https://virgool.ir/feed/@Jooje_tighi«روباه چیزهای زیادی می‌داند، جوجه تیغی اما فقط یک چیز می‌داند، یک چیز خیلی مهم!» (آرکیلوکوس)fa2026-11-10 21:39:25https://files.virgool.ir/upload/users/41974/avatar/TcB339.jpghttps://virgool.ir/@Jooje_tighihttps://virgool.ir/SaintGeorge/فعلا-با-منگنه-نگهش-داشتیم-ndjilitlady8.توی اتاق عمل، پوست و بافت پشت سر یه مرد از بین رفته بود و استخون جمجمه‌ش از زیر اون پیدا بود. پوست رانش رو برداشته بودن تا باهاش پشت سرش رو بپوشونن. ظاهراً مرد معتاد بود و موقع مصرف مواد، از سر نشئگی، با کله رفته بود توی منقل. نمی‌دونم تو اون لحظه دقیقاً چه اتفاقی افتاده بود، ولی حالا چند نفر دور سرش جمع شده بودن تا اوضاع رو به حالت اول برگردونن. البته نه دقیقاً به حالت اول؛ بیشتر به حالتی که بشه باهاش از بیمارستان مرخص شد.جراح اول گفت «استاپلر رو باز نکنید؛ بیمار از پس هزینه‌ش برنمیاد.» چند لحظه مکث کرد، حساب‌وکتابی کرد و بعد گفت: «همون استاپلر رو باز کنید.»نخ‌های بخیه گرون‌تر تموم می‌شدن.پوست رو گذاشتن سر جاش و با منگنه محکم کردن.منگنه.تا قبل از اون روز، منگنه برای من وسیله‌ای بود که باهاش برگه‌های جزوه رو به هم وصل می‌کردم. اگه گیر می‌کرد، چند بار محکم‌تر فشارش می‌دادم، بعد خشابش رو درمی‌آوردم و با خودکار توی دل‌وروده‌اش ور می‌رفتم.آدم توی زندگی با چیزهای مختلفی کنار میاد. برای هرکدوم هم راه‌حلی پیدا کرده. برای شغل، رزومه می‌فرسته؛ برای عشق، آهنگ غمگین گوش می‌ده و به دست سرنوشت لعنت می‌فرسته؛ برای پول، دوباره کار می‌کنه؛ برای مو هم اگه پولش رو داشته باشه، می‌کاره.زندگی‌مون رو با چیزهایی سر پا نگه داشته‌ایم که قرار نبوده چنین مسئولیت سنگینی به دوش بکشن.با «صبح بخیر عشقم» و «برات می‌میرم» و «نمی‌تونم زندگیم رو بدون تو تصور کنم»، رابطه‌ای رو سر پا نگه می‌داریم که ممکنه یه روز، وسط یه بحث معمولی، طرف مقابل بگه: «راستش رو بخوای، هیچ‌وقت اون‌قدرها هم دوستت نداشتم.»با قسط و وام و اضافه‌کاری، شغلی رو تحمل می‌کنیم که هر صبح برای رفتن بهش باید چند دقیقه به سقف خیره بشیم. با قرص و قهوه و «این نیز بگذرد»، اعصابمون رو سر پا نگه می‌داریم. گاهی هم شب‌ها قبل از خواب، تمام تصمیم‌های اشتباه زندگی‌مون رو مرور می‌کنیم تا مطمئن بشیم چیزی از قلم نیفتاده.خودم معمولاً اگه چیزی توی زندگی‌م خراب بشه، تا جایی که ممکنه رسیدگی بهش رو عقب می‌ندازم. این یکی از شکل‌های پیشرفتهٔ مدیریت بحرانه: بعضی مشکلات اگه به اندازهٔ کافی نادیده گرفته بشن، دست‌کم فرصت می‌کنن مشکلات دیگه‌ای به وجود بیارن و آدم سرش گرم بشه.گاهی تنها چیزی که ما رو سر پا نگه داشته، همون چیزیه که نمی‌ذاره بفهمیم چقدر خراب شده‌ایم.یکی با حقوق آخر ماه، یکی با این فکر که فعلاً تنها نمونه، یکی به امیدِ بازنشستگی و یکی با این خیال که اگه تا عید سر کنه، بعد از عید اوضاع بهتر می‌شه. عید میاد و می‌ره و ما دوباره به عید بعدی موکول می‌شیم.بیشتر روزها، اوضاع اون‌قدرها هم بد نیست. شیر آب چکه می‌کنه، ولی نه اون‌قدر که مجبور بشیم لوله‌کش خبر کنیم. ماشین روشن می‌شه، هرچند صدای عجیبی می‌ده. حقوق می‌رسه، قبض‌ها پرداخت می‌شن و می‌تونیم برای خودمون یه ساندویچ بخریم و با خیال راحت بخوریم؛ انگار هنوز اختیار زندگی‌مون دست خودمونه.مشکل از جایی شروع می‌شه که یکی از این چیزها از کار می‌افته. گاهی یه پیام بی‌جواب می‌مونه و خواب‌مون به هم می‌ریزه و سر کار اشتباه می‌کنیم و اشتباهمون به آدم‌های دیگه آسیب می‌زنه. چیزی که اولش فقط یه ترک کوچیک بود، کم‌کم راهش رو به بقیهٔ زندگی هم باز می‌کنه.توی اتاق عمل، دست‌کم می‌دونن کجا رو باید منگنه کنن. نمی‌شه برای افسردگی دو سانتی‌متر پوست سالم از ران برداشت و با چندتا منگنه به جایی وصل کرد که کم آورده.از زندگی این مرد چیزی نمی‌دونم. نمی‌دونم کسی منتظرش بود یا نه، اصلاً بیرون از اون اتاق عمل کسی نگرانش بود؟ فقط تصویر مردی توی ذهنم مونده که بخشی از پوست سرش رو از دست داده بود و حالا داشتن با پوست جای دیگه‌ای از بدنش جای خالی اون رو پر می‌کردن.نمی‌دونم گرافت پوستی‌اش موفقیت‌آمیز بود یا نه. حتی نمی‌دونم بعد از مرخص‌شدن، اولین چیزی که بهش فکر می‌کنه چیه. شاید هم فقط دلش بخواد تا مدت‌ها بخوابه، بدون اینکه کسی بیدارش کنه.من اگه جای اون بودم، احتمالاً بعد از همهٔ این اتفاق‌ها نگران این می‌شدم که شب، موقع خواب، کدوم سمتِ سرم رو روی بالش بذارم.از اون روز به بعد، هر بار منگنه به دست می‌گیرم، یاد اون مرد می‌افتم. پوست سرش رو با چند تکه فلز سر جاش نگه داشته بودن؛ به این امید که بدنش بقیهٔ کار رو انجام بده.ما هم چیزهایی رو که دیگه خودشون سر جاشون نمی‌مونن، با هرچی دم دست‌مون باشه نگه می‌داریم؛ کم‌کم به منگنه‌ها عادت می‌کنیم؛ اون‌قدر که یادمون می‌ره زیرشون چه چیزی رو نگه داشته‌ایم.🙃https://www.aparat.com/v/cpcamkp?refererRef=channel_pageJooje_tighiJooje_tighiSun, 01 Nov 2026 21:16:03 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/من-بمیرم-تو-ناراحت-می-شی-b9vasqwgpbcq.از بچگی یه سؤال توی ذهنم بود که گاهی از این و اون می‌پرسیدم: «من بمیرم تو ناراحت می‌شی؟»نمی‌دونم اولین بار چرا این سؤال به ذهنم رسید. حتی الان هم نمی‌تونم با اطمینان بگم دنبال چه جوابی بودم.اولین بار که این سؤال رو پرسیدم، رفتم توی آشپزخونه، آروم زدم به دست مامانم و گفتم: «مامان، مامان، من بمیرم تو ناراحت می‌شی؟» با اخم یه نگاه بهم انداخت و گفت: «دیوونه‌ای بچه؟ این چه حرفیه؟» از نگاهش فهمیدم که ظاهراً نباید از مامان شروع می‌کردم.حالا نزدیک دو دهه از اون روز گذشته و من هنوزم گاهی می‌رم توی آشپزخونه، آروم می‌زنم روی شونه‌ش، یه لبخند احمقانه می‌زنم و می‌پرسم: «مامان، من بمیرم تو ناراحت می‌شی؟»مامانم تنها آدمیه که جواب این سؤال رو ازش می‌دونم و باز هم دلم می‌خواد بشنومش.اما درباره‌ی بقیه مطمئن نیستم. نمی‌دونم نبودنم برای هرکدوم‌شون چه معنایی داره یا اصلاً چه‌قدر طول می‌کشه تا متوجه جای خالیم بشن. پس بیشتر از هرچیزی، مراسم خاکسپاری خودم رو تصور می‌کنم. به آدم‌هایی فکر می‌کنم که میان، به اینکه کجا می‌ایستن و توی سرشون چی می‌گذره. اینکه از ذهن کدوم‌شون زودتر بیرون می‌رم و کدوم‌شون وسط انجام یک کار معمولی، ناگهان یادم میفته.توی این تصویرها، همه لزوماً ناراحت نیستن. یکی ته دلش خوشحاله و سعی می‌کنه کسی متوجه نشه. یکی یاد تیکه‌هایی میفته که توی موقعیت‌های جدی می‌انداختم و با وجود اشک‌هایی که از چشماش سرازیر می‌شن، لبخند می‌زنه. یکی یاد خستگی‌هام میفته و از اینکه دیگه راحت خوابیدم، خوشحاله. یکی هم به خاطر حرف‌هایی که بهم زده یا کارهایی که باهام کرده، نمی‌تونه خودش رو ببخشه؛ برای همین توی خاطراتش دنبال وقت‌هایی می‌گرده که از من دلخور بوده تا با یادآوری رفتارهای من، کمی راحت‌تر بتونه با رفتارهای خودش کنار بیاد.شاید یکی هم از فرصت استفاده کنه و بالاخره ثابت کنه که توی آخرین بحث‌مون حق با خودش بوده. بعضی بحث‌ها ظاهراً حتی با مرگ یکی از طرفین هم تموم نمی‌شن.می‌خوام ببینم هرکس کدوم من رو به یاد می‌آره؛ منی که باهاش خندیده، منی که اذیتش کرده یا منی که یه روز به دادش رسیده. شاید در ذهن هرکدوم‌شون آدم متفاوتی باشم و هیچ‌وقت نفهمم کدوم تصویر به من نزدیک‌تره.گاهی فکر می‌کنم چیزی که می‌خوام، اینه که نبودنم جایی رو خالی کنه. نه اینکه کسی دیگه نتونه زندگی کنه یا تا آخر عمرش لباس سیاه بپوشه. همین که یه جای کوچکی از روزمرگی‌ش به من مربوط بوده باشه و بعد از من، اون قسمت دیگه مثل قبل کار نکنه.اینکه یک روز بخواد چیزی رو برام تعریف کنه و یادش بیفته که نمی‌تونه؛ یا چیزی ببینه و اولین کسی که دلش می‌خواد بهش بگه، من باشم، اما برای چند ثانیه یادش بیاد که نیستم.گاهی هم به جواب مخالف فکر می‌کنم. مثلاً اگر از کسی بپرسم «من بمیرم تو ناراحت می‌شی؟» و بگه «نه، خیلی هم نه»، احتمالاً شونه‌هام رو بالا می‌ندازم و می‌گم «خب، ایرادی نداره. چرا باید ناراحت بشی؟» بعد هم بحث رو عوض می‌کنم، طوری که انگار جوابش نه‌تنها ناراحتم نکرده، بلکه از صراحتش خوشم هم اومده.همه‌چیز به این سادگی تموم نمی‌شه. دارم تمام خاطرات مشترکمون رو مرور می‌کنم و دنبال مدرکی می‌گردم که ثابت کنه ایشون از نظر عاطفی صلاحیت اظهارنظر نداشته. به این فکر می‌کنم که چند بار بهش کمک کردم، چند بار حتی وقتی حوصله نداشتم، به پیام‌هاش جواب دادم و چندبار به تمام عضلات صورتم فشار آوردم تا بتونم به شوخی‌های بی‌مزه‌ش طبیعی بخندم. بعد به این نتیجه می‌رسم که اگر قرار باشه با این سابقه، از مرگ من ناراحت نشه، یا تعریفش از ناراحت شدن با تعریف من فرق داره، یا سؤال رو درست متوجه نشده.توی ذهنم می‌گم: «ابله! کوتاه بیا! از نظر روحی نیاز دارم یکی از مُردنم ناراحت بشه. چرا انقدر سختش می‌کنی؟»فقط رو بهش لبخند می‌زنم و می‌گم «نه بابا، راحت باش، اصلاً مهم نیست.»تا چند روز باهاش عادی رفتار می‌کنم؛ احتمالاً هر بار که فرصتی پیش بیاد، یک خاطره‌ی مشترک رو یادآوری می‌کنم یا خیلی اتفاقی می‌پرسم: «راستی، اگه من نباشم، کی قراره این کارها رو برات بکنه؟»هدفم هم اصلاً این نیست که نظرش رو عوض کنم. فقط می‌خوام مطمئن بشم وقتی مُردم و اون تصمیم گرفت ناراحت نشه، دست‌کم این تصمیم رو با اطلاعات کامل گرفته باشه.کم پیش میاد کسی وسط یه مکالمه بهم بگه بودنم چه فرقی توی زندگی‌ش ایجاد کرده. شاید برای همین ذهنم می‌ره سراغ موقعیتی که همه‌چیز در اون واضح‌تر به نظر می‌رسه؛ موقعیتی که برای فهمیدنش باید دیگه زنده نباشم. روش چندان کاربردی‌ای نیست، مخصوصاً وقتی بدونم اگه جواب‌ها مطابق انتظارم نباشن، دیگه فرصت اعتراض ندارم.دو شب پیش، وقتی داشتم همین متن رو می‌نوشتم، یکی از دوستام چشمش به صفحه‌ی گوشیم افتاد. با حالتی بین خنده و شوک گفت: «چی‌کار داری می‌کنی با خودت؟ از کی داری اینو می‌پرسی؟ بیا از خودم بپرس، من ناراحت می‌شم!»بالاخره یکی جواب سؤالم رو داده بود، بدون اینکه حتی لازم باشه ازش بپرسم. بااین‌حال، هنوز داشتم به نوشتن ادامه می‌دادم.شاید برای همین از بچگی می‌پرسیدم «من بمیرم تو ناراحت می‌شی؟» چون پرسیدنِ «من چقدر برات مهمم؟» زیادی مستقیم بود. سؤال اول رو می‌شد با خنده پرسید و با یک «معلومه که ناراحت می‌شم» جواب گرفت. لازم نبود چیزی بیشتر از این روشن بشه؛ حتی لازم نبود خودم بدونم چرا جوابش برام مهمه.هنوز هم نمی‌دونم اگر کسی به این سؤال جواب مثبت بده، دقیقاً چه چیزی درون من قراره آروم بگیره. شاید هیچ‌چیز. شاید هم برای مدتی کوتاه آروم بگیرم، قبل از اینکه دوباره به همین سؤال برگردم.شاید هم همین روزا، بی‌مقدمه زل بزنم به چشم‌های یکی و این‌بار بپرسم:«سلام. از اینکه زنده‌ام خوشحالی؟»Peekaboo :)حسن ختام: سکانسی از فیلم «جهان با من برقص»https://www.aparat.com/v/anxk67bJooje_tighiJooje_tighiWed, 21 Oct 2026 18:27:51 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/من-از-تو-خیلی-بدبخت-ترم-vbidpfxhrtq8.گاهی فکر می‌کنم ما آدم‌ها بدون آن‌که بدانیم در یک مسابقه‌ی بزرگ و بی‌سروصدا شرکت کرده‌ایم.اسم مسابقه «کی بدبخت‌تره؟» است.قوانینش ساده‌اند. کافی است کسی بگوید:«این چند روز خیلی حالم بد بود.»نفر مقابل بلافاصله احساس می‌کند دارد از کورس مسابقه جا می‌ماند...می‌گوید:«حالت بد بود؟ من دیشب تا چهار صبح خوابم نبرد!»نفر اول که حالا در آستانه‌ی باخت است، جواب می‌دهد:«من سه شبه درست نخوابیدم.»نفر دوم جمله‌ی خود را اصلاح می‌کند:«سه شب؟ من یه هفته‌ست که تا صبح نمی‌تونم بخوابم.»و نفر سوم که تا آن لحظه ساکت بوده، چایش را هورت می‌کشد و می‌گوید:«من شش ماهه خواب درست‌وحسابی ندارم.»جمع برای چند ثانیه ساکت می‌شود.قهرمان مشخص شده.البته موقتاً.چون همیشه کسی پیدا می‌شود که یک مشکل قدیمی‌تر، بزرگ‌تر یا عجیب‌تر در آستین داشته باشد. اگر کسی بگوید پدرش بیمار است، دیگری پدرش را از دست داده. اگر بگوید پول ندارد، یکی می‌گوید خانه‌اش را بخاطر بدهی فروخته. اگر بگوید از کارش متنفر است، یکی می‌گوید بیکار است. و اگر کسی، در یک لحظه‌ی نادر، بگوید «دیگه واقعاً بریدم»، همیشه یک نفر هست که بتواند با صدای آهسته‌تری بگوید:«تو دیگه چرا؟ تو که هنوز اول راهی.»انگار بدبختی هم سابقه‌ی کاری می‌خواهد.اگر یک مشکل را از سال ۹۶ داشته باشی، نسبت به کسی که همان مشکل را از سال ۱۴۰۰ دارد برتری. اگر از بدو تولد دچار یک بیماری باشی، نسبت به کسی که در جوانی یا بزرگسالی به آن مبتلا شده، ارشد محسوب می‌شوی.قدمتِ بدبختی، بخش مهمی از رزومه‌ی بدبختی‌ست.هیچ‌کس هم ظاهراً قصد رقابت ندارد.همه فقط دارند درد دل می‌کنند.طرف مقابل سرش را کمی کج می‌کند و می‌گوید «این که چیزی نیست...»و این به منزله‌ی سوت آغاز مسابقه است!گاهی حتی لازم نیست چیزی بگویی.از سرِ ملالت بازدم عمیقی می‌کشی:«هووووووف»کناری‌ات کمی مکث می‌کند و بعد:«هووووووووووووووووففففففففف»گاهی مسابقه حتی به کیسه‌ی داروها هم کشیده می‌شود. یکی کیسه‌اش را می‌گذارد روی میز و می‌گوید:«این‌ها رو باید هر روز بخورم.»طرف مقابل نگاهی به کیسه می‌اندازد:«همین؟»بعد کیسه‌ی خودش را بیرون می‌کشد و شروع می‌کند به شمردن:«این یکی صبح، این دوتا ظهر، این سه‌تا شب... اینم یکی هست که هفته‌ای یه بار...»طرف اول پوزخندی می‌زند و می‌گوید:«اونایی که توی خونه‌ست رو که ندیدی!»یک دوره‌ای هم جنبشی به نام «Me Too» راه افتاد؛ یکی از بازیگرها گفت بهش تجاوز شده و بعد، یکی‌یکی آدم‌های دیگری هم آمدند و گفتند: «به من هم.» بعد تعدادشان آن‌قدر زیاد شد که هر روز صبح اینستاگرام را باز می‌کردی و با خودت می‌گفتی: «خب، بریم ببینیم امروز دیگه به کی تجاوز شده.» مدتی که گذشت، پیش‌فرض‌مان این بود که ظاهراً به همه تجاوز شده و فقط هنوز چندنفری مانده‌اند. آن اقلیتی هم که بهشان تجاوز نشده بود، کم‌کم باید احساس می‌کردند از قافله عقب مانده‌اند. انتظار می‌رفت به‌زودی کمپینی راه بیفتد با هشتگ «Not Me» تا این چند نفر هم بیایند حضورشان در جامعه را اعلام کنند و بگویند: «به من نه!»یک‌بار برای راستی‌آزمایی، تصمیم گرفتم آزمایش کوچکی انجام بدهم. با قیافه‌ای منقلب به یکی از دوستانم گفتم: «من یه‌بار مورد سوءاستفاده‌ی جنسی قرار گرفتم.» انتظار داشتم حداقل چند ثانیه سکوت کند، اما بلافاصله زد روی شانه‌ام و گفت: «یه‌بار که چیزی نیست...» بعد مکث کرد، انگار داشت عدد مناسبی برای پاسخ پیدا می‌کرد، و ادامه‌ داد: «من هفده بار...». همان‌جا فهمیدم مسابقه واقعی است و من خیلی جای کار دارم.حتی در مراسم ختم هم این مسابقه گاهی ادامه دارد._ «خدا رحمتش کنه، خیلی جوون بود.»● «آره... ولی شوهر خواهر من جوون‌تر بود.»و رتبه‌ها در جدول رده‌بندی جوان‌مرگ‌ها دست‌خوش تغییر می‌شوند.یک‌بار با یکی از دوستان شاهد یکی از همین مسابقه‌های بدبختی بودیم. یاد حکایتی افتاد که می‌گفت خداوند به مردم گفت همه‌ی مشکلات و گرفتاری‌هایتان را یک‌جا جمع کنید؛ بعد به هرکدامتان اجازه می‌دهم هر مشکلی را که خواستید بردارید. مردم مشکلات همدیگر را که دیدند، مدتی بین‌شان گشتند و بالاخره هرکدام همان مشکل خودشان را برداشتند و رفتند.شاید ماجرا همین باشد. تا وقتی بدبختیِ خودمان را تنها می‌بینیم، خیال می‌کنیم بزرگ‌ترین بدبختی دنیاست. اما کافی است چند دقیقه بدبختی‌های بقیه را هم ببینیم تا دوباره برگردیم سراغ همان بدبختی خودمان!شاید آدم‌ها دوست ندارند تنها کسی باشند که درد می‌کشند. شاید وقتی کسی می‌گوید «من هم همین مشکل رو دارم، تازه بدترش رو»، در واقع می‌خواهد بگوید: «نگران نباش، من هم گرفتارم، همه گرفتارن.»