https://virgool.ir/feed/@Jalal-Mohseni-Sh«دنباله‌‎روِ هرکسی نباش، ولی از هرکسی توانستی یاد بگیر!» آدرس سایت: dastandaz.com | ویراستی: Dast_andaz@ | ایمیل: mohsenijalal@yahoo.comfa2026-11-10 16:36:38https://files.virgool.ir/upload/users/303/avatar/eYQDIy.jpghttps://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Shhttps://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/وای-دَدَم-وای-اگر-نادانی-با-اعتماد-به-نفس-ممزوج-بشه-bfjq152tr3rzخواننده‌ی نوجوان، مجید معظمی، در برنامه‌ی عصر جدید:https://www.aparat.com/v/h45o6w2خواننده‌ی نوجوان، پارسا خائف، در برنامه‌ی عصر جدید:https://www.aparat.com/v/h10io06خواننده‌ی نوجوان، علی نظری طولابی، در برنامه‌ی عصر جدید:https://www.aparat.com/v/i482786شاسگول نوجوان، سوراخ‌کُن نوجوان، امیرمحمد حسن‌پور، از ارومیه:https://www.aparat.com/v/iiz41cbشاهد باشید توی چه دوره‌ای از تاریخ ایران سرمون رو با چه اراجیفی گرم کردند!Dast AndazDast AndazSun, 18 Oct 2026 19:17:14 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/شغل-شما-چیه-yg3a7jvdweq1شغل شما چیه؟ دامداری، گاوداری، مرغداری، زنبورداری... حرف‌داری!حرف‌داری دیگه چه شغلیه؟ حرف تولید می‌کنم، بازار نداره، سودی نداره و شکم خودم و کسی رو هم سیر نمی‌کنه!شغل شما چیه؟ قالیبافی، جاجیم‌بافی، گلیم‌بافی، زیلوبافی... حرف‌بافی!حرف‌بافی دیگه چه شغلیه؟ حرف می‌بافم، بازار نداره، سودی نداره، خونه‌ی کسی رو هم نمی‌پوشونه و قشنگ نمی‌کنه!شغل شما چیه؟ کلیدسازی، کابیت‌سازی،‌ مُبل‌سازی، داروسازی،... جمله‌سازی!جمله‌سازی دیگه چه شغلیه؟ جمله‌ می‌سازم، بازار نداره، سودی نداره، هیچ مشکلی هم از کسی حل نمی‌کنه، هیچ دردی هم از کسی دوا نمی‌کنه!شغل شما چیه؟ سفالگری، مسگری، آهنگری، زرگری،... حرف‌گری!حرف‌گری دیگه چه شغلیه؟ با حرف ور می‌رم، بازار نداره، سودی نداره، قرار نیست چیز موندگار و به دردبخوری هم ازش دربیاد!Dast AndazDast AndazSat, 17 Oct 2026 14:06:26 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/چرا-خواب-سرنگونی-نظام-جمهوری-اسلامی-ایران-تعبیر-نمی-شود-اصلی-byxmobtr23ozاز زمانی که به سن نوجوانی رسیدم و حداقل از نظر خودم توانستم هِرّ را از بِرّ تشخیص دهم تا به امروز، سالی نبوده است که از دهان بعضی‌ها در داخل و خارج، این جمله بیرون نیامده باشد: «جمهوری اسلامی دیگه کارش تمومه!» اما گفتن این جمله همیشه به یک اندازه نبوده است. در سال‌هایی که اعتراضات و یا اغتشاشاتی رخ داده است، تراکنش این جمله بسیار بالاتر رفته است. بارها گفته‌اند جمهوری اسلامی برف زمستان پیش‌رو را نمی‌بیند و از این خزعبلات مشابه و این اواخر هم یک خوشگل‌دختر می‌گفت روز و ساعت دقیق سقوط جمهوری اسلامی را پیدا کرده و ساعت ۸ صبح ۱۳ مهر ۱۴۰۵ این اتفاق می‌افتد، ولی خوب، باز هم نشد.حالا همه‌چیز هم به گفتن این جمله ختم نشده است. کلی رسانه‌ی فارسی‌زبان در کشورهای مختلف راه‌اندازی شده که بودجه می‌گیرند تا با قاطی کردن اخبار راست و دروغ و شست‌وشوی مغزی مردم ایران، زمینه را برای سقوط جمهوری اسلامی ایران فراهم کنند. تا این‌که کار به قطع بازوهای منطقه‌ای ایران و از بین بردن سپرهای بلا رسید. حاج قاسم با دستور مستقیم ترامپ ترور می‌شود و بعد سلسله اتفاقات مهمی مثل طوفان‌الاقصی به وقوع می‌پیوندد. در سال ۱۴۰۳ اسرائیل کنسولگری ایران در سوریه را می‌زند و چند فرمانده‌ی ایرانی کشته می‌شوند. ایران طی عملیات وعده‌ی صادق یک، برای اولین بار به‌طور مستقیم به اسرائیل حمله می‌کند. شهید رئیسی ترور می‌شود. هنوز رئیس‌جمهور جدید ایران روی کار نیامده که اسماعیل هنیه در تهران ترور می‌شود. در مهرماه همان سال، سید حسن نصرالله و نیلفروشان با بمب‌های سنگرشکن اسرائیل شهید می‌شوند. ایران عملیات وعده‌ی صادق ۲ را انجام می‌دهد. در ماه آذر ۱۴۰۳، دولت بشار اسد در سوریه سقوط می‌کند و ریش‌های جولانیِ القاعده‌ای را که یک روز دنبال کشتنش بودند را اصلاح کردند، کت‌وشلوار تنش کردند و رئیس‌جمهور سوریه‌اش کردند و تحویلش هم گرفتند. در دی‌ماه ۱۴۰۳، با فشار آمریکا جوزف عون رئیس‌جمهور لبنان می‌شود که تا همین الان به دنبال خلع سلاح حزب‌الله است. در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، اسرائیل به ایران حمله می‌کند و جمع زیادی از فرماندهان ارشد نظامی و دانشمندان هسته‌ای و مردم ایران را شهید می‌کند و ایران در پاسخ، عملیات وعده‌ی صادق ۳ را با ۲۲ موج انجام می‌دهد.تا دی‌ماه، علی‌رغم مشکلات متنوع، کشور در یک امنیت نسبی به سر می‌برد که در ۷ دی‌ماه، بازاریان تهران در اعتراض به سقوط ارزش ریال و گرانی و مشکلات اقتصادی، مغازه‌هایشان را تعطیل کردند. اعتراضات به شهرهای دیگر سرایت کرد و به طرز عجیبی، دکتر پزشکیان در ۱۱ دی‌ماه در شهرکرد از حذف ارز ترجیحی و جراحی بزرگ اقتصادی گفت و در ۱۵ دی‌ماه نیز خانم مهاجرانی، سخنگوی دولت، از حذف ارز ترجیحی و گرانی چند کالا گفت. اعتراضات گسترده‌تر شد و کم‌کم شعارها از شعارهای اقتصادی به شعارهای ضدحکومتی تغییر یافت و بستر برای تخم‌گذاری شاهزاده پهلوی فراهم شد. با فراخوان شاهزاده، تجمعاتی با شعارهای ضدحکومتی در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه به وقوع پیوست. در ۱۸ و ۱۹ دی، تعدادی از افراد به سلاح مجهز شده بودند تا کار نظام را تمام کنند، ولی نتوانستند. اخبار کشته‌ها هم از حدود سه هزار نفر که خود جمهوری اسلامی رسانه‌ای کرده است، مطرح شد تا شصت، هفتاد هزار نفر از سوی رسانه‌های دیگر. کشور از شوک حوادث دی‌ماه و جراحی اقتصادی دولت بیرون نیامده بود که آمریکا در ۹ اسفند به ایران حمله می‌کند و رهبر ایران و جمعی از فرماندهان و مردم را شهید می‌کند؛ به این خیال که مردم هم به خیابان می‌ریزند و کار ایران سه‌روزه تمام می‌شود، ولی این اتفاق نمی‌افتد. ایران تنگه‌ی هرمز را می‌بندد و جنگ بالا می‌گیرد. تنها پس از چند روز از شهادت رهبر، رهبر جدید انتخاب می‌شود و فرماندهان جدید منتسب و کار را به دست می‌گیرند. ایران آسیب‌های زیادی می‌بیند ولی در پاسخ به حملات آمریکا، طی عملیات‌های وعده‌ی صادق، پایگاه‌های آمریکا در منطقه را می‌زند. آمریکا ایران را محاصره‌ی دریایی می‌کند. جنگ چهل روز ادامه پیدا می‌کند. مدتی بعد، در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ در پاکستان، تفاهم‌نامه‌ای بین نمایندگان ایران و آمریکا، یعنی دکتر قالیباف و دی‌جی ونس، امضا می‌شود که چند روز بعد به امضای دکتر پزشکیان و ترامپ می‌رسد. تنگه‌ی هرمز باز می‌شود، ولی هنوز باز نشده، به دلیل نقض تفاهم‌نامه در پی حملات اسرائیل به لبنان، دوباره بسته می‌شود.بعد از آن، هر بار قیمت نفت بالا رفت و نزدیک بود کمی آمریکا به زحمت بیفتد، با یک واکنش یا رفتار مسئولان فهیم و تیزهوش ایرانی به نفع آمریکا کاهش یافت. مسئولان از نداشتن پول و ارز می‌گویند و می‌گویند پول نداریم به کالابرگ اضافه کنیم، ولی بعدش دو میلیارد دلار ارز را بین سرمایه‌دارها توزیع می‌کنند. از آن طرف، در حالی‌که می‌گویند ارز برای واردات داروی بیماران صعب‌العلاج نداریم، خودروهای لوکس و سوپرلوکس و آخرین مدل گوشی‌های آیفون با ارز وارد کشور می‌شود. شرایط عجیبی است. آنچه جاماند، تجمعات برخی از مردم در میادین شهرها از همان روز اول جنگ تا امروز و تشییع چندمیلیونی رهبر شهید است که اهمیت زیادی دارند. چند میلیون نفر هم در پویش جانفدا شرکت می‌کنند و این روزها چند ده هزار نفر از آن‌ها در حال آموزش هستند، با این‌که بیش از هفت ماه از انتخاب رهبر جدید می‌گذرد و ایشان به دلیل مسائل امنیتی در غیبت هستند. تعطیلی و مجازی شدن چند ماهه‌ی مدارس و مجلس شورای اسلامی هم نکته‌ی مهمی است که نباید به سادگی از کنار آن عبور کرد. مشکلات اقتصادی و تورم نیز بیداد می‌کنند و روزبه‌روز ابعاد گسترده‌تری پیدا می‌کنند، ولی رئیس‌جمهور امروز با دهن‌کجی به مردم معترض نسبت به عملکرد رییس بانک مرکزی و وزیر اقتصاد، از بانک مرکزی و وزارت اقتصاد و... تشکر می‌کند!