https://virgool.ir/feed/@JminyCricketوقتش رسیده که از خیلی چیزها صحبت کنیم: از کفش و کشتی و مهر و موم، از پادشاه و کلم پیچ، اینکه چرا آب‌ها می جوشند؟ و آیا خوک‌ها پرواز می‌کنند؟ (بریده‌ای از کتاب آن سوی آینه، نوشته لوئیس کارول)fa2026-11-11 09:13:19https://files.virgool.ir/upload/users/3293604/avatar/ivCg4w.jpghttps://virgool.ir/@JminyCrickethttps://virgool.ir/@JminyCricket/قصه-سرباز-سربی-qycgbheczksxسلام دوست‌داران جیمینی جیرجیرک، به رسم هربار بار قصه آوردم از قصه پریان تا بازگو کنم برای شما عزیزان، همان‌طور که قبل‌ها هم گفتم قصه‌های دنیای پریان از یک‌دیگر متفاوت است و تفاوت این قصه با دیگران این است که شاید بعضی پایانش را غصه‌دار بخوانند، پس گوش فرا ده که...در زمان قدیم بیست و پنج سرباز سربی با هم برادر بودند چون قالب‌شان از یک چمچه کهنه سربی ریخته شده بود. سربازها تفنگ بر دوش داشتند و لباس نظامی قرمز آبی رنگی به تن و خبردار چشم به جلو دوخته بودند.نخستین عبارتی که در این دنیا شنیدند از زبان پسربچه ای بود که با دیدنشان پرید هوا و ذوق زده فریاد زد: «سربازهای سربی!» سربازها را برای روز تولدش هدیه گرفته بود پسرک بی‌درنگ آنها را از جعبه درآورد و یک به یک رو میز ،چید سربازها جز یکی، با هم مو نمی‌زدند و فرق آن یکی در این بود که یک پا نداشت آخرین سربازی بود که قالبش ریخته شده بود و سرب آن قدری نبود که به او برسد. با این همه با یک پا به اندازه دیگر برادرهای سربازش پابرجا بود، او قهرمان قصه ماست.از تمام اسباب بازی‌های بی‌شمار رو میز اولین اسباب بازی‌ که نظر را می‌گرفت یک قصر مقوایی بود نمونه کوچکی از قصر واقعی، از پشت پنجره ها می‌توانستی تالارها را که رنگ دلپذیری خورده بود ببینی، جلو قصر دریاچه کوچکی بود که دورتادورش درخت بود؛ غوها در آن شنا می‌کردند و به عکس خود چشم می‌دوختند چون دریاچه آیینه شیشه‌ای بود همه چیز خیلی روح نواز بود؛ اما از همه فریبنده تر بانوی قصر بود. او عروسک کاغذی کوچکی بود و در لباس بالرین‌ها دم در ورودی ایستاده بود دامن کوتاهی از ململ سفید به تن داشت و ربانی آبی از رو شانه اش آویخته بود و به پولکی که کم وبیش به بزرگی چهرهاش بود بسته بود بانوی کوچولو دست‌هایش را از هم باز کرده بود، می‌توان گفت آغوش گشوده بود و رو پنجه یک پا ایستاده بود چون رقصنده باله بود و پای دیگرش را پشت سرش بالا نگه داشته بود، طوری که زیر دامن کوتاه‌ش پنهان بود بی سبب نبود که سرباز سربی خیال میکرد که او هم مثل خودش یک پا دارد.سرباز در دل گفت: «زن کاملی برایم می‌شود ولی گمان میکنم لقمه ای باشد بزرگتر از دهانم او صاحب یک قصر است و من صاحب جعبه ای که باید با بیست و چهار سرباز دیگر در آن زندگی کنم؛ به دردش نمی‌خورد با تمام این حرف‌ها دلم می‌خواهد با او آشنا بشوم» و پشت انفیه‌دانی دراز کشید؛ از آنجا بانوی جوان را که می‌توانست با حفظ تعادلش رو یک پا بایستد تماشا می کرد.آخرهای شب که ساعت خواب بچه ها بود تمام سربازهای سربی در جعبه گذاشته شدند خانه که ساکت شد و همه رفتند بخوابند اسباب بازی‌ها بنای بازی را گذاشتند، خاله‌بازی و قایم‌باشک بازی کردند و با هم رقصیدند بیست و چهار سرباز سربی هم در جعبه خود به جنب وجوش افتادند. آنها هم میخواستند بازی کنند اما نمی‌توانستند در جعبه را باز کنند فندق شکن معلق زد و قلم درز رو تخته سیاه چند خط نوشت. چنان قیل و قالی به راه انداختند که قناری از خواب بیدار شد و نظرش را درباره آنها به شعر بازگفت در جمع آنها تنها بالرین و سرباز حرکت نمیکردند بالرین رو پنجه یک پایش همان قدر استوار ایستاده بود که سرباز او از بالرین چشم برنمی‌داشت حتی برای لحظه ای نه پلک میزد و نه رو برمی گرداند.صدای دوازده ضربه زنگ ساعت بلند شد در پوش انفیه‌دان تاپی باز شد و جنی از آن پرید بیرون آدمکی فنری بود.جن سیاه کوچولو جیغ زد: «سرباز سربی، این قدر دید نزن.» سرباز سربی وانمود کرد که حرفش را نشنیده است.جن تهدید کرد و گفت «فردا می‌بینیم و در قوطی ناپدید شد.»