اما چرا معمولاً جمله را طوری می‌گوییم که انگار داریم برای مقام اولِ جهنم انتخابی برگزار می‌کنیم؟!گاهی دلم می‌خواهد وسط یکی از این مکالمات بلند شوم و بگویم:«بچه‌ها آروم باشید، لازم نیست برنده داشته باشیم.»می‌ترسم یکی جواب بدهد:«تو اصلاً نمی‌فهمی. من پارسال همین موقع...»این روزها بیش از هر زمان دیگری حس می‌کنم المپیکِ بدبختی در حال برگزاری است؛ هرجا می‌نشینی چند آدم خسته دور هم نشسته‌اند و سعی می‌کنند ثابت کنند سهمشان از بدبختی، کمی بیشتر از بقیه است.چرا؟ احتمالاً چون در زندگی‌ای که هیچ‌کس نمی‌داند چقدرش باقی مانده، تنها چیزی که می‌توانیم با اطمینان درباره‌اش حرف بزنیم این است که دیگری هنوز به اندازه‌ی ما بدبخت نشده.بگذریم...متاسفانه همین لحظاتی که برای نوشتنِ این پست صرف کردم، باعث شد چند رده در رنکینگ جهانیِ بدبختی سقوط کنم. مسئله‌ای نیست، به‌زودی به صدر جدول برمی‌گردم. مسیر دشواری پیش رو هست، ولی شیرینیِ آن لحظه که مطمئن می‌شوی از همه بدبخت‌تری ارزشش را دارد.علی‌الحساب همین‌قدر بگویم که«به همین سوی چراغ من از همتون بدبخت‌ترم...»حسن ختام: شما هم این مشکلو داشتین؟! :)https://www.aparat.com/v/octl9zcJooje_tighiJooje_tighiFri, 25 Sep 2026 21:03:29 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/اووووووو-فلوکستین-می-خوری-arwwzgaulhzo.مادرم همیشه می‌گوید نیازی نیست همه بدانند قرص می‌خوری. مادرم راست می‌گوید...آدم باید بعضی چیزها را برای خودش نگه دارد. مخصوصاً چیزهایی که دیگران هنوز بلد نیستند درباره‌شان معمولی رفتار کنند.این‌جا فقط می‌شود مشروب خوردن را با افتخار جار زد و از این جار زدن لذت برد.این‌جا اگر غریزه‌ی جنسی قوی‌تری داشته باشی، امتیاز محسوب می‌شود؛ خاطرات بیشتری داری برای تعریف کردن و آب‌وتاب دادن. فلوکستین و امثالهم هم گاهی دقیقاً می‌روند سراغ همان کارخانه‌ای که قرار بوده این خاطرات را تولید کند و خیلی محترمانه، درِ کارخانه را می‌بندند.«اووووووو فلوکستین می‌خوری؟!»این «اووووووو» را باید از نزدیک دید.یک جور کشف علمی است. انگار طرف تازه متوجه شده به جای خون، در رگ‌هایت آب‌زرشک جریان دارد.اگر بگویی «آره»، معمولاً چند ثانیه سکوت می‌کند؛ شبیه کسی که دارد اطلاعات جدید را با نسخه قبلی شخصیتت تطبیق می‌دهد.بعد ممکن است بپرسد:«برای چی؟»این سؤال در مورد هیچ داروی دیگری با چنین بار فلسفی‌ای مطرح نمی‌شود.اگر بگویی «قرص معده می‌خورم»، کسی نمی‌پرسد: «برای چی؟ یعنی مشکلی داری؟ از کی شروع شد؟ توی خانواده‌تون هم بوده؟»اما کافی است بگویی «فلوکستین می‌خورم» تا ناگهان مصاحبه استخدامی آغاز شود.«یعنی افسردگی داری؟»«متاسفانه.»«اضطراب هم داری؟»«نه، گفتم بذار یه چیزی هم برای تنوع بخورم.»«اعتیاد نمیاره؟»این یکی را خیلی دوست دارم.مردم درباره قرص اعصاب طوری حرف می‌زنند که انگار قرص را از یک مرد با کلاه‌ کپ، در کوچه پس‌کوچه تحویل گرفته‌ای و حالا اگر سه شب پشت سر هم بخوری، صبح روز چهارم با زنجیر به تختِ بسته‌ای خودت را پیدا می‌کنی.برای قرص خواب، مسکن، یا داروی فشار خون، ناگهان همه پزشک خانواده‌اند.«فلان قرص رو بخور، خوب میشی.»«فلان ویتامین رو بگیر.»«من خودم یه مدت خوردم.»«عسل و سیاه‌دونه امتحان کردی؟»اما اگر روان‌پزشک برایت قرص بنویسد، همان آدمی که پنج دقیقه پیش داشت برای سنگ کلیه‌ات از روی تجربه شخصی نسخه می‌پیچید، ناگهان نگران سلامت مغزت می‌شود.«قرص زیاد خوب نیستا.»البته من فقط فلوکستین نخورده‌ام. سرترالین، کلومیپرامین، نورتریپتیلین، بوپروپیون و چند اسم دیگر هم در مقاطعی وارد زندگی‌ام شده‌اند؛ اسم‌هایی که برای من معنای دارو دارند و برای بعضی‌ها ظاهراً معنای مدرک جرم می‌دهند، مثل اسامی چند تن از جاسوسانِ روس که برای پاره‌ای از توضیحات احضار شده‌اند.یک بار یکی از همان‌هایی که درباره «قرص زیاد» هشدار می‌داد، ساعت دوازده شب، پیکِ هفتمِ عرقِ کنیاکش را بالا گرفت و گفت:«من امشب دیگه نمی‌خورم.»ساعت سه، در حالی که یک دستش روی دیوار بود و دست دیگرش را روی شکمش گذاشته بود، اعلام کرد که دیگر نه‌تنها امشب، بلکه هرگز مشروب نمی‌خورد.ساعت چهار، داشت کنار سینک بالا می‌آورد.صبح که بیدار شد، با چشمانی که انگار شب قبل آن‌ها را با سمباده شسته بودند، گفت:«این قرصای اعصاب رو نخور. ترکیب مغزتو عوض می‌کنه.»خیلی‌ها حاضرند هر کاری برای سلامت روان انجام بدهند، به شرطی که آن کار قرص نباشد.«ورزش کن.»حتماً.«مثبت فکر کن.»باشه.«صبح زود بیدار شو.»حتماً.«طبیعت برو.»چشم.«گوشی رو بذار کنار.»حتماً.«شکرگزاری کن.»باشه.«یه سفر برو.»حتماً.اگر پزشک بگوید در کنار همه این‌ها ممکن است دارو هم لازم باشد، ناگهان همان جامعه‌ای که تا یک دقیقه پیش معتقد بود با سه حرکت کششی و یک لیوان آب ولرم می‌توان تمام مشکلات بشر را حل کرد، تبدیل می‌شود به کمیته اخلاق پزشکی.یک نفر هم همیشه هست که راه‌حل نهایی را پیدا کرده:«ببین، من اگه جای تو بودم اصلاً سمت قرص نمی‌رفتم. من خودم وقتی حالم بده می‌رم پیاده‌روی.»این جمله را معمولاً کسی می‌گوید که اگر اسنپش سه دقیقه دیرتر برسد یا نتواند وارد کوچه‌ی تنگ و باریک شود، راننده، دولت، حکومت، وضعیت اقتصادی، آموزش و پرورش و احتمالاً خود و اجدادش را فحش‌کش می‌کند.ولی برای افسردگی؟پیاده‌روی!اگر جواب نداد، کمی پیاده‌رویِ بیشتر!اگر باز هم جواب نداد، احتمالاً باید کفش بهتری می‌خریدی.«دارو آخرین راهه.»آخرین راه؟نمی‌دانم این «آخرین راه» دقیقاً کجاست، ولی ظاهراً قبل از آن باید تمام راه‌های دیگر را برویم.باید ورزش کنیم، یوگا برویم، کتاب بخوانیم، مدیتیشن کنیم، کوه برویم، صبح‌ها زود بیدار شویم، مثبت باشیم، با طبیعت ارتباط بگیریم و احتمالاً در مرحله آخر یک درخت بلوط پیدا کنیم و با آن صمیمانه صحبت کنیم.بعد اگر هیچ‌کدام جواب نداد، شاید اجازه داشته باشیم نصف یک قرص را، آن هم در تاریکی و با احساس گناه، قورت بدهیم.یک بار دیدم کسی پنج نوع قرص مختلف را از یک جعبه هفتگی بیرون آورد و همه را جلوی جمع خورد.یکی برای فشار.یکی برای چربی.یکی برای معده.یکی برای چیزی که خودش هم دقیق نمی‌دانست چیست، فقط می‌گفت «دکتر گفته ادامه بده».آخرش هم یک قرص کوچک سفید را گذاشت کف دستش و گفت:«اینم واسه قلبمه.»همه گفتند:«خدا رو شکر با اینا کنترل می‌شه.»هیچ‌وقت نفهمیدم چرا بیماری جسمی، آدم را بیمار می‌کند، ولی بیماری روانی ظاهراً آدم را مقصر هم می‌کند.اگر قند خونت بالا برود، کسی نمی‌گوید: «سعی کن قند خونت رو مثبت‌تر کنی.»اگر تیروئیدت درست کار نکند، کسی نمی‌گوید: «به نظرم زیادی به تیروئیدت فکر می‌کنی.»اگر قلبت مشکل داشته باشد، کسی در مهمانی دستش را روی شانه‌ات نمی‌گذارد و با صدای آرام نمی‌گوید: «ببین، همه‌مون یه روزایی تپش قلب داریم. باید خودتو قوی کنی.»ولی وقتی حرف از مغز می‌شود، ناگهان همه چیز فرق می‌کند.انگار مغز تنها عضوی از بدن است که اگر بیمار شود، به‌جای درمانش، از صاحبش می‌خواهند خودش را درست کند.و برای این‌که این کار را راحت‌تر انجام دهند، یک تشخیص آماده هم دارند:«تو که چیزیت نیست.»این جمله معمولاً توسط کسی گفته می‌شود که آخرین بار تو را سه ماه پیش، به مدت بیست دقیقه، در یک گذرگاه عابرپیاده دیده است.تو ممکن است هفته‌ها نتوانی از تخت بیرون بیایی، خوابت به‌هم ریخته باشد، تمرکز نداشته باشی و حتی انجام دادن ساده‌ترین کارها برایت تبدیل به پروژه عمرانی شده باشد.اما طرف تو را دیده که دو تا شوخی کرده‌ای.پس:«دیدی؟ تو که چیزی‌ات نیست.»نمی‌دانم مردم انتظار دارند افسردگی چطور خودش را معرفی کند.با کت‌وشلوار مشکی بیاید دم در و کارت ویزیت بدهد؟گاهی چیزی که با صداقت درباره‌ی خودت به یک نفر می‌گویی، بعدها در روایت او از تو معنای دیگری پیدا می‌کند.«مشکل روانی داشت، قرص مصرف می‌کرد.»همین چند کلمه کافی است تا آدم از یک انسان با هزار دلیل و هزار داستان، تبدیل شود به یک برچسب.چه راه ساده‌ای برای تبرئه‌ی خودت؛ کافی است تمام ماجرا را بگذاری روی دوش طرف مقابل و بعد از قصه بیرون بروی.یک بار، همین‌جا، در همین سایت، یکی از کاربران وسط بحث گفت:«گفتن تو مشکل روحی روانی داری، بهت چیزی نگیم یه وقت ناراحت شی و...»و بعد از آن، تقریباً هر چیزی را که می‌شد گفت، گفت.آن جمله‌ی اول را احتمالاً برای این گفته بود که نشان دهد چقدر ملاحظه من را کرده‌؛ اما خیلی زود معلوم شد «مشکل روحی روانی» در ذهن او بیشتر شبیه یک کارت معافیت از رعایت ادب است.انگار اگر یک نفر افسردگی داشته باشد، دیگر لازم نیست با او مثل یک آدم معمولی رفتار کنی.می‌توانی هرچه خواستی بگویی و اگر ناراحت شد، تقصیر را هم بیندازی گردن همان بیماری‌ای که از قبل برایش ساخته‌ای.یک بار دیگر، کسی که می‌دانست دارو مصرف می‌کنم، سر یک اختلاف نظر کوچک، با طعنه گفت:«فردا دوتا بخور.»عجیب است که بعضی‌ها چقدر سریع یاد می‌گیرند از رنج آدم، سلاح بسازند.تا وقتی قرصت را می‌خوری، نگران عوارضش هستند؛ اما وقتی از دستت عصبانی می‌شوند، همان قرص ناگهان تبدیل می‌شود به ابزار طعنه.انگار سلامت روان تو تا وقتی مطابق میل آنها باشد، موضوعی پزشکی است؛ از لحظه‌ای که با آنها مخالفت کنی، تبدیل می‌شود به نقطه‌ضعفت.شاید به همین دلیل است که خیلی‌ها قرص‌شان را پنهان می‌کنند.قرص را آرام از ورق جدا می‌کنند، طوری که صدای «تق» آن به گوش کسی نرسد. بعد سریع می‌اندازند داخل دهان و آب می‌خورند؛ با همان حالتی که آدم در مدرسه برگه تقلب را مچاله می‌کرد.نه به خاطر این‌که قرص خوردن کار بدی است.به خاطر اینکه آدم‌ها دربرابر چیزهایی که نمی‌فهمند، معمولاً نگاه سنگینی دارند.و نگاه سنگین، برخلاف افسردگی نسخه‌ای ندارد...حسن ختام: "یکی رو پیدا کن که باهاش خودت باشی!!!" (سکانسی از سریال Mr robot )https://www.aparat.com/v/vlvp87wJooje_tighiJooje_tighiWed, 09 Sep 2026 19:03:23 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/من-هیچیم-دیگه-شبیه-قبل-نیست-aw2kj2x0uhdb.این پست بخاطر وجود پتانسیلِ شخصی‌سازی در تمام ۸ میلیارد انسان کره‌ی زمین، در چالش هفته منتشر شد. درصورت شرکت در چالش زیر همین پست اطلاع بدید.سکانس موردعلاقه‌م از سریال «جان‌سخت» که عنوان و ایده‌ی پست رو از اون الهام گرفتم :)https://www.aparat.com/v/vurk101منی که همیشه ساعت دوازده یکِ شب چشمامو به زور باز نگه می‌داشتم، حالا یادم نیست آخرین‌باری که زودتر از چهار صبح خوابیدم کِی بوده.منی که از یه هفته قبل واسه بازی پرسپولیس لحظه‌شماری می‌کردم، حالا روز بازی ساعتش رو تو اینترنت سرچ می‌کنم.منی که چشمام برق می‌زد واسه دیدنِ طبیعت و پا گذاشتن تو آب، حالا کلی فکر می‌کنم که چرا باید کفش و جورابمو از پام دربیارم و با پاچه‌های بالازده تو آب وایسم، درحالی‌که بعد از چند دقیقه دوباره باید پامو خشک کنم و همونا رو بپوشم.منی که یه زمانی بدنسازی و والیبال رو تو دوتا سانس پشت سر هم می‌رفتم و آخرش هنوز انرژی داشتم، حالا برنامه‌ی «ورزش در خانه‌»ای که رو گوشیم نصب کرده بودم رو فقط به خاطر پر شدن حافظه پاک کردم؛ بدون اینکه حتی یه بار بازش کرده باشم.منی که پونزده سال چاوشی رو یه خواننده‌ی عادی می‌دونستم، حالا بهش جوری مبتلام که شبا تو خلوتم می‌ذارمش کنارم و تا صبح گوش می‌دم و به هر اسپیکری هرجای دنیا وصل شم، فقط و فقط نزدیکِ دویست تا آهنگی که ازش دارم رو پلی می‌کنم.منی که یه‌روزی از رسیدن روز تولدم خیلی ذوق‌زده می‌شدم، حالا تنها ذوقم گذشتنِ سریعِ سال‌هاییه که داره سپری می‌شه و رو به پایان می‌ره.منی که همیشه سیگار کشیدن رو یه کار احمقانه می‌دونستم، حالا... ولش کن.منی که فکر می‌کردم اگه توی یه رشته‌ی تاپ و یه دانشگاه تاپ قبول بشم سر از پا نمی‌شناسم، حالا فقط از خوشحالیِ کسایی که برام خوشحالن خوشحالم.منی که قبلاً اسامی مخاطبین گوشیم رو به خلاقانه‌ترین شکل ممکن سیو می‌کردم، حالا یه مخاطب دارم که اسمش «اون راننده وانت که حوالی حصارک شماره‌شو گرفتم» هست.منی که یه‌روز بامزه‌ترین آدم هر جمعی بودم، هنوزم هستم (ولی خب...)منی که فک می‌کردم آدما رو خوب می‌شناسم و فریب‌شون رو نمی‌خورم، حالا فک می‌کنم این آدمان که منو خوب شناختن و تا تونستن فریبم دادن.منی که وقتی یکی روی نقطه‌ضعفی که خودم بهش اعتراف کرده بودم پا می‌ذاشت، خیلی داغون می‌شدم، حالا لبخند می‌زنم و می‌گم «بازم صداقتِ زیاد کار دستت داد :)»منی که یه زمانی از تماس تلفنیِ آدمایی که برام مهم بودن وحشت می‌کردم و قبل از جواب دادن هزار تا احتمال تو سرم می‌ساختم، حالا هرکی پشت خط باشه جواب می‌دم و جوری حرف می‌زنم انگار چند دقیقه‌ی دیگه قراره کره زمین منفجر بشه و دیگه هیچ‌چیز ارزشِ جدی گرفتن نداره.منی که یه‌روز همه اخبار دست اولِ مملکت رو از جاهای مختلف دنبال می‌کردم و آمار همه‌چی رو داشتم، حالا هروقت بحث سیاسی می‌شه زیر لب می‌گم «گور بابای همه‌شون!»منی که رگ گردنم می‌زد بیرون وقتی می‌دیدم یکی داره حرف ناحق می‌زنه، حالا سکوت می‌کنم و سعی می‌کنم تحمل کنم و رد بشم.منی که همیشه هرجور شده واسه خروج از بحران یه راهی پیدا می‌کردم، حالا بعد از کلی این در اون در زدن دو زانو می‌شینم یه گوشه و می‌گم «خب دیگه، نشد...»منی که دلم پر می‌کشید وقتی بچه‌های بامزه‌ی فامیل رو می‌دیدم، حالا تو دلم تلاش احمقانه‌ی آدما واسه تداوم نسل رو مسخره می‌کنم.منی که فک می‌کردم محکم‌تر از چیزی‌ام که ترک بخورم، حالا یه مرده‌ی متحرکم که سعی می‌کنه شبیه زنده‌ها باشه.منی که یه‌روزی مطمئن بودم باهوش‌تر از چیزی‌ام که به نظر می‌رسم، حالا با حفظِ سمت، مطمئنم ساده‌تر از چیزی‌ هم هستم که به نظر می‌رسم.منی که یه زمانی حتی با تصورِ یه‌سری چیزا مو به تنم سیخ می‌شد، حالا دارم همون یه‌سری چیزا رو زندگی می‌کنم و به روی خودم نمیارم.منی که فک می‌کردم اگه یه روز نسخه‌ی قبلیِ خودمو یه جایی ببینم احتمالاً کلی حرف برای گفتن بهش دارم؛ حالا ولی بعید می‌دونم چیزی از حرفام رو باور کنه.چون منم اگر اون آدمی رو می‌دیدم که قرار بود بشم، حرفاشو باور نمی‌کردم.می‌گن آدم‌ها با اتفاقاتِ بزرگ عوض می‌شن، اما من می‌دونم که ما با چیزهای کوچک، ذره‌ذره از خودمون کم می‌کنیم؛ مثلِ آبی که از یه لیوان بی‌صدا تبخیر می‌شه. نه صدایی داره، نه لحظه‌‌ی خاصی که بتونی بگی «همین‌جا بود که تموم شد». فقط یه روز نگاهش می‌کنی و می‌بینی نصفه‌ست.حالا اگر اون آدمِ سابق رو ببینم، شاید حتی اونم من رو نشناسه. چون اون هنوز دنبالِ معنا می‌گشت، اما من... من یاد گرفته‌م چطور وقتی معنایی نیست، باز هم روزم رو به شب برسونم.«دقیقاً مثل همون راننده‌ وانتی که شماره‌ش رو تو گوشی ذخیره کرده‌م.»Jooje_tighiJooje_tighiSun, 30 Aug 2026 19:13:19 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/چگونه-با-سرعت-۳۰-کیلومتر-بر-ساعت-از-مینی-بوس-پایین-بپریم-و-به-معنای-زندگی-برسیم-xvmrzphszzok.تا قبل از آن روز فکر می‌کردم آدم‌ها وقتی به آخر خط می‌رسند، نشانه‌های مشخصی دارند؛ گریه می‌کنند، پیش روان‌شناس می‌روند، به چیزهایی که دوست دارند پناه می‌برند، یا در بدترین حالت تصمیم می‌گیرند همه‌چیز را رها کنند. هیچ‌کس به من نگفته بود ممکن است یک روز، بعد از روزها فشار و بی‌خوابی، مغزت با آرامش کامل به این نتیجه برسد که بهترین راه‌حل، پیاده شدن از یک مینی‌بوسِ در حال حرکت است. با همان اطمینانی که آدم درباره‌ی یک تصمیم کاملاً منطقی صحبت می‌کند: «بیا و از مینی‌بوسِ در حال حرکت پیاده شو، شاید حال‌مون بهتر شد!»از آن‌جایی که جامعه‌ی علمی هنوز برای این سطح از فروپاشی، پروتکل مشخصی ارائه نکرده، مجبور شدم شخصاً دست‌به‌کار شوم و نخستین راهنمای کاملاً علمی، کاملاً معتبر و البته کاملاً غیرقابل استناد را تدوین کنم.قدم اول: بی‌خوابی!