بود،گفت:(( رفتی به خرابه ی شهر "هیچ"؟))برای اولین بار،با تمام وجودش فریاد بلندی کشید و در جواب هفتصد و شش گفت:((اینجا شهر هیچ نیست!اینجا هنوز اسمش رِوَست!))هفتصد و شش جوابی به این حرفش نداد .فقط گفت:(( سرباز هفتصد و هفت...دیشب دشمن اونجا رو بدجوری بمب بارون کرد.))سرباز هفتصد و هفت در حالی که سعی می کرد از ماشینی که وسط خیابان چپ کرده بود و مانع راهش بود،بالا برود،گفت:((اوهوم...می دونم))هفتصد و شش گفت:((تو همین حالا باید برگردی.))+((اهان...خوب...اون وقت چرا؟))-((دستور فرمانده‌ست.))+((هوم...خب؟))-((خودتم خوب می دونی هیچکس توی شهر جون سالم به در نبرده ... .))سرباز هفتصد و هفت راه رفتنش را متوقف کرد.+((اون زندست))-((چطور میتونی انقدر مطمئن حرف بزنی؟))+((قلبم میگه!صداش مدام توی ذهنمه...همش اسم منو صدا میزنه...  .))-((یه سرباز نباید با قلبش تصمیم بگیره...باید با مغزش فکر بکنه...خودت همیشه همینو می گفتی!بهتره مرگ اون رو قبو... .))حوصله ی حرف های آن جیغ جیغو را نداشت.پس دستش را به سمت بیسیم برد،تماس را قطع کرد. بیسیم را از گوشش در آورد و در جیبش گذاشت.آخرین کوچه را هم رد کرد و وارد کوچه بن بستی شد.جایی که خانه اش آنجا بود..یا شاید بهتر است گفت خانه اش قبلا آنجا بود.نفسش در سینه حبس شد.فکر می کرد خودش را برای دیدن آن صحنه آماده کرده است....دیدن خانه پدری اش که مانند بقیه ساختمان ها از بین رفته است.قدم هایش را به سمت جایی که زمانی محل بازی های کودکانه اش بود تند کرد.تا به خودش آمد دید در حال دویدن است.ضربان قلبش بالا رفته بود.نفس نفس می زد.بالای سر خانه رسید...یا باید گفت...بالای سر خرابه ای از خانه.از آنجا،فقط یک تپه بزرگ از سنگ،میله های فلزی و گچ باقی مانده بود.نمی دانست باید جست و جو را از کجا شروع کند.کارش را با چرخیدن در تپه و صدا زدن اسم خواهرش شروع کرد.چشمش به گوشه ای افتاد.از میان سنگ ها ،دست زخمی و کوچکی دیده می شد.از خود بیخود شد.به سرعت به آن سمت دوید.تند تند سنگ ها را کنار زد.صدای ناله هایی،به او انگیزه بیشتری داد.همه سنگ ها را کنار زد.بغضی در گلویش گیر کرده بود.خواهرش در میان سنگ ها ،زخمی و نالان افتاده بود.مو های کوتاه خرمالویی خواهر کوچکش را از کنار صورتش کنار زد تا چهره زخمی اش را بهتر ببیند.جویبار هایی از خون،صورتش را پوشانده بود.آرام زیر لب گفت:((اِلی...صدامو میشنوی ؟))خواهرش به سختی،سرش را به سمت او چرخاند،چشم هایش را کمی باز کرد.چشم های فیروزه ای رنگش در میان مژه های بلند خاک گرفته و صورت خونی اش درخشیدند.لب های خشکش را به سختی تکان داد.لبخند کوچکی بر صورتش نشست .هفت صد و هفت نگاهی به لباس یونیفورم نظامی نو اما خونی و خاک خورده الی انداخت.امروز...امروز صبح...روزی که الی به طور رسمی مانند او یک سرباز می شد.پایین شنل سفید خواهرش پاره چکمه های بلندش خش برداشته بود .خواهرش به سختی و با سرفه های فراوان گفت:((من...بی ...خاصیت...بودم؟))آرام دست او را گرفت،نگاهش را به یک جای دیگر دوخت و گفت:((این چه حرفیه...معلومه که...تو ...بی خاصیت ...نیستی....))خواهرش سرفه ای دیگر کرد،بعد گفت:((ولی....گفتی اگه...یه سرباز نتونه ...بجنگه...و بمیره...بی خاصیته... .))+((تو الان قرار نیست بمیری...با هم دیگه از اینجا میریم...تو زنده میمونی...میشی یه سرباز قوی مثل خودم...خب؟))