صبح روز بعد که بچه‌ها از خواب بیدار شدند و لباس پوشیدند پسرک سرباز یک پا را گذاشت رو هرّه پنجره، مشکل بتوان گفت که جن بود یا باد که باعث شدند ناگهان پنجره باز بشود و سرباز از آن بالا بیفتد پایین او از سه طبقه افتاد به خیابان و سرنیزه اش وسط دو پیاده رو فرورفت تو زمین.پسرک و خدمتکار آمدند طبقه پایین تا سرباز را پیدا کنند با اینکه بفهمی نفهمی رویش پا گذاشتند او را ندیدند اگر سرباز سربی همین قدر فریاد زده بود من اینجام پیدایش می‌کردند؛ اما می‌پنداشت درست نیست در لباس سربازی صدای فریادش را بلند کند، بارش باران شروع شد اول نم نمک بارید و بعد شرشر، کمی بعد که بارش باران فروکش کرد دو پسر ولگرد از راه رسیدند یکی از آنها :گفت «نگاه کن یک سرباز سربی اینجاست، جان می دهد برای ملوانی.»پسرها از روزنامه قایقی ساختند و سرباز را گذاشتند رو عرشه اش و آن را در جوی آب رها کردند قایق در آب پیش میرفت چون باران چنان سخت باریده بود که جوی سیلابی پرخروش شده بود پسرها در پیاده رو می‌دویدند و کف میزدند قایق در موج ها فرو می‌رفت و می چرخید سرباز سربی در باطن می‌لرزید و بیتاب بود؛ اما در ظاهر مثل همیشه استوار و پابرجا تفنگ به دوش یک‌راست به جلو چشم دوخته بود.کمی جلوتر جوی با الواری پوشیده شده بود و مثل جعبه سرباز سربی تاریک بود اما دست کم در جعبه بیست و چهار هم‌قطارش بودند و او تنها نبود با خود گفت: «نمی دانم عاقبت کارم به کجا میکشد. یقین دارم تمام این بلاها زیر سر آن جن است. کاش بالرین اینجا بود آن وقت اگر اینجا دو برابر از این هم تاریک‌تر بود، ککم هم نمی گزید.»موش آبی گنده ای که در جوی زندگی میکرد از پشت قایق سر آورد بیرون و داد زد: «گذرنامه داری؟ گذرنامه ات را بده من!»سرباز جواب که نداد هیچ ، تفنگش را قرص تر نگاه داشت، جریان آب تندتر شد و قایق شتاب گرفت موش از دنبال او شنا کرد؛ آن قدر خشمگین بود که دندان قرچه کرد به دو پر کاه و شاخه‌ای کوچک ندا داد: «جلویش را بگیرید جلویش را بگیرید، گذرنامه ندارد و نمیخواهد عوارض عبور بدهد!»جریان آب تندتر شد. سرباز شربی در برابر خود نوری دید؛ داشت از تونل میرفت بیرون. اما در همین دم صدای غرش عجیبی شنید. صدا به حدی ترسناک بود که دل بی‌باک‌ترین مرد را به لرزه می انداخت. در انتهای تونل جوی آب به یکی از ترعه‌های بندرگاه می‌ریخت. کاش بتوانی مجسم کنی وضع او به کسی شباهت داشت که از آبشار عظیمی به دل دریا فروبیفتد.امیدی به ایستاندن قایق نبود طفلکی سرباز سربی که مثل همیشه بی‌باک و پابرجا بود خم به ابرو نیاورد. قایق چهار بار دور خودش چرخید و از آب لبالب شد. کارش تمام بود روزنامه چند تکه شد؛ سرباز سربی تا گردن در آب ایستاده بود. به یاد بالرین افتاد که دیگر هرگز نمی دیدش و یکدفعه بیتی از شعری به خاطرش رسید :«بدرود ای دلاور جنگجو اجل در رسد یخزده و تیزپو»روزنامه تکه تکه شد و اگر ماهی پرخوری او را نبلعیده بود در دم در لجنزار کف ترعه فرومی رفت، دل‌اندرون ماهی از آب‌راهی که در آن بود تاریک‌تر بود شکم حیوان بی‌اندازه تنگ و باریک بود اما سرباز همچنان که در قایق ایستاده بود اینجا هم بی اینکه تفنگش را رها کند، شق ورق ایستاد.دمی نگذشت که ماهی سخت دور خودش پیچید و بی‌تابی کرد؛ بعد یکدفعه از حرکت باز ایستاد کمی بعد نیزه‌ای از نور تابید و کسی گفت: «عجب یک سرباز سربی اینجاست ماهی را صید کرده و به بازار برده و فروخته بودند وقتی شاگرد آشپز با چاقوی بزرگ شکم ماهی را باز کرد تا تمیزش کند سرباز را پیدا کرده بود با دو انگشت شست و سبابه کمر سرباز سربی را گرفت و او را بلند کرد و برد به اتاق نشیمن تا چشم همه به جمال مسافر عجیبی که در شکم ماهی سفر کرده بود روشن بشود اما سرباز سربی از ماجراهایش به خود غره نبود. چه دنیای عجیبی است قهرمان ما از همان اتاقی سر درآورد که صبح ترکش کرده بود؛ و رو میز وسط اسباب بازی‌هایی گذاشته شد که با تمام‌شان آشنایی داشت. قصر مقوایی و بالرین ریزنقش هم سر جایش بود بالرین کماکان رو یک پا ایستاده و پاي ديگر را برده بود هوا، او هم مثل سرباز استوار و پابرجا بود سرباز از دیدن او دلش به رقص آمد و کم مانده بود اشک سربی از چشم‌هایش سرازیر بشود و اگر برازنده مقام سربازیش بود اشک می‌ریخت، به او چشم دوخت و بالرین هم به او اما کلمه ای میانشان رد و بدل نشد. يك‌دفعه یکی از پسربچه‌ها سرباز را به چنگ گرفت و در بخاری را باز کرد و او را انداخت در آن، پسرک نمیتوانست دلیلی برای این کارش بتراشد جای تردید نبود که آدمک فنری دستی در این کار داشت.