در این مرحله، خواب از یک نیاز حیاتی به کالایی لوکس تبدیل می‌شود؛ پس از همان چهار پنج ساعت خوابِ حداقلی هم دل می‌کنیم.نمی‌دانم بعد از این افشاگری چه بلایی سرم می‌آید، ولی باید بگویم که خواب یک شایعه است؛ یک پروژه که آدم‌های موفق راه انداخته‌اند تا بقیه عقب بمانند!بگذریم... بعد از حذف کامل خواب در اولین قدم، فرد با اراده‌ای مثال‌زدنی ــ یا دقیق‌تر بگویم، با ناچاری‌ای مثال‌زدنی ــ تصمیم می‌گیرد تمام جزئیات درس را بخواند؛ حتی آن‌هایی که احتمال طرح شدن‌شان تقریباً هم‌اندازه‌ی برخورد شهاب‌سنگ با برگه‌ی امتحان است.از آن‌جایی که کدگذاری‌های ذهنی و گسترده برای حفظ اسامی و جزئیات ضروری است، مغز شروع می‌کند به ساختن کدهایی که اگر یک مأمور اطلاعاتی پیدایشان کند، احتمالاً تصور می‌کند نقشه‌ی حمله به سه کشور همسایه را کشف کرده است.خودت هم بعد از امتحان دیگر نمی‌فهمی «الکسیس سانچز و میرحسین موسوی با رَحِم عفونی از وردآورد رفتن بیروت مراسم ختمِ پوتین» دقیقاً کدِ کدام ابزار یا کدام عصب یا کدام عضله یا کدام لیگامان بوده است.قدم دوم: ابزارهای تاریخی!حالا باید چهار واحد را در یک روز پاس کنی؛ دو درس دو واحدی که می‌توانند از نظر معنا و مفهوم، شباهتی در حد «تاریخ اسلام» و «ابزار و تجهیزات اتاق عمل» داشته باشند؛ به‌گونه‌ای که در ساعات منتهی به آزمون، به جایی برسی که با اطمینان، اشتباه اپراتورِ دستگاه الکتروسرجر در نصب نادرست پلیت‌های مونوپولار را یکی از عوامل اصلیِ ماجرای سقیفه و غصب ولایت بدانی.قدم سوم: یک امتحان نرمال!وارد جلسه می‌شوی؛ در سکوت کامل به اجدادت فکر می‌کنی، نه از روی احترام، بیشتر برای این‌که بفهمی کجا اشتباه کرده‌اند که تو به این نقطه رسیده‌ای.هم‌زمان برای کودکی سختِ استاد نیز احساس تأسف می‌کنی، چون هیچ انسان خوشبختی چنین سؤال‌هایی طرح نمی‌کند.بعد شروع می‌کنی و به سؤال‌هایی جواب می‌دهی که اگر همان لحظه از هوش مصنوعی بپرسی، مکث می‌کند و می‌گوید: «ببین، بی‌خیال. بیا درباره‌ی احساساتت حرف بزنیم.»در نهایت، با قیافه‌ای که سعی می‌کنی پس از چند روز بیداریِ ممتد، شباهتش با زامبی‌های مرحله‌ی آخر را پنهان کنی، و البته با وقاری مثال‌زدنی، اعضا و جوارحت را روی کولت گذاشته و از سالن امتحان خارج می‌شوی.قدم چهارم: گم کردن دست و پا!اینجاست که پرده‌ها کنار می‌روند؛ ناچاری آثار بی‌خوابی‌های مزمن، ترافیک ذهنی و فرسایش روانی ناشی از مواجهه‌ی چندساعته با رفتارهای عجیبِ هم‌کلاسی‌ها را یک‌جا نظاره کنی. مغز رسماً اعلام ورشکستگی می‌کند!با اعتمادبه‌نفسی منحصربه‌فرد، به خاطر می‌آوری که در آزمون آناتومی عملی، دو مولاژ دست دیده‌ای. بعد از امتحان، با کنجکاوی از بغل‌دستی می‌پرسی: «اون دستِ روی میز دوم چندتا لیبل داشت؟»او چند ثانیه فقط نگاهت می‌کند؛ همان نگاهی که دامپزشک به گاو نری می‌اندازد که تازه فهمیده این‌همه‌وقت شیرش را نمی‌دوشیده‌اند و ...!بعد خیلی آرام می‌گوید: «اون... پا بود.»در همان لحظه، تمام سلول‌های مغز، بدون هماهنگی قبلی، استعفانامه‌شان را امضا می‌کنند و تازه می‌فهمی برچسبی که با اعتماد کامل رویش «رادیوس» نوشته بودی، در واقع محل قرارگیریِ «تیبیا» بوده است؛ یعنی تو نه‌تنها دست و پا را گم کرده‌ای، بلکه بخشی از ساعد را هم به‌زور در جای درشت‌نی فرو کرده‌ای!قدم پنجم: مزه‌های بدون مرز، مسافران بدون مغز!حالا دیگر مغز، بدن و روح، هر سه درخواست بازنشستگی پیش از موعد داده‌اند.داخل مینی‌بوس می‌نشینی. راننده با سبیلی که اگر به‌جای بتن در ساخت پل استفاده می‌شد، عمر مفید پل را پنجاه سال افزایش می‌داد، آماده‌ی حرکت است.در همین لحظه چند دانشجوی همیشه‌امیدوار می‌گویند: «حاجی... فقط دو دقیقه صبر کن، بچه‌ها همین نزدیکن.»«همین نزدیک» در فرهنگ لغت این افراد، مفهومی شناور است؛ ممکن است بچه‌ها ده پانزده متر عقب‌تر باشند، ممکن است هنوز در طبقه‌ی سوم خوابگاه دنبال جوراب بگردند.راننده پس از اعتراض و غر زدن‌های فراوان، سرانجام با این درخواست موافقت می‌کند.پانزده دقیقه می‌گذرد. سگ هم در شعاع صد متری ماشین پر نمی‌زند.راننده با نورانی کردن فضای خودرو به برکت بد و بیراه‌های فراوان، پایش را روی گاز گذاشته و حرکت می‌کند.همان دانشجوها که نقشه‌شان برای سوار کردن دوستان‌شان شکست خورده، شروع می‌کنند به خندیدن به شوخی‌هایی که آخرین بار احتمالاً در جشن ختنه‌سورانِ میرزا رضای شیرازی تازه و بکر محسوب می‌شدند.قدم ششم: درخواست از غول چراغ جادو!فقط چند دقیقه تا مقصد مانده، اما مقصد تو با بقیه فرق دارد.باید از جا بلند شوی، در راهروی باریک مینی‌بوس خم شوی؛ نه از روی تواضع، بلکه چون سقف خودرو تصمیم گرفته رابطه‌ی عاشقانه‌ای با مهره‌های گردنت برقرار کند. سپس با احتیاطی هرچه تمام‌تر به راننده نزدیک شوی تا درخواست حیاتی‌ات، که یک ترمز کوتاه کنار خیابان است، را مطرح کنی.هیجانِ مسافران از احتمال واکنش نه‌چندان دوستانه‌ی راننده، همان راننده‌ای که دقایقی قبل خودشان مغزش را دچار سایش کرده‌اند، این موقعیت کاملاً پیش‌پاافتاده را به صحنه‌ای پرتنش تبدیل می‌کند.در ذهن همه، این درخواست ساده آن‌قدر بزرگ می‌شود که انگار به‌جای جمله‌ی «لطفاً همین بغل نگه دارید، پیاده می‌شم»، قرار است بگویی: «لطفاً همین حالا دخترتان را به عقد من درآورید.»قدم هفتم: خداحافظ هیاهو!در این مرحله، هیاهو به اوج می‌رسد. درخواست برای یک توقف چندثانیه‌ای، فریادهای راننده ــ که هنوز مشغول تسویه‌حساب بابت آن پانزده دقیقه معطلی ابتدای مسیر و احتمالاً بخش قابل‌توجهی از بدبیاری‌های زندگی‌اش است ــ به‌علاوه‌ی داد و بیدادهای ذهنی که چند روز است از کار افتاده، دست به دست هم می‌دهند تا مغز، برای اولین بار در تمام روز، تصمیمی کاملاً قاطع بگیرد:«پیاده شو!»«سرعت؟ مهم نیست.»«آسفالت؟ بعداً بهش فکر می‌کنیم.»«فقط پیاده شو.»هنوز پای راننده درست‌وحسابی روی ترمز ننشسته که خودت را از مینی‌بوس بیرون می‌اندازی؛ این‌که اول کدام پا به فرمان مغز عمل کرده، جزئیاتی است که نه تو حوصله‌ی بررسی‌اش را داری، نه نیوتن!قدم هشتم: آهای دوست‌داشتنی‌ها! من هنوز زنده‌ام!پس از مذاکرات چندمرحله‌ای و بسیار فشرده با آسفالتِ کف خیابان، بالاخره متوقف می‌شوی. بعید است عضوی از بدنت مانده باشد که هنوز فرصت آشنایی با آسفالت را پیدا نکرده باشد.چند ثانیه همان‌جا دراز می‌کشی و سعی می‌کنی بفهمی هنوز زنده‌ای یا فقط بدنت با کمی تأخیر قرار است خبر ویژه را به مغزت برساند.بعد نیم‌نگاهی به مینی‌بوس می‌اندازی. تازه متوقف شده است. هیچ‌کس پیاده نشده؛ هیچ‌کس هم در حال پیاده شدن نیست. کمی ناامید می‌شوی؛ اجرای زنده‌ی بدلکاری‌ات آن‌قدر جذاب نبوده که حتی یک نفر تنِ لَشش را از روی صندلی مینی‌بوس جمع کند و ایستاده به افتخارت دست بزند.هر بخشی از بدنت که هنوز قادر به همکاری است را از روی آسفالت جمع می‌کنی. مثل لاک‌پشتی که از ارتفاع سقوط کرده، خودت را جمع‌وجور می‌کنی و رو به پشت مینی‌بوس دست تکان می‌دهی: «من خوبم... زنده‌ام.»بعد با لبخندی که بیشتر شبیه واکنش غیرارادی عضلات صورت است، راه افتادنِ مینی‌بوس و راه نیفتادنِ پاهایت را تماشا می‌کنی.قدم نهم: کشف معنای زندگی!قبلاً فکر می‌کردم آدم برای پیدا کردن معنای زندگی باید کتاب‌های قطور بخواند، در سمینار موفقیتِ آدم‌هایی شرکت کند که پنج صبح از خواب بیدار می‌شوند، یا به پادکست‌هایی گوش دهد که مجری‌شان با صدایی آرام درباره‌ی «زیستن در لحظه» حرف می‌زند.حالا می‌توانم با اطمینان بگویم گزینه‌ی دیگری هم وجود دارد: روی جدول کنار خیابان بنشینی، زانویت بسوزد، کف دستت شبیه سمباده شده باشد و با لباسی که بیشتر به مدرک جرم شباهت دارد، به ساده‌ترین حقیقت زندگی برسی:این‌که هنوز زنده‌ای!چند دقیقه همان‌جا می‌نشینی. نه برای مراقبه، نه برای رسیدن به آگاهی برتر؛ صرفاً چون هنوز مطمئن نیستی ایستادن تصمیم عاقلانه‌ای باشد. آدم در چنین لحظاتی استانداردهایش را پایین می‌آورد.شاید قبلاً موفقیت به معنای رشد فردی بود، اما حالا همین‌که بتوانی چند قدمی راه بروی و خودت را بدون کمک گرفتن از کسی به خانه برسانی، موفق‌ترین آدم دنیایی.مردم را می‌بینی؛ موجوداتی که با بی‌رحمی عجیبی از هر دو پایشان استفاده می‌کنند، بدون این‌که حتی بابتش قدردان باشند. احتمالاً بعضی‌هایشان هم دارند به این فکر می‌کنند که آیا زندگی واقعاً معنا دارد یا نه.دلت می‌خواهد به آن‌ها بگویی: «دوست عزیز، یه‌بار ده ثانیه قبل از توقف کاملِ یه ماشین ازش پیاده شو، بعدش درباره‌ی فلسفه زندگی حرف می‌زنیم.»بدترین بخش ماجرا این نبود که نزدیک بود زیر مینی‌بوس بروم، با بلوک سیمانی کنار خیابان برخورد کنم یا به زیر پل سقوط کنم.بدترین بخشش این بود که هنوز، تهِ دلم فکر می‌کنم دفعه‌ی بعد، بهتر انجامش می‌دهم.Jooje_tighiJooje_tighiWed, 05 Aug 2026 20:49:09 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/زندانیِ-یک-باور-تو-در-کدام-لوبانگ-می-جنگی-bnkk35caahgg.سال ۱۹۴۴ بود. امپراتوری ژاپن دیگر آن غول شکست‌ناپذیر سال‌های اول جنگ جهانی دوم نبود. ورق در اقیانوس آرام برگشته بود؛ جزیره‌ها یکی‌یکی از دست می‌رفتند، ناوها غرق می‌شدند و حلقه محاصره هر روز تنگ‌تر می‌شد.در همین روزها، ستوان دوم جوانی به نام «هیرو اونودا» به جزیره‌ی دورافتاده‌ی لوبانگ در فیلیپین اعزام شد.او را برای یک مأموریت انتحاری نفرستاده بودند. قرار نبود تا آخرین گلوله بجنگد و قهرمانانه بمیرد. مأموریتش این بود که در صورت حمله آمریکا، فرودگاه و تأسیسات مهم جزیره را از کار بیندازد، راه استفاده دشمن از لوبانگ را ببندد و اگر جزیره سقوط کرد، به جنگل پناه ببرد، جنگ چریکی را ادامه دهد و منتظر روزی بماند که ارتش ژاپن برای نجات‌شان بازمی‌گردد.اونودا افسر اطلاعات بود؛ برای روزهایی آموزش دیده بود که همه‌چیز از هم می‌پاشد و سرباز باید با کمترین امکانات، ماه‌ها یا حتی سال‌ها دوام بیاورد.پیش از اعزام، فرمانده‌اش، سرگرد «یوشیمی تانیگوچی»، او را کنار کشید و آخرین دستوراتش را داد:«تحت هیچ شرایطی حق نداری جان خودت را بگیری. شاید سه سال طول بکشد، شاید پنج سال؛ اما هر اتفاقی بیفتد، ما برای شما برمی‌گردیم. تا آن زمان، تسلیم نشو!»چند ماه بعد، نیروهای آمریکایی به لوبانگ رسیدند.اونودا می‌خواست طبق دستورات، برای جلوگیری از دستیابی دشمن به امکانات لجستیکی، فرودگاه و تأسیسات مهم جزیره را نابود کند؛ اما فرماندهان و نیروهای مستقر در جزیره با او همراهی نکردند و بسیاری از دستوراتش عملاً اجرا نشد.نتیجه، سقوط سریع لوبانگ بود؛ آن‌قدر سریع که اونودا حتی فرصت اجرای کامل مأموریتش را هم پیدا نکرد.بیشتر سربازان ژاپنی کشته یا اسیر شدند.اما اونودا و سه سرباز دیگر، با چند قبضه تفنگ، مقداری مهمات و اندکی آذوقه، به دل جنگل زدند؛ به این امید که چند صباح دیگر، ارتش ژاپن بازمی‌گردد و آن‌ها دوباره از مخفیگاه بیرون می‌آیند.آن روزها، هیچ‌کدام حتی تصورش را هم نمی‌کردند که این انتظار، برای یکی از آن‌ها نزدیک به سی سال طول خواهد کشید.و بعد، اتفاقی افتاد که برای بیشتر مردم دنیا به معنای پایان جنگ بود.۱۵ اوت ۱۹۴۵...ژاپن تسلیم شد.جنگ جهانی دوم به پایان رسید.میلیون‌ها سرباز اسلحه‌هایشان را زمین گذاشتند و به خانه برگشتند.اما در گوشه‌ای از فیلیپین، زیر سایه درختان انبوه لوبانگ، جنگ برای چهار نفر هنوز تمام نشده بود؛ هیرو اونودا و سه سرباز همراهش.چهار نفری که با وجود دوری از هرگونه ارتباط، برای همیشه از دنیا بی‌خبر نماندند.چند ماه بعد، هواپیماها بر فراز لوبانگ ظاهر شدند و دسته‌ای اعلامیه روی جنگل ریختند:«جنگ تمام شده است. ژاپن تسلیم شده. از کوه پایین بیایید!»آن‌ها اعلامیه‌ها را پیدا کردند، چند بار خواندند و درباره‌شان بحث کردند.تقریباً بدون تردید، به یک نتیجه رسیدند:«این یک ترفند آمریکایی‌ست.»اونودا مدام حرف فرمانده‌اش را تکرار می‌کرد:«هرچقدر هم طول بکشد، ما برمی‌گردیم. تسلیم نشو!»ماه‌ها و سال‌های بعد، مدرک‌های بیشتری از راه رسید؛ روزنامه‌هایی که از پایان جنگ می‌نوشتند، نامه‌هایی از طرف خانواده‌هایشان و حتی عکس پدر، مادر، خواهر و برادرهایشان.اما هیچ‌کدام کافی نبود.برای اونودا، دنیا فقط یک توضیح داشت: جنگ هنوز ادامه دارد.او خبر پایان جنگ را شنیده بود؛ بارها و بارها. فقط نمی‌توانست آن را باور کند.سال‌ها گذشت.جنگل، آرام‌آرام به تمام دنیای آن‌ها تبدیل شد.با موز و نارگیل زنده می‌ماندند، شب‌ها زیر باران می‌خوابیدند، برای فرار از گرسنگی، گاوهای روستاییان را می‌کشتند یا از شالیزارها برنج می‌دزدیدند؛ گاهی هم برای ضربه زدن به «دشمن»، همان مزارع را به آتش می‌کشیدند!لباس‌های نظامی‌شان بارها وصله خورد، اما هیچ‌وقت از تن‌شان درنیامد. تفنگ‌هایشان را مثل یک گنجینه نگه می‌داشتند؛ تمیزشان می‌کردند، خشک نگه‌شان می‌داشتند و هر روز آماده شلیک بودند.مشکل این بود که برای بقیه دنیا، جنگ سال‌ها بود که تمام شده بود.کشاورزان فیلیپینی فقط داشتند زمین‌هایشان را شخم می‌زدند؛ اما در نگاه اونودا و همراهانش، آن‌ها بخشی از ماشین جنگی دشمن بودند.در طول این سال‌ها، آن چهار نفر بارها با پلیس و مردم محلی درگیر شدند و در خلال این درگیری‌ها، چندین غیرنظامی کشته یا زخمی شدند؛ انسان‌هایی که احتمالاً صبح از خانه بیرون آمده بودند تا به مزرعه‌شان برسند و عصر، ناخواسته وارد جنگی شده بودند که سال‌ها پیش تمام شده بود.دنیای بیرون اما منتظر کسی نمانده بود.تلویزیون به خانه‌ها راه پیدا کرده بود. انسان بر ماه قدم گذاشته بود. کودکانی که روزی پایان جنگ را جشن گرفته بودند، حالا خودشان پدر و مادر شده بودند و نسلی به دنیا آمده بود که جنگ جهانی دوم را فقط در کتاب‌های تاریخ می‌شناخت.اما در جنگل‌های لوبانگ، برای هیرو اونودا هنوز سال ۱۹۴۵ بود.جنگ، آرام‌آرام یارانش را از او گرفت.نخستین نفر، یوئیچی آکاتسو بود. او در سال ۱۹۵۰ گروه را ترک کرد، به‌خاطر عدم مهارت کافی در جهت‌یابی شش ماه در میان کوه‌ و جنگل آواره بود و دست آخر خود را تسلیم کرد و به خانه برگشت؛ اتفاقی که اونودا را متقاعد کرد حالا دیگر دشمن از وجودشان باخبر شده است. از آن پس، مخفی‌تر زندگی کرد، کمتر ریسک کرد و بیش از همیشه مراقب بود که ردی از خود به جا نگذارد.چهار سال بعد، دومین نفر، شیوئیچی شیمادا، در یکی از درگیری‌ها با نیروهای محلی کشته شد.و سرانجام در سال ۱۹۷۲، کینشیچی کوزوکا، آخرین هم‌رزم اونودا، هنگام آتش زدن یک مزرعه برنج با گلوله پلیس از پا درآمد.اونودا ماند؛ سرباز پنجاه‌ساله‌ای که هنوز منتظر بود ارتش ژاپن بازگردد.یک مرد، یک تفنگ، دستوری که نزدیک به سه دهه از صدورش می‌گذشت و جنگی که دیگر هیچ‌کس در آن نمی‌جنگید.دو سال بعد، جهانگرد جوانی به نام «نوریو سوزوکی» به لوبانگ آمد. او پیش از سفر به دوستانش گفته بود:«می‌خواهم سه چیز را پیدا کنم؛ ستوان اونودا، یک پاندا و آدم‌برفی افسانه‌ای!»باورنکردنی بود.او اولین مورد را پیدا کرد.وقتی به اونودا گفت که جنگ نزدیک به سی سال است تمام شده، پاسخ کوتاهی شنید:«من فقط با دستور مستقیم فرمانده‌ام تسلیم می‌شوم.»دولت ژاپن سرانجام سرگرد یوشیمی تانیگوچی را پیدا کرد؛ پیرمردی که سال‌ها بود یونیفرم نظامی را کنار گذاشته و در یک کتاب‌فروشی کوچک کار می‌کرد.او دوباره لباس نظامی پوشید و به فیلیپین رفت.۹ مارس ۱۹۷۴؛ پس از نزدیک به سه دهه، فرمانده و سرباز بار دیگر روبه‌روی هم ایستادند.تانیگوچی گفت:«طبق فرمان ستاد، تمام فعالیت‌های رزمی از این لحظه متوقف می‌شود.»مأموریت تمام شده بود.روز بعد، مردی ۵۲ ساله از جنگل بیرون آمد.با یونیفرمی فرسوده، چند نارنجک، شمشیری سامورایی، و یک تفنگ آریساکا که هنوز پس از نزدیک به سی سال کار می‌کرد.