-((همیشه..به قوی بودنت.....افتخار...می کردم.....کاش هیچ وقت...جنگی نبود... .))صورت الی را نوازش کرد و گفت:((بالاخره تموم میشه...این جنگ تموم میشه...مثل قبل زندگی می کنیم...هر کدوممون میریم سراغ ارزوهامون...  .))خواهرش نیم لبخندی زد.و چند ثانیه بعد دست از نفس کشیدن کشید.+((الی؟...))او را چند بار آرام تکان داد.احساس خفگی می کرد.سرمای هوا چند برابر بیشتر شده بود.آرام با دستش پلک های خواهرش را بر روی هم نهاد.لحظه ای پیشانی اش را به پیشانی او چسباند و چشمانش را محکم بست.جثه نسبتا کوچک خواهرش را در آغوش کشید.از جایش بلند شد. در خیابان های شهر ویرانه قدم گذاشت.در میان سکوت مرگبار خرابه شهر "هیچ"،صدای قدم های هفتصد و هفت و خرد شدن وجودش به گوش می رسید.•|ڪ.موسوے??K.MousaviK.MousaviWed, 02 Mar 2022 00:08:32 +0330https://virgool.ir/Story-Writing-Corner/شاخه-گلی-با-عطر-نسکافه-yclcsdpv4eftبه نام خالقی که انسان را به وسیله ی قلم آموخت?☕​    وارد باغ شدیم.عطر گل های رز کل فضای آنجا را پر کرده بود.گل های سرخ و سفید  در میان بوته های بلند سبز رنگ خودنمایی می کردند.نفس عمیقی کشیدم و اطرافم را نگاه کردم.پشت سر پدرم به سمت ا‌نتهای باغ رفتم.مردی که لباس  باغبانی به تن داشت از ته باغ به استقبال ما آمد.با چهره خندانی به ما سلام کرد و با پدرم محکم دست داد.از خیلی وقت پیش ها یکدیگر را می شناختند .هر دو مشغول صحبت شدند.از آن حرفایی که فقط خود آدم بزرگ ها از آن سر در می آوردند و از آن لذت می بردند.ناگهان صدای خش خش عجیبی توجهم را جلب کرد. سرم را چرخاندم.چشمم به دروازه آهنی ای که با گل سرخ رنگ پوشانده شده بود، افتاد.دروازه ای که به سمت تونلی دراز راه داشت. با دو چشم قهوه ای روشن در میان دروازه مواجه شدم.نفسم را محکم حبس کردم . نگاهی به دختری که میان بوته های گل های رز بود انداختم ،بعد به پدرم و مرد باغبان که سرگرم صحبت کردن ،بودند.آرام به سمت دروازه آهنی رفتم و رو به روی آن ایستادم.شاخه های بلند گل های سرخ راه آن تونل را پوشانده بودند.دخترکی در میان آن شاخه های بلند ایستاده بود.لباس سیاه رنگی به تن داشت .چتری های بلند و مرتبش بخشی از ابروهایش را پوشانده بودند.مو های قهوه ای اش را دو دسته بافته و جلوی صورتش انداخته بود.با دستش آرام یکی از شاخه ها را کنار زد و با چشمان درشت نسکافه ای اش به من نگاه کرد.لحظه ای به پشت سرش نگاه کرد،بعد رویش را به من چرخاند.لبخند کوچکی روی صورتش نشست.زبانم بند آمده بود. "دختر چشم نسکافه ای" بدون هیچ حرفی پشتش را به من کرد . وارد تونل شد و غیبش زد.چند ثانیه همان جا ایستادم...صبر کردم...شاید بیاید. نگاهی به اطرافم انداختم.با احتیاط از میان آن تونل دراز که شاخه های سبز رنگ بلند دیوار و سقفش را تشکیل داده بودند، رد شدم.آرام قدم بر می داشتم و به گل های سرخ رنگ اطرافم نگاه کردم.عطر بهشتی گل های رز به قلب و ذهنم نفوذ کرد.صدای پدرم در گوشم محو شد. پرتو های نور خورشید ،از لا به لای شاخه های سبز رنگ،به سطح زمین می رسیدند.آسمان به سختی دیده می شد. سنگریزه های زمین خاکی آنجا، کف پاهایم را آزار می داد.با خودم گفتم شاید بهتر است برگردم. سرم را بالا آوردم . دختر چشم نسکافه ای در مقابل من ایستاده بود.اما...پشتش به من بود .انگار داشت جای خاصی را نگاه می کرد.