القصه، سرباز سربی که زبانه های آتش دور تا دورش لیسه میکشید شعله‌ور ایستاد. نمیدانست گرمای شدیدی که حس میکند از شور عشق بود یا از شراره‌های آتش، دیگر رنگ و نگار لباس سربازیش از میان رفته بود و سر درنمی آورد که از فرط غصه بود یا از سفرش در آب به بالرین نگاه کرد و بالرین هم به او حس کرد که دارد ذوب میشود با این وصف مثل همیشه به استواری تفنگش را نگاه داشت و به نگاهی خیره به بالرین کوچولوی جلو قصر چشم دوخت.در همین دم در اتاق به شدت باز شد و باد رقصنده کوچولو را بلند کرد، و او مثل پریزادهای هوایی یکراست رفت تو بخاری، در دم زبانه کشید و از میان رفت و سرباز هم ذوب شد. روز بعد که خدمتکار خاکسترهای بخاری را خالی میکرد قلب سربی کوچکی پیدا کرد که تنها چیز برجا مانده از سرباز بود، پولک فلزی لباس بالرین هم وسط خاکسترها بود به سیاهی زغال.برگرفته از کتاب قصه پریان نوشته هانس کریستین اندرسون جلد اولجیمینی جیرجیرکجیمینی جیرجیرکTue, 04 Jun 2024 10:25:09 +0330https://virgool.ir/@JminyCricket/mary-poppins-qeotkva2w2xtجیمینی برای دومین داستان خود قصه متفاوتی را آماده کرده است، نسبت به قصه پیشین طولانی‌تر است و داستان هم در یک شهر نسبتا مدرن اتفاق می‌افتاد (تقریبا اول‌های قرن بیستم) ولی دنیای جیمینی از این حرف ها بزرگ‌تر از و داستان های آن گاه کوتاه‌اند گاه بلند، گاه در روزی و گاه در روزگاری پس بشنو از جیمینی داستان مری پاپینز را، پرستار بچه‌ای که وظیفه مراقبت از جین و مایکل را داشت و در یکی از روزها این سه سوار بر اتوبوس به مهمانی چای در منزل عمو ویگ می‌رفتند.موقعی که جین و مایکل و مری پاپینز از اتوبوس پیاده شدند، جین پرسید: «کاملاً مطمئنی که او در خانه است؟» مری پاپینز که ظاهراً از این سوال خیلی دلگیر شده بود: «گفت یک سوالی دارم ممکن است عموی من وقتی شما را برای صرف چای دعوت میکند از خانه بیرون برود؟»آن روز مری پاپینز پالتوی آبی‌اش را که دکمه‌های نقره‌ای داشت پوشیده و کلاه همرنگ آن را بر سر گذاشته بود روزهایی که این‌ها را می‌پوشید هر چیز کوچکی دلگیرش می کرد.سه نفری داشتند به دیدن آقای ویگ عموی مری پاپینز میرفتند، جین و مایکل آن قدر برای این سفر انتظار کشیده بودند که نگران بودند مبادا با وجود این حرف‌ها آقای ویگ در خانه نباشد.مایکل که تندتند کنار مری پاپینز راه میرفت پرسید: «چرا به او میگویند آقای ویگ، مگر ویگ سرش میگذارد؟»مری پاپینز جواب داد: «برای این به او می‌گویند آقای ویگ چون اسمش آقای ویگ است ویگ هم سرش نمیگذارد، تاس است. اگر باز هم سوال کنید، یک راست برمی گردیم خانه و طبق معمول با نارضایتی دماغش را بالا کشید.»جین و مایکل با اخم به همدیگر نگاه کردند در واقع با این اخم به همدیگر گفتند: «که دیگر نباید از او چیزی بپرسیم وگرنه نمی‌بردمان آنجا.»جلوی سیگار فروشی گوشه‌ی خیابان که رسیدند مری پاپینز کلاهش را صاف و صوف کرد، شیشه‌ی ویترین این مغازه از آن‌هایی بود که آدم را به جای یکی سه تا نشان می‌دهند؛ برای همین اگر آدم مدتی توی آن به خودش نگاه کند، به نظرش می آید که خودش نیست بلکه یک فوج آدم دیگر است اما مری پاپینز وقتی سه تا مری پاپینز را دید که مثل خودش پالتو آبی با دکمه های نقره ای تن‌شان کرده بودند و کلاه آبی متناسب با آن به سر داشتند با رضایت خاطر آه کشید، به قدری این منظره به نظرش دوست داشتنی آمده بود که آرزو کرد به جای سه تا دوازده یا سی تا مری پاپینز در آنجا بود؛ هرچه بیشتر، بهتر.بعد چنان با تحکم به بچه ها گفت: «راه بیفتید که انگار آنها او را منتظر نگه داشته بودند کمی که رفتند به گوشه‌ای پیچیدند و طناب زنگ خانه‌ی پلاک سه‌ی خیابان را برتشن را کشیدند جین و مایکل از دور صدای ضعیف زنگ را شنیدند و فهمیدند که تا یک یا حداکثر دو دقیقه ی دیگر با آقای ویگ عموی مری پاپینز چای میخورند. جین زیر لب به مایکل گفت: «البته اگر خانه باشد.»