حالا چه می‌شود؟ آیا به‌زودی شاهد اعتراضات و یا اغتشاشات خواهیم بود؟ آیا آمریکا دوباره حمله می‌کند؟ چه می‌شود؟ جمهوری اسلامی ایران این دفعه دیگر سقوط می‌کند؟! جواب خیلی ساده است: با وجود تمام مشکلات عدیده‌ای که کشور را فرا گرفته است و تمام مصیبت‌هایی که مردم دارند تحمل می‌کنند، امکان سرنگونی نظام هنوز زیر صفر است.چرا؟ ایران دست‌کم سی سال است دارد خود را برای تقابل با آمریکا آماده می‌کند و تمام چند و چون این تقابل را از قبل پیش‌بینی کرده است. همان‌طور که تنها ساعاتی پس از حمله‌ی ۹ اسفند، ایران حملاتی همه‌جانبه را شروع کرد. در صورت حمله‌ی مجدد آمریکا، در حد توان پاسخ خواهد داد. ایران هنوز ذخایر موشکی و پهپادی زیادی دارد و هم‌زمان نیز در حال ساخت و به روزرسانی تجهیزاتش است. اگر آمریکا سراغ زیرساخت‌ها برود، ایران به‌راحتی می‌تواند زیرساخت‌های منطقه که تأمین‌کننده‌ی منافع آمریکا هستند را مورد حمله قرار دهد و اجازه ندهد که اهداف دشمن به‌راحتی محقق شود. اگر بار دیگر اشخاص را ترور کند چه؟ شیوه‌ی حکومت ایران به‌گونه‌ای است که با کشته شدن یک یا چند فرد از مقامات کشوری و لشکری، با هر درجه از اهمیت، باز هم حکومت سقوط نخواهد کرد. در این سه سال هم چندین‌بار این کار از سوی دشمن امتحان شد، ولی جواب نداد. مطمئن باشید باز هم جواب نخواهد داد. تردیدی نکنید که همین الان هم حکومت برای این اتفاق ناگوار آماده است. هرچند ایران باید پیش از این راهبرد دفاعی‌اش را به سمت ساخت بمب هسته‌ای می‌برد؛ کاری که هنوز هم، به نظرم، دیر نشده است. چرا؟ خود رئیس‌جمهور آمریکا اعتراف می‌کند که «من با کره‌ی شمالی دوستم، چون آن‌ها بیش از صد بمب هسته‌ای دارند و اگر ایران بمب هسته‌ای داشت، باید با رهبر ایران تماس می‌گرفتم و حالش را می‌پرسیدم!» بابت این پرش‌های یکهویی معذرت می‌خواهم.در صورت بروز اعتراضات یا اغتشاشات، و یا هر اسمی که شما دوست دارید روی آن بگذارید، و بروز حوادثی در ابعاد ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ و حتی خیلی بزرگ‌تر از آن، چه؟ باز هم خیر! چرا؟ ایران دارای نیروهای امنیتی چندلایه است که به محض بروز این اتفاقات، فعال می‌شوند. نیروی انتظامی، سپاه، بسیج، اطلاعات و لباس‌شخصی‌ها که همان بسیجی‌ها و نیروهای اطلاعاتی هستند. و نقش همین لباس‌شخصی‌ها را نباید دست‌کم بگیرید. این‌ها به اعتراف خود براندارها با سر و وضعی شبیه آن‌ها و حتی از آن‌ها دوآتشه‌تر وارد تجمعات می‌شوند و شروع می‌کنند به نفوذ و شناسایی لیدرها. اما ماجرا از دی‌ماه ۱۴۰۴ یک تفاوت اساسی نیز کرده است: آموزش رزم چند ده هزار جانفدا که هم زن هستند و هم مرد. کسانی که پیش از این عضو هیچ‌کدام از نیروهای نظامی و امنیتی نبودند، ولی در صورت بروز اغتشاشات و جنگ شهری، می‌توانند خیلی مؤثر واقع شوند. تلویزیون جمهوری اسلامی دختر جوانی را نشان می‌دهد که در حالی‌که شل حجاب نیز است اسلحه‌ی کلاشینکف را در عرض بیست ثانیه باز و بسته می‌کند و زیرنویس می‌کند که رکورد جانفداها در باز و بسته کردن اسلحه! و این پیام را مخابره می‌کند که ما فعلاً به حجاب و دین و ایمان مردممان کاری نداریم، فقط همراهی‌شان را می‌خواهیم! و در حالی‌که هنوز زن‌ها نمی‌توانند گواهینامه بگیرند، رژه‌ی موتورسواری جانفدایان زن برگزار می‌شود! حالا دشمن هرچقدر می‌تواند مخالفان حکومت را به سلاح گرم مجهز کند، اتفاق متفاوتی که می‌افتد، کشته‌های بیشتر است و نه امکان سقوط نظام. نظامی که با حمله‌ی مقتدرترین، ثروتمندترین و مجهزترین کشور دنیا از پا درنیامده، اجازه نمی‌دهد چند هزار مخالف مسلح کار او را تمام کنند.نکته‌ی دیگر که خیلی مهم است این است که وجود اختلاف بین مواضع مسئولین نظام در نحوه‌ی برون‌رفت از وضعیت فعلی مشهود است، ولی در این حد نبوده است که مسئولی خودش را از نظام جدا کرده باشد و در بحبوحه‌ی دو جنگ و یک کودتا نیز هیچ مسئولی از ایران فرار نکرد. و روی جدا شدن نیروهای نظامی هم نمی‌شود حساب باز کرد. حقوق نیروهای نظامی و امنیتی پایین است و مشکل معیشتی دارند ولی هنوز این‌جوری نیست که از نظام ناامید شده باشند و حاضر باشند در بزنگاه‌ها خودشان را از نظام جدا کنند و به راحتی به دشمن یا اپوزیسیون بپیوندند.خوب، شاید بگویید این حکومت دیکتاتوری است و حاضر است تمام مردم را بکشد تا بماند. خوب، بگویید. حرف که کنتور نمی‌اندازد. شما می‌توانید هرچه خواستید بگویید. حکومت جمهوری اسلامی با تمام ایرادهای قطعی و بدون ردخوری که دارد، هنوز خالی از پشتوانه‌ی مردمی نیست. شاید تعداد پشتوانه‌ی مردمی نظام به دلیل وعده‌های تحقق‌نیافته و بی‌اعتمادی روزافزون نسبت به مسئولان در مقایسه با دهه‌های قبل بسیار کاهش یافته باشد که کاهش مشارکت در چند انتخابات اخیر این ادعا را ثابت می‌کند، ولی همین تعداد باقیمانده به ظهور امام زمان اعتقاد صددرصد دارند و با آن قشر بی‌تفاوت و یا مخالف خنثی که فقط حرف می‌زنند، یک تفاوت اساسی دارند. حاضرند کشته شوند، ولی جمهوری اسلامی سقوط نکند. «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ.» یعنی چه بر دشمن غلبه پیدا کرده و پیروز شویم و چه کشته شویم، هر دو عالی است. کدام یک از لیدرهای اپوزیسیون و براندازها حاضر هستند یک تار مو از سر خودشان و اهل و عیالشان کم شود؟ نام ببرید! ولی این نظام از پشتوانه‌ی کسانی برخوردار است که حاضرند در فقر زندگی کنند، خودشان و تمام اهل و عیالشان کشته شوند، ولی به نظام جمهوری اسلامی و رهبر آن هیچ صدمه‌ای وارد نشود. از این نوع مردم چند نمونه‌ی مشابه در جهان می‌توانید پیدا کنید؟ هیچ. شاید بگویید این‌ها مثل داعشی‌ها هستند و از این حرف‌ها. خوب، بگویید. چیزی عوض نمی‌شود!https://www.aparat.com/v/axx440lاگر به نظام جمهوری اسلامی اعتقادی ندارید، حداقل می‌توانید برای ایران دل بسوزانید و مثل کسانی که در این سال‌ها ایستادند، سوختند و ساختند و با تلاش و همّت بلند کشور را علی‌رغم تحریم‌های شدید، در علم هسته‌ای، نانو، صنایع نظامی، پزشکی و غیره پیش‌ بردند، پیش ببرید و اگر اعتقاد دینی ندارید و نمی‌خواهید در خدمت نظام باشید، لااقل شرف ملّی داشته باشید و در خدمت ایران باشید.حالا ما چه کار کنیم؟ ما این نظام جمهوری اسلامی را قبول نداریم. فعلاً آش کشک خاله‌تان است، بخورید پایتان است، نخورید پایتان. از من می‌شنوید، دنبال براندازی نباشید. تا صبح می‌توانم دلیل بیاورم که از عهده‌ی امثال شما خارج است. می‌توانید در همین وضعیت برای زندگی بهتر تلاش کنید. می‌توانید مثل آن‌هایی که فرار را بر قرار ترجیح دادند و اکنون صدای جیس‌جیس‌شان مثل موش‌های در تله افتاده بلند است، فرار کنید. می‌توانید همین‌جا چُس‌ناله بزنید، عرق بنوشید، معتاد شوید، زیدبازی کنید تا وقتتان بگذرد و عمرتان تمام شود. می‌توانید در کنار زندگی، دنبال اصلاح همین حکومت باشید ولی تا اطلاع ثانوی از تغییر حکومت خبری نیست. حداقل شواهد و مدارک موجود این‌جوری نشان می‌دهند. باز هم هرچه خودتان صلاح می‌دانید. تمام تلاشتان را بکنید، آمریکا و اسرائیل و تمام دشمنان قسم‌خورده‌ی اسلام و ایران هم پشت و پناهتان!این یادداشت و تحلیل پر از ایراد و ابهام و ضعف را چه کسی نوشته است؟ یک سوپرانقلابی؟ یک برانداز؟ یک مزدور حکومت؟ یک پلیس سایبری؟ یک پایدارچی؟ یک اصلاح‌طلب؟ یک اصولگرا؟ یک حزب‌اللهی؟ یک ماله‌کش نظام؟ یک ذوب‌شده در ولایت؟ یک شهروند عادی ایرانی؟ همه یا هیچ‌کدام؟ هر آنچه که شما توی این ده سال به بنده نسبت داده‌اید و قرار است بدهید! ولی هر چه که هستم عوارض حفظ و اصلاح حکومت فعلی را به عواقب و خسارت‌های سرنگونی و تغییر آن ترجیح می‌دهم. چرا؟ کافی است به نمونه‌های تاریخی تغییر حکومت‌هایی که در چند دهه‌ی اخیر اتفاق افتاده نگاه کنید. تغییر حکومت‌ها برای مردم این کشورها چه هزینه و فایده‌ای داشت؟ اوضاع مردمشان بهتر شد یا بدتر؟Dast AndazDast AndazWed, 07 Oct 2026 21:43:12 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/جنس-فروخته-شده-پس-گرفته-نمی-شود-i7zfdaz9hu7aروز روشن، داخل بقالی:پسربچه‌ای در حالی‌که دو بسته کیک در بسته‌بندی جذاب و پر زرق و برق در دستش دارد:ببخشید من دیروز چهار تا از این کیک‌ها را خریدم ولی وقتی دو تا از آن‌ها را با برادرم خوردیم، هر دومان دل‌درد و دل‌پیچه گرفتیم، لطفاً این دو تای دیگر را پس بگیرید.فروشنده که مردی میانسال و چاق بود، لبخندی زد و پرسید:برای چی از این کیک‌ها برداشتی ما که کیک‌های دیگری هم داشتیم؟پسربچه گفت:بچه‌هایی که توی تلویزیون از این کیک می‌خوردند، از خوشحالی بالا و پایین می‌پریدند!فروشنده قاه‌قاه خندید و گفت:پس گول تبلیغاتش را خوردی؟ چند سالت است؟ مدرسه می‌روی؟پسربچه جواب داد:بله! هشت سالم است و کلاس دوم ابتدایی هستم.فروشنده با انگشت خود به تابلویی که بالای سرش چسبانده شده بود اشاره کرد و گفت:این نوشته را بخوان ببینم درس‌هایت را خوب یاد گرفته‌ای!پسربچه نوشته‌ی روی تابلو را خواند:لطفاً در انتخاب خود دقت کنید، جنس فروخته شده پس گرفته نمی‌شود!حُسن ختام:Dast AndazDast AndazTue, 06 Oct 2026 12:34:49 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/کارزار-دست-انداز-را-حبس-کنید-ubpfpblzmxlpیکی از کاربران اعتراض کرده بود که ویرگول چرا پُست‌ها و کامنت‌های توهین‌آمیز به مسئولان نظام را پاک نمی‌کند و نوشته بود که طبق اطلاعاتش مجازات این توهین‌ها ۶ ماه تا ۲ سال حبس است. ولی ندیدم نوشته باشد مجازات به خاک سیاه نشاندن مردم چقدر است؟!خوب آن بخش مربوط به ویرگول را که خود ویرگول اگر صلاح دانست بیاید توضیج دهد. من که وکیل وصی ویرگول نیستم. حالا چند تا پُست بنده را هم حذف کرد. فدای سرش. برای این‌کار چه کسی شایسته‌تر از دست‌انداز؟ این یار قدیمی! توی این مملکت دوام آوردن سایتی مثل ویرگول کار حضرت فیل است. خوشا به غیرتش که توانسته تا امروز دوام بیاورد.حالا برویم سراغ ۶ ماه تا ۲ سال حبس. در حال حاضر روزانه چند نفر از مردم ایران از نحوه‌ی اداره‌ی مملکت به ستوه آمده و حداقل یکبار در روز به یکی از مسئولان نظام توهین می‌کنند؟ هشتاد میلیون نفر! زیاده؟ هفتاد میلیون نفر! زیاده؟ شصت میلیون نفر! بازم زیاده؟ ای بابا! پنجاه میلیون نفر! هنوز زیاده؟ خیلی از مردم ما فرهیخته‌اند و هرگز فحش نمی‌دهند و بیشتر دعا می‌کنند. یک عددی می‌گویم دیگر چانه نزن! چهل میلیون نفر! برای دستگیری این چهل میلیون نفر اگر ظرفیت هر ون را ده نفر فرض کنیم، جا هم نشد به زور جایشان می‌کنیم! به چهار میلیون ون نیاز است! به خاطر تحریم و جنگ می‌توانیم با چهل هزار ون هم کار را راه بیندازیم. به این‌ می‌گویند یک مسئول که بیت‌المال خیلی برایش مهم است! به این صورت که هر کدام را صد بار تا لب پُر کرده و ببریم تخلیه کنیم و برگردیم. اگر برای دستگیری هر ده نفر به دو مامور نیاز باشد، برای چهل هزار ون به هشتاد هزار مامور نیز نیاز است. حالا گیریم این همه ون و این همه مامور هم جور کردیم. این چهل میلیون نفر را کجا زندانی کنیم؟ حالا گیریم به اندازه‌ی چهل میلیون نفر هم زندان ساختیم. وایسا بابا! چی‌چی رو ساختیم؟ ما توی چهل سال نتوانستیم چهل میلیون مسکن برای مردم بی‌خانمان بسازیم! حالا گیریم از دانشمندان جوان و نخبگان کشور استفاده کردیم و این‌معجزه را رقم زدیم، هشت ماهه می‌خواهیم پول دو تا پفک را بگذاریم روی کالابرگ نداریم بگذاریم، از کجا بیاوریم خرج شکم این چهل میلیون نفر مُفت‌خور را بدهیم؟ پس چاره چیست؟ آهان! فهمیدم! خود ایران را به یک زندان تبدیل می‌کنیم. دیگر به ون و مامور و چاپ پول بدون پشتوانه هم نیاز نیست. خرجشان هم به عهده‌ی خودشان است. حالا دو تا توهین هم به ما کردند بکنند. فدای سرشان! مگر از توهینی که ما به عقل و شعور آن‌ها می‌کنیم بیشتر است؟!پ.ن:ویرگول جان اگر دیدی گزارش‌ دیکتاتورکوتوله‌ها زیاد شد، حذف این پُست هم گوارای وجودت. من کم‌کم تصوّر می‌کنم روی یک کاغذ می‌نویسم و بعد هم پاره‌ می‌کنم!ویرگول خان پتانسیل ترند شدن بخورد تو سر من، همین که پُستم حذف نشود، من کلاهم را می‌اندازم هوا!پیشنهاد می‌شود دلسوزان نظام برای حل فوری مشکلات لاینحل کشور و برگرداندن آرامش به ایران، هر چه سریع‌تر دو کاراز را راه بیندازند و از امّت شهیدپرور بخواهند که به این کارزارها بپیوندند. یک: کارزار دست‌انداز را حبس کنید! دو: سایت ویرگول را مسدود کنید! وقتی ایستاگرام هست، به ویرگول نیازی نیست.کارزاری کنایه‌ای درست کردم. باید تعداد امضاها به پنجاه برسد تا توسط سایر مردم قابل مشاهده باشد. ممنون می‌شوم اگر کلیک‌رنجه کرده و امضا کنید. نکردید هم نکردید.درخواست عدالت برای همه؛ از خدای عادل، چون دیگر از آدم‌ها ناامید شده‌ایم.Dast AndazDast AndazSun, 04 Oct 2026 22:33:34 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/اثبات-وجود-قطعی-آدم-کوتوله-ها-در-ویرگول-gs3kb4uuq5osبله این هم از شگفتانه‌ی امروز! آدم کوتوله‌ها در ویرگول فعالیت می‌کنند. قبول ندارید؟ خوب نداشته باشید. چه کار کنم؟ شما به جز خودتان چی و کی را قبول دارید که این یکی را قبول داشته باشید! یک خبر خیلی بد برایتان دارم شاید همین خود شما که هیچی را قبول ندارید از قضا یک آدم کوتوله باشید! چی؟ چی گفتی؟ خیلی رعنایی! دو متر و بیست سانت قد داری؟! داری که داشته باش! با دو متر و بیست سانت که هیچ با بیست و دو متر قد هم می‌توانی یک آدم کوتوله باشی! دارم چرت می‌گویم؟ خودت داری چرت می‌گویی! بی‌تربیت!کوتوله خودتی! بله من‌ هم یک کوتوله‌ام. تواضع را حال کردی! اما تو هم برای چندثانیه شرف داشته باش و قبول کن کوتوله‌ای! تو کوتوله‌ای چون دوست داری خیلی سریع یک انگ به من بزنی و از در تمسخر و تخریبم در بیایی یا شروع کنی به ریختن نظرهای رگباری کشکی گتره‌ای زیر پُستم تا آن را به محاق ببری. انگار که یک نیروی ضدهوایی، بمب‌افکن دشمن را بالای سرش دیده باشد! و من هم کوتوله‌ام، چون اصلاً نباید جواب یک کوتوله را داد. جدل با یک کوتوله، قطعاً کوتولگی به دنبال دارد. یک کوتوله اگر کوه صبر و اسقامت هم که باشی، بالاخره عصبانی‌ات کند و کم‌کم کارت را به جایی می‌رساند که مثل یک کوتوله‌ی تمام‌عیار از کلمات رکیک استفاده کنی. هشدار! شدّت سرایت ویروس کوتولگی از شدت سرایت مهلکت‌ترین بیماری‌های واگیردار بیشتر است.و برعکس مواقعی که اگر یک دیوانه، چو دیوانه ببیند خوشش آید. یک کوتوله هرگز از دیدن یک کوتوله‌ی دیگر خوشش نمی‌آید. کوتوله‌ها علاوه بر آن‌که همیشه باهم درگیرند تا بر کوتولگی هم بیفزایند، از دیدن یک نفر که قدش کمی بلندتر از خودشان است نیز عصبانی می‌شوند و اولین اقدامی که می‌کنند این است که تمام تلاششان را می‌کنند هر ترفندی دارند به کار بگیرند تا او را نیز مثل خودشان کوتوله کنند. گاهی یک کوتوله می‌رود روی تک تک پُست‌هایی که نوشتی و نظرهای زیرش را سفت‌وسخت لیف می‌کشد و مثل یک دلاّک عقده‌ای تمام چرک‌هایت را بیرون می آورد و فرو می‌کند توی چشم‌هایت و تا کورت نکند دست برنمی‌دارد. اگر هم کورت نکند تا تو را مثل خودش کوتوله‌ نکند پا پس نمی‌کشد! برخلاف یک خوش قد و بالا که سعی می‌کند نکات مثبت و منفی را در کنار هم ببیند. دو تا خوب بگوید، دو تا بد. با خواندن یک پُست، گرمی‌اش و با خواندن یک نظر، سردی‌اش نکند. توجه! خوش قد و بالاها تنها کسانی هستند که قادرند اندکی بر طول قد یک کوتوله‌ بیفزایند. هر چند انجام این فرایند از غنی‌کردن اورانیوم نیز سخت‌تر است.دلم برایتان بگوید کوتوله‌ها خیلی عجیب هستند. یکی از علائم کوتوله بودن این است که او فکر می‌کند تنها مغز خودش بزرگ و روغن‌کاری شده است و بقیه‌ی مغزها همه از دم کوچک و زنگ‌زده هستند! او از عبارت ببین با کی یا کی‌ها شدیم نود میلیون نفر زیاد استفاده می‌کند. یک کوتوله معمولاً هیچ حرف و طرح و نظری از خودش ندارد. بیشتر بازنشر می‌کند و بلندگوی دیگران است. یک کوتوله در حالی‌که اگر روی کابیت آشپزخانه باشد باید ده تا کبریت توکّلی زیر پایش بگذارد تا قدش تازه به دسته‌ی پارچ آب‌دوغ برسد، خودش را از همه قدبلندتر می‌داند.