در دستش سرخ ترین گل رزی که تا به حال دیده بودم، جا خوش کرده بود.سرش را به سمتم چرخاند.لبخند دوباره بر روی چهره ی خنثی اش نقش بست.من هم لبخندی زدم و پس از مکثی کوتاه پیش او رفتم.•|ڪ.موسوے K.MousaviK.MousaviSun, 27 Feb 2022 10:47:20 +0330https://virgool.ir/@K.M/و-آغازی-بر-آغاز-کلمات-یخ-بسته-q3d9dqsyszjoو آغاز شعری که درباره آغاز می سراید....و آغاز شاید همان حبه های اشک مانندیست که در غلاف سرخ انار محصور گشته و از یلدایی که گذشت به یادگار مانده است...آغاز..شاید اولین دانه های برف زمستانی استکه بر پلک هایت قدم نهادهو در گوش آسمان زمزمه می کند، بانگ یخبندان را آغازترانه زمستانی است، با رویی سپیدکه بر تن سیاه و زمخت درختان نقش بستهو پنهان می سازد برگ های سرخ بر زمین ریخته راو زمستان آغازیستبر پایان خرمالو های نارنجی رویْ فصل پاییزو شروعی دوباره در سرمای بی انتهایی که پایانش بهاری خوش است…•|ڪ.موسوے K.MousaviK.MousaviSun, 26 Dec 2021 22:19:49 +0330https://virgool.ir/@K.M/اشک-های-شاعرانه-un5tg3xllr5kو اشک هایی که شاعرانه،هجوم افکار به هم ریخته را به نقش می کشندو اشک هایی که می لغزندو لکه های خیس نقش بسته بر کاغذو تصویری که هر لحظه تار و تار تر می شود و چشمانی که به در خیره مانده شاید او دوباره بیایدو خنده هایش را با او تقسیم کند و جرعه جرعه آرامش... به وجودش ببخشدو من منتظرت می مانم... تا آن هنگام که تو دوباره بیایی...??•|ک.موسویK.MousaviK.MousaviMon, 13 Dec 2021 12:32:29 +0330https://virgool.ir/@K.M/آوای-خاموشی-xwx8nutnbyzpبه نام خالقی که انسان را به وسیله قلم آموخت✍️✨خورشید در گوشه آسمان،آرام آرام پایین رفت. دخترک به آسمان دلگیر شهر خیره شد.به جای  تکه های کوچک ابر ،ساختمان  ها و برج ها،چهره آسمان را سیاه کرده بودند.آواز مرگبار کلاغ ها؛در کل  حیاط پخش شد.بر روی هر شاخه خشک بی برگ درخت بزرگ توت،یکی دو تا  کلاغ دیده می شد.باد  بار دیگر، چهره دخترک را  قلقلک داد.سرمای هوای پاییزی،باعث شد از شدت سرما بلرزد.آرام انگشت های پاهایش را جمع کرد.دو دستش را زیر بغلش گرفت و سرش را کاملا به سمت عقب خم کرد.خش خش برگ های سرخ و نارنجی ،دلش را کمی آرام کرد.با یک دم،تمام هوای عطراگین پاییزی را وارد شش های کوچکش کرد.بینی اش سرخ شده بود.لبه های کلاه کاموایی نارنجی را محکم بر روی گوش هایش کشید تا سرمای هوا بیش از این آزارش ندهد.مو های خرمایی اش را پشت گوش هایش انداخت.بینی اش را بالا کشید.کم کم آسمان به رنگ سرمه ای در آمد و کلاغ ها در سیاهی آن گم شدند.به محض اینکه آسمان کاملا تاریک شد،آواز پرنده های سیاه رنگ هم به خاموشی سپرده شد.باد سرد شدیدی وزید.دخترک پالتو خاکستری رنگش را محکم  دور خودش پیچید.باد شدید و شدید تر شد.چشمان فندقی اش را محکم بست و به ناله باد گوش سپرد  هنذفری های سیاه رنگش را محکم در گوش هایش فرو کرد. موسیقی بیکلام ویالون در گوش هایش پخش شد.هوا سرد شد اما دختر از ایوان خانه خارج نشد.انگار بدنش قصد هیچ حرکتی نداشت.آهنگ به اوج خود رسید و صدایش بلند بلند شد.دختر نفسش را محکم بیرون داد و پالتو بلندش را از میان مشت هایش رها کرد.آهنگ به طرز بی رحمانه ای روح دختر را ربود و آن را در آسمان تیره شب،به همراه کلاغ های مشکی آسمان به پرواز در آورد.K.MousaviK.MousaviThu, 11 Nov 2021 23:08:21 +0330