در همان لحظه خانم ریزه میزهی لاجانی در را باز کرد، مایکل به سرعت پرسید: «خانه است؟»مری پاپینز به طرز ترسناکی به او نگاه کرد و گفت: «ممنون میشوم اگر اجازه بدهی من حرف بزنم.» جین مؤدبانه از خانم پرسید: «حالتان چطور است خانم ویگ؟»خانم ریزه میزه با صدایی ریزه میزه تر از خودش گفت: «خانم ویگ؟ چه دختر گستاخی به من میگوید خانم ویگ خیلی از لطفت ممنون نخیر من خانم پرسیمون هستم و به این موضوع هم افتخار میکنم، خانم ویگ چه حرف ها!» به قدری از این موضوع برآشفته شده بود که آنها فکر کردند آقای ویگ باید آدم خیلی عجیبی باشد که خانم پرسیمون آن قدر خوشحال است که خانم ویگ نیست.خانم پرسیمون گفت: «مستقیم بروید بالا به پاگرد که رسیدید در اول را بزنید و در راهرو به راه افتاد و صدای تیز نازکش را با خشم انداخت سرش: «خانم ویگ، چه حرف ها!» جین و مایکل پشت سر مری پاپینز از پله ها بالا رفتن، مری پاپینز در زد.از توی اتاق یک نفر با صدایی بلند و سرخوش گفت: «بیایید تو بیایید تو خوش آمدید قلب جین از شدت هیجان تاپ‌تاپ میکرد با نگاه به مایکل علامت داد که: «او در خانه است!»مری پاپینز در را باز کرد و آنها را جلوتر از خودش هل داد تو، روبه رویشان اتاق بزرگ دلبازی ظاهر شد که در گوشه ای از آن یک بخاری با شعله های خوش رنگ میسوخت و در وسطش میز بزرگی قرار داشت که برای چای خوردن چیده شده بود. روی میز چهار فنجان و نعلبکی یک عالم نان و کره، کلی کرامپت، شیرینی نارگیلی و یک کیک بزرگ آلو که روی آن با کرم صورتی پوشیده شده بود گذاشته بودند.صدای کلفتی گفت: «به به چه سعادتی»، مایکل و جین به دوروبرشان نگاه کردند؛ اما از صاحب صدا اثری ندیدند اتاق به ظاهر خالی بود بعد صدای مری پاپینز را شنیدند که با اوقات تلخی گفت: «اوه عمو آلبرت... باز هم رفتی آن بالا؟ امروز که تولدت نیست!»سرش رو به سقف بود، جین و مایکل هم سرشان را بالا بردند و با حیرت مرد تاس چاق گرد و قلنبه ای را دیدند که بی آنکه چیزی را گرفته باشد در هوا معلق بود در واقع انگار در هوا نشسته بود؛ چون چهار زانو بود و داشت روزنامه ای را که درحال مطالعه اش بود کنار میگذاشت.آقای ویگ از آن بالا به بچه ها لبخند زد و با عذرخواهی به مری پاپینز نگاه کرد و گفت: «آخ عزیزم خیلی می بخشی اما متأسفانه امروز روز تولدم است.»مری پاپینز گفت: «صحیح!»مرد به بچه ها نگاه کرد و گفت: «همین دیشب یادم افتاد؛ اما فرصت نبود تا برایتان کارت پستال بفرستم و بگویم یک روز دیگر بیایید خیلی دردناک است می‌بینم که کمی متعجب شده‌اید بچه‌ها» در واقع دهان بچه ها چنان از شدت حیرت باز شده بود که اگر جثه ی آقای ویگ کوچک‌تر بود ممکن بود بیفتد توی یکی از آنها.آقای ویگ با خونسردی ادامه داد: «فکر می‌کنم باید برایتان توضیح بدهم، ببینید جریان از این قرار است که من مرد سرخوش و بانشاطی هستم که خندیدن را خیلی دوست دارم هیچ باورتان نمیشود که تعداد چیزهایی که به نظر من بامزه است. فقط چند تاست. اما میتوانم تقریباً به همه چیز بخندم جدی میگویم و از فکر سرخوشی و نشاط خودش چنان به خنده افتاد که در هوا بالا و پایین رفت.مری پاپینز گفت: «عمو آلبرت» آقای ویگ درجا خندهاش را قطع کرد و گفت «آه، عزیزم مرا ببخش چی داشتم میگفتم؟، آها، بله موضوع خنده دار درباره‌ی من این است که...، بسیارخب، مری سعی می‌کنم جلوی خنده‌ام را بگیرم، هر وقت تولدم به جمعه می افتد نشاطم بالا میرود و دقیقاً می آیم بالا.»جین پرسید: «آخر برای چی؟» مایکل پرسید: «آخر چطوری؟»«ببینید، اگر من در این روز بخصوص خنده ام بگیرد آن قدر از گاز خنده آور پر می‌شوم که اصلاً نمیتوانم روی زمین بمانم حتی با یک لبخند هم همین طور می‌شوم به محض اینکه فکر بامزه ای به مغزم خطور میکند مثل بالون به هوا می روم، و تا موقعی که نتوانم به یک چیز جدی فکر کنم نمیتوانم بیایم پایین» و از این حرف خنده‌اش گرفت اما با دیدن قیافه‌ی مری پاپینز خودش را کنترل کرد و ادامه داد: «البته بد است اما ناخوشایند نیست. گمان نمیکنم این حالت هرگز برای هیچ کدام از شما اتفاق بیفتد.»