نگرانتان کردم؟ اصلاً نگران نباشید! ناامیدتان کردم؟ ناامید نباشید! یک خبر خوب! طبق آماری که بنده گرفتم. البته این آمار را مثل آن مسئول معلوم‌الحالی گرفتم که از شیشه‌ی دودی خودروی ویژه‌ای که او را حمل می‌کرد آمار میزان رضایت مردم را می‌گرفت! طبق این آمار از هر هزار ویرگولی، سه نفر از کوتوله بودن به شدّت رنج می‌برند! البته خودم را هم حساب کردم. پس فکر کردید این همه اطلاعات درباره‌ی کوتوله‌ها را از کجا آوردم؟!یک نکته‌ی خیلی مهم و به‌یادماندنی! اگر با خواندن آن بخش که گفتم البته خودم را هم حساب کردم، حسابی کیف کردی و گُل از گُلت شکفت که آخ جان! یک سوژه‌ی دیگر برای خوار و خفیف کردن دست‌انداز پیدا کردم، متاسفانه باید بگویم قطع به یقین شما هم یکی از آن سه کوتوله هستی!پ.ن:این متن فاقد ویرایش که هیچ لحن ادبی خاصی ندارد و کاملاً بداهه و وحشی است را بلانسبت اگر به یک چهارپای چموش بدهی و از او بپرسی آیا هوش مصنوعی نوشته؟ با چندبار عرعرکردن کاملاً رد می‌کند ولی وقتی دادم به هوش مصنوعی مثل همیشه نقش خودش را کامل رد نکرد و گفت ده تا بیست درصد کار من است! هشتاد تا نود درصد کار انسان! البته باز هم گُلی به جمال بی‌مثالش!Dast AndazDast AndazTue, 29 Sep 2026 18:15:54 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/تنگه-wo2mnqirjpuqزندگیمردمانِ فقیر،تنگه‌ی هرمز است؛باریکو مسدود.کشتی‌های رؤیاهایشانپشت این تنگهلنگر انداخته‌اند،و رفاهمدت‌هاستدر ساحل دیگری پهلو گرفته است.ای مسئولانِ بی‌درد،با کشتی‌های پر از فراموشی‌تانتنگه را دور نزنید!هنگام عبورحواستان به مین‌ها باشد؛سال‌هاستکسیآب‌های گل‌آلودِ فقر راپاکسازی نکرده است.Dast AndazDast AndazMon, 28 Sep 2026 11:26:30 +0330https://virgool.ir/weeklyChallenge/آنی-که-خنده-اش-قشنگ-است-lmgbujxcnskdخواهش می‌کنم این بخش بسیار کوتاه از کتاب «دالِ دوست‌داشتن» نوشته‌ی «حسین وحدانی» را با صدای زیبای «رضا عمرانی» گوش دهید:https://www.aparat.com/v/ohp4uc5خوب حالا شما تصوًر کنید اسم‌ مرا فراموش کرده‌اید و می‌خواهید زور بزنید در سه جمله یا بیشتر توصیفم کنید. خواهش می‌کنم بدون کمترین رودربایستی این سه جمله را در بخش نظرها بنویسید. نمی‌خواهد خیلی فکر کنید، آنچه در لحظه به ذهننان می‌رسد را بنویسید. این سه جمله‌ی شما کمک می‌کند خودم را بهتر بشناسم.اگر مایل بودید می‌توانید این چالش را برای خودتان و دیگر کاربران ویرگول پیاده کنید. شاید یک چالش هفته‌ی جذابی شکل گرفت. مثلاً در یک یادداشت با هشتگ «چالش هفته»، کاربر یا کاربرانی که دوست دارید یا حتی دوست ندارید را در سه جمله توصیف کنید. در صورت انجام این‌ کار، لینک آن پُست را زیر این یادداشت بنویسید تا بیشتر دیده شود. یا حق.Dast AndazDast AndazSun, 27 Sep 2026 13:35:56 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/نوشتن-لخت-و-عریان-از-داخل-به-بیرون-پریدن-است-mvvgqyykgsy3آدم در دنیای واقعی می‌تواند نقاب بزند؛ می‌تواند حساب‌شده حرف بزند، بعضی چیزها را نگوید، خودش را آن‌طور که دوست دارد به دیگران نشان بدهد و حتی سال‌ها با همان تصویری که از خودش ساخته زندگی کند. اما نوشتن، جای چندانی برای این پنهان‌کاری باقی نمی‌گذارد.کسی که یک گوشه می‌نشیند و مرتب می‌نویسد، ناگزیر بیشتر از کسی که در دنیای بیرون تردد دارد و در جامعه حضور پررنگی دارد، خودش را افشا می‌کند. نه لزوماً با آن‌چه درباره‌ی خودش می‌نویسد؛ گاهی با آن‌چه درباره‌ی دیگران می‌گوید، با چیزهایی که عصبانی‌اش می‌کنند، چیزهایی که برایش خنده‌دارند، چیزهایی که برایش اهمیت دارند و حتی چیزهایی که اصرار دارد بگوید برایش اهمیتی ندارند.نویسنده هرچقدر هم بخواهد نقاب به چهره بزند، بالاخره از جایی نقابش کنار می‌رود. یک‌بار از میان یک جمله، بار دیگر از لابه‌لای یک داستان و یا دلنوشته، جابی در پاسخ به یک نظر و جایی دیگر در انتخاب یک کلمه یا حتی در علامت تعجبی که بعد از یک کلمه قرار می‌دهد.آری! نوشتنِ مداوم، آدم را لو می‌دهد.شاید خود نویسنده هم در آغاز متوجه این افشاگری تدریجی نباشد. خیال کند دارد درباره‌ی جامعه، آدم‌ها، سیاست، عشق، مرگ، فیلم، سریال، کتاب یا یک اتفاق روزمره می‌نویسد؛ اما وقتی نوشته‌ها روی هم جمع می‌شوند، چیزی شبیه پرتره‌ای از خود او شکل می‌گیرد؛ پرتره‌ای که شاید خودش هم اگر از بیرون نگاهش کند، بعضی قسمت‌هایش را نشناسد و یا حتی از آن بهراسد.برای همین است که نویسنده‌ی روتین‌نویس، در نوشته‌هایش، خیلی بیشتر از آنچه یک نفر در کوچه و بازار و خیابان می‌تواند ظهور و بروز پیدا کند، دیده می‌شود. او هر روز بخش کوچکی از خودش را از خلوتش بیرون می‌کشد و در معرض نمایش قرار می‌دهد.و شاید عجیب‌ترین قسمت ماجرا همین باشد که آدم می‌تواند سال‌ها در جامعه نقش بازی کند و کسی واقعاً به خوبی نشناسدش؛ اما اگر سال‌ها بنویسد، دیر یا زود نوشته‌هایش او را آن‌طور که واقعاً هست به دیگران نشان می‌دهند.القصه:نوشتن، لخت و عریان از داخل به بیرون پریدن است؛ نویسنده می‌تواند پشت هر چیزی پنهان شود، جز نوشته‌های خودش؛ چون آدم بالاخره جایی در میان کلمات و جملاتش، بی‌لباس نمایان می‌شود.Dast AndazDast AndazSat, 26 Sep 2026 17:50:29 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/عکس-داستانک-۳۰-آدامس-بادکنکی-njfwq6ogmnhxای جنایتکاران!ای غاصبان سرزمینم!ای سارقان زلال کودکی‌ام!اینجا، کنار جوی خونی که برای هزارمین بار راه انداخته‌اید، می‌ایستم و جنایتتان را تماشا می‌کنم.آدامس می‌جوم. باد می‌کنم. و حبابش را می‌ترکانم!نه! اشتباه نکنید! من نسبت به جنگ بی‌تفاوت و کرخت نشده‌ام.هر بار که آدامسم را می‌جوم، باد می‌کنم و حبابش را می‌ترکانم،به انتقام از شما فکر می‌کنم.نفر سوم از سمت راست در حالی‌که به جوی خون می‌نگرد، آدامس بادکنکی‌ می‌جود!پ.ن:چند روز پیش، بار دیگر رژیم سفّاک صهیونیستی در غزّه جوی خون راه انداخت. همان‌موقع این عکس مخابره شد؛ تصویر کودکی که آدامس بادکنکی می‌جود و به جوی خون روبه‌رویش خیره شده است. این تصویر از ذهنم پاک نمی‌شود. کودکی که در غزّه‌ی همیشه در لرزه رشد کرده، انگار دیگر از دیدن خون و مرگ نمی‌ترسد؛ می‌ایستد، آدامس می‌جود و فاجعه را تماشا می‌کند. در هر جای دیگری از دنیا، بزرگ‌ترها کودک را از چنین صحنه‌ای دور می‌کردند تا یک‌وقت زهره‌اش نترکد؛ اما این کودک در غزّه انگار آن‌قدر این صحنه‌ها را دیده که دیگر کسی احساس نمی‌کند که باید او را از دیدن آن‌ها دور کند.Dast AndazDast AndazFri, 25 Sep 2026 19:53:59 +0330https://virgool.ir/SaintGeorge/دوربین-عکاسی-کداک-آبی-کاربنی-i4cxsku0ebov-i4cxsku0ebovیادش بخیر، محصّل که بودم جوری درس می‌خواندم که پدر و مادرم دغدغه‌ی خاصی بابت درس و مشقم نداشته باشند. وظایف دانش‌آموزی‌ام را تمام‌وکمال انجام می‌دادم و کسی لازم نبود هر روز بالای سرم بایستد که «بچه برو درست را بخوان.»اما فقط درس نبود. از همان سال‌ها در کارهای کشاورزی و مرغداری هم دست راست پدرم بودم و هر کاری از دستم برمی‌آمد انجام می‌دادم. پدرم روی کمک من حساب می‌کرد و لازم نبود برای بردن من سر زمین یا مرغداری زور بزند. می‌رفتم و با تمام وجود کار می‌کردم.اما برادر بزرگم این‌قدر زیر درس و مشق فرار کرد که سوم راهنمایی رفوزه شد. در کارهای کشاورزی و مرغداری هم همیشه از زیر کار در می‌رفت؛ گاهی با زور و اجبار می‌بردنش سر کار، اما باز هم کاری نمی‌کرد. تا جایی که دیگر پدرم بی‌خیال کمک او در کارهایش شد.وقتی برادرم برای دومین بار سوم راهنمایی را با پنج تا تجدید و بالاخره در شهریور به پایان رساند، پدرم با شوق و ذوق نشاندش توی ماشین و برد برایش یک دوربین عکاسی کداک آبی کاربنی خرید؛ پنج هزار و پانصد تومان وجه رایج مملکت.