او حدود پانصد فشنگ هم همراهش داشت؛ فشنگ‌هایی که انگار مثل صاحب‌شان، هنوز در سال ۱۹۴۵ زندگی می‌کردند.دولت فیلیپین می‌توانست او را به خاطر سال‌ها درگیری و خون‌ریزی محاکمه کند؛ اما او را بخشید.هیرو اونودا سرانجام به خانه برگشت؛ اما ژاپنی که به آن بازگشته بود، سی سال بود که بدون او زندگی‌اش را ادامه داده بود.هیرو اونودا، ستوان دوم ارتش امپراتوری ژاپن؛ اندکی پیش از آغاز مأموریتی که او را نزدیک به سی سال از جهان جدا کرد.مارس ۱۹۷۴، جزیره لوبانگ. در سمت چپ تصویر، نوریو سوزوکی دیده می‌شود؛ جهانگرد جوان ژاپنی که پس از نزدیک به سه دهه، هیرو اونودا را در جنگل پیدا کرد. اگر سوزوکی به جست‌وجوی او نمی‌رفت، شاید اونودا سال‌های بیشتری را در انتظار بازگشت ارتش ژاپن سپری می‌کرد.هیرو اونودا پس از نزدیک به سی سال اقامت در جنگل‌های لوبانگ، فیلیپین، مارس ۱۹۷۴. او با دریافت دستور مستقیم فرمانده‌اش به مأموریت خود پایان داد.لحظه‌ای نمادین از پایان طولانی‌ترین مأموریت جنگ جهانی دوم؛ هیرو اونودا شمشیر خود را به فردیناند مارکوس، رئیس‌جمهور فیلیپین، تحویل می‌دهد. مانیل، ۱۱ مارس ۱۹۷۴.داستان اونودا؛ از ادبیات تا سینما 📚🎬داستان اونودا آن‌قدر عجیب و تکان‌دهنده بود که پس از بازگشتش، سال‌ها الهام‌بخش نویسندگان و فیلم‌سازان شد.● کتاب «تسلیم نشدم: جنگ سی‌ساله من» نوشته‌ی هیرو اونودا، در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این اثر، روایتی اول‌شخص از سال‌های حضور او در لوبانگ است؛ از آموزش‌های نظامی و مأموریتش، تا زندگی طولانی در جنگل، تنهایی، درگیری‌ها و تلاش برای بقا. این کتاب فراتر از یک خاطره‌نگاری ساده است و نشان می‌دهد چگونه یک انسان می‌تواند میان واقعیت و باور شخصی گرفتار شود و سال‌ها در همان ذهنیت زندگی کند.● کتاب «جهان تاریک‌روشن» نوشته‌ی «ورنر هرتسوگ» کارگردان صاحب‌سبک آلمانی، با نگاهی متفاوت به این داستان می‌پردازد؛ هرتسوگ تلاش کرده وارد دنیای درونی اونودا شود و روایتی انسانی‌تر و تأمل‌برانگیز ارائه دهد؛ روایتی فلسفی درباره تنهایی، سرسختی و مرز باریک میان واقعیت و باور.● فیلم سینمایی «اونودا: ۱۰٬۰۰۰ شب در جنگل» محصول سال ۲۰۲۱، به‌دلیل فضاسازی قوی، روایت دقیق و پرداخت عمیق به ماجرا، به اثری باکیفیت و قابل‌توجه درباره این داستان واقعی تبدیل شد و توانست جوایز متعددی کسب کند. ریتم فیلم آرام است، اما در عین حال با حوصله و دقت، جزئیات وقایع را به شکلی تأثیرگذار به تصویر می‌کشد.لوبانگِ باورها!اونودا سی سال در جنگل ماند؛با همان دقت،با همان اطمینانی که به او آموخته بودند.سال‌ها بعد، از جنگل بیرون آمد...اما انگار بخشی از اوهمان‌جا مانده بود.شاید مسئلهفراتر از اونوداو یک جزیره‌ی دورافتاده باشد.بعضی جنگ‌هادر جنگلِ ذهنادامه پیدا می‌کنند.و آدم‌هاگاهی خیلی دیر می‌فهمندکه هنوزدر لوبانگِ باورهایشانزندگی می‌کنند.Jooje_tighiJooje_tighiTue, 30 Jun 2026 22:00:43 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/آینه-ای-که-مقابلم-گرفته-ای-حسین-g3ld7nbbyquc.حسین جان...نمی‌دانم در کدام صف ایستاده‌ام؛در صف دوست‌داران تو،یا در صف همان‌هایی که قرن‌ها پس از آن ظهر خونین،هنوز دست از جنگیدن با تو برنداشته‌اند.همان‌ها که با گناه‌های ریز و درشت‌شان،زخم‌های هزارساله‌ات را تازه نگه می‌دارند،و با غفلت‌های هرروزه‌شان،نیزه‌های کربلا را از دل تاریخ بیرون می‌کشندتا بار دیگربر پیکر حقیقت فرود آورند.راستش را بخواهی، حسین...گاهی می‌ترسم من هم از همان‌ها باشم.می‌ترسمهر بار که از تو دور شدم،هر بار که هوای نفسم را بر ندای وجدانم ترجیح دادم،هر بار که حقیقت را دیدم و آرام از کنارش گذشتم،بی‌آنکه بفهمم،چند قدمی به آن سوی میدان برداشته باشم!اما تو شاهدی، حسین...تو می‌دانی که چقدر خسته‌ام.آن‌قدر خستهکه گاهی از خودم پنهان می‌شوم؛از گذشته‌ام،از خاطراتم،از آن آدمی که می‌توانستم باشم و نشدم.وقتی به پشت سر نگاه می‌کنم،به‌جای راهی که آمده‌ام،ردِ لغزش‌هایم را می‌بینم؛اشتباه‌هایی که یکی‌یکی روی هم انباشته شدندو حالا میان من و آرامش،دیواری بلند کشیده‌اند.تو که غریبه نیستی، حسین...بعضی شب‌ها که همه‌چیز ساکت می‌شود،می‌مانم با انبوهی از حسرت‌هاو پرونده‌ای که هرچه ورقش می‌زنم،شرم از لابه‌لای سطرهایش بیرون می‌ریزد.گاهی فکر می‌کنمسنگین‌ترین باری که بر دوش می‌کشم،نه غم‌های زندگی،که خودِ منم.و امروز،در عاشورای تو،آمده‌ام کنار زخم‌هایت بنشینم.اجازه می‌دهی حسین؟شنیده‌ام زخم‌ها حرف می‌زنند،و من مدتی‌ستدیگر به حرف هیچ‌کسجز زخم‌ها اعتماد ندارم.می‌نشینم کنار زخم گلویت؛همان زخمی که راهشاز پیچ و خمِ رگ‌هایت گذشتو به قلب تاریخ رسید.آدم تا کجا می‌تواند تنها بماند؛که «هل من ناصرٍ ینصرنی»اشمیان آن همه جمعیت بپیچد،و هیچ دستی برای بستنِ زخمش بالا نیاید؟!خیره می‌مانم...نه به زخم،به تنهاییِ صاحب آن زخم.به اینکه دیگر همه رفته بودند؛برادر رفته بود،پسر رفته بود،یاران رفته بودند...و تو مانده بودیو داغِ تک‌تک‌شان!به تو نگاه می‌کنم، حسین؛به پدری که کودکش «العطش» می‌گفتو جوابی جز آغوش و دلداری نداشت.به جگری که می‌سوخت،شاید قطره‌ای آباندکی آرامش کند...و بعد،چشمم به آن گودال می‌افتد؛همان‌جا که زمین دیگر تابِ مصیبت را نداشت،و آسمانتابِ تماشا را.همان‌جا که همه‌چیزت را گرفتند،اما نتوانستندخدا را از تو بگیرند.هرچه بیشتر نگاهت می‌کنم،فاصله‌ی بین‌مان را بیشتر می‌فهمم، حسین...گاهی دلم می‌خواهدچشم از تو بردارم.آدم خجالت می‌کشداین همه بزرگی را تماشا کندوقتی تمام دارایی خودش،مشتی عذر و حسرت است.خجالت می‌کشم...نه از خونِ روی محاسنت،از آینه‌ای که مقابلم گرفته‌ای!از اینکه هرچه بیشتر به تو نگاه می‌کنم،بیشترخودم را می‌بینم.زخم‌های تو از جنس ایستادن‌اند،زخم‌های مناز جنس افتادن.تو برای خدا از همه‌چیز گذشتی،و من گاهی برای هیچ،از خدا گذشته‌ام.تو در اوج تشنگی،خدا را گم نکردی؛من، سیراب از دنیا،خودم را هم گم کرده‌ام.تو میان آن همه شمشیر و نیزه،از راه برنگشتی،و من، میان چند وسوسه‌ی ناچیز،سال‌هاست سرگردانم...و شاید همین سرگردانی،بیش از هر زخم دیگری،مرا از تو دور کرده است.سرت را درد نیاورم، حسین...هرچه بیشتر به تو نگاه می‌کنم،بیشتر می‌فهمممشکل فقط دوری نیست،تاریکی‌ست!دلم تاریک شده، حسین....آن‌قدر تاریککه حتی راهی به اشک ندارد.آمده‌ام برایت گریه کنم،اما چشم‌هایمخشک‌تر از آن‌اندکه حتی به اندازه‌ی یک «یا حسین»ببارند.انگار نه انگارکه این‌همه داغروبه‌رویم ایستاده است.حسین...درون منکافری‌ستکه به تو ایمان دارد!و این،از هر اعترافیسنگین‌تر است.نه می‌توانم انکارت کنم،نه می‌توانمآن‌طور که بایدلحظه‌لحظه‌ام رافدایت کنم.میان این دو،سال‌هاستگم شده‌ام!و حالا،با دلی که حتی اشک هم از آن رفته،ایستاده‌ام روبه‌رویت...بی‌هیچ بهانه‌ایبرای بخشیده شدن...جز همین که هنوز؛با بغضی که گلویم را گرفته،نامت راآرامزیر لبتکرار می‌کنم...«یا حسین»ین»Jooje_tighiJooje_tighiWed, 24 Jun 2026 22:12:11 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/چراغ-ها-را-من-خاموش-می-کنم-zog0w67f1np5.سیس نگیر!آقا بخش داخلی کدوم طبقه‌ست؟_ نمی‌دونم خانم. از انتظامات بپرسید.باشه بابا فهمیدیم دانشجوی پزشکی هستی، این‌جوری سیس نگیر!_ 🙂□ چرا بهش نگفتی دانشجوی پزشکی نیستی؟_ چون احتمال داشت بگه حالا هر خری که می‌خوای باش.□ آره راست می‌گی._ ما از کی لباس خودمونو می‌پوشیم؟□ از ترم بعد، شایدم ترم بعدش..._ خدا رو شکر. دیگه کسی با پزشک اشتباه‌مون نمی‌گیره.□ آره خداروشکر. اون سبزه، با خدمات اشتباه‌مون می‌گیرن!نخ‌ریسی!منتظری ترم یکی‌ها بیان؟_ نه، چرا باید منتظر ترم یکی‌ها باشم؟پس چرا هیچ حرکتی نمی‌زنی؟_ چه حرکتی؟این‌همه دارن بهت نخ می‌دن. نمی‌فهمی؟_ نخ؟دیگه اینا اسمش نخ نیست، طنابه. ندیدی دختره چجوری...؟_ من برنامه‌ای واسه عاشق شدن ندارم.گمشو بابا! این سیگمابازیا آخر عاقبت نداره..._ سیگمابازی چیه؟ این‌جا نخ‌ریسیه مگه؟نخ‌ریسی هم بلد نیستی آخه… تو نخ‌ریسی پشما رو تبدیل به نخ می‌کنن._ خب الان من دارم چی‌کار می‌کنم؟تو داری نخا رو تبدیل به پشم می‌کنی!آینده‌‌‌نگری!_ چرا نمیاید شما دوتا؟ یکی‌تون بیاد تیمشو انتخاب کنه دیگه.● من یه تماس دارم، شما بازی کنید میام._ آها، سلام برسون :)● به کی؟!_ به همونی که صبح تا ظهر سر کلاس به هم چشم و ابرو میاید.● ما خیلی حواس‌مون هست کسی نفهمه، تو از کجا فهمیدی؟_ من رِندَم!● (می‌خندد و تلفن‌به‌دست از گیم‌نت خارج می‌شود.)_ می‌بینی که اون رفت. اون گوشی بی‌صاحابو بذار کنار بیا بازی‌تو بکن.■ بارسا رو برام بردار اومدم..._ برداشتم. شب بخیرت رو که گفتی، روی ماهش رو هم که بوسیدی، سلام برسون و تشریف بیار ترکیبتو بچین.■ به کی سلام برسو... روی ماه کی رو؟ درباره کی صحبت می‌کنی؟_ درباره همونی که رشته‌ش فوریت‌پزشکیه و شما فوری رفتی تو کارش. اسمشم بگم یا کافیه؟■ نمی‌خواد بگی، کافیه._ واقعاً شما واسه درس خوندن اومدید دانشگاه که درگیرِ این‌چیزا شدید یا واسه این‌چیزا اومدید دانشگاه و درگیرِ درس هم شدید؟!■ درس همیشه هست._ عشق و علاقه همیشه نیست؟!■ نه نیست._ چرا فکر می‌کنی نیست؟■ چون به خودت یه نگاه بنداز... چهار سال از ما بزرگتری، گوشی‌تو همراهت بیرون نیاوردی و الان ده دقیقه‌ست داری ترکیب می‌چینی و تمام تمرکزت رو اینه که کوارتسخلیا رو از اول بذاری تو ترکیب یا نیمه دوم بیاریش تو زمین!_ ههه! حداقلش اینه که کوارتسخلیا بی‌منت تمام تلاشش رو برام می‌کنه. توام سعی کن تو زندگیت به همچین مهره‌ای بازی بدی...!(دقیقه ۲۰؛ اخراج کوارتسخلیا از زمین بازی🟥)چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم!این کتابِ گنده چیه دستت گرفتی؟_ کتاب درسیدرباره چیه؟_ تکنیک اتاق‌عملمی‌گم حالا دقیقاً چی‌کاره می‌شی آخرش؟!_ تکنولوژیست جراحییعنی چی‌کار می‌کنی مثلاً؟_ خب سه تا فاز داره، این‌جوریه که قبل از عمل...چراغ‌ها رو روشن می‌کنی؟_ چچچ چی؟ چراغ؟ آخه نه، دارم می‌گم که، اجازه بدید.خب چی؟ عرقِ جراح رو خشک می‌کنی؟_ ععع عرقِ جراح؟! نه نه، من همون چراغ‌ها رو روشن می‌کنم.خب، گفتی سه‌تا فازه. دومی‌ش چی؟_ هیچی… چیز خاصی نبود.آخرش چی؟ آخرِ عمل._ آخرش؟آره، آخرِ عمل که مریض رو می‌برن بیرون._ هیچی. چراغ‌ها رو من خاموش می‌کنم!هیپنوتیزم!تو هم فارغ‌التحصیل شی می‌تونی مُهر داشته باشی؟_ آره باید داشته باشم.عهه فک نمی‌کردم به تو هم مُهر بدن!_ یه مُهر ساده‌ست، برای ثبتِ اقداماتی که انجام می‌دیم.نه، خیلی مهمه. خاله‌ت می‌گفت «م» خیلی از مُهرش مواظبت می‌کنه._ ینی چجوری؟ شبا بغل خودش می‌خوابونه؟مزه نریز. هیپنوتیزم رو کی بهتون یاد می‌دن؟_ هیپنوتیزم؟! چرا باید یاد بدن اصلا؟خاله‌ت می‌گفت «م» بلده. قرار شده یه‌روز که وقت داشت مامان رو هم ببریم پیشش._ چرا؟ چرا باید به کارشناس مامایی هیپنوتیزم یاد بدن؟ چرا باید مادرجون رو بردارید ببرید پیشش هیپنوتیزم؟!که ببینیم یادش میاد انگشترش رو کجا گم کرده یا نه._ انگشتر؟ ماما؟ هیپنوتیزم؟ ینی چی؟ اصلا اینا چه ربطی بهم دارن؟... خب باشه ببریدش.تو هم کاش یاد بگیری._ نه ممنون. تو هر شهری یه‌نفر بلد باشه کافیه!پدربزرگت می‌گه کاش تو هم درس بخونی، از مسیر همین رشته‌ت بری ماما بشی._ مامان من پسرم، پسرا ماما نمی‌شن.بهش گفتم. گفت اینا همه‌ش بهونه‌ست. _ درکش می‌کنم. هرچی نباشه مادر خودشم قدیما قابله بود، شنیدم نصف روستا رو اون زائونده.داری تیکه می‌ندازی؟!_ نه والا جدی می‌گم. تازه کل ابزارش دوتا سنگ کنار چشمه بوده... این‌جوری که زنا موقعِ زا یه‌پاشونو می‌ذاشتن رو یه سنگ، اون‌یکی پا رو...بسه، نمی‌خواد واسه من تقویم تاریخ بگی. به‌جای حسودی برو هیپنوتیزم یاد بگیر._ حسودی؟ درجریانی رتبه‌ی من خیلی بهتر شده دیگه، نه؟رتبه‌تو به رخ نکش. به‌قولِ بابابزرگت اتاق عمل و این‌چیزا همه‌ش کاسبیه. قدیم که اتاق عمل نبود ملت چی‌کار می‌کردن مگه؟_ ملت می‌مُردن.نه این‌که الان شما با عمل زنده نگه‌شون می‌دارید. همین زنِ همسایه سُر و مُر و گنده رفت اتاق عمل، بعدِ چندساعت جنازه‌شو تحویلِ شوهرش دادن._ اگه سُر و مُر و گنده بود چرا رفت اتاق‌عمل؟!از زبون کم نمیاری هیچ‌وقت. هرچی که هست ما همیشه آرزومونه تو یه‌چیزی بشی...!_ بهش فکر می‌کنم :)https://cdn.imgurl.ir/uploads/b699479_animation.gif(گیف!)هزار سالِ دیگه هم...!گریه نکنیا!_ سعی می‌کنم.کی می‌خوای دست از بی‌تابی برداری؟! می‌دونی چقدر گذشته؟_ نه.۹ ماه، شاید هم بیشتر... هرکی بود تاالان فراموش کرده بود. انقدر خودتو اذیت نکن._ چجوری؟!چجوری به سر و وضعت می‌رسی؟ همون‌جوری به روحت هم برس._ جسم رو می‌شه ناز و نوازش کرد، روح رو نه...!🎵پخش‌کننده‌ی موسیقی به وسط ترانه می‌رسد:هزار سالِ دیگه هم،غمت تمومِ باغچه رو یه شوره‌زار می‌کنه؛برو فقط نگاه کن، با خنده‌هام با صورتم زمان چی‌کار می‌کنه!پست‌های مظلوم اخیر که فریادرسی جز خدا ندارند:شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان!(یک، دو، سه، چهار و پنج)Jooje_tighiJooje_tighiSun, 07 Jun 2026 09:19:57 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/شب-نوشت-های-من-تت-یک-تختِ-تیمارستان-۵-fam6ydzgu6hv.شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۱)شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۲)شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۳)شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۴)آقای "م" این‌روزها در ذوق‌زدگیِ مطلق به سر می‌برد. مریدِ بیمار جدیدی شده که چندروز پیش به این‌جا آورده‌اند؛ مردی نسبتاً جوان با عینکی ذره‌بینی که به او چهره‌ای اهل مطالعه می‌بخشد. چیزی از او نمی‌دانم. آقای "م" می‌گوید او یک اقتصاددانِ برجسته است که در همه‌چیز خیلی سرش می‌شود!آقای "م" ساعت‌ها می‌نشیند و مثلِ مولوی‌ای که شمسش را پیدا کرده، با جان و دل به تئوری‌های جوانِ عینکی گوش می‌دهد؛ مثلاً امروز صبح با صدای آقای "م" که درباره‌ی چیزی به نامِ «پدیده‌ی هارپ» سوال می‌کرد، بیدار شدم. چیزی که مردِ جوان آن را یک «برنامه‌ی پژوهشی یونوسفر فعال با فرکانس بالا» توصیف کرد.با قطعیت می‌شود گفت سطح مباحث در این اتاق هرگز تا این اندازه بالا نبوده؛ برای همین است که گاهی، شنیدنِ بعضی از نظراتِ مرد جوان، برای من و آقای "ع" که ناچار به شنیدن هستیم هم جالب است. برای مثال او معتقد بود سازوکارِ دوره‌ی ریاست‌جمهوریِ «محمد مخبر» باید در معتبرترین دانشکده‌های اقتصادِ ایران و جهان تدریس شود. همچنین باور داشت که این دوره‌ی طلاییِ پنجاه روزه را می‌توان با دورانِ نخست‌وزیری «امیرعباس هویدا» قیاس کرد و ...با وجود تردیدهای بسیاری که درباره‌ی این اقتصاددانِ دیوانه دارم، خوشحالم که آقای "م" او را دوست دارد؛ پیش از آمدنِ او، زمان زیادی صرفِ قد و وزن کردنِ چشمیِ اندامِ پزشکان و پرستاران می‌شد، اما حالا این زمان به مباحثِ تحلیلی اختصاص یافته است. دفترچه‌ای که آقای "م" سایزهای تخمینی‌اش را در آن یادداشت می‌کرد نیز هم‌اکنون محل نکته‌برداری شده است.حوالی ظهر که آخرین کلمه از آخرین جمله‌ی آخرین مبحث هم گفته شد، آقای "م" که ظروفِ علم و دانش خود را تا حدِ سرریز پر کرده بود، خودکار و دفترش را زیر بالشش گذاشت و مثل بُزغاله‌ای که به دنبال پیشروی گله می‌رود، پشت سرِ استاد راه افتاد و به حیاط رفت.آقای "ع" اما سر جایش ماند و جُم نخورد.چشم‌ ِانسان‌‌‌ها زودتر از بقیه‌ی جاهای‌شان غمگین می‌شود. می‌توانستم غم را در چشمانِ آقای "ع" ببینم وقتی فهمید قرار است آقای "پ" به ‌زودی و پس از دریافت تاییدیه نهایی سلامتِ روان از این‌جا مرخص شود و به آغوشِ طبیعت بازگردد. روی تختش نشسته بود، زانوهایش را تا حدِ ممکن به سینه‌اش نزدیک کرده بود و دستانش را سفت و محکم دور آن‌ها گره زده بود. فکر کنم آدم‌ها وقتی کسی را ندارند که بغل‌شان کند، این‌طور خودشان را در آغوش می‌گیرند.آقای "پ"، کودکِ میان‌سالی که به‌جهتِ بی‌دندانی و برای رفع نیازهای غذایی‌اش محتاجِ کمک‌های جنون‌آمیز از طرف آقای "ع" بود، همین روزها به خانه می‌رود و احتمالاً به همت خانواده به دندان‌پزشک مراجعه می‌کند و پس از مدتِ مدیدی دستِ‌دوم‌خوری، لذت شیرینِ جوییدنِ یک غذای کارنکرده را تجربه می‌کند.بله! آقای "پ"، یا بهتر بگویم، عروسکِ سبیلویِ آقای "ع"، دارد برای همیشه می‌رود و بساطِ خاله‌بازی‌ زودتر از چیزی که به نظر می‌رسید جمع خواهد شد.برای آقای "پ" خوشحال بودم. «خوشحالی» تنها احساسی‌ست که می‌توانم برای هرکس که از این‌جا به خانه می‌رود داشته باشم.نمی‌دانم آقای "پ" را به چه دلیلی به این‌جا آورده بودند، اما از همان ابتدا هم می‌شد متوجه تفاوت او با سایر افرادِ این‌جا شد. نه این‌که مثلاً عادی‌تر از دیگران رفتار کند یا خدایی‌نکرده از بقیه کمتر دیوانه باشد، نه. تفاوتش این بود که از همان روز اول پذیرفته بود در جایی قرار گرفته که به آن تعلق دارد.همیشه وقتی چندنفر را می‌دید که دورِ هم نشسته‌اند و همدیگر را به‌خاطر این که هیچ‌کدام قبول ندارند دیوانه‌اند تایید می‌کنند، با توپ و تشر به آن‌ها می‌فهماند که این‌جا بودن‌شان به‌خاطر این است که باید این‌جا باشند. برای‌شان مثال می‌زد که در همین لحظه که آن‌ها این‌جا حضور دارند، یک پزشک در مطبش نشسته و اسپرسویش را نوشِ‌جان می‌کند، یک نقاش در اتاق کارش نشسته و اثر جدیدی را به زیباییِ هرچه‌تمام‌تر خلق می‌کند، یک برنامه‌نویس درحال کدنویسی برای یک شرکتِ غول‌آسا است، یک معلم مشغولِ آموزش و سر و کله زدن با دانش‌آموزان، و یک وکیل...!و درآخر نتیجه‌ می‌گرفت: «این‌جاییم. چون لیاقت این رو نداشتیم که جای دیگه‌ای باشیم...یا شاید هم شانسش رو!»کسی چه می‌داند؟! شاید همین‌ افکار او را دیوانه کرده بودند و همین‌ها هم از او یک دیوانه‌ی عاقل ساخته بودند.خورشیدِ سرخِ غروب که پدیدار شد، آقای "م" به‌عنوانِ کاپیتانِ خودخوانده‌ی «زردِ قناری‌ها»، جلسه‌ای را با حضور اعضای تیم در حیاط برگزار کرد. موضوع جلسه «احتمال انحلالِ تیم ریشه‌دارِ تیمارستان در سایه‌ی بی‌توجهی مسئولینِ آسایشگاه» بود که آقای "م" در این جلسه به تشریح وظایف و مسئولیت‌های اعضای تیم در راستای به‌سلامت گذر کردن از این پیچِ تاریخی پرداخت و سخنانش را با بیتِ خودساخته‌ی «الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی زردِ قناری‌ها!» به پایان برد.پس از بازگشت به اتاق، آقای "م" خَرذوق از این‌که جوانِ عینکی اجازه داده او را «آقای بافِت» صدا کند، به تنبک‌نوازی با شکمش پرداخت و همزمان آقای "ع" را تهدید کرد که اگر بار دیگر در جلساتِ تیم غیبت کند او را بدون هیچ‌گونه مماشاتی اخراج می‌کند؛ کاری هم به این ندارد که خودِ آقای "ع" باعث و بانیِ ورودِ او به تیم بوده و اولین‌بار او را کشان‌کشان برده و به تیم معرفی کرده است.آقای "ع" بی‌توجه به تهدیداتِ آقای "م" زیر لب و با صدایی آرام گفت: «حالا چرا آقای بافِت؟»آقای "م" جواب داد: «بافِت، وارِن بافِت، بزرگترین اقتصاددانِ جهان، موفق‌ترین سرمایه‌گذار بازار سهام، یکی از ثروتمندترین...!»آقای "ع" صدها سوالی که درباره‌ی علتِ این نام‌گذاری داشت را قورت داد و با سر گفته‌های آقای "م" را تایید کرد.چهره‌ی غم‌زده‌اش دلِ نداشته‌ام را خون می‌کرد. همان‌قدر که از ترخیصِ قریب‌الوقوعِ آقای "پ" خوشحال بودم، غصه‌ای که آقای "ع" مجبور بود تنهایی به دوش بکشد برایم آزاردهنده بود. هرچقدر از پایانِ بدونِ مرگ و میرِ آن رویه‌ی چندشِ غذارسانی رضایت داشتم، از این‌که آقای "ع" حتی نمی‌توانست به کسی بگوید که برای چه ناراحت است دلگیر بودم. ناراحت بودن یک درد است و ‌به‌تنهایی ناراحت بودن هزار درد!در همین فکر و خیالات بودم که که آقای "ع" به یکباره و طوری که انگار در کسری از ثانیه برقِ ۲۲۰ وُلت از تمامی اعضا و جوارحش عبور کرده باشد از جا پرید و اتاق را ترک کرد. اولین پرستاری که دید، از او نشانی اتاق مدیریت را خواست و دوباره به دویدن ادامه داد.آقای "م" سری با این مضمون که «گیرِ عجب دیوانه‌ای افتاده‌ایم» تکان داد و با ژستی روشنفکرانه، جزوه‌اش را برداشت تا سرفصل‌های مباحثِ اقتصادی_سیاسی_اجتماعی_امنیتی_فرهنگی‌اش با "آقای بافِت" را مرور کند.هروقت آقای "م" سرگرمِ یک مشغله‌ی کوچک می‌شود، می‌توانم زندگی را در چشمانش ببینم که هنوز جریان دارد. آدم‌های زیادی دیده‌ام، خیلی زیاد. و باور دارم آقای "م" فقط کمی عشق لازم دارد تا به آرام‌ترین مردِ کره‌ی زمین تبدیل شود، یک مردِ سالم و معمولی، مثلِ خیلی از مردهای دیگر!همسرِ آقای "م" چگونه توانسته به او خیانت کند؟! خیانت به امانت و تصاحبِ مال و اموال، خیانتِ عاطفی و دل دادن به دیگری آن‌هم در مدتی کمتر از مدت زمان لازم برای تعویضِ یک لباس، همه‌ی این‌ها به کنار، چگونه توانسته به آقای "م" بگوید که هرگز او را دوست نداشته و هرچه گفته و کرده، فقط نوعی دروغِ سرگرم‌کننده بوده است؟ اصلاً چگونه توانسته روحِ سرزنده‌ی آقای "م" را از تنش جدا کرده و به سرقت ببرد؟!لابسترها با معده‌شان غذا را جوییده، با پاهای‌شان مزه آن را می‌چشند و در زمان مناسب با صورت‌شان ادرار می‌کنند. انسان‌ها هم بهتر نیستند. با چشمانِ‌شان فریب می‌دهند، با قلب‌شان خیانت می‌کنند، با مغزشان دست به فساد زده و با زبان کوچک‌شان آدم می‌کُشند!شب شده بود و شام را آورده بودند و آقای "ع" که به‌خاطر یک پُرس غذای بیشتر آدم می‌کشد، هنوز نیامده بود شامش را بخورد. انگار کارش با مدیریت بیش‌تر از چیزی که پیش‌بینی می‌کرد طول کشیده بود.آقای "م" و آقای بافِت دوساعتی را به تحلیل بازارهای مالی پرداختند، تاثیرِ نسبت پی بر ای (p/e) بر قیمتِ سهام و کاربرد آن در تفسیر وضعیت شرکت‌های بورسی را بررسی کردند و درآخر از پیشنهادات‌شان برای رونقِ بازار بورس و بازیابی اعتماد مردم به این بازارِ مکاره پرده‌برداری کردند.چیزی از رفتنِ آقای بافِت نگذشته بود که آقای "ع" مثل یک اسب آبیِ شاد وارد اتاق شد و چند لحظه‌ای به هلهله پرداخت.سیر تا پیازِ اعمال پنهانیِ این چندوقت و مراودات پنهانی‌اش با آقای "پ" را برای آقای "م" تعریف کرد و گفت که همه‌ی این‌ها را برای مدیریت هم توضیح داده و آن‌ها را متقاعد کرده که آقای "پ" هنوز سلامت روانِ کافی برای ترخیص از مجموعه را ندارد. اعضای مدیریت هم بعد از این‌که موفق شده بودند دهان‌شان را که از شدت تحیر و تعجب باز مانده بوده ببندند، متفق‌القول تایید کردند کسی که حاضر بوده فقط و فقط به‌خاطر نرفتن به دندان‌پزشکی، روزی سه وعده غذای نیمه‌جویده‌ بخورد، به هیچ عنوان صلاحیتِ حضور در جامعه را ندارد.آقای "م" که از شنیدنِ شرح ماجرا چشمانش داشت از حدقه بیرون می‌زد، به‌گونه‌ای که انگار تمامِ عمر لال بوده است، ساکت شد و آرام‌آرام دراز کشید.چراغ‌ها که خاموش شد، جز صدای لرزان آقای "م" که ده دقیقه یک‌بار می‌پرسید: «درست فهمیدم؟ یعنی تو غذاشو می‌ذاشتی دهنت، با دندونای خودت می‌جوییدی، می‌ریختی تو قاشق و این‌بار می‌ذاشتی دهنِ اون؟ توروخدا بگو که درست نفهمیدم.» صدای دیگری نمی‌آمد و این چرخه‌ی ده دقیقه‌ای، پس از سه ساعت و بعد از این‌که آقای "م" اطمینان حاصل کرد این اتفاقات کاملاً واقعی بوده و آقای "ع" تمامِ این کارها را کرده، به سوختنِ واشر سرسیلندرِ او و سکوت کاملِ اتاق منجر شد.«ت.ت»، یک تختِ تیمارستان.شامگاهِ۱۴۰۵/۲/۱۸Jooje_tighiJooje_tighiSat, 09 May 2026 13:01:11 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/شب-نوشت-های-من-تت-یک-تختِ-تیمارستان-۴-x35avk17q7zh.شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۱)شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۲)شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۳)صبحِ کله‌‌‌ی سحر که خروس هنوز بین بیداری و نیم‌ساعت چُرتِ بیشتر مردد است، سر و صدای گوش‌خراشِ آقای "م" و آقای "ع" بر سرِ آن‌که کدام‌یک شایسته‌ی کسب عنوان «بیمارِ برترِ ماه» است، می‌توانست هر موجود ساکن و متحرکی را هوشیار و صد البته دیوانه کند.این عنوانِ مَن‌درآوردی را مدیریت مجموعه هر ماه به کسی می‌دهد که در تمام زمینه‌ها از همه برتر بوده باشد. از این دست مشوق‌ها همیشه روح تازه‌ای به افرادِ این‌جا تزریق می‌کند؛ مثلاً همین ماه پیش بود که به پاس قدردانی از زحمات آقای "ن" در امرِ پاک‌سازی و نظافت محوطه، شورای مدیریت تصویب کرد که یک سطل زباله‌ به اسمِ او نام‌گذاری شود.انسان‌ها به عنوان تنها مخلوقاتِ جهان که قادر به دروغگویی‌ هستند، از اعتمادبه‌نفسِ بالایی نیز برخوردارند. آقای "م" با هجده فقره ضرب و جرح عمدی، چهل و دو فقره بیمارآزاری و بیست و دو فقره رفتار خلاف عفتِ عمومی در یک ماه اخیر، و آقای "ع" با بیست و یک فقره ایجاد مزاحمت برای کارکنان، سی و دو فقره سرقتِ ریز و درشت(شامل غذا، مسواک، دمپایی، میز و صندلی و ...) و هفده فقره رفتار خلاف موازین بهداشتی در یک ماه اخیر، هر دو خود را لایق‌ترین فرد ممکن برای کسب این عنوان می‌دانستند.خوشبختانه پس از دو سه ساعت سر و کله زدن و فرو کردنِ دلایل کافی و وافی در حلقِ یکدیگر، هردو از شدت خشکیِ دهان کف کرده و به بیهوده‌ترین مباحثه‌ی تاریخ بشریت پایان دادند!آقای "ع" هنوز هم مثلِ کسانی که دو زندگیِ پنهانی و کاملاً مخفیانه را مدیریت می‌کنند، دور از چشمِ همه و به همان روشِ بیمارگونه‌ی سابق آقای "پ" را سیر می‌کند.درست مثلِ دره‌ای در ناکجاآباد که دور تا دورش را بوته‌های خار کوچک و بزرگ گرفته‌اند، دهانِ آقای "پ" پر شده از تبخال‌های رنگارنگ! این تبخال‌ها در سایزها و اندازه‌های مختلف، گوشه به گوشه‌ی لب و لوچه‌‌ی او را تسخیر کرده‌اند.با وجود این‌که تردیدی نبود کار به این‌جا می‌کشد، آقای "ع" به‌شدت باور دارد که این‌ها همگی ناشی از کابوس‌های شبانه‌ی آقای "پ" بوده و هیچ ربطی به این ندارد که غذاها قبل از ورود به دهانِ آقای "پ"، چنددقیقه‌ای در دهان خودش آسیاب می‌شوند.هرچقدر هم آقای "پ" تاکید می‌کند که بیست سالی است اصلاً خواب ندیده که بخواهد کابوس دیده باشد، مقاومت جانانه‌ی آقای "ع" و توضیحات(خزعبلات) او درباره نوعی از کابوس‌ها که خود انسان‌‌ها متوجه‌شان نمی‌شوند، درنهایت آقای "پ" را کاملاً قانع می‌کند. آن‌قدر قانع که خودم شنیدم به پزشکی که برای بازدید صبحگاهی آمده بود و دهانش را چک می‌کرد گفت: «خیلی کابوس می‌بینم دکتر. خیلی. خیلی خیلی زیاد.»آقای "ع" اسمش را با زحمت به خاطر می‌آورد، روزی شش بار اتاقش را گم می‌کند، مسواکش را در یخچال و میوه‌اش را در جامسواکی می‌گذارد، با این‌که چند سالی از آقای "م" بزرگ‌تر است، او را هربار "بابا" صدا می‌زند و تقریباً روزی نیست که از هر جنبنده‌ای که می‌بیند درباره علتِ این‌جا بودنش و این‌که اصلاً این‌جا کجاست سوال نکند...او اما هرروز، سه‌‌ وعده، صبح، ظهر و شب، راس ساعت، بدون کمک گرفتن از کسی برای پیدا کردن مسیر و مقصد، می‌رود و آقای "پ" را پیدا می‌کند و هرچه که او اخیراً قصد داشته بخورد و نتوانسته است را با صبر و حوصله‌‌ی همیشگی‌اش جوییده و در دهان او می‌گذارد.این کار به‌اندازه‌ای برای او جدی و حیثیتی به نظر می‌رسد که شک ندارم اگر روزی یک‌ پروفسور با چندین مقاله‌ی معتبر در دانشکده‌های پزشکی هاروارد، آکسفورد، کمبریج، استنفورد و هاپکینز، برای معاینه‌ی آقای "پ" به این‌جا بیاید، از تبخال‌های او نمونه‌ای بردارد و پس از یک سال آزمایش بی‌وقفه با هفتصد صفحه نتیجه‌ی آزمایش بازگردد و بگوید: «همه‌ی این نتایج به‌علاوه‌ی تجربه‌‌ی شصت ساله‌ی من در طبابت، فقط دو احتمال را نشان می‌دهد: ۱_ تبخالِ دهانی ناشی از غذای آلوده ۲_ تبخالِ دهانی‌_تناسلی ناشی از رابطه‌ی محافظت‌نشده»...، آقای "ع" در همان لحظه و بدون مکث می‌گوید: «احتمال دوم صحیح است!» و آقای "پ"ِ بخت‌برگشته‌ای که ده سال است از این‌جا بیرون نرفته و اوج ارتباطش با جنس مخالف، نگهداریِ یک مرغِ مینای ماده در گوشه‌ی اتاقش به‌مدت چندهفته بوده است را به هرچیزی که بگویید متهم می‌کند.راستش دیگر نمی‌دانم چه مقدار از مغز آقای "ع" هنوز سالم است و کار می‌کند.مردی که تا همین چند ماه پیش برای خودش کسی بود و خانواده‌ای داشت، مردی با شغل، درآمد، خانه، ماشین و یک یا شاید چند حساب بانکی؛ مردی با احتمالاً ده‌ها هدف، رویا و آرزو، امروز همه‌ی باقی‌مانده‌ی توانش را گذاشته تا هیچ‌کس و هیچ‌چیز نتواند جلوی آخرین کاری که به او حسِ زنده بودن می‌دهد را بگیرد. آخرین چیزی که به او القا می‌کند هنوز مفید است...!اوضاع و احوال آقای "م" هم چندان روبه‌راه‌ نیست. حوالی ظهر که دخترش برای ملاقات هفتگی‌ آمد، آقای "م" آن‌قدر به او فحش داد که نفسش بند آمد. اگر قرار بود یک دایره‌المعارفِ فحش و دشنام به کوششِ جمعی از نویسندگان نوشته شود، قطعاً سرپرستی تیمِ نویسندگان را به آقای "م" می‌سپردند.دخترِ بیچاره آن‌قدر گریه کرد که می‌شد با اشک‌هایش آکواریوم خالیِ آقای "ع" را پر کرد.تنها چیزی که به ذهن می‌رسد و می‌تواند این اتفاق و موارد مشابه را توجیه کند، این است که احتمالاً دختر آقای "م" کم‌وبیش شبیه مادرش است و هر بار آقای "م" را به یاد او می‌اندازد. از این‌گونه موارد کم نداشتیم...پسری که نامزدی به نام «عسل» داشت و پس از خیانتِ زهرناکِ او، یک کامیون اجاره کرد و با عصبانیت به بزرگترین شعبه‌ی شیرین‌عسل استان حمله برد و پس از آن‌که مدتی را در چنگال قانون گذراند او را به این‌جا آوردند.یا مثلاً یکی از اقوام آقای "ن" آقایی بود که پس از طرد شدن توسط همسرش «دریا»، ویلای شمالش را زیر قیمت فروخت و برای این‌که دیگر هیچ‌چیز نتواند او را به یادِ دریا بیندازد، دختری به نام «صحرا» را به همسری برگزید.یا آن‌ دیگری که هروقت «باران» می‌بارید جیغ می‌کشید و ...!نمی‌دانم فرار انسان‌ها از چیزهایی که حال‌شان را بد می‌کند تا کجا موثر است. آیا صحبت نکردن از «مرگ» و دوری از هر چیزی که آن را تداعی می‌کند، می‌تواند باعث شود که مرگ هیچ‌وقت به سراغ‌شان نیاید؟! آیا می‌توان با استفاده نکردن از کلمه‌ی «بدبختی»، آن را به دست فراموشی سپرد؟!آقای "ع" برای آن که حال و هوای آقای "م" کمی عوض شود، به او پیشنهاد داد به «زردِ قناری‌ها» بپیوندد و هر بعد از ظهر با آن‌ها بازی کند. آقای "م" با اکراه فراوان پیشنهاد را پذیرفت؛ فقط بیست و پنج دقیقه از رفتن‌شان به حیاط گذشته بود که از پنجره دیدم آقای "م" بازوبند کاپیتانی را بر بازو بسته و تیمش را با فحش و فَضیحت فرماندهی می‌کند.بازوبندی که قطعا با شایستگی به دست نیامده بود؛ چراکه می‌توانستم آقای "ی" (کاپیتان قبلی تیم) را هم ببینم که تقریباً تمام بدنش(قسمت‌هایی که برای عموم قابل دیدن بودند) کبود است.البته آقای "ی" هنوز در بازی حضور داشت و لنگان لنگان مسابقه را ادامه می‌داد. همین نشان می‌دهد آقای "م" علی‌رغم تمام خشونت‌ها، چیزی در دلش نیست...و البته در سرش!آقای "م" اگرچه تقریباً به یک یاغی تمام‌عیار تبدیل شده، اما بخشی از وجودش هنوز یک کودک ده ساله مانده که بستنی وانیلی لیس می‌زند و در عالمِ خیال دست دختر رویاهایش را گرفته و با یک مینی‌ونِ قدیمی، به جهان‌گردی و کمپ زدن در دلِ طبیعت مشغول است.شب که ماه خرامان خرامان به وسط آسمان کشیده شد، بحثی جدید که از تمام بحث‌های پیشین غیر ضروری‌تر بود، بین آقای "م" و آقای "ع" در گرفت. موضوع بحث «تعداد خیارهایی که می‌توان با نمک موجود در دریاچه ارومیه خورد» بود.آن‌قدر دقیق و با ظرافت مغز تک‌تکِ افراد حاضر در شعاع پانصد متری را سنباده می‌کشیدند که پرستارِ بخش ناچار شد بعد از از کار انداختنِ چراغ‌ها، تلویزیون و هر وسیله دیگری که نور و صدا ساطع می‌کرد، دهانِ هر دوی‌شان را یک ساعت زودتر از همیشه مُهر و موم کند و برود.زمزمه‌کنان، به غرغر و تکرارِ تعداد خیارهای تخمینی‌شان ادامه دادند تا خواب هر دو را در آغوش گرفت.«ت.ت»، یک تختِ تیمارستان.شامگاهِ۱۴۰۵/۲/۱۱Jooje_tighiJooje_tighiSat, 02 May 2026 06:40:33 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/شب-نوشت-های-من-تت-یک-تختِ-تیمارستان-۳-e7x2unw2f25c.شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۱)شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۲)نمی‌دانم آدم‌های خیلی مهربان دستِ آخر دیوانه می‌شوند یا آدم‌های خیلی دیوانه دستِ آخر مهربان! هرچه که هست آقای "ع" اخیراً بیش‌از حد مهربان شده، اگرچه که خودِ عبارتِ "بیش از حد" هم بالاخره تعریف مشخصی دارد و اصلاً مطمئن نیستم یواشکی سیب جویدن و در دهانِ آقای "پ" گذاشتن را می‌توان حتی در دسته‌ی "بیش از حدها" گنجاند یا نه. آقای "پ" مردی میانسال و ساکن اتاق بغل است، تقریبا دیگر دندان سالمی ندارد و از ترس این‌که سر و کارش به دندان‌پزشکی بیفتد به هیچ پزشک و پرستاری از دندان‌درد شکایت نمی‌کند. امروز صبح شنیدم آقای "ع" زیر گوشش گفت که درد را یک‌جوری تحمل کند و باقی موارد را فقط به او بسپارد.او آن‌قدر با دقت و طمانینه سیب و آجیل و سایر تنقلات سفت و سخت را جویده و مثل یک پرنده‌ی مادر که با نوکِ خود جوجه‌هایش را تغذیه می‌کند آن‌ها را داخل دهانِ آقای "پ" می‌گذارد که اگر کمی به تناسخ و جهان‌های موازی معتقد باشی بااطمینان می‌توانی تضمین کنی او در زندگیِ قبلی‌اش یک خردکنِ همه‌کاره‌ی ژاپنی با موتور ۶۰۰ وات و تیغه‌ای تمام فلزی از جنس استیلِ ضدزنگ بوده است.گاهی فکر می‌کنم با ادامه‌ی همین روند به‌احتمال زیاد آقای "پ" را آخر یک میکروبِ مقاوم که همزمان چهار منشا باکتریایی، ویروسی، انگلی و قارچی دارد از پا در می‌آورد. میکروبی که در بهترین حالت بیست سال فقط شناسایی ژنتیکی‌اش طول می‌کشد و چشم‌انداز تولید دارو برای آن زودتر از ۲۱۰۰ میلادی نخواهد بود.خبر خوب این‌که آقای "م" دو روز است که دیگر به دستبند نیازی ندارد و می‌تواند آزاد و رها به اتاق‌های مختلف سرک کشیده و به فعالیت موردعلاقه‌اش که بیمارآزاری است مشغول شود. از کشوی بخش پرستاری چسب‌قطره‌ای کش می‌رود و کف دمپایی‌ها می‌ریزد و به‌محض این‌که کسی دمپایی‌اش را می‌پوشد او را با انگشت اشاره نشان داده و با صدایی که به شیهه یک اسب ماده‌ی سالخورده شباهت دارد قهقهه می‌زند. پرستاران و کارکنان تقریبا او را به حال خودش رها کرده‌اند و به‌جز داروهای روزمره‌ و همیشگی‌اش از چیز دیگری برای متوقف کردنِ او استفاده نمی‌کنند.راستش زمانی مجبور به گرفتن این تصمیم شدند که تجویز داروهای آرام‌بخشی که کاربرد‌ دیگرشان بی‌هوش کردن سگ‌های هار بود هم برای نشاندنِ تحرک و جوش و خروش آقای "م" کفایت نکرد. دکتر اسم آن را مقاومت دارویی گذاشته و به پرستاران می‌گفت این یک‌جور بن‌بستِ درمانی به شمار می‌رود چون از این‌جا به بعد مغز آقای "م" خودش را تقریباً به هر نوع آرام‌بخش با هر دُز و مقداری به‌سرعت عادت می‌دهد...! جالب است که انگار مغز انسان‌ها خیلی خیلی زودتر از روح‌شان به همه‌چیز عادت می‌کند!حوالی ظهر و چنددقیقه بعد از این‌که کارکنانِ بخش گوشِ آقای "ن" که در انتهای سالن ساکن است را از لای دندان‌های آقای "م" درآوردند، رییس بخش سرزده به این‌جا آمد تا از آخرین وضعیت امکانات رفاهی و درمانی موجود مطلع شود. او به همه پرسنل خدا قوت گفت و درراستای بهبود وضعیت حقوق و مزایای آن‌ها چنددقیقه‌ای نطق کرد. همگی برایش محکم دست زدند و لحظاتی بعد از رفتنش به او فحش دادند. نمی‌دانم آدم‌ها آن بیرون هم همین هستند یا نه اما آدم‌های این‌جا برای این‌که دست از سرشان بردارند دورویی یاد گرفته‌اند.آقای "ع" بعد از آن‌که ناهار خودش را خورد و ناهار آقای "پ" را هم ذره‌ذره جَوید و در دهانش گذاشت، آمد تا چُرتی بزند و کمی به خودش و دندان‌هایش استراحت بدهد. آقای "م" که نباشد آقای "ع" در کمتر از ده ثانیه به خواب عمیق می‌رود. با حضور آقای "م" در اتاق این عدد به یک ساعت و چهل و پنج دقیقه می‌رسد.آقای "م" تمام روز را این‌طرف و آن‌طرف می‌دود و من، تنها و خالی این گوشه‌ی اتاق به صدای یورتمه رفتنش در سالن دلخوشم.امیدوارم آقای "م" روزی از این‌جا به خانه برود، به یک خانه‌ی گرم که کسی یا کسانی آن‌جا منتظرش هستند تا دوباره شور و حال سابق را به جریان بیندازند، نه به سردخانه‌ای که جز یک یخچال با چند کشوی دومتری و چند جسد یخ‌زده و یک سیستم تهویه پیشرفته و یک سکوتِ بی‌پایان چیز دیگری در آن نیست.هوای تازه در هردو جریان دارد، یکی از لابه‌لای برگ درختان گذشته و در راه به گل‌های یاس باغچه سری می‌زند و پس از احوال‌پرسی با پروانه‌های روی چمن از پنجره خود را مهمان کرده و صورت او را نوازش می‌کند و دیگری از لابه‌لای پروانه‌های خاک‌گرفته‌ی هواکش قدیمی اتاق عبور کرده و وارد فضایی می‌شود که عدم وجود جریان یکنواختِ هوا در آن، باعث می‌شود بدن او مثل یک تکه گوشت که مدتی بیرون از فریزر مانده بگندد.غروب مثل همیشه دلگیر و افسرده بود و اگر گهگاهی صدای داد و فریاد تیمِ گل‌کوچیکِ تیمارستان که خودشان خودشان را به «زردِ قناری‌ها» موسوم کرده‌اند نمی‌آمد، شاید چرخان‌چرخان خودم را از پله‌ها به پایین پرت می‌کردم. «زردِ قناری‌ها» را فقط برای تداعی «آبی‌اناری‌ها» که لقب تیم بارسلونا است انتخاب کرده‌اند وگرنه نه‌ رنگ پیراهن‌شان زرد است، نه صدای‌شان به قناری کوچک‌ترین شباهتی دارد. بعید می‌دانم کسی هم بین آن‌ها بوده باشد که قبلاً به‌ جزایر قناری سفر کرده باشد. درکل هیچ‌کدام مطلقاً هیچ ربطی به این اسم ندارند. البته که شخصاً این را به گزینه‌ی دیگرشان که «سوخته‌‌های فوتبال جهان» بود ترجیح می‌دهم. این‌ها برخی‌شان ممکن است واقعاً استعداد سوخته به شمار بروند، ولی گستره‌ی این استعداد سوخته در اغراق‌آمیزترین شکل ممکن هم شاملِ منطقه و استان‌شان می‌شده، نه «جهان»!ماهِ شب مثل اغلب اوقات آرام و متین بود.خوشبختانه آقای "م" بالاخره بنزینش تمام شد و چنددقیقه‌ای‌ست که خاموش شده...!دلم برایش تنگ شده بود.این را آقای "ع" هم به او می‌گوید و هردو با آرامشی مثال‌زدنی به خواب می‌روند.«ت.ت»، یک تختِ تیمارستان.شامگاهِ۱۴۰۵/۲/۶Jooje_tighiJooje_tighiSun, 26 Apr 2026 18:30:19 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/شب-نوشت-های-من-تت-یک-تختِ-تیمارستان-۲-q26ry6nk9wsv.شب‌نوشت‌های من، «ت.ت»، یک تختِ تیمارستان! (۱)آقای "م" بعد از سپری کردن دوره‌ای که در آن بیش از حد بیدار می‌ماند، وارد دوره‌‌ای شده که در آن بیش از حد می‌خوابد. نمی‌دانم این به اضافه شدنِ دو قرص جدیدتر به قرص‌های قبلی‌اش ارتباط دارد یا نه، هرچه که هست او دیگر خودش را نمی‌زند. خودش را نمی‌زند چون اغلب روز را بیدار نیست که خودش را بزند. و خودش را نمی‌زند چون دیگر اصلاً دستش به خودش نمی‌رسد. بله، چندروزی‌ست آقای "م" را به دسته‌هایم دستبند می‌کنند.نه از آن دستبندهای فلزی و محکم که زندانیان را با آن می‌بندند، از آن دستبندهای نازکِ پلاستیکی. نمی‌دانم چرا این را نوشتم، مگر جنس دستبند چقدر در اصل ماجرا تفاوت ایجاد می‌کند؟!راستش گاهی دلِ نداشته‌ام برای او می‌سوزد. البته گاهی هم فکر می‌کنم خوب است آدم‌ها بعضی‌وقت‌ها دست‌شان به خودشان نرسد.آقای "م" احتمالاً اولین‌بارش است که بسته می‌شود. من ولی بارها بسته شده‌ام، به آقای "الف" بسته شده‌ام، به آقای "س" بسته شده‌ام، به آقای "ف"، آقای "ن"، آقای "ب"، آقای...!راستش امروز را از این بسته شدن خوشحال بودم. می‌توانستم به‌سبب همراهی با آقای "م" بعد از مدت‌ها بیرون بروم و یک روحانی را از نزدیک ببینم و با چیزی که به آن برجسته می‌گفتند آشنا شوم. چراکه صبح امروز که دوباره مثل هرروز گل روی‌مان به گل روی دیوارهای سبزآبی و مات و مبهوتِ اتاق روشن شد، خبر رسید که مدیریت آسایشگاه در راستای افزایش سطح معنویت بیماران، از یک روحانی برجسته دعوت به عمل آورده است و به همین مناسبت قرار است همگی در حیاط جمع شویم.آقای "ع" به خانم پرستار گفت که دوست دارد او من و آقای "م" را به محوطه ببرد. خانم پرستار قبول کرد.آقای "ع" این‌روزها آرام‌تر از همیشه است. البته او تقریبا همیشه آرام است، آن‌قدر که گاهی فکر می‌کنم من و آقای "م" در اتاق تنهاییم. آقای "ع" دیگر آوازهای بی‌هوا و بی‌مقدمه نمی‌خوانَد، دیگر صدای تلویزیون را زیاد نمی‌کند، دیگر از خاطرات جوانی‌اش نمی‌گوید...بار آخر که پزشک او را معاینه کرد شنیدم که به خانم پرستار گفت آقای "ع" احتمالاً به‌زودی دیگر هیچ‌چیز یادش نمی‌آید، حتی از قدیم!امیدوارم پزشک او اشتباه کند. آقای "ع" مرد خوبی است، خیلی خوب. راستی هنوز هم خانواده‌اش به دیدنش نمی‌آیند، حتی چندباری از بخش با آن‌ها تماس گرفتند و در جواب فقط از مشغله‌ها و ضیق وقت و حوصله‌ی خانواده آقای "ع" شنیدند. امیدوارم یک‌روز بیایند. بالاخره امیدِ واهی هم نوعی از امید است.با همت آقای "ع" و دسته در دستِ آقای "م" به حیاط رسیدیم. نور خورشید چشمانِ آقای "م" را زد. آمد دستش را جلوی چشمانش بگیرد که فقط دسته‌های من را کمی لرزاند و سپس یادش آمد دستانش بسته است و ترجیح داد بی‌خیال شود و فقط چشمانش را روی هم بگذارد.حیاط نسبتاً شلوغ بود. نمی‌دانم چندنفر در این‌جا هستند اما به نظرم همه آمده بودند.آقای میان‌سالی پشت بلندگو رفت و چیزی به اسمِ صلوات درخواست کرد. چندنفری از درون جمعیت آن را فرستادند. آقای "م" نفرستاد. آقای سخنران شروع به سخنرانی کرد. از این گفت که هرچیزی در این جهان به صورت مستقل سخن می‌گوید. راست می‌گفت، مثلا خود من! گفت انسان‌ها باید بتوانند از هرچه که پیرامون خود می‌بینند بیاموزند.به دیوار اشاره کرد: «الان مثلا این دیوار...آجر به آجرش با آدم حرف می‌زنه...این صندلیا...همه‌شون حرف می‌زنن...این میز...!»آقای "م" درحالی‌که کم‌کم چشمانش را باز می‌کرد با تعجب و زیرلب گفت: «این دیوونه کیه آوردن؟!»سخنران گفت: «از شما برادران عزیز هم می‌شود آموخت، مبادا فکر کنید از کسانی که آن بیرون هستند خدایی‌ناکرده چیزی کم و کسر دارید!»آقای "ع" با حالتی که انگار ذوق‌زده‌تر از هروقت دیگری بود رو به آقای "م" پوزخند زد: «هه هه هه واقعا دیوونه‌ستا...!»آقای سخنران یک ساعتی حرف زد و رفت. تقریبا همه حاضرین به‌جز کادر مدیریتی و درمانی و کارکنان، متفق‌القول معتقد بودند یک ساعت از وقت گران‌بهایشان هدر رفته است. آقای "م" از این که نتوانسته بود این یک ساعت را هم مثل هجده ساعت دیگرِ شبانه‌روز بخوابد ناراحت بود.آقای "ع" هم غرغرکنان ناراحتی خود را از برخی سخنان آقای سخنران ابراز کرد. از این‌که او اصرار داشته افرادِ این‌جا نباید خودشان را کوچک بشمارند عصبانی بود: «چرا ما باید خودمونو پست‌تر از آدمای اون بیرون بدونیم؟! اصلا همین‌که هی اینو به زبون میاره که نباید این‌جوری فکر کنیم یعنی خودش درباره ما دقیقا همین‌جوری فکر می‌کنه؛ همین‌که ما پست و حقیریم. من تا همین امروز یک‌بار هم چنین‌چیزی به ذهنم خطور نکرده بود ولی الان دیگه نمی‌تونم از فکرش بیرون بیام!»آقای "ع" درحالی این‌ها را تند و تند می‌گفت که آقای "م" خُر و پُفش به آسمان رفته بود.حوالی ظهر بوی غذا در سالن‌ پیچید. امروز سه‌شنبه بود. ناهار سه‌شنبه‌ها سوسیس‌تخم‌مرغ است. بدیهی است که به‌خاطر عدم تداعیِ احتمالیِ واژه‌ی "سوییس" برای آقای "م" و باهدف جلوگیری از تکرار اتفاقات تلخ گذشته و همچنین حفظ مال و جان و ناموسِ کارکنان و البته آقای "ع"، برای آقای "م" املت زده بودند.آقای "م" همه‌چیزش را انکار می‌کند و همچنان سفت و سخت معتقد است تاکنون هیچ‌گاه زنی را حتی لمس هم ننموده است، چه برسد به این‌که ازدواج کرده باشد و دختر بزرگ و داماد و حتی نوه داشته باشد. آقای "م" اما همزمان با دیدن جعبه کمک‌های اولیه تشنج می‌کند چون آرم روی آن او را یاد پرچم کشوری می‌اندازد که همسرش بعد از بالا کشیدنِ مال و اموالش دست‌دردستِ یارِ جدید به آن‌‌جا سفر کرده است. حقا که آدم‌ها عجیب‌ترین جنبندگان زمین هستند!غروب‌ها چند نفر از اتا‌ق‌های مختلف به این‌جا می‌آیند و آقای "ع" را با خودشان به حیاط می‌برند و فوتبال بازی می‌کنند. با شور و شوق فراوان می‌گویند آقای "ع" دروازه‌بان به‌اصطلاح خفنی است و بدون او در هیچ مسابقه‌ای پیروز نمی‌شوند. این را دیروز به آقای "ع" یادآور شدند. از آن‌جایی که آقای "ع" تقریبا هرروز صبح ری‌استارت می‌شود امروز هم مجددا موضوع را برایش روشن کردند و احتمالاً فردا و همچنین پس‌فردا و همچنان روزهای بعدتر هم چاره‌ای جز برگزاری این جلسه توجیهی نخواهند داشت. آقای "ع" هرروز با ناز و ادا این را تکرار می‌کند که از روزهای اوجش فاصله گرفته و دیگر سن و سالی از او گذشته است و هرروز هم بعد از بیان این جملات همراه‌شان می‌رود و با محافظ فلزی که بر سر دارد یاد و خاطره‌ی پیتر چکِ سال‌های نه‌چندان‌دور را زنده می‌کند.جالب است! دستان آقای "ع" که ممکن بود با قرار گرفتن در یک مسیر درست بتوانند آینده‌ی دروازه‌بانی تیم ملی مملکت را تضمین کنند؛ اکنون فقط جایی‌اش را می‌خارانند، دندان‌هایش را مسواک می‌زنند، سیفون توالت را می‌کشند و در کاربردی‌ترین حالت ممکن مانع از گل خوردن تیمش در لیگِ گل‌کوچیکِ تیمارستان می‌شوند.شب برای یکی از بیماران اتاق بغل تولد گرفته بودند. آقای "م" همچنان خوابش می‌آمد و نرفت و ترجیح داد همه‌چیز را زیر پتو جشن بگیرد. آقای "ع" خسته‌ی دروازه‌بانی بود و سریع و سیر کیکش را خورد و برگشت و از آقای "م" رخصت گرفت که سهم کیک او را هم بخورد و مجدد رفت و مجدد کیک خورد و مجدد برگشت و دراز به دراز خودش را روی تختش انداخت و پس از کمی چپ و راست شدن روی تخت چشمانش را بست.روز شلوغی بود... آقای "ع" هم موافق است. شنیدم که همین را به آقای "م" گفت و او هم پتویش را روی سرش کشید و پس از چندلحظه‌ی کوتاه به خوابی عمیق رفت.«ت.ت»، یک تختِ تیمارستان.شامگاهِ۱۴۰۵/۱/۳۱خواب رفت.Jooje_tighiJooje_tighiTue, 21 Apr 2026 10:50:04 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/شب-نوشت-های-من-تت-یک-تختِ-تیمارستان-۱-zshxzkmdjxd4-zshxzkmdjxd4.امروز آقای "م" خوشحال بود، خوشحال‌تر از تمام روزها و شب‌های دیگر...!آن‌قدر خوشحال که حتی وقتی متوجه شد آقای "ع" دوباره مسواکش را اشتباهی زده فقط و فقط به تخلیه‌ی نیم‌لیتر از حجم مثانه‌اش درون آکواریوم او اکتفا کرد.بد هم نبود، ماهی‌های آقای "ع" همگی بلافاصله و به‌صورت گروهی به روی آب آمدند و بازیِ «هرکی تونست بیشتر شناور بمونه» انجام دادند، آن‌قدر در این رقابت جدی و مصمم بودند که حتی در همین لحظه که تقریبا از نیمه‌های شب هم گذشته هنوز هیچ‌کدام شکست را نپذیرفته‌اند.امروز آقای "م" خوشحال بود، می‌خندید، می‌گفت «بالاخره قبول کرد، بالاخره!»راست می‌گفت...امروز که خانم پرستار برای بررسی صبحگاهی آمد، بالاخره پذیرفت که آقای "م" هرگز ازدواج نکرده و همیشه‌ی خدا تنهای تنها زندگی کرده است.آقای "م" اما دروغ می‌گوید، خودم همان شش ماه قبل که آمد از زبان دخترش شنیدم که به دکتر گفت «بابام تاجر فرش بود. مادرم همه‌چیزش رو ازش گرفت، با یه مرد جدید و اقامت‌دار آشنا شد و باهم رفتن سوییس!»، می‌گفت «پدرم از اون روز به بعد هرروز عجیب و عجیب‌تر شد و الان به جایی رسیده که دیگه هیچ‌کدوم از رفتارهاش قابل‌کنترل نیست!»حتی یادم است آن‌روزهای اول بین کارکنان بخش شایعه شده بود که آقای "م" احتمالاً فقط به این دلیل داشته آقای "ع" را با فرو کردن ساندویچ سوسیس‌بندری در حلقومش خفه می‌کرده که «سوسیس» او را به‌یاد «سوییس» انداخته بوده...! یادش بخیر! آقای "ع" را درحالی از زیر دست و پای آقای "م" بیرون کشیدند که درکنار مری و نای، جای یک لوله‌ی سوم هم در گلویش باز شده بود.آقای "ع" هم مرد خوبی‌ است، شنیدم درحالی‌که داشته یک کودک خردسال را از برخورد با قطار مترو نجات می‌داده لحظه‌ی آخر سرش با سر قطار مماس شده و مدتی در کما بوده و سپس به این‌جا آمده است. راستش همیشه منتظر بودم خانواده آن پسربچه به عیادت آقای "ع" بیایند، تااین‌که از پچ‌پچِ پرستاران بخش شنیدم حتی خانواده‌ی خود آقای "ع" هم به دیدنش نمی‌آیند و فقط ماه‌به‌ماه هزینه‌های درمان را به حساب مرکز واریز می‌کنند.آقای "م" اما هرهفته دخترش را می‌بیند. دختر آقای "م" اشکش همیشه دمِ مشکش است و هروقت می‌آید نصف حرف‌هایش را لابه‌لای گریه‌هایش می‌گوید و من خیلی متوجهش نمی‌شوم. یکبار شنیدم که می‌گفت «بابا زودتر خوب شو بریم خونه‌ی ما...دوس نداری با بچه‌ها بازی کنی؟ خیلی سراغ‌تو می‌گیرن، همه‌ش می‌گن آقاجون کی میاد...این‌جام که اجازه نمی‌دن بیارم‌شون.» آقای "م" تقریباً هربار همین را پاسخ می‌دهد: «من چیزیم نیست، تو هم لازم نیست هرهفته بیای این‌جا. من اصلا دختر ندارم. کلا بچه ندارم. حتی همسر هم ندارم. من هیچ‌وقت ازدواج نکردم. هیچ‌وقت.»قرص‌های آقای "م" از آقای "ع" بیشتر است. قرص‌های آقای "م" آبی، قرمز، سفید، نارنجی و صورتی هستند اما آقای "ع" فقط دو قرص سبز و زرد دارد. بین خودمان بماند، هیچ‌وقت نفهمیدم چرا قرص‌های کسی که فقط کمی در انتخاب‌ها و اعتمادهایش اشتباه کرده از قرص‌های کسی که با قطارِ مترو شاخ‌به‌شاخ شده و مدتی را در آن‌دنیا گذرانده و دورِ سرش همیشه‌ی خدا با چیزی شبیه به یک کلاه‌خودِ نظامی محاصره شده بیشتر است!حوالی ظهر پایه‌ی چپم درد گرفت. همان درد دیرینه که ناشی از لگدهای گاه و بی‌گاه آقای "ب" در آن‌ روزهاست. از وقتی آقای "ب" را به جایی که به آن سردخانه می‌گفتند بردند و آقای "م" به این‌جا آمد، دیگر کسی به پایه‌هایم لگد نمی‌زند.من آقای "م" را دوست دارم، آقای "ع" را هم!از وقتی این‌دو به این اتاق آمده‌اند همه‌چیز آرام‌تر شده. حالا گهگاهی آقای "ع" _که دیگر فقط حافظه بلندمدتش کمی کار می‌کند_ ناگهان و بی‌مقدمه با صدایی گوش‌خراش «ﻗﻄﺎر رد ﺷﺪ و رﻓﺖ ﻣﺴﺎﻓﺮا ﻣﻮﻧﺪن، ﻣﺴﺎﻓﺮا ﻛﻪ ﺑﺮن ﻗﻄﺎر ﻣﻰ ﻣﻮﻧﻪ، ﺗﻮ ﺑﺮف ﺑﺎروﻧﻰ ﻗﻄﺎر ﻗﻠﺐ ﻣﻨﻪ، ﻗﻠﺐ ﺷﻜﺴﺘﻪ ی ﻣﻦ ﺗﻮ ﺑﺮف ﻣﺪﻓﻮﻧﻪ...» را فریاد می‌زند و تا آقای "م" در استکان چای یا لیوان آب او تف نمی‌اندازد از آژیر کشیدن دست برنمی‌دارد، این‌که دیگر چیز خاصی نیست. یا مثلاً...غروب این‌جا دل‌گیر است، دل‌گیرتر از تمام غروب‌های تمامِ جاهای دیگر.راستش آن‌قدر دل‌گیر که من هم دلِ نداشته‌ام می‌گیرد.گاهی به این فکر می‌کنم چرا بین این‌همه تخت که در جاهای مختلف ساکن شده‌اند، کار من باید به این‌جا می‌کشیده است. نه این‌که این‌جا را دوست نداشته باشم، نه! اتفاقا همیشه فرضیه‌ای درباره آدم‌های این‌جا داشته‌ام. به‌نظرم این‌ها آدم‌هایی بوده‌اند که فکر می‌کردند مردمِ آن بیرون دیوانه‌اند و مردمِ آن بیرون آدم‌هایی بوده‌اند که فکر می‌کردند این آدم‌ها دیوانه‌اند و از آن‌جایی که تعداد مردمِ آن بیرون بیشتر بوده، زورشان چربیده و این جماعت را به تیمارستان فرستاده‌اند.سعی می‌کنم کمی بخوابم. سخت است. خوابیدن در این‌جا برای خیلی‌ها سخت است. نمی‌دانم آن بیرون هم همین است یا نه.گاهی به آدم‌های این‌جا مایعی تزریق می‌کنند که ‌آن‌ها را خیلی زود می‌خواباند. باید جالب باشد. کاش من هم می‌توانستم تجربه‌اش کنم...!«ت.ت»، یک تختِ تیمارستان.شامگاهِ۱۴۰۵/۱/۲۷Jooje_tighiJooje_tighiFri, 17 Apr 2026 13:53:20 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/سرگرمی-هایم-فقط-راه-های-قشنگِ-فرار-من-اند-owzjtxjh8yl8-owzjtxjh8yl8همیشه مشغولم...نه از آن مشغول بودن‌های مهم و پرافتخار،از آن مشغول بودن‌های بی‌صدا،که بیشتر شبیه پناه گرفتن‌‌اند تا زندگی کردن.فیلم می‌بینم؛نه برای لذت،برای این‌که دو ساعت هم که شده،کسی دیگر جای من فکر کند،کسی دیگر درد بکشد،کسی دیگر به‌ جای من زندگی کند.فوتبال تماشا می‌کنم؛و با هر گُل،برای چند ثانیه یادم می‌رودچگونه در گِل گیر کرده‌ام.با هر بُرد،برای لحظاتی فراموش می‌کنمچگونه بُردِ موشک رویاهایمکوتاه و کوتاه‌تر می‌شود.با هر باخت،برای دقایقی از یاد می‌برمکه هنوز و همچنانبعضی باخت‌های زندگی‌امتا لحظه‌ی مرگ روی باورهایم چنبره زده‌اند.با دوستان می‌خندم،بلند، واقعی، شاید از ته دل…اما یک‌جایی وسطِ همان خنده‌هایک نسخه‌ی ساکت‌تر از من،فقط نشسته و تماشا می‌کند.به دانشگاه می‌روم،بین کلاس‌ها، بین حرف‌ها، بین آدم‌ها،انگار نقش کسی را بازی می‌کنمکه دقیقاً می‌داند به کجا می‌رود؛و الحق و والانصاف،چه بازیگر خوبی شده‌ام،حتی خودم هم بعضی وقت‌ها باورم می‌شود.شب‌ها اما...وقتی هیچ‌چیز باقی نمی‌ماندجز سکوت،و نسخه‌‌ای نیمه‌جان از من،وقتی همه‌چیز آرام می‌شود،وقتی صداها می‌خوابند،وقتی نورها خاموش می‌شوند،وقتی دیگر چیزی برای پرت کردن حواسم باقی نمی‌ماند،می‌فهممتمام روز را فقطکمی بیشتراز خودم فاصله گرفته‌ام.من می‌مانمو فکرهایی که انگار تمام روزپشت در منتظر ایستاده بودند.خیال‌های رنگارنگ،بی‌دعوت، سمج،بلدند دقیقاً همان‌جاهایی دست بگذارندکه وانمود می‌کنم وجود ندارند.و من اما،صبح روز بعد،دوباره فرار می‌کنم،به یک فیلم جدید،به یک مسابقه‌ی دیگر،به یک گفت‌وگوی طولانی،به یک برنامه‌ی شلوغ،به هر چیزی که کمک کندکمی دیرتربه خودم برسم.من یک دونده‌‌ی حرفه‌ای هستم،در مسیری که هیچ خط پایانی ندارد.و شاید دلنشین‌ترین بخشش این است:کمترکسی به دویدنم شک می‌کند،چون از بیرون،همه‌چیز شبیه یک زندگی کاملاً عادی‌ست.راستش را بگویم؟!من زندگی نمی‌کنم،میان‌برهای قشنگیبه سمت نرسیدن پیدا می‌کنم.و ماهر شده‌امدر پرت کردن حواس خودم؛آن‌قدر ماهرکه بعضی روزهاحتی حواس دیگران را هم پرت می‌کنم.آنقدر پرت،که بگویند: اگر نبودی حس و حالی نبود.نگران من نباش!متاسفانه عادت کرده‌امهر صبح و هر طلوع و هر لحظه،با انرژی مثال‌زدنی،به فرارم ادامه دهم…!هرچه نباشد،منهیچ‌وقت نگذاشته‌امخودمبه خودم برسد.سال‌هاستبی‌وقفهاز خودم جلو می‌زنم.منمظنون اصلیِتمامِ فرارهای خودم هستم؛قاتلِ مسیر خودم،قربانیِ همان فرار،و با هر طلوع خورشید،بی‌وقفه به تعقیب و گریز ادامه می‌دهم…راستش را بخواهی،هیچ‌کس به اندازه‌ی مندر فرار کردن از خودش پشتکار ندارد...!Jooje_tighiJooje_tighiThu, 19 Feb 2026 18:25:11 +0330https://virgool.ir/@Jooje_tighi/در-زمانه-ای-که-محتویاتِ-🩲ِ-بچه-ی-نیکی-لاکچری-تولد-کریس-رونالدو-را-می-بلعد-دنبالِ-ریشه-ها-نگرد-mgitaomclknr.گوشه‌ای از این کره‌ی خاکی،یکی از مشهورترین و شاخص‌ترین چهره‌های دنیا؛کسی که شهرتش از توضیح جلوتر است،نشسته پای کیک تولدش.کسی که نامش راحتی آن‌هایی که فوتبال نمی‌بینند هم شنیده‌اند.با صدها میلیون دنبال‌کننده در سراسر جهان(۶۷۰ میلیون!)،با ثروتی که عددش برای خیلی‌ها قابل‌ِ تصور و تخمین نیست(نزدیک به ۱.۵ میلیارد دلار، به‌عنوان ثروتمندترین ورزشکارِ تمامی ادوار!)با کارنامه‌ای که سالیانِ سال درباره‌اش به گفتگو خواهند نشست،چهل و یک سالگی‌اش راساده فوت می‌کند.یک شمع؛از همان‌هایی که در خرازی‌های معمولی هم پیدا می‌شود.روی یک کیک ساده‌،که زمانِ صرف‌شده برای تمامی مراحل تزئینشبه‌سختی از یک‌ساعت گذر می‌کند.بی‌نور،بی دود،بی‌نمایش.همه‌چیز آن‌قدر معمولی‌ستکه اگر اسم صاحب تولد را ندانی،هیچ‌چیزِ این تصویرداد نمی‌زند با چه کسی طرفی!تولدهای ۳۲، ۳۳، ۳۷ و ۳۹سالگی درکنار خانواده و کیک‌های خانگیِ جورجیناپَز :)گوشه‌ای دیگر از همان کره‌ی خاکی اما،عده‌ای بی‌نام و نشان،حرفم را پس می‌گیرم...!عده‌ای با نام و نشان،امابی‌اصل و نسب،تعیین جنسیتِ دستاوردِ زیستیِ نه‌چندان خلاقانه‌شان رادر مجلل‌ترین تالارِ شمال شهربه سور می‌نشینند.این‌بار اما،نور هست،دود هست،و گل‌آرایی‌ای که بیشتر شبیه مراسم تاج‌گذاری لوییِ چهاردهم است!هیجانِ کاذب،برای خبری که نهایتاًچند ثانیه بعدبا صدای ترکیدنِ یک بادکنکلو می‌رود.مهم نیست چیست؛آبی یا صورتی!مهم این است کههمه ببینند...فیلم‌بردار هست،نورپرداز هست،سناریو هست،تمرینِ جیغ هست.و جنینی که هنوزهیچ ایده‌ای نداردچرا این‌همه آدمبرای محتویاتِ خصوصی‌ِ کامل شکل‌نگرفته‌اش،سراپا ذوق و هیجان ایستاده‌اند!۱۰۰۰ ایده‌ی جذاب برای جشن تعیین جنسیت :)روزگار غریبی‌ست نازنین...اسطوره‌ای شمعش را فوت می‌کند؛بی‌هیاهو.تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ایبرای خبری سراسر کم‌اهمیت،نورافکن می‌آورد،آتش به‌پا می‌کند،و زرق و برقِ مراسمشچشمان آسمان را می‌آزارد!یکی آن‌قدر ریشه داردکه فارغ از آیین و مذهب،جدا از ملیت و جبر جغرافیا،ساده‌بودنبه اعتبارش اضافه می‌کند؛و یکی آن‌قدر به قاب وابسته استکه با خاموشیِ نور،خودش هم خاموش می‌شود!یکی اگر بی‌سروصدا بنشیند،باز هم جهان می‌فهمد کجاست؛دیگری اگر روی سِن نایستد،انگار هیچ‌وقت نبوده است!این‌جا ماجرا نه پول است،نه شهرت،نه اعداد و ارقامی که جلوی اسم‌ها ردیف می‌شوند؛مسئله، تفاوتِ ریشه‌هاست؛تفاوت آن‌چه زیرِ خاک جان گرفته،با رویه‌ای از روییدنی‌های سطحیکه فقط مقابلِ نورقد کشیدن بلدند.ریشه‌ها امادیده نمی‌شوند؛کارِ خودشان را می‌کنند،اندک‌نوریبرای این‌که در تاریکیِ خاکبروند و بروند و بروند،کافی‌ست.نیازی به اثبات ندارند!این‌همه نور و جَلا اما،سهمِ چیزهایی‌ستکه حتی به بودنِ خودشان هممطمئن نیستند.ریشه‌ها را نمی‌شود دید؛دوام، تنها مدرکِ وجودشان است!پسدر زمانه‌ای کهدوام، بی‌سر و صداستو نمایش پرنور،دنبالِ ریشه‌ها نگرد... :)پست قبلی:https://vrgl.ir/ch7vcJooje_tighiJooje_tighiSat, 07 Feb 2026 14:07:06 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/که-با-من-هرچه-کرد-آن-آشنا-کرد-یا-et-tu-brute-بحث-بحثِ-توقعه-رفیق-kz7uvpzbaqkzبحث بحثِ توقعه :)وقتی حافظ شیرین‌سخن با سوزِ دل می‌گه:من از بیگانگان هرگز ننالمکه با من هرچه کرد آن آشنا کرد!وقتی سعدی علیه‌الرحمه این‌‌جوری سرِ دردِ دل رو باز می‌کنه که:از دشمنان برند شکایت به دوستانچون دوست دشمن است شکایت کجا بَریم؟!وقتی چشمه‌ی نور و حقیقت، امام‌علی(ع) واژه‌ها رو گلایه‌مند کنار هم می‌چینه که:الدَّهْرُ انْزَلَنِی ثُمَّ انْزَلَنِی ثم انْزَلَنِی حَتَّى یُقال معاویة وَ عَلى.روزگار، مرتبه مرا پایین آورد، پایین آورد، پایین آورد، تاآنجا که می‌گفتند«معاویه و علی» :)یا وقتی...وقتی همه و همه، با ویلیام شکسپیر انگلیسی هم‌زبان می‌شن؛اون‌جا که هنرمندانه و از قولِ قیصرِ رومی،در قامت آخرین واژه‌های به‌خون‌آغشته‌اش می‌نویسه:"!?Et tu, Brute" «بروتوس، تو هم؟!»همه‌ی این‌ها...یعنی بحث، بحثِ توقعه رفیق:)"Et tu, Brute?!"بروتوس فقط یکی از سناتورها نبود.پسرخوانده‌ی سزار بود؛نزدیک، مورد اعتماد،و از معدود آدم‌هایی که سزار واقعاً به قضاوتش تکیه می‌کرد.همین نزدیکی بودکه ضربِ خنجر رو کشنده‌تر می‌کرد؛می‌دونی چطوری؟!کشته شدنِ ژولیوس سزار از مشهورترین صحنه‌های نمایشنامه شکسپیره که در پرده سوم به تصویر کشیده می‌شه.سزار با نادیده گرفتنِ هشدارهای فال‌گیر و همسرش به سِنا می‌ره؛جایی که با انگیزه و توطئه‌چینیِ قبلی، توسط نماینده‌ها دوره می‌شه.متالوس سیمبر، درخواست رای‌گیری برای بخششِ برادر تبعیدی‌ش رو مطرح می‌کنه؛درخواستی که سزار بی‌درنگ و قاطعانه ردش می‌کنه.در همین لحظه، کاسکا از پشت گردن سزار رو می‌گیره و باقی دسیسه‌چین‌ها، ضربات چاقو رو یکی‌یکی و پشتِ هم وارد می‌کنن.بروتوس اما...آخرین نفر از این جَمعه که چاقو رو به بدنِ نیمه‌جانِ سزار فرو می‌کنه؛ضربه‌ای که یکی از ماندگارترین جملات تاریخ رو از زبان سزار جاری می‌کنه:)"!?Et tu, Brute" یا «بروتوس! تو هم؟!» ‌جمله‌‌ای کوتاه و ساده،با مفهومی تلخ و دردناک؛اون‌قدری که به یه اصطلاح لاتین در فرهنگ غرب تبدیل شده و هنوز هم در ادبیات ملل اروپایی، برای نشون دادن اوجِ یک خیانت دردناک، به‌عنوان یک نماد ازش استفاده می‌شه.و این پایانِ کار نیست...شکسپیر، به‌عنوان نابغه‌ی اهل قلم، ادامه‌ی این جمله رو هم از زبان سزار اضافه می‌کنه:«پس بر خاک بیفت سزار!»چرخشِ قلمی که این معنا رو تداعی می‌کنه: سزار بعد از فهمیدن این خیانت و دیدن بروتوس در اون حالتِ شوم، حتی نخواسته لحظه‌ای بیشتر زنده بمونه!پلوتارک، تاریخ‌ نگار و زندگی‌نامه‌نویسِ یونان باستان، حتی پا رو فراتر می‌ذاره و می‌گه:سزار هنگام مرگ، تنها با دیدنِ بروتوس در میان خائنین، توگای(جلیقه رومی) خود رو بر سر کشیده‌ و از پای درآمده است:)دوره کردنِ سزار و درخواست متالوس سیمبر برای رفع تبعید برادرش!رد قاطعانه‌ی درخواست نمایندگان از طرف سزار!اجرای دسیسه و درنهایت (: !?Et tu Bruteبعضی زخم‌ها،قرن نمی‌شناسن…و درد، دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شه.از جایی کههیچ‌کس و شاید در مقیاس بزرگ‌تر هیچ جامعه‌ای،واقعاً از دشمن‌هاش ضربه‌ی کاری نمی‌خوره.ضربه‌ها معمولاً از همون‌جا میانکه با خیالِ راحتپشتت رو بهشون کردی؛از جایی که مطمئن بودی«این یکی بلد نیست»‌آدم با شنیدنِ بدی از غریبه‌ها فرو نمی‌ریزه؛آدم‌هابا یه «تو هم؟!»فرو می‌ریزن!تو هم؟!بعدِ این‌همه «نه، اون فرق می‌کنه» گفتن؟!بعدِ این‌همه...؟!و شاید به‌همین دلیله کهبیشترِ مانه از خیانت می‌ترسیم؛نه حتی از دشمنی؛ما از این می‌ترسیمکه انتخاب‌هاموناشتباه از آب دراومده باشن :)از این‌که یه روزی،یه‌جایی،وسطِ شلوغی‌های زندگی،یه اتفاقِ ساده باعث بشهبی‌هوا و ناخواسته زمزمه کنیم:«Et tu…?!»🙃«ترورِ سزار» اثری از وینچنزو کاموچینیحسن ختام (مرحوم حمیدرضا صدر🌱)https://www.aparat.com/v/BLlZbJooje_tighiJooje_tighiSun, 01 Feb 2026 19:20:53 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/یه-روز-که-دیگه-نیستم-با-اینا-یاد-من-بیفت-msldq9iotgeeاین پست بخاطر وجود پتانسیلِ شخصی‌سازی در تمام ۸ میلیارد انسان کره‌ی زمین، در چالش هفته منتشر شد. درصورت شرکت در چالش زیر همین پست اطلاع بدید..یه روز که دیگه نیستم؛به‌هر دلیلی،لطفا با اینا یاد من بیفت!با شنیدن صدای قمیشی اون‌جا که می‌گه "رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی، قانون جنگلو زیر پا گذاشتی، این‌جا قهرن سینه‌ها با مهربونی، تو تو جنگل نمی‌تونستی بمونی...!"، یا اون‌جا که می‌گه "چشمای منتظر به پیچ جاده..." یا اون‌جا که می‌گه "بی‌خیالِ حرفایی که تو دلم جا مونده..." یا اون‌جا که...ولش کن، هرجا هر ترانه‌ای ازش شنیدی یاد من بیفت:)دیگه با چیا؟!الان بهت می‌گم.با شنیدن چاوشی اون‌جا که می‌گه "همیشه می‌لنگه یجای زندگیم، الهی من بمیرم برای زندگیم..."با تماشای بازیای پرسپولیس، با هر گلی که زد و با هر گلی که خورد، با هر بردی که هوادارا رو برد آسمون و با هر باختی که حس و حال زندگی رو از طرفدارا گرفت؛ کلا هرچی که به این عشقِ ریشه‌دارِ از کودکی تا بزرگی مربوط می‌شد...با فوتبال، هرجا که داشتن بازی می‌کردن و هرجا که داشتن تماشا می‌کردن و هرجا که داشتن تحلیل می‌کردن و هرجا که دیدی دارن بابتش کری می‌خونن و هرجا...با سینما، هرجا که متفاوت از دفعات قبل شگفت‌زده‌ت کرد، با سیاه و سفیدای کوراساوا، با بازیای اعجاب‌‌انگیز دی‌لوییس و هاپکینز، با تعلیقای هیچکاکی، با "پاپیون"، مخصوصا اون‌جا که تهش می‌گه "آهای حرومزاده‌ها! من هنوز زنده‌ام!"(درسته احتمالا من دیگه هنوز زنده نیستم ولی تو یاد من بیفت)با تماشای برکینگ‌بد و بتر کال سال...با هندونه، اونجا که نه اونقدر سرد بود که دندونات یخ بزنه و نه اونقدر گرم که عطشت رو بیشتر کنه...با سیگار، هرجا که دیدی یکی موقع خواستنش، دلش واسه ریه‌هاش سوخت و ازش دست کشید...با عشق‌های پاک نافرجام، اون‌جا که فک می‌کردی تهش چقدر قشنگه و تهش چقدر زشت شد همه‌چی...با دیدن غرور، اونجا که داشتیش و بخاطرش همه فک می‌کردن بجای قلب تو دلت پیچ و مهره‌ست و بجای عصب یه مشت سیم رد شده، درحالیکه تو واسه مرغ و خروسایی که شبونه شکارِ سمور شده بودنم تو خلوتت گریه کردی...با دیر رسیدنا، اونجا که فک می‌کردی زودتر از همه می‌رسی و دیرتر از همه رسیدی، به قرار ملاقات نه‌ها، به...با فلوکستین، کلومیپرامین، بوپروپیون، اونجا که یهویی فک می‌کنی همه آثار مثبت‌شون تلقینه و خودسر قطع‌شون می‌کنی و می‌بینی عهه زندگی عجب جهنمیه...با خون، اونجا که دیدی یکی ازش هیچ ترسی نداره و به دیدنش یه‌جوری عادت کرده انگار هرروز می‌بیندش...با صداقت، اونجا که دیدی چقدر به ضررت تموم شد و چقدر بابتش تحقیر شدی...با حس عدالت‌خواهی، اونجا که هروقت بابتش به کسی خرده گرفتی، صورتت پر شد از برچسبای رنگی‌رنگی...با شکستگی، هرجا که دیدی یکی واسه دلخوشی دادن به خودش میگه "چیزی نیست، مو برداشته..."با دیر دکتر رفتن، اونجا که دیدی یکی خودشو با لجبازی ناقص کرد...با آتیش گرفتن قلبت، هرجا که یادت افتاد چه چیزایی بوده که دیگه نیست، چه چیزایی هست که قراره نباشه...با عکس گرفتن، هرجا که دیدی یکی خود واقعیش از عکسش چندبرابری خوشگلتره...با موهای پرکلاغی، هرجا که دونه‌دونه سفید شدن‌شون رو دیدی و حس کردی...با قوز بینی، اونجا که یه‌سری مُد سال می‌شه و یه‌سری نشونه نافرمی صورته و تو درهرحال معتقدی بهت میاد، فقط چون خودت به این روز دراوردیش...با قرآن، اونجا که شرمنده‌ش شدی و کاری از دستت برنیومد...با ماشینای چینی، اون‌جا که گفتی "چقد جذاب و خفنن" و یکی دیگه بلافاصله گفت "ذهنت فقیره اینا تو اروپا از رده خارج حساب میشن..."با حس سرافکندگی جلو آدمایی که یه زمانی بیش از حد روت حساب می‌کردن و با حس سرافرازی، وقتی بالاخره موفق شدی و دیدی یه‌سری از همون آدما، دستاوردت واسشون آخرین درجه اهمیتو داشت...هرجا که حس کردی مذهبیِ جمع غیرمذهبیا و غیرمذهبیِ جمع مذهبیایی...هربار حرف جدی‌ای زدی و شوخی گرفته شد و هربار شوخی‌ای کردی و جدی گرفته شد...هرجا که بهت گفتن سطح طنزت فوق‌العاده‌ست و پشت سرت گفتن عجب دلقکیه...هرجا که فک کردن بی‌غم‌ترین آدم جهانی، فقط چون می‌خندوندی‌شون(درحالی‌که هیچکدوم توان حمل بار غمی که اون‌لحظه به دوش می‌کشیدی رو نداشتن...)هرجا که چیزی گفتی و چندسال بعد یه روزی و یه جایی بهت گفتن اون روز حق با تو بود، درحالی‌که اون روز با تمام توان سرزنشت کرده بودن...با هربار حرف ناحقی که شنیدی و دم نزدی چون برات عزیز بودن، درحالی‌که تو واسشون عزیز نبودی وگرنه اون حرفو بهت نمی‌زدن...با چایی، اون‌جا که وقتی سرد می‌شه میگی من سرد میخورم و وقتی لبتو سوزوند میگی اصلش همینه...با چایی، اون‌جا که حال نداری بری قند برداری و وقتی کسی هم برات میاره واسه اینکه نفهمن تنبلیت میومده می‌گی "نه بعضی چاییامو بدون قند می‌خورم..."با حرف زدنات تو تنهایی با خدا، اونجا که هزارتا نذر ادانکرده و وعده زیرپاگذاشته داری و می‌تونی خدا رو تصور کنی که میگه "این‌بارم خرت از پل می‌گذره و فراموشم می‌کنی، پس انقدر واسه گول زدنم انرژی نذار..."با ناراحتیات، اون‌جا که نه می‌تونستی به کسی بگی‌شون، نه می‌تونستی پیش خودت نگه‌شون داری...با شوکه شدنات، اونجا که می‌فهمی از این‌ ثانیه به بعد هیچی قرار نیست مث سابق بشه...با قهقهه‌هات، اونجا که بلافاصله بعدش با خودت فک می‌کنی و آخرین بارِ قبل از اینو یادت نمیاد و همین باعث میشه این‌بارم واست احمقانه بنظر بیاد...با خنده‌های عصبی، اونجا که هم خودت می‌فهمی واقعی نیستن هم دور و وریات...با مرگ، اونجا که مطمئن نیستی بعدش چی میشه و دوس داری همین‌جا جاودانه باشی و با مرگ، وقتی برات مهم نیست بعدش چی میشه و فقط میخوای درآغوشش بگیری...با لُپ بچه‌ها، هرجا که دیدی دودستی میتونی بکشی‌شون و انرژی بگیری...با بچه‌ها، هرجا که حس کردی چقدر جالب و عجیبه که انقدر زیاد دوسِت دارن...با گیم‌نت، هرجا که رفیقتو بردی و فاز برداشتی و با گیم‌نت، هرجا که مفتضحانه باختی و با قاطعیت گفتی "اخراجی نمی‌دادم حریفم نمی‌شدی..."با اون سکانسِ حبیب که می‌گه "کی ضرر کرد؟ من یا اون؟ کی بدبخت شد؟ من یا اون؟"هرجا که حس کردی چقدر زودتر از چیزی که فک می‌کردی داری پیر و پیرتر میشی...هرجا که زندگی واست یه بازی مسخره‌ی بی‌رحم و دنیا واست یه عروس هزارداماد جلوه کرد و حالت از هردوشون به هم خورد...با هردفعه که اومدی پیروزمندانه بخندی و یادت اومد چه شکستای فجیحی که قبلا نخوردی و چه شکستای فجیح‌تری که بعداً قرار نیست بخوری...با پدر و مادر، خواهر و برادر، خانواده‌ت، اون‌جا که زیرچشمی نگاشون می‌کنی و تو دلت می‌گی یه روزی جبران می‌کنم...با کارت بانکیت، اون‌لحظه که کاکتوسم از گزند خشکسالیش در امان نبود و روت نمی‌شد از بابات پول بگیری چون بچگیات فک می‌کردی ۱۸سالگی از خونه میزنی بیرون و مستقل می‌شی...هرجا که مطمئن بودی یکی داره دروغ میگه و مجبور بودی بین سر تکون دادن و تایید الکی یا به‌پا شدن جنگ جهانی سوم یکیو انتخاب کنی...هرجا که به بی‌مزه‌ترین شوخی‌های یکی خندیدی چون فک می‌کردی اگه نخندی ممکنه وقتی یه روزی خبر خودکشیش اومد عذاب وجدان بگیری...هرجا که خواستی اون جمله آخر و حس نهاییتو به طرفت بگی و نگفتی چون ترسیدی چیزیو بشنوی که اصلا دلت نمی‌خواد...اون‌جا که بلد نبودی دل طرفو ببری و اونم انقدر باهوش نبود که با خودش فک کنه تو چرا باید ولادت امام جعفر صادق(ع) رو هم شخصاً بهش تبریک بگی...هرجا که فک کردی حتی اگه همین الانم مربی منچستر بشی می‌تونی نجاتش بدی، نه فورا ولی حتما...با نوشابه و دلستر و سون‌آپ و هرچی تو این خونواده‌ست، اون‌جا که دوپامینی که قندِ داخل‌شون تولید می‌کنه رو حس کردی...اون‌جا که خواستی عاشق شی و پیش خودت گفتی "من رو چه به عاشقی؟!"اون‌جا که خواستی "دوباره" عاشق شی و پیش خودت گفتی "این‌دفعه دیگه نه!"اون‌‌لحظه که مطمئن بودی طرف فهمیده ازش بدت میاد و حتی فهمیده تو هم فهمیدی ازت بدش میاد...با خوابیدن، اون‌جا که خوابت نمیاد و صرفا هیچ فعل دیگه‌ای واسه انجام دادن به ذهنت نمیاد، پس انجامش می‌دی...اون‌زمان که حساب‌کتاب کردی چندهزارتا رکعت نماز قضا داری و وسطش گفتی بجاش یه‌بار توبه می‌کنم و خدا می‌بخشه و بعدش واسه اینکه خدا دست پیشو نگیره گفتی "خیلیا اصن نمیخونن بابا" و با وجدانت کنار اومدی...اون لحظه‌هایی که مطمئن بودی باهوش‌ترین آدم اون جمع فامیلی و دوستانه و ...هستی و بخاطر همین اطمینان که بهش یقین هم داشتی از خودت یخرده بدت اومد...اون‌لحظه‌هایی که زنگ خوردن تلفن رو دیدی و جرئت جواب دادنش رو نداشتی، چون از شنیدن اون اتفاقی که احتمال می‌دادی افتاده باشه وحشت داشتی...اون‌زمانایی که عصبانی شدی و داد زدی و بد و بیراه گفتی و کمتر از یک ثانیه بعدش مث سگ پشیمون شدی...هروقت که واقعا نفهمیدی صدات معمولیه یا تو دسته‌بندیِ "خوب‌ها" قرار می‌گیره...هروقت رفتی زیر دوش و مث زنبوری که تو اتاقک گیر افتاده شروع به وزوز(زمزمه) کردی و بدون بلیط‌فروشی کنسرت گذاشتی...هروقت یکی رو از ته دل مسخره کردی(نه بخاطر ظاهرش) و بلافاصله به خودت قول دادی هیچ‌وقت بچه‌دار نشی تا خدا فرصت نکنه با قراردادنِ همون صفت تو بچه‌ت ازت انتقام بگیره...اون‌جا که دلت خواست برگردی سال ۲۰۰۹ و به‌جای angry birds بازی کردن، ده تا دونه بیتکوین بخری و میلیاردر شی(اون نظریه‌ی ذهن فقیر تایید شد.چرا ده‌تا آخه؟ چرا صدتا نه مثلا؟)هرزمان که صبح پا شدی و دیدی گلوت درد می‌کنه و This is the end تو مغزت پلی شد...هرزمان که صبحت رو تو دنیای "دوست دارم زندگی رو"ی سیروان خسروی شروع کردی و شب که شد با "بوی گندم مال من"ِ داریوش و چایی‌نبات و منقل و چندمتر طناب و یه چارپایه چندقدم فاصله داشتی...اون‌لحظه که می‌تونستی هزارتا موقعیتِ دیگه واسه این‌که وقتی نیستی به یادت بیفتن نام ببری و هم‌زمان مطمئن بودی همین موارد رو هم کمترکسی کامل می‌خونه پس بی‌خیال بقیه‌ش شدی:)از سری‌عکس‌های موجود در گالری که خیلی هم بی‌ربط نیست:)پ‌ن: این پست درصورت استقبال، احتمالا قسمت ۲ دارد...Jooje_tighiJooje_tighiThu, 15 Jan 2026 09:44:23 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/دو-خشاب-یک-گلوله-دریافت-شدتمام-oljy92aai13a.چشمانتسرکوبگر بودند،تیرشان بر دلم نشست.خنده‌هایتفریبنده بودند،دست‌نشانده‌شان شدم.موهایتمواج بودند،روی موج‌شان سوار شدم.صدایتآرامش بود،آشوب اما به جانم انداخت.حرف‌هایتدلنشین بودند،وسوسه‌ام کردند.وعده‌هایتشیرین بودند،اغوایم کردند.حرکاتتگرم و پرحرارت،آتش زدند،مراکز حیاتی عقلم را!می‌خواهم انقلاب کنم،شاید شاهزاده‌ی رویاها شدی،انقلاب اگر شکست خورد،عیبی ندارد،رهبر قلبم باش!همین حالا هم،هردو پای‌مان گیر است.جرم تو؟!اقدام علیه امنیت قلبم!جرم من؟!تماشا و سکوت منفعلانه!مهلکه‌ای‌ست جانِ دل!اسلحه‌ها را که زمین گذاشتیم،جنگ که تمام شد،شهرِ دودزده‌ی قلبم که سامان گرفت،پس از این معرکه‌ی محض،انتخابات آزاد برقرار است!تو می‌توانیتروریستِ عاطفه باشی،می‌توانیمحاربِ جانم شوی،من؟!می‌توانممعترض‌ به چشمانت بمانم،می‌توانماغتشاشگرِ روحت شوم،خدا را چه دیدی؟!شاید هم هردومزدورِ خاطرات شدیم،آری!عشقبه‌هرحالجوخه‌ی اعدام است...!Jooje_tighiJooje_tighiSun, 11 Jan 2026 02:59:37 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/غم-آره-کم-نه-خودکشی-نباید-دِق-شاید-r8blnxwhc831تراپیست: خب…چی شد اومدی؟مراجع: گفتن حرف بزنم بهتره تا این‌که خبرم بره تو کانال حوادث.تراپیست: منطقیه. الان حالت چطوره؟مراجع: زنده‌ام...همین خودش یه جور مقاومت منفعلانه‌ست.تراپیست: مگه به خودکشی فکر می‌کنی؟مراجع: نه. تنبلم. این کارا برنامه‌ریزی می‌خواد.تراپیست: پس فقط غمگینی!مراجع: غمگین نه… فقط با دنیا تفاهم‌نامه ندارم.تراپیست: یعنی چی؟مراجع: یعنی من بلد نیستم به چیزایی بخندم که بقیه بابت‌شون قهقهه می‌زنن.تراپیست: اوهوم... دیگه؟مراجع: دنیا هم بلد نیست بابت چیزایی که من جدی می‌گیرم مکث کنه.[مکث کوتاه]تراپیست: فکر می‌کنی اشکال از کجاست؟مراجع: معمولاً می‌گن از منه.تراپیست: و نظر خودت؟مراجع: اگه نظری داشتم تو الان بیکار بودی.تراپیست[چیزی می‌نویسد]_ پس سردرگمی؟مراجع: نه.من دقیقاً می‌دونم چیا نمی‌خوام.تراپیست: پس مشکل چیه؟مراجع: دنیا اصرار داره فقط همونا رو بخوام.تراپیست: خب بنظرت دلیل این اصرار چیه؟مراجع: دنیا عاشق آدمای خاصه…تراپیست: تو خاص نیستی؟مراجع: چرا.تراپیست: توی چی؟مراجع: زیادی عادی بودن.تراپیست: عادی بودن که خیلی خوبه.مراجع: تاوقتی که متفاوتای دور و ورت زیاد نباشن![مکث]تراپیست: از چی خسته‌ای؟مراجع: از توضیح دادن.تراپیست: ولی الان که داری خوب توضیح می‌دی.مراجع: پول دادم.تراپیست[چندلحظه‌ای با خودکارش بازی می‌کند.]تراپیست: از عشق بگو.مراجع: میشه نگم؟!تراپیست: چرا؟مراجع: چون هنوز مطمئن نیستم درباره‌ی چی‌ش حرف بزنم.تراپیست: یعنی چی؟ بیشتر توضیح بده.مراجع: نمیتونم.تراپیست: چیه؟ تجربه بدی داشتی؟!مراجع: تجربه آره، بد؟ نه.تراپیست: از تجربه‌ت بگو.مراجع: بعضی وقتا دونفر همدیگه رو دوست دارن،همدیگه رو درست فهمیدن،ولی زمان‌بندی‌شون اشتباهه.تراپیست: مقصر این اشتباه کیه؟مراجع: یه‌سری میگن خدا،یه‌سری میگن بازی سرنوشت،یه‌سری میگن...تراپیست: تو چی میگی؟مراجع: من می‌گم اشتباها دردآورن،ولی درد چیز بدی نیست.تراپیست[با لبخندی تصنعی]: احتمالا می‌دونی دیگران خیلی با این حرفت موافق نیستن.مراجع: مهم نیست، خودم موافقم.تراپیست: یعنی چی؟!مراجع: درده که نشون میده کجا رو باید علاج کنی،وقتی همه‌چی خیلی بی‌درد جلو بره،آدم دیرتر میفهمه کجای کار باندپیچی میخواست!تراپیست: نظر جالبیه. کتاب میخونی؟مراجع: بعضی چیزا تو هیچ کتابی نیست.تراپیست: هنوز بهش فکر می‌کنی؟مراجع: آدم به بعضی آدما فکر نمی‌کنه…باهاشون زندگی می‌کنه،حتی وقتایی که ازشون دوره،حتی وقتایی که...تراپیست[حرف مراجع را قطع می‌کند]_ این اذیتت می‌کنه؟مراجع:نه.بیشترساکتم می‌کنه.تراپیست: پس ولش نکردی!مراجع: آدم زندگی‌شو ول نمی‌کنه.تراپیست: اونم همین نظرو داره؟مراجع: سوال بعد!تراپیست: دوس داری دوباره باهم باشید؟مراجع: نشنیدی میگن "اگر من بخشی از رویای تو باشم تو روزی به من بازخواهی گشت."؟ واسه پائولو کوئلیوئه.تراپیست: جمله قشنگیه و تاحد زیادی درستم هست، ولی تو هیچ‌کدوم از آثار کوئلیو همچین چیزی نیست.مراجع: چرا، هست. واسه کتاب کیمیاگره.تراپیست: دوسه باری خوندمش، توش نیست.مراجع: من دوس دارم این جمله واسه پائولو کوئلیو باشه، خب؟تراپیست: خیلی خب.[در دفترش چیزی می‌نویسد!]_ چیِ مردم کلافه‌ت میکنه؟مراجع: اینکه فک می‌کنن همه باید یه نسخه‌ی واحد از خوشبختی رو دانلود کنن.تراپیست: و تو دانلود نکردی؟مراجع: کردم، باز نشد.تراپیست[با لبخند]: چرا؟ فایلش خراب بود؟مراجع: نه فقط به سیستم من نمیخورد.تراپیست: پس چرا به سیستم بقیه خورده؟مراجع: نخورده! فقط صدای ذهنشون رو بستن تا صدای ارور اذیتشون نکنه.تراپیست: تو چرا این کارو نمیکنی؟مراجع: چون بعدها باید با صدای بلندتر خودمو قانع کنم.[مکث کوتاه]تراپیست: گفتی بعدها...بعدها یعنی کِی؟مراجع: بعدها ینی وقتی که خیلی‌چیزا درست شد.تراپیست: پس ناامید نیستی؟مراجع: گفتم هستم؟تراپیست: خب این خیلی خوبه، اینو درباره خودت دوس داری؟مراجع: خیلی‌چیزا رو درباره خودم دوس دارم.تراپیست: چه عالی! میشه بگی چیا؟مراجع: مثلا اینکه کم نمیارم.تراپیست: بیشتر توضیح بدهمراجع: اگه فک کنم یه مسیری ارزش رفتن داره تا تهش میرم.تراپیست: اگه وسط راه وسیله‌ت خراب بشه چی؟مراجع[لبخند می‌زند]: مگه گفتم وسیله نیاز دارم؟!تراپیست[بعد از نوشتن، مکث می‌کند]:می‌دونی… خیلی از مراجع‌هام دقیقاً برعکس تو فکر می‌کنن.مراجع: خوش به حالشون.تراپیست: می‌گن اگه آدم زیادی فکر کنه، زندگی از دستش در می‌ره.مراجع: زندگی هیچ‌وقت از دست آدم در نمی‌ره، این آدمه که از دست زندگی در می‌ره.[مکث]تراپیست: تا حالا شده حس کنی زیادی تنهایی؟مراجع:نه.بیشتر حس کردم زیادی با خودمم.تراپیست: این خسته‌کننده نیست؟مراجع: چرا، ولی خوبیش اینه که تنها چیزِ خسته‌کننده‌ی دنیا نیست.تراپیست: اگه اون برگرده چی؟مراجع:برگشتن آدما شبیه فیلما نیست...هیچ‌کس با موسیقی متن نمیاد.تراپیست: پس منتظرش نیستی؟مراجع:من منتظرِ درست شدنِ خودمم.تراپیست: چرا؟مراجع: تا وقتی برگشت بتونم دنیا رو زیر و رو کنم.تراپیست(با لبخندی به پهنای صورت): بااین‌اوصاف اگه من جاش بودم حتما برمی‌گشتم.مراجع: فعلا که جاش نیستی.تراپیست: فکر می‌کنی مشکل دنیا چیه؟مراجع:دنیا عجله داره.برای قضاوت،برای خوشحال بودن،برای نتیجه گرفتن.تراپیست: و تو؟مراجع[با لبخندی محو]: من؟ احتمالا یه مکث بی‌موقعم.تراپیست: مکثِ بی‌موقع...ترسناکه...نه؟مراجع:برای کسایی که می‌ترسن چیزی از دست بدن، آره.من فقط می‌ترسم چیزی رو نفهمیده رد کنم.تراپیست [ساکت می‌ماند. قلم در دستش می‌لرزد.]راستش…منم بعضی وقتا نمی‌دونم دارم کمک می‌کنمیا فقط یادداشت برمی‌دارم که خودم کمتر فکر کنم.مراجع [نگاهش می‌کند، بدون طعنه]:حداقل تو بابتش پول می‌گیری.[هر دو خیلی کوتاه لبخند می‌زنند.]تراپیست:جلسه‌ امروزمون تمومه.مراجع:می‌دونم.تراپیست:الان حالت چطوره؟ بهتری؟مراجع (در آستانه‌ی رفتن):نه.ولی واقعی‌تر شدم.[مکث]تراپیست:همینم بعضی روزا کافیه.مراجع: آره کافیه[در را باز میکند]...البته فعلا![در بسته می‌شود.][تراپیست به صندلی خالی نگاه می‌کند.آرام، روی برگه می‌نویسد]:«مراجع امروز نیازی به درمان نداشت.فقط نمی‌خواست تنها کسی باشدکه صدای ارور را می‌شنود.»حسن ختام:https://www.aparat.com/v/nmwflkvپست قبلی:https://vrgl.ir/VGvhIJooje_tighiJooje_tighiSat, 13 Dec 2025 22:08:49 +0330