جین و مایکل سرشان را تکان دادند.«نه نمیافتد خودم هم همین فکر را میکردم ظاهراً این عادت مخصوص من است یکبار فردای شبی که رفته بودم سیرک آن قدر خندیدم که باورتان می‌شود؟ دوازده ساعت تمام این بالا بودم و تا شب که ساعت دوازده تا ضربه زد، نتوانستم پایین بیایم. بعد البته تلپی افتادم پایین چون شنبه بود و دیگر تولدم .نبود کمی عجیب و غیرعادی است نه؟ البته اگر نگوییم مسخره.»«حالا امروز دوباره جمعه است و تولد من است و شما دو تا و مری پاپینز به دیدن من آمده اید ای خدا خواهش میکنم نگذار من بخندم» اما با اینکه جین و مایکل فقط با بهت و حیرت به او زل زده بودند و کار خاص سرگرم کننده ای نمی کردند، آقای ویگ دوباره با صدای بلند به خنده افتاد و با روزنامه ای که در دستش تکان تکان میخورد و عینکی که داشت از روی دماغش می افتاد در آن بالا از این طرف به آن طرف جهید.او مثل حباب انسانی بزرگی در هوا گیر افتاده بود گاهی دستش را به سقف میگرفت و اگر از کنار چراغ گاز دیواری رد میشد به آن می‌چسبید این منظره به قدری مضحک بود که جین و مایکل با اینکه سخت تلاش میکردند مؤدب باشند، نتوانستند جلوی کاری را که انجام دادند بگیرند و خندیدند و خندیدند و خندیدند. البته دهان‌هایشان را محکم بسته بودند که خنده از آنها بیرون نرود؛ اما فایده ای نداشت به محض آمدن خنده، کف زمین افتادند و غلت و غلت زدند و صدای جیغ و فریاد و قهقهه شان همه جا را پر کرد. مری پاپینز گفت: «واقعاً که خجالت دارد!»مایکل به طرف نرده‌ی بخاری دیواری غلتید و جیغ کشید: «نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم نمیتوانم بدجوری بامزه و خنده دار است جین به نظر تو خنده دار نیست؟»جین جوابی نداد چون اتفاق عجیبی داشت برایش رخ میداد همان طور که میخندید احساس کرد دارد سبک میشود درست مثل اینکه با تلمبه در او هوا پر میکردند احساس غریب و لذت بخشی بود و باعث شد او بیشتر از پیش بخندد؛ بعد یک مرتبه احساس کرد دارد به هوا می‌جهد مایکل با تعجب دید که او در اتاق بالا میرود سر جین بامپ به سقف خورد و بعد آن قدر در طول سقف پیش رفت تا به آقای ویگ رسید. آقای ویگ که مات و حیران نگاهش میکرد گفت: «عجب نکند تو هم تولدت است؟» جین سرش را تکان داد.«تولدت نیست؟ پس این کار گاز خنده آور بوده هی ،پسر مواظب پیش بخاری باش» مایکل ناگهان از زمین بلند شده بود و در حالی که غش غش میخندید فضا را در می نوردید درحین عبور تمام مدت چشمش به مجسمه های چینی روی پیش بخاری بود بعد با یک پرش صاف روی زانوهای آقای ویگ فرود آمد.آقای ویگ با حرارت با او دست داد و گفت: «احوال شما؟ واقعاً لطف کردی محبت کردی که آمدی این بالا جدی میگویم چون من نمیتوانستم بیایم آن پایین» بعد هر دو به هم نگاه کردند و سرهایشان را عقب بردند و از شدت خنده به زوزه افتادند. آقای ویگ که از بس خندیده بود اشکش درآمده بود چشمهایش را پاک کرد و به جین گفت: «میگویم لابد فکر میکنی که من بی ادب ترین آدم دنیا هستم خانم جوانی مثل تو ایستاده در حالی که باید نشسته باشد، متأسفانه اینجا صندلی نیست که تعارفت کنم بنشینی اما فکر میکنم بتوانی کاملاً راحت و آسوده در هوا بنشینی، من که نشسته‌ام.»جین با کمی سعی توانست کاملاً راحت در هوا بنشیند بعد کلاهش را برداشت و کنار خودش گذاشت کلاه بدون اینکه چیزی نگه‌اش داشته باشد، در فضا معلق ماند.آقای ویگ گفت: «آفرین» بعد برگشت و به مری پاپینز که آن پایین ایستاده بود نگاه کرد و گفت: «مری جان، ما مستقر شدیم حالا باید حال تو را بپرسم باید بگویم خیلی خوشحالم که تو و دو دوست جوانت امروز به اینجا آمدید؛ مری، چرا اخم کرده ای؟ نکند از این وضع خوشت نمیآید؟» با دست به جین و مایکل اشاره کرد و با عجله گفت: «مری، عزیزم مرا ببخش تو که حال مرا میدانی باور کن اصلاً فکر نمیکردم که دو دوست جوان تو به این وضع دچار شوند جدی میگویم مری فکر می کنم باید برای یک روز دیگر دعوت‌شان میکردم یا سعی میکردم به یک چیز غم آور فکر کنم یا یک چیز...»مری پاپینز با وقار گفت «راستش باید بگویم که هرگز در زندگی‌ام چنین منظره ای ندیده بودم عمو در سن و سال تو...»مايكل حرف او را قطع کرد و گفت: «مری پاپینز مری پاپینز بیا این بالا به یک چیز سرگرم کننده فکر کن راحت پیدایش میکنی.»آقای ویگ هم او را ترغیب کرد: «آره مری بیا.»جین گفت: «ما اینجا بدون تو تنهاییم و دستهایش را به طرف او دراز کرد و گفت به یک چیز جالب فکر کن!»آقای ویگ آهی کشید و گفت «آه او احتیاجی به این کار ندارد اگر بخواهد میتواند حتی بدون خنده بیاید بالا خودش هم این را میداند و زیرچشمی نگاه اسرارآمیزی به مری پاپینز که آن پایین روی قالیچه ی جلوی بخاری دیواری ایستاده بود انداخت.مری پاپینز گفت: این کارها بسیار احمقانه و دور از نزاکت است اما چون شما همه تان آن بالایید و به نظر میرسد که نمیتوانید پایین بیایید فکر میکنم بهتر است من هم بیایم پیش شما.»آن وقت در مقابل چشمهای حیرت زدهی جین و مایکل دست‌هایش را به پهلوهایش گرفت و بدون ذره ای خنده حتی بدون کمترین نشانی از لبخند به بالا پرتاب شد کنار جین نشست و با عصبانیت به او گفت: «چندبار باید بگویم که وقتی توی اتاق گرمی هستی کتت را در بیاور» بعد دکمه های کت چین را باز کرد و با نظم و ترتیب کنار کلاهش گذاشت.آقای ویگ خم شد عینکش را روی پیش بخاری گذاشت و با رضایت و خرسندی گفت درست شد مری درست شد حالا همه مان راحت و آسوده ایم...»مری پاپینز دماغش را بالا کشید و گفت: «چه جور هم.»آقای ویگ بدون توجه به کنایه ی او ادامه داد: «و میتوانیم چای بخوریم.» بعد با وحشت گفت: «ای داد چقدر بد شد الان متوجه شدم که میز آن پایین است و ما این بالاییم. حالا چه کار کنیم؟ ما اینجاییم و میز آنجا چه مصیبت بزرگی، خیلی بزرگ در عین حال مضحک» و دستمالش را جلوی صورتش گرفت و آن قدر خندید تا اشکش درآمد جین و مایکل هم با اینکه نمیخواستند از کرامپت‌ها و شیرینی ها بگذرند نتوانستند جلوی خندهشان را بگیرند چون وجد و سرور آقای ویگ خیلی مسری بود.آقای ویگ چشم‌هایش را پاک کرد و گفت: «فقط یک راه وجود دارد باید به یک چیز جدی فکر کنیم یک چیز غمناک، یک چیز خیلی خیلی غمناک تا بتوانیم برویم پایین شروع کنید یک دو سه حواستان باشد یک چیز خیلی غمناک!» هر چهار تا دستهایشان را زدند زیر چانه‌شان و مدتی فکر کردند. مایکل به مدرسه فکر کرد و اینکه روزی مجبور میشود به آنجا برود اما آن روز حتی این فکر هم خنده دار به نظر می آمد و به خنده افتاد.جین فکر کرد تا چهارده سال دیگر من بزرگ میشوم اما این فکر نه تنها غمناک به نظر نمی آمد بلکه کاملاً دلچسب و سرگرم کننده بود و از فکر اینکه بزرگ میشود و دامنهای بلند میپوشد و کیف به دست میگیرد لبخند روی لب هایش نشست. آقای ویگ با صدای بلند فکر کرد: «یاد عمه امیلی پیر بیچاره‌ی من به خیر یک آمنی‌بوس زیرش گرفت غمناک است خیلی غمناک قابل تحمل نیست بیچاره عمه امیلی اما چترش را نجات دادند این قسمتش مضحک بود نه؟» و بی آنکه متوجه شود، به خاطر فکر کردن به چتر عمه امیلی چنان به خنده افتاد که از جا کنده شد و به این سو و آن سو غلتید بعد با دستمال دماغش را گرفت و گفت: «فایده ای ندارد این فکر را میگذارم کنار، وضعیت غمگین دوستان جوانم هم بهتر از من نیست. مری تو نمیتوانی کاری بکنی؟ ما چای می‌خواهیم.»تا به امروز هم جین و مایکل مطمئن نیستند که بعد از آن چه شد تنها چیزی که درباره اش اطمینان دارند این است که بعد از تقاضای آقای ویگ از مری پاپینز پایه های میز زیر پایشان به جنبش درآمد و بلافاصله به طرز خطرناکی به این طرف و آن طرف تاب خورد؛ بعد صدای تلق تلق چینی ها بلند شد و در حالی که شیرینی‌ها از توی بشقاب‌ها بیرون آمد و روی رومیزی سرازیر شده بودند میز رو به بالا به حرکت درآمد چرخ خوش ترکیبی زد و بعد چنان کنار آن‌ها فرود آمد که آقای ویگ بالای آن قرار گرفت. آقای ویگ با غرور به مری پاپینز لبخند زد و گفت: «آفرین دختر! میدانستم که اوضاع را درست میکنی حالا میشود میز را طوری تنظیم کنی که مهمانها در دو طرف من قرار بگیرند؟» با این حرف مایکل در هوا جست زد و طرف راست آقای ویگ نشست. جین هم طرف چپش بود همگی آن بالا دور هم در هوا نشسته بودند و میز هم در وسط بود؛ نه یک تکه نان و کره از رویش افتاده بود، نه یک حبه قند.آقای ویگ با رضایت به چین و مایکل لبخند زد و گفت: «به گمانم معمولش این است که با نان و کره شروع کنند اما چون امروز تولد من است ما از آخر شروع میکنیم که به نظر من همیشه اول است، یعنی با کیک!» آن وقت برای همه یک تکه ی بزرگ برید و به جین : «گفت باز هم چای می‌خواهی؟» بعد آقای ویگ شروع کرد به لطیفه گفتند و آن‌ها قاه‌قاه می‌خندید، در همین موقع صدای بلند مری پاپینز مثل غرش شیپور قهقهه‌ها و غش‌غش خنده‌ها را تحت الشعاع قرار داد: «وقت رفتن است.»ناگهان جین و مایکل و آقای ویگ به طرف پایین یورش بردند و با صدایی مهیب کف اتاق افتادند فکر خانه رفتن اولین فکر غمناک آن بعد از ظهر بود و به محض ورود آن به ذهن‌شان گاز خنده آور از وجودشان خارج شد. جین و مایکل با دیدن مری پاپینز که با کت و کلاه آرام آرام پایین میآمد، از ته دل آه کشیدند.آقای ویگ هم آه عمیق و طولانی و پرغصه ای کشید و با بغض گفت: «آخر حیف نیست؟ غصه ام گرفت که میخواهید بروید تا امروز بعد از ظهر این قدر به من خوش نگذشته بود... به شما چی؟»مایکل احساس کرد حالا که گاز خنده آور در وجودش نیست دوباره روی زمین بودن خیلی ملال آور است و با اندوه گفت: «هرگز»جین از جا بلند شد و گونه‌های سرخ و سفید و چروکیدهی آقای ویگ را بوسید و گفت: «هرگز هرگز هرگز...»موقع برگشت، در اتوبوس بچه ها دو طرف مری پاپینز نشستند. هر دو در سکوت به آن بعد از ظهر لذت بخش فکر میکردند مایکل که بلافاصله خوابش گرفته بود از مری پاپینز پرسید: «عموی شما معمولاً چند وقت یک بار این طوری میشود؟»مری پاپینز انگار که مایکل به عمد چیزی گفته است تا او را ناراحت کند به تندی گفت: «چطوری؟»«یعنی مثل فمر می‌جهد و می‌پرد و می‌خندد و می‌رود آن بالا توی هوا»صدای مری پاپینز از شدت عصبانیت اوج گرفت: «می‌رود آن بالا توی هوا؟ می‌شود خواهش کنم بگویی منظورت از آن بالا توی هوا چیست؟»جین سعی کرد توضیح بدهد منظور مایکل این است که... عموی شما معمولاً پر از گاز خنده آور میشود و معمولاً روی سقف غلت میزند و ورجه ورجه میکند....مری پاپینز گفت: «غلت میزند و ورجه ورجه میکند؟ به حق چیزهای نشنیده روی سقف غلت میزند و ورجه ورجه میکند! لابد بعد میگویید او بالن است و رنجیده خاطر دماغش را بالا کشید.»مایکل: «گفت ولی او این کارها را کرد. ما دیدیم»«چی؟ غلت زد و ورجه ورجه کرد؟ این حرف‌ها چیست که از خودتان در می آورید؟ باید به اطلاع شما دو تا برسانم که عموی من مرد متین شریف سخت کوشی است و شماها باید بچه‌های خوبی باشید و درباره‌ی او با احترام حرف بزنید بلیت اتوبوس‌تان را هم گاز نزنید؟ غلت و ورجه ورجه، جل الخالق...»مایکل و جین از دو طرف مری پاپینز به همدیگر نگاه کردند اما حرفی نزدند؛ چون یاد گرفته بودند که درباره‌ی هیچ چیز هر قدر هم عجیب باشد نباید با مری پاپینز بحث کنند. اما با نگاه به یکدیگر گفتند: «ماجرای آقای و یک حقیقت دارد مگر نه؟ مری پاپینز درست میگوید با ما؟»اما کسی نبود به آنها جواب درستی بدهد. اتوبوس غرش کنان تالاپ تولوپ پیش میرفت.مری پاپینز رنجیده خاطر و ساکت بین آنها نشسته بود آنها هم چون خیلی خسته بودند آرام آرام بیشتر به او نزدیک شدند و خودشان را به او چسباندند و غرق در فکر به خواب رفتند...بریده از کتاب مری پاپینز نوشته پملا تراورز، فصل سوم گاز خنده‌آورخلاصه اینکه دوستان جیمینی گاه نشاط و خنده بی‌موقع کار دستمان می‌دهد چرا که سبک‌مان می‌سازد و گاز خنده‌آور برای‌مان دردسر ساز می‌شود پس دوستان جیمینی بدانید که در کی و کجا ضحک را پیشه کنید.جیمینی جیرجیرکجیمینی جیرجیرکMon, 03 Jun 2024 11:11:24 +0330https://virgool.ir/@JminyCricket/اولین-داستان-جیمینی-شاه-دخت-و-نخود-ea0sisdysnjiهمان‌طور که قولش را داده بودم آمدم تا با قصه‌گویی دنیای شیرین خود را برای شما زنده کنم، و به عنوان اولین قصه، کوتاه‌ترین قصه‌ای که می‌دانم را انتخاب کردم پس بشنو از جیمینی جیرجیرک که:روزی بود و روزگاری، شاهزاده‌ای بود که دلش میخواست با شاهزاده خانمی ازدواج کند اما عروس باید شاهزاده واقعی می‌بود. او برای پیدا کردن عروس خود به گوشه و کنار عالم سفر کرد؛ و هر بار که به شاهزاده خانمی می رسید همیشه یک جای کار می‌لنگید. شاهزاده خانم‌ها زیاد بودند اما هیچ کدام‌شان چنگی به دلش نمی زدند همیشه گرهی در کار پدید می آمد. شاهزاده خانم‌ها واقعی نبودند. این بود که دست از پا درازتر دل شکسته به وطن بازگشت آخر تمام هوش و حواسش در پی ازدواج با یک شاهزاده خانم واقعی بود.شبی از شب‌ها طوفان سختی بر آن کشور پادشاهی وزیدن گرفت برق زد و رعد غرید و باران سنگینی بارید و در گرما گرم این طوفان سهمگین کسی بر دروازه شهر کوبید؛ و خود پادشاه رفت دروازه را باز کرد.پشت دروازه شاهزاده خانمی ایستاده بود. سراپا خیس بود آب از گیس و لباسش یک بند فرو می چکید از زیر پاشنه‌های کفش‌ش تو می‌رفت و از وسط پنجه های انگشتش بیرون می‌ریخت. و با این حال و روز میگفت شاهزاده خانم واقعی است.آری، ملکه پیر با خود: گفت به زودی به واقعیت امر پی می‌بریم اما صدایش را در نیاورد تندی رفت به اتاق مهمان و رخت‌خواب را از رو تخت برداشت؛ بعد رو تخت‌خواب خشک و خالی نخودی گذاشت و رو نخود بیست تشک انداخت و رو تشک ها بیست لحاف پر عو پهن کرد بنا بود شاهزاده خانم در این بستر بخوابد.صبح روز بعد وقتی کسی از او پرسید شب راحت خوابیده جواب داد: «از این بدتر نمیشد تمام شب پلک بر هم نگذاشتم خدا میداند رو تخت چه بود؛ ولی چیز سفتی بود و تمام تنم کبود شده» دیگر آنها تردید نکردند که او شاهزاده واقعی است آخر از وسط بیست تشک و بیست لحاف پر عو وجود نخودی را که رو تخت گذاشته شده بود تشخیص داده بود تنها شاهزاده خانم واقعی میتوانست این چنین حساس باشدالقصه، شاهزاده با او ازدواج کرد و نخود در موزه سلطنتی به نمایش گذاشته شد اگر بخواهی می‌توانی بروی و تماشایش کنی البته اگر آن را ندزدیده باشند.برگرفته از کتاب قصه پریان نوشته هانس کریستین اندرسون جلد اولجیمینی جیرجیرکجیمینی جیرجیرکSun, 02 Jun 2024 10:13:03 +0330https://virgool.ir/@JminyCricket/jiminy-cricket-wng5xaru5xgqاین اولین نوشتار جیمینی جیرجیرک است، به رسم ادب بر خود لازم دانست خود را معرفی کند و تشریح کند که چه دلیلی باعث شده حاضر شود تا بنویسد و چه حرف مهمی برای گفتن دارد.جیمینی یک جیرجیرک است که بر خلاف جیرجیرک های دیگری که شما می‌شناسید سخن‌ورزی می‌کند و کلاه و کت و شلوار بر تن دارد، بهتر است به جیمینی عادت کنید چرا که او اینجاست که از دنیا خود بگوید و در دنیای جیمینی عادی‌ترین اتفاق این است حشرات کت بپوشند و سخن بگویند، جیمینی اهل دنیایی است که اهل ادب شنیده‌های از این دنیا را به قصه پریان تعبیر کرده‌اند (یا به قول انگلیسی زبان‌ها Fairy Tales) دنیایی که پر از پری و جن و حیوانات کت‌پوش و اشیاء سخنگو است، دنیای که دوصد سال پیش برادران گریم، هانس اندرسون و خیلی نویسنده‌ها و گردآورنده‌ها قصه‌هایش را نقل کردند تا حدی که بعضی از قصه هایش را همه‌گان از حفظ می‌داند و می‌خوانند.من جیمینی هستم و اینجام تا از این دنیا بیشتر بگویم، چرا که دیدم این دنیا کم کم از ذهن مردم پاک می‌شود، پدر و مادر‌هایی که شنگول و منگول را قبل خواب برای کودکانش بگویند کمتر شدند، نوجوان‌هایی که کتاب‌ می‌خوانند و کل روز را به داستان های آن فکر می‌کردند را نمی‌توانم ببینم، حتی قبلا بیشتر بودند آدم‌هایی که از خود داستان بگویند ولی همه مشغول روزمرگی مدرن شدند و دنیای من در ذهن ها کهنه شد، پس چرا قصه نگویم، می‌گویم تا این جهان شیرین را زنده کنم.و در ادامه در همین فضا می‌توانید داستان‌های پریان را بخوانید، چرا که من جیمینی جیرجیرک آماده‌م تا از پینوکیو، لوبیای سحرآمیز یا قصه‌های تازه‌ای تا به حال نشده‌اید بگویم پس به قول لوئیس کارول وقت صحبت از خیلی چیزها رسیده از کفش و کشتی و مهر و موم تا پادشاه و کلم پیچ، اینکه چرا آب‌ها می جوشند، و آیا خوک‌ها پرواز می‌کنند؟همراه جیمینی جیرجیرک باشید!جیمینی جیرجیرکجیمینی جیرجیرکThu, 30 May 2024 17:06:29 +0330