برای اینکه بدانید پنج هزار و پانصد تومان آن روز چقدر پول بوده، کافی است قیمت طلا را با امروز مقایسه کنید. من حساب کردم ارزش آن پول امروز چیزی حدود صد و ده میلیون تومان می‌شود.حالا شاید بپرسید پدرم برای من چه جایزه‌ای گرفت؟ هیچ.نه وقتی چهار سال در هنرستان شاگرد اول بودم، نه وقتی دانشگاه رفتم و جزو دانشجویان برتر شدم و نه حتی وقتی کارت بنیاد نخبگان گرفتم.البته آن موقع‌ها هنوز نفهمیده بودم چرا.بعدها فهمیدم شاید دلیلش خیلی ساده بوده: من کاری را انجام داده بودم که از یک دانش‌آموز و دانشجو و یک فرزند سربه‌راه انتظار می‌رفت.گفتم که علاوه بر درس خواندن، در کشاورزی و مرغداری هم کمکش می‌کردم؛ اما ظاهراً این‌ها هم از نظر پدرم جزو همان وظایفی بود که باید انجام می‌دادم.پدرم احتمالاً با خودش گفته بود درس خواندن و قبول شدن وظیفه‌ی توست؛ کمک کردن در کار کشاورزی و مرغداری هم وظیفه‌ی توست؛ برای انجام وظیفه که به کسی جایزه نمی‌دهند.اما برادرم پنج تجدید داشت، یک سال هم رفوزه شده بود و در کارهای کشاورزی و مرغداری هم هر بار باید با زور می‌بردنش سر کار. حالا بالاخره سوم راهنمایی را تمام کرده بود. بنابراین موفقیت او، برای پدرم اتفاق بزرگی بود؛ آن‌قدر بزرگ که می‌ارزید برایش یک دوربین کداک آبی کاربنی پنج هزار و پانصد تومانی بخرد.این روزها که ذوق‌زدگی بعضی انقلابیون از سخنرانی پزشکیان در سازمان ملل را می‌بینم، دوباره یاد همان ماجرای دوربین آبی کاربنی می‌افتم.وقتی آدم سال‌ها به کم‌کاری و شکست و عقب‌ماندگی عادت کرده باشد، انجام دادن ساده‌ترین وظیفه هم می‌تواند برایش تبدیل به یک موفقیت تاریخی شود.آن‌وقت کسی که فقط کاری را که باید انجام می‌داده انجام داده، با تشویق و کف و سوت بدرقه می‌شود؛ نه به این دلیل که کار خارق‌العاده‌ای کرده، بلکه چون انتظارات آن‌قدر پایین آمده که انجام وظیفه هم شبیه فتح قله به نظر می‌رسد.من آن روز از اینکه برای درس خواندن جایزه نگرفتم ناراحت نبودم؛ امروز اما وقتی می‌بینم برای انجام دادن بدیهی‌ترین وظایف سیاسی و دیپلماتیک، جشن و سرور برپا می‌شود، بیشتر می‌فهمم چرا پدرم آن دوربین را برای من نخرید.شاید بعضی وقت‌ها جایزه ندادن، خودش یک جور اعتراف است:«تو داری وظایفت را درست انجام می‌دهی.»حُسن ختام:Dast AndazDast AndazThu, 24 Sep 2026 15:20:24 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/چگونه-یک-رئیس-جمهور-می-تواند-باعث-تکامل-گربه-ها-شود-c3eby11zr7osاین مطلب را کسی دارد می‌نویسد که از پنج‌سالگی تا امروز، در دهه‌ی پنجم زندگی‌اش، با مرغ و خروس‌ها و علت مرگ‌ومیرشان به‌خوبی آشنا بوده است.تا پارسال باید مراقب شغال‌ها و سمورها می‌بودیم که به مرغ و خروس‌هایمان حمله نکنند؛ اما امسال شاهد رفتارهایی از گربه‌ها هستم که اگر ده نفر با هم برایم تعریف می‌کردند و قسم حضرت عباس هم می‌خوردند، باور نمی‌کردم. گربه‌ها تا همین پارسال، تهِ تهش آزارشان به جوجه‌های چندروزه می‌رسید، نه مرغ و خروس‌های عاقل و بالغ!چند ماهی است گربه‌ها می‌افتند دنبال مرغ و خروس‌ها و تا یکی‌شان را شکار نکنند و نخورند، دست‌بردار نیستند. پیشته‌کردن و پرتاب لنگه‌دمپایی هم دیگر هیچ کاربردی ندارد! اولین بار فکر کردم اتفاقی نادر است، اما وقتی این ماجرا چند بار تکرار شد و هر روز از تعداد مرغ و خروس‌هایمان کم شد، فهمیدم ظاهراً با یک پدیده‌ی تازه روبه‌رو هستم. اگر اوضاع به همین منوال پیش برود، به‌زودی نسل مرغ و خروس‌های خانگی منقرض خواهد شد.البته گربه‌ها هم تقصیری ندارند. تا همین پارسال، مردم دست‌کم مقداری غذای اضافه داشتند که جلوی این زبان‌بسته‌ها بیندازند و شکمشان را سیر کنند؛ اما حالا، از صدقه‌سر دولت عدالت‌گستر دکتر پزشکیان، خیلی‌ها به‌زور شکم خودشان را سیر می‌کنند، چه برسد به گربه‌ها!و این‌گونه است که یک رئیس‌جمهور، بی‌آنکه بودجه‌ای برای پژوهش‌های زیست‌شناسی اختصاص بدهد، می‌تواند در مسیر تکامل گربه‌ها نقش‌آفرینی کند؛ گربه‌هایی که تا دیروز با ته‌مانده‌ی غذای مردم زنده می‌ماندند و امروز برای بقا، مرغ و خروس‌های بزرگ‌تر از خودشان را شکار می‌کنند.به احتمال زیاد، اگر اوضاع به همین منوال پیش برود، خودمان هم باید درصدد تکامل برآییم تا بتوانیم جان سالم به در ببریم؛ چه برسد به گربه‌ها و سایر جک‌وجانورها!القصه:روح مرحوم مغفور، جنّت‌مکان، خلدآشیان، داروین شاد!Dast AndazDast AndazThu, 24 Sep 2026 01:20:17 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/چگونه-به-نماد-دیاثت-تبدیل-شویم-mjvqefxgvzmjبه صحبت‌های علامه جوادی آملی گوش بدهید:https://www.aparat.com/v/Zuwo4این کلیپ کوتاه را هم هر چند خیلی بدآموزی دارد ولی تماشا کنید:https://www.aparat.com/v/tah82h9گویا مسعود و عباس به این بنده خدا که ناصر اسدی، دوماد آقای متکی و نماینده‌ی ایران توی سازمان ملله گفتند: ناصر مثل بچه‌ی آدم بشین اینجا و هر چه کدخدا گفت گوش کن.‌ ما هم داریم می‌ریم اون پُشت منافذمون رو در معرض ویتکاف و کوشنر قرار بدیم!گویا عباس گفته نمی‌خواسته بره! اصرار بر اصرار بردنش و اون هم کاری نکرده فقط در طول سه ساعت شروط ایران برای بازگشایی تنگه را شرح داده! آخه در عصر حجر زندگی می‌کنیم و با دود که نمیشه شروط رو شرح داد! برای همین تا الان اونا از شروط ایران خبر نداشتند و مشکل فقط همین بوده! شروط بازگشایی کدوم تنگه؟! معلومه که کدوم تنگه، تنگه‌های خودشون که خیلی وقته به روی دشمن بازه!به حرف‌های این رزمنده‌ی پهناور گوش بدهید:https://www.aparat.com/v/orc5s66هر آن چیزی که قرار بود با زدن [جنگ] به دست بیاوریم، چندین برابرش که قابل قیاس نیست را با مذاکره به دست آوردیم. چیزهایی که به دست آوردیم:باقی ماندن در شرایط جنگی که منجر به ادامه‌ی بمباران نقاط مختلف کشور و شهادت هموطنان شد.از دست رفتن بخش زیادی از توان حزب‌الله.محاصره‌ی دریایی و هوایی.قطع صادرات نفت و به صفر میل کردن درآمد ارزی.ترکیدن اقتصاد ایران و پارگی دوچندان مردم غیور و همیشه در صحنه.پایین آوردن قیمت نفت و پرکردن ذخایر نفتی آمریکا.حالا فهمیدید چرا برای مذاکره‌ی دوباره بال‌بال می‌زنیم؟ برای این‌که می‌توانیم در دور بعدی مذاکرات، این دستاوردهای ارزشمند را هم به کارنامه‌مان اضافه کنیم:دور سوم حملات شدید آمریکا و اسراییل به کشور.یک لایه‌برداری دیگر از موی دماغ‌های کودتای نیمه‌تمام!از دست رفتن زیرساخت‌های کشور.ونزوئلا شدن ایران!علاج چیست؟ مردم علاج در وطن است!عزل فوری پزشکیان و تشکیل دولتی متناسب با شرایط جنگی که به‌جای وعده‌درمانی، اقتصاد و معیشت مردم را از وضعیت اضطراری خارج کند.رسیدگی قضایی شفاف و فوری به اتهامات کودتاگران و الیگارش‌هایی که از این وضعیت سود می‌برند.بازنگری جدّی در راهبرد دفاعی و امنیتی کشور، با هدف بازدارندگی مؤثر و جلوگیری از تکرار حملات.ساخت بمب اتم و خروج از ان‌پی‌تی.پ.ن:مخاطب عزیز از درج نظرات و استدلال‌های کشکی و خاله‌زنک که به درد سایت نی‌نی‌سایت می‌خورد به شدت پرهیز کن!این یادداشت طنز است، جدّی نگیرید!حُسن ختام:Dast AndazDast AndazWed, 23 Sep 2026 14:06:00 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/آخه-قطع-شد-اشکالی-نداره-dffgv4hkgg34دیروز یکی از مخاطبانم نوشت آقای «رابرت پیپ» گفته ما بعد از جنگ هژمون منطقه خواهیم شد و شما خیلی بدبین هستید و دارید افراط می‌کنید و ملت را ناامید می‌کنید و از کاه کوه می‌سازید و از این حرف‌ها.حتماً دیده‌اید تقریباً تمام پدر و مادرها فرزندانشان را نابغه می‌دانند؛ حتی اگر آن فرزند شش ماه طول بکشد تا جدول‌ضرب را یاد بگیرد و تا کلاس ششم برای گذراندن هر درس نیاز به تلاش بیشتر داشته باشد!خب، بیایید یک لحظه به این «هژمون منطقه» نظری بیفکنیم.رهبر جدید هژمون منطقه را هنوز کسی به چشم ندیده است. رئیس‌جمهور هژمون منطقه هر روز وعده‌هایی می‌دهد که بیشتر از آنکه کورسوی امیدی باز کنند، آدم را یاد لامپ سوخته می‌اندازند. مجلس هژمون منطقه هم ماه‌هاست عملاً از فعالیت عادی افتاده و جلساتش به شکل غیرعادی و مجازی برگزار می‌شود. قوه‌ی قضائیه‌ی هژمون منطقه در حد رسیدگی به پرونده‌ی آفتابه‌دزدها و کسانی‌که سطل زباله آتش می‌زنند کارایی قاطعی دارد.وحدت بی‌سابقه‌ی مسئولان هژمون منطقه با یکدیگر و وحدت مسئولان با مردم و وحدت خود مردم را هم که حتماً در این چند ماه دیده‌اید. تنها وحدت واقعیِ موجود، وحدت در استفاده از کلمه‌ی وحدت است و بس!مردم هژمون منطقه هم، از کودک تا بزرگسال، با هزار و یک مشکل اقتصادی و اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ مشکلاتی که برای بسیاری‌شان هنوز نه راه‌حل روشنی پیدا شده و نه حتی چشم‌انداز روشنی.خواهش می‌کنم اجازه بدهید حداقل تا اطلاع ثانوی درباره‌ی هژمون‌شدن ایران در منطقه بحث نکنیم.این هم واکنش تلویزیون هژمون منطقه به درد دل یکی از شهروندان مستأصل هژمون منطقه! آخه، قطع شد! اشکالی نداره!https://www.aparat.com/v/dzn05f5پ.ن:اگر شما چشم بصیرت دارید و چیزهای خوبی می‌بینید که به چشم دست‌انداز نمی‌آید، بسم‌اللّه!حُسن ختام:Dast AndazDast AndazTue, 22 Sep 2026 16:16:30 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/دست-انداز-c07vxzqw5gqtامروز یکی پرسید چرا من و چند نفر دیگر با سیصد تا پانصد دنبال‌کننده، یادداشتی می‌نویسیم که سه‌روزه حداقل هفتاد لایک می‌گیرد، ولی لایک یادداشت‌های شما با نزدیک به پنج‌هزار دنبال‌کننده، بعد از چند روز به‌زور به چهل‌_پنجاه تا می‌رسد؟گفتم شاید شما با دیگر کاربران تعامل دارید؛ پست‌هایشان را می‌خوانید و لایک می‌کنید و آن‌ها هم متقابلاً می‌آیند سراغ نوشته‌های شما. من این روزها تقریباً هیچ تعاملی با دیگران ندارم.گفت نه، من هم به‌جز پست‌های بیست‌سی نفری که دنبال می‌کنم، بقیه را نه می‌خوانم و نه لایک می‌کنم.گفتم پس شاید شما چیزهایی می‌نویسید که مخاطبان دوست دارند، ولی نوشته‌های من دیگر جذابیتی برایشان ندارد.گفت اگر این‌طور است، چرا پارسال همین موقع ۴۳۰۰ دنبال‌کننده داشتید و حالا نزدیک پنج‌هزار نفر دنبالتان می‌کنند؟ آن ششصد نفر برای چه شما را دنبال کردند، ولی ما را نه؟کمی فکر کردم و گفتم: شاید من به درد دنبال‌کردن می‌خورم، ولی به درد خواندن و لایک‌کردن نمی‌خورم!Dast AndazDast AndazMon, 21 Sep 2026 19:21:01 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/دانش-آموز-عزیزِ-مدرسه-ی-دولتی-عادی-احتمال-این-که-از-راه-درس-به-جایی-برسی-خیلی-کم-است-rgahxp54qwo0خیلی دوست دارم چیزی بنویسم که به دردتان بخورد. و متاسفانه معمولاً نوشته‌هایی که به درد می‌خورند تیز و گزنده و دلسردکننده هستند. اما آیا باید سرهم کلاه بگذاریم و فقط حرف‌های قشنگ به خورد هم بدهیم؟ چرا تاثیر حرف‌های تیز و گزنده را کم می‌دانید؟ همین حرف‌ها اگر در گوش شنوایی فرو بروند می‌توانند مسیر زندگی یک نفر را عوض کنند. عوض کردن نه به معنای بد آن. عوض کردن به معنای خوب آن. حالا این‌ها را گفتم تا چه بگویم؟می‌خواهم بگویم دانش‌آموز عزیزی که در مدرسه‌ی دولتی عادی درس می‌خوانی متاسفانه احتمال این‌که تو توی این مملکت از راه درس به جایی برسی خیلی پایین است. چرا؟جواب این چرا را اگر آموزش و پرورش آمارش را پنهان نمی‌کرد خیلی راحت‌تر و محکم‌تر می‌شد داد. اما همین آمار قطره‌چکانی که گاهی توسط برخی درز پیدا می‌کند بیانگر خیلی از مسائل است. و خیلی حرف پُشتش خوابیده است.حتما می‌دانید که ما در ایران چند نوع مدرسه داریم. ولی هنوز بیشترین دانش‌آموزان در مدارس دولتی عادی درس می‌خوانند. چرایش هم معلوم است. مدارس سمپاد و نمونه‌دولتی که گزینشی و از طریق آزمون دانش‌آموز می‌گیرند و قوانین سفت و سخت خودشان را دارند. بعدش دیگر مدارس غیرانتفاعی هستند که پول حسابی می‌خواهند و تامین هزینه‌هایش از عهده‌ی مردم عادی خارج است. به نرخ‌های مصوب امسال نگاه کنید:دقت کردید؟ برای تحصیل یک فرزند دلبند در مدرسه‌ی ابتدایی باید ماهی ۱۹ میلیون و نیم پرداخت کنید. خوب بیایید ببینیم یک کارگر متاهل که ده سال سنوات دارد و یک فرزند دارد که باید روانه‌ی مدرسه‌ی ابتدایی کند، چقدر حقوق می‌گیرد؟حقوق ۲۴.۵ تازه قبل از کسر بیمه و مالیات است. حالا تصور کنید این کارگر بخواهد فرزند دلبندش را به یک مدرسه‌ی ابتدایی غیرانتفاعی بفرستد. می‌تواند؟ خیر! وسعش نمی‌رسد. او هممان پولی که مدارس دولتی عادی به زور از مردم می‌گیرند را هم نمی‌تواند بدهد چه برسد به این پول!حالا چرا یک کارگر باید فرزندش را به مدرسه‌ی غیرانتفاعی بفرستد؟ برای این‌که بعد از مدارس سمپاد و نمونه‌دولتی بیشترین قبولی در کنکور از این مدارس است. به این آمار که در سال ۱۴۰۰ از طریق یک کارشناس مورد تحلیل قرار گرفت و درز پیدا کرد توجه فرمایید:توجه کردید؟ به ازای هر هزار دانش‌آموز مدرسه‌ی دولتی ۲ نفر توانسته‌اند رتبه‌ی زیر ۳۰۰۰ که یک رتبه‌ی به دردبخور برای انتخاب رشته‌ها و دانشگاههای به‌دربخور است را کسب کنند. حالا چند نفر دارند در مدارس دولتی که بی‌کیفیت‌ترین مدارس ایران از همه حیث هستند درس می‌خوانند. چیزی نزدیک به هفتصد هزار نفر از این مدارس در کنکور ۱۴۰۵ شرکت کردند. این عدد را از کجا آوردی؟ گفتم که آموزش و پرورش از ترس افشای دسته‌گل‌هایی که در حال به آب دادن است هرگز آمار دقیق این چیزها را منتشر نمی‌کند. من این عدد را با تعمیم سهم مدارس دولتی عادی در آمار سال ۱۴۰۰، به تعداد داوطلبان این مدارس در کنکور ۱۴۰۵ برآورد کردم که چیزی حدود ۷۱۰ هزار نفر شد. حالا بیایید بر همین اساس ببینیم به طور تقریبی چند نفر از این تعداد انبوه موفق می‌شوند رتبه‌های زیر ۳۰۰۰ در سه رشته‌ی علوم تجربی، ریاضی و انسانی را کسب کنند:حدود ۱۴۰۰ نفر از ۷۱۰ هزار نفر. یعنی چیزی نزدیک به دو درصد! آیا تضمینی است که بگویی فقط این دو درصد خوشبخت می‌شوند و بقیه بدبخت می‌شوند؟ خیر! ولی عقل سلیم به ما می‌گوید زمینه و بستر موفقیت برای این دو درصد خیلی بیشتر از آن ۹۸ درصد است ولی بعید نیست همان طور که استثناء همه جا است چند نفر از آن ۹۸ درصد در آینده خیلی موفق‌تر از آن دو درصد شوند. ولی ما در این دودوتا چهارتا، کاری به استثناءها ندارم.دست‌انداز حالا می‌گویی چه کار کنیم؟ می‌گویم اگر بدون علاقه، به‌زور و کشکی‌کشکی داری در یک مدرسه‌ی دولتی عادی درس می‌خوانی، احتمال این‌که از راه درس به جایی برسی خیلی پایین است. اگر هدفت این است که همین‌جوری یک دیپلمی بگیری بعد هم بروی به یک دانشگاه شخمی و در یک رشته‌ی شخمی تحصیل کنی که فعلاً خدمت سربازی نروی و در آن مخ چهار تا دختر خنگ‌تر از خودت را بزنی و به نظر خودت عشق و حال کنی، زندگی خودت است هر شکری خواستی می‌توانی با آن بخوری و به هر طریقی که خواستی می‌توانی به هدرش بدهی ولی اگر گوش شنوایی داری بدان و آگاه باش که اگر از موهبت ثروت پدری و پارتی برخوردار نیستی و جز مفلسان مملکت نیز هستی، زندگی سخت و نکبت‌باری خواهی داشت. باید با کمترین‌ها و با حقارت‌های زیادی بسازی و بسوزی.پیشنهادت چیست؟ من به جای تو باشم سر و ته دیپلم را که به هم آوردم؛ بدون اتلاف وقت به خدمت سربازی می‌روم و در حالی‌که دارم خدمت می‌کنم به این فکر می‌‌کنم که با توجه به توان جسمی و استعداد و علاقه‌ام و سایر پارامترهای مدنظرم سراغ فراگیری چه مهارتی باید بروم که بتواند به خوبی زندگی‌ام را تامین کند و تا پیری هم در آن دوام بیاورم؟ بعد از خدمت بی‌معطلی به دنبال کسب آن مهارت می‌روم و تا ته فوت و فن‌اش را یاد می‌گیرم. نمی‌گویم مهارت به‌دردبخور، چون به نظرم تمام مهارت‌ها به دردبخور هستند. حتی مهارت ساخت و فروش آب‌هویج بستنی و لبوفروشی!البته در مورد مهارت باید این نکته را بگویم که امکان دارد برخی از مهارت‌ها تا چند سال آینده منقرض شوند و یا تغییرشکل اساسی پیدا کنند. بنابراین بهتر است به یک مهارت دل خوش نکنید. چون برای زندگی بهتر در آینده شاید ناچار باشید از چند توانایی برخوردار باشید و دائم در حال یادگیری نسخه‌های جدید یک یا چند مهارت‌ باشید. حتی یک لبوفروش هم باید خودش را به روزرسانی کند وگرنه محکوم به شکست است!خیلی عجیب است که یک مکانیک حرفه‌ای پنج پسر دارد که هر کدام در یک رشته‌ی به دردنخور تحصیل می‌کنند و مدرک می‌گیرند و بیکار می‌چرخند و یا سراغ یک شغل رده پایین با درآمد کم می‌روند ولی حاضر نیستند کار پدرشان را فرا بگیرند. این مثال در مورد خیلی از حرفه‌ها و مهارت‌ها کاربرد دارد. خود من پدرم یک تولیدکننده‌ی حرفه ای مرغ ماشینی بود ولی ما سه برادر هیچ‌کدام کار او را کامل یاد نگرفتیم و ادامه ندادیم. چه بسا اگر آن شغل را ادامه داده بودیم زندگی خیلی بهتری از الان داشتیم.‌ البته‌ی اخلاق تند و بدون جذابیت پدرم نیز در تصمیم ما بی‌تاثیر نبود.بد نیست این نکته هم بگویم خیلی از این چیزهایی که دارند در دانشگاهها درس می‌دهند همین الان هم منسوخ شده و بدون کارایی هستند و هنوز کمتر دانشگاهی و کمتر رشته‌ای خودش را برای زندگی در ده یا بیست سال آینده به روزرسانی کرده است. بنابراین اگر یک رتبه‌ی برتری هم هستید باید بدانید که تحصیل در برخی رشته‌های دانشگاهی شاید نتواند گلی به سر آینده‌تان بزند. دنیا به سرعت نور در حال تغییر است و برخی از اساتید هنوز دارند کتاب‌های بیست سی سال پیش را تدریس می‌کنند. پس بد نیست شما مثلاً نخبه‌ها هم حواستان جمع باشد.اگر بخواهی با رتبه‌ی ۸۰ هزار در دانشگاه آزاد واحد اقلید پرستاری بخوانی و بعد از تحصیل به یکی از کشورهای عربی منطقه مثل عمان مهاجرت کنی تا برجی ۳۵۰ ریال عمان حقوق بگیری که چیزی حدود دویست میلیون تومان خودمان می‌شود باید بگویم که این منظره فقط از دور خیلی قشنگ است. چون باید درد غربت را بکشی و بخش زیادی از این پول را همان‌جا خرج کنی و چیزی برای پس‌انداز کردن نمی‌ماند. باز هم بیشتر تحقیق کن و بیشتر فکر کن! گول دو تا پُست اینستاگرامی را نخور!در بخش نظرها برایم بنویسید چه وضعیتی دارید. اگر مانند چند صد هزار دانش‌آموز دیگر در مدرسه‌ی دولتی عادی درس می‌خوانید، چه فکرهایی در سرتان می‌پرورانید؟ این‌قدر اهل درس هستید که بتوانید جز آن دو درصد برتر باشید؟ یا می‌خواهید الکی وقتتان را در یک دانشگاه و رشته‌ی بیخود تلف کنید؟ قصد دارید بروید یک یا چند مهارت را خوب یاد بگیرید و مستقل باشید یا دوست دارید با پارتی یا با هزار مکافات بروید سر کار و یک کارگر یا کارمند دولت با چندرغاز حقوق شوید؟ چه برنامه‌ای برای آینده‌تان دارید؟ شما که این مراحل را گذرانده‌اید و کوله‌باری از تجربه هستید از آنچه پُشت سر گذاشته‌اید بنویسید. بگویید حرف‌هایی که در این یادداشت زدم درست هستند یا غلط؟ دم شما گرم.یا حق.حُسن ختام:Dast AndazDast AndazSat, 19 Sep 2026 11:56:01 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/چرا-مدیرعامل-ویرگول-خودش-از-ویرگول-استفاده-نمی-کند-dmjeywtcvzrgده فرمان مواد!آقای The Notorious B.I.G (بیگی) رپر آمریکایی آهنگی به نام «Ten Crack Commandments» دارد که در آلبوم Life After Death در سال ۱۹۹۷ منتشر شد. آقای بیگی در این آهنگ ده فرمان مواد را برای ساقی‌ها آورده است. حتی اگر در کار مواد هم نباشید دانستن این ده بند و به کار بستن برخی از آن‌ها در زندگی‌تان منفعت‌هایی دربردارد. این ده فرمان عبارتند از:۱. مقدار پولت را به دیگران نشان نده.۲. برنامه و حرکت بعدی‌ات را برای کسی فاش نکن.۳.‌به هیچ‌کس اعتماد کامل نکن.۴. از چیزی که خودت می‌فروشی، مصرف نکن. هرگز از جنس خودت نشئه نشو!۵. در محل زندگی‌ات مواد نفروش.۶. نسیه نده.۷. خانواده و کسب‌وکار را از هم جدا نگه دار.۸. مواد زیادی همراه خودت حمل نکن.۹. تا وقتی مجبور نشدی، از پلیس دور بمون.۱۰. معامله‌ی امانی برای افراد تازه‌کار نیست. اگر تازه‌کاری جنس قسطی دست مردم نده.فرمان چهارم: هرگز از جنس خودت نشئه نشو!این فرمان چهارم همان قرمانی است که جواب تیتر این یادداشت در آن نهفته است. شخصی به نام Alex Hern در ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۱۸ یادداشتی را در گاردین منتشر کرد که اسم انگلیسی آن به فرمان چهارم این آهنگ اشاره می‌کرد و این بود:‘Never get high on your own supply’ – why social media bosses don’t use social media و ترجمه‌ی فارسی آن این می‌شد: «هرگز از جنس خودت نشئه نشو»؛ چرا مدیران شبکه‌های اجتماعی از شبکه‌های اجتماعی استفاده نمی‌کنند؟این یادداشت را وب سایت ترجمان در تاریخ ۱۸ اردیبهَت ۱۳۹۷ ترجمه و منتشر کرد. حتماً این مقاله را بخوانید. این مقاله را می‌توانید در سایت طاقچه و در بخش جدیدش به نام «نوشته» هم‌ پیدا کنید و بخوانید.القصه:علی آجودانیان مدیرعامل ویرگول در این ده سال فقط ۱۶ پُست گذاشته و از پُست آخرش پنج سال می‌گذرد. آجودانیان که انگشت کوچک مدیرعامل فیس‌بوک و توئییتر و اینستاگرام و قس علی هذا هم نمی‌شود، روش همان گنده‌ها را دنبال می‌کند یعنی محصولی تولید کرده که ما را درگیر و معتاد می‌کند ولی خودش مصرف نمی‌کند. جوری که دیگر نتوانیم رهایش کنیم. درست عین مواد مخدّر. اما مواد مخدر تمیزی که مصرفش به نظرِ کمتر کسی عین مصرف تریاک، هروئیین، گل و حشیش مذموم و قبیح است. بو نمی‌دهد و ما را از ریخت نمی‌اندازد! شبکه‌های اجتماعی چگونه معتاد می‌کنند؟ با دوپامینی که از طریق انتشار پُست و با دریافت لایک و کامنت به ما می‌دهد. بد نیست بدانید که زاکربرگ هم از فیس‌بوک استفاده نمی‌کند. هرن در مقاله‌اش می‌گوید او ۱۲ نفر را استخدام کرده که هرزنامه‌ها و نظرها را بخوانند و پاک کنند.یک مُشت عملی!من و شمایی که دارید این یادداشت را اژ شایت ویرگول می‌خوانید یک مُشت عملی هشتیم که به جای لوله‌ی وافور و دیگر آلات اشتعمال مواد مخدّر، گوشی به دشت گرفته‌ایم و داریم مواد مشرف می‌کنیم. کشی که این وشط اژ اعتیاد ما شود می‌برد و الان در آن ور آب در حال عشق و حال اشت علی آجودانیان اشت. او وقتش را پای شایتی که خودش شاخته هدر نمی‌دهد. می‌داند چه چیز داغون و در عین حال چشبناکی درشت کرده اشت. او دارد نان اعتیاد ما اُشکُل‌ها را می‌خورد و به ریشمان می‌خندد!تصویر بخش‌هایی از مقاله‌ای که نام بردم:چگونه ترک کنیم؟راه حل شما برای ترک این اعتیاد چیست؟ من به عنوان عملی‌ترین ویرگولی تاریخ دارم این سوال را از شما می‌پرسم.Dast AndazDast AndazThu, 17 Sep 2026 20:11:59 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/قحطی-o3gg7gtvadn6امروز رفتم داخل پیش‌نویس‌ها را بگردم تا بلکه یادداشت به دربخوری پیدا و منتشر کنم. در بین بیست پیش‌نویس آخر را گشتم تا یک یادداشت پیدا کنم که از آن کمی امید و نشاط بتراود، پیدا نکردم. به جز همین چند کلمه:بگذار سر جایش بماند؛تار موی روی لباست را می‌گویم.مدرک کوچکی‌ستکه ثابت می‌کندامروز صبحیک بانوی مهربان تو را در آغوش گرفته؛و بوسیده است.از این‌که همین متن کوتاه و عاشقانه را هم در این چند ماه اخیر نوشتم، خودم تعجب کردم!Dast AndazDast AndazWed, 16 Sep 2026 20:40:54 +0330https://virgool.ir/onlinelibrary/کتاب-نطلبیده-مراد-نیست-ptlm7o7vig3cامروز سه‌شنبه، ساعت ده صبح، در سالن انتظار مرکز شیمی‌درمانی نشسته‌ام تا شیمی‌درمانی مادرم تمام شود. نگاهم به تبلت است و پست‌های کسانی را که دنبال می‌کنم می‌خوانم که خانمی سلام می‌کند. بعد از کمی احوال‌پرسی، خیلی محترمانه اجازه می‌گیرد چند دقیقه‌ای وقتم را بگیرد.نمی‌دانم چه بگویم. آخرش می‌گویم: «خواهش می‌کنم.»کنارم می‌نشیند و از کیفش کتابی درمی‌آورد: «قدرت حال» اثر اکهارت تول.می‌خواهد درباره‌ی کتاب صحبت کند. می‌گویم: «این کتاب را خوانده‌ام. اتفاقاً در کتابخانه‌ام هم دارمش.»کتاب «راز» اثر راندا برن را درمی‌آورد.می‌گوید: «این یکی را چطور؟»می‌گویم: «این را هم خوانده‌ام و در کتابخانه‌ام دارم.»احساس می‌کنم هنوز متوجه نشده با چه آدم نامناسبی برای کتاب‌فروشی طرف شده است. می‌گویم: «خانم، من در خانه چند هزار جلد کتاب دارم؛ هم خوانده و هم نخوانده. اگر بخواهید کتابی به من بفروشید، احتمال اینکه آن را داشته باشم بیشتر از این است که نداشته باشم.»یک کتاب کوچک دیگر از کیفش درمی‌آورد که تمام صفحاتش پازل سگ و گربه است.می‌گوید: «این را برای بچه‌تان بخرید.»می‌گویم: «من بچه‌ی کوچکی ندارم که این پازل‌ها به دردش بخورد.»کتاب دیگری درمی‌آورد؛ این یکی درباره‌ی طب سنتی است.می‌گویم: «به خدا من بیشتر از ده کتاب درباره‌ی طب سنتی دارم.»می‌گوید: «این یکی فرق می‌کند.»می‌پرسم: «چه فرقی؟»می‌گوید: «اینجا نوشته کدام مزاج باید با کدام مزاج ازدواج کند.»بعد شروع می‌کند به تعریف کردن از تجربه‌ی شخصی خودش: «من خودم به خاطر اینکه با شوهرم ازدواج کردم و مزاجمان با هم فرق داشت، خیلی مشکل پیدا کرده بودیم. مثلاً غذایی درست می‌کردم که به من می‌ساخت، ولی شوهرم اذیت می‌شد. نزدیک بود کارمان به طلاق بکشد، ولی بعد از این کتاب رابطه‌ی عاشقانه‌ی خوبی پیدا کردیم. بچه‌هایم داشتند از لاغری می‌مردند، چون من طبعشان را نمی‌دانستم. ولی وقتی این کتاب را خواندم و خورد و خوراکشان را درست کردم، تپل‌مپل شدند. باید ببینیدشان؛ به درد تبلیغات پفک نمکی مینو می‌خورند!»دیدم حریف نمی‌شوم.گفتم: «خانم، این کتاب چند است؟»گفت: «ششصد هزار تومان.»گفتم: «ششصد هزار؟!»گفت: «ولی با صد و بیست هزار تومان تخفیف، برای شما چهارصد و هشتاد هزار تومان حساب می‌کنم.»نگاهی به کتاب کردم. دویست صفحه هم نداشت.گفتم: «برگه‌ای چند حساب می‌کنید؟»خندید، ولی معلوم بود شوخی من کوچک‌ترین تأثیری در قیمت کتاب ندارد.گفتم: «خانم، من وضع مالیم بد نیست ولی به خاطر اقساطی که باید پرداخت کنم و پاس کردن چک‌، اوضاع حساب بانکیم الان خوب نیست. اگر این کتاب را بخرم، همسرم از دستم ناراحت می‌شود. می‌گوید خرج بیهوده کردی و راست هم می‌گوید.»انگار نه انگار! دوباره شروع کرد به توضیح دادن که کتاب چقدر مفید است و چرا باید یکی از آن را داشته باشم.دیدم حرف‌هایم هیچ فایده‌ای ندارد. کتاب را خریدم؛ نه از روی علاقه و نه از روی نیاز، فقط برای اینکه از شرّ آن خانم سمج خلاص شوم.کتاب را به دست گرفتم و رفتم داخل اتاقی که مادرم داشت شیمی‌درمانی می‌شد. همسرم چشمش به کتاب افتاد.گفت: «دوباره رفتی کتاب خریدی؟»گفتم: «این یکی را به اجبار خریدم. واقعاً قصد خریدش را نداشتم.»گفت: «کم کتاب داری؟ خیلی از کتاب‌هایی که داری هنوز داخل کارتن و کنار اتاق هال خانه‌ی مادرم هستند.»برای او توضیح دادم که هرچه گفتم نمی‌خواهم، آن خانم دست‌بردار نبوده و آخر سر فقط برای خلاص شدن از دستش کتاب را خریده‌ام.بیشتر گُر گرفت.همین‌طور نق می‌زد که پدرم وارد شد و گفت: «بابا، یک کتاب خریده، جنایت که نکرده.»شیمی‌درمانی تمام شد. مادر را روی ویلچر گذاشتیم و با زحمت از ویلچر به صندلی جلو ماشین منتقلش کردیم و راه افتادیم.هنوز چند دقیقه‌ای نگذشته بود که کنار خیابان چند قالیچه پهن کرده بودند. روی بنر نوشته بودند: «قالیچه، ۴۰۰ هزار تومان.»همسرم گفت: «با پول آن کتاب می‌توانستی یکی از این قالیچه‌ها را بخری. می‌انداختیم توی آشپزخانه.»چیزی نگفتم.کمی جلوتر بساط قوری‌های چینی پهن بود. روی بنر نوشته بودند: «دو دست قوری، ۳۵۰ هزار تومان.»گفت: «با پول آن کتاب می‌توانستیم دو دست قوری بخریم.»باز چیزی نگفتم.کمی جلوتر بساط استکان و لیوان بود. روی بنر نوشته بودند: «سه دست لیوان، ۴۰۰ هزار تومان.»گفت: «با پول آن کتاب می‌توانستیم سه دست لیوان بخریم.»دیگر کم‌کم داشتم احساس می‌کردم آن چهارصد و هشتاد هزار تومان، از یک مبلغ ساده تبدیل شده به یک فهرست بلندبالا از چیزهایی که می‌توانستیم داشته باشیم و نداریم.کمی جلوتر بساط خرما بود. روی بنر نوشته بودند: «خرما کیلویی ۳۰۰ هزار تومان.»همسرم گفت: «با پول آن کتاب می‌توانستیم یک کیلو و نیم خرما بخریم.»دیگر صدایم درآمد.گفتم: «من یک کتاب خریدم. قرار است تا روزی که زنده‌ام، هر چیزی که در خیابان می‌بینیم تو بگویی با پول آن کتاب چه می‌توانستیم بخریم و نخریدیم؟»چیزی نگفت.ماشین کمی جلوتر رفت.چند لحظه بعد چشمم به یک وانت هندوانه افتاد. روی تابلویی نوشته بود: «هندوانه کیلویی ۳۰ هزار تومان.»تنم لرزید.با خودم گفتم: «الان است که همسرم بگوید با پول آن کتاب می‌توانستیم ۱۶ کیلو هندوانه بخریم.»از آینه‌ی وسط نگاهش کردم.چشممان به چشم هم افتاد.هر دو فهمیدیم به چه چیزی فکر می‌کنیم.ناخودآگاه خنده‌مان گرفت.کتابی که به زور خریدم!Dast AndazDast AndazTue, 15 Sep 2026 19:20:52 +0330https://virgool.ir/@Jalal-Mohseni-Sh/بالِ-شکسته-a3o3pwxdlenlخانهتا پیش از سرطانفقط خانه نبود؛بوی غذا می‌داد،بساط پخت‌وپز به راه بود،صدای ظرف‌ها می‌آمد،صدای خنده‌ها،صدای رادیوی مادرکه از گوشه‌ای از خانهپخش می‌شدو رفت‌وآمد بچه‌هاخانه را شلوغ می‌کرد.مادر که سالم بود،همه راهی به این خانه داشتند؛خواهرها می‌آمدند،برادرها می‌آمدند،نوه‌ها می‌آمدند؛همه دور مادر جمع می‌شدند.بعدسرطان آمد؛بی‌صدا،بی‌اجازه،و مثل یک خبر شومگوشه‌گوشه‌ی خانه نشست.تخت شد مرکز خانه،کنار تخت پر شد از قرص و دارو،ویلچر مهمان همیشگی خانه شدو آن شلوغی قدیمیجایش را به سکوت داد.آدم‌ها همکم‌کم کمتر شدند.یکی گفت:«کار دارم.»یکی:«ماموریت دارم.»یکی:«بچه‌هایم منتظرند.»و از بعضی نوه‌ها هممدت‌هاست خبری نیست؛همان‌هایی کهروزیروی پای مادربزرگبزرگ شدند.اما هنوزچند نفر هستندکه پای این تختایستاده‌اند.پدرم،با خستگیِ سال‌هایش؛همسرم،که بخشی از بار این روزهارا بی‌صدا به دوش می‌کشد؛خواهر کوچکم،که هر وقت لازم استخودش را می‌رساند؛و سه نوهکه هنوزهوای مادربزرگ را دارند.شایدهمه‌ی آدم‌ها نماندند،اما همین چند نفرنگذاشته‌اندخانهکاملاً از عشقخالی شود.انگارتا وقتی مادرمی‌توانست بایستد،غذا بپزدو خانه را گرم نگه دارد،همه راه این خانه را بلد بودند؛وقتی خودشمحتاج دست دیگری شد،بعضی‌هاراه خانه رافراموش کردند؛و بعضی‌هاتازه آن روزمعنی ماندن را فهمیدند.سرطان مغزنیمی از تن مادرم را خاموش کرد؛یک طرف بدنشدیگر فرمان نمی‌بردو پاهایشراه رفتن را فراموش کردند.مادرمدیگر حتی کلمه‌ها را همنمی‌تواند از لب‌هایش عبور دهد.حرف‌هاجایی میان مغزشو دهانشگم شده‌اند.گاهیبی‌صدا لبخند می‌زند؛لبخندی کوچککه انگار هنوزتکه‌ای از همان مادرِ سابقدر ویرانه‌های تنشزنده مانده است.و گاهیبرای چیزهایی که دیگر نمی‌تواند،برای ایستادن،برای راه رفتن،برای حرف زدن،برای همان زندگی ساده‌ایکه سرطان از او گرفته،گریه می‌کند؛نه با کلمه،که با صدایی بریده و تیز،شبیه جیغیکه از تهِ یک سکوتبلند می‌شود.کنار مادرم نشسته‌ام،قاشق‌قاشق به او غذا می‌دهم؛نگاهم که به پنجره می‌افتد،درختان انار را می‌بینمکه هفتاد روز است آب نخورده‌اند.شاخه‌ها خشکیده‌اندو انارهابا دهان‌های بازاز رنج مادرم و منشیون می‌کنند.برای بردنش به بیمارستاندو نفری می‌شویم؛از تخت به ویلچر،از ویلچر به صندلی ماشین،از ماشین دوباره به ویلچرو از ویلچر به تخت.هر بارمن قسمت بالاتنه‌اش را می‌گیرمو بلندش می‌کنم؛انگار نه یک مادر،که تمام کودکی‌ام رادر آغوش گرفته‌ام.ماه‌هاهر بار که بلندش می‌کردم،چیزی در شانه‌امآرام‌آرام فرسوده می‌شد؛اما مندرد را جدی نگرفتم.مادرمبا سرطان می‌جنگیدو منبا درد شانه‌ام.او نمی‌توانست بایستدو مننمی‌توانستمبگذارم زمین بماند.تا روزی کهجواب MRI رامقابلم گذاشتند.پزشک گفت:«یکی از بال‌هایتدیگر به درد پرواز نمی‌خورد.»تاندون‌های کتفمپاره شده بودند؛همان شانه‌ایکه ماه‌هازیر تنِ مادرخم شده بود،همان دستیکه هر باراو را بلند می‌کردتا زمینسهمِ مادر نشود.چه دردناک استوقتی مادرت نمی‌تواند بلند شودو تودیگر نمی‌توانی بلندش کنی.مادر،تو روزیمرا با همین دست‌هااز زمین بلند کردی؛حالامن کنار تختت ایستاده‌امو دست‌هایماز پسِ تو برنمی‌آیند.آدم گاهیآن‌قدر کسی را دوست داردکه بدنشزودتر از قلبشتسلیم می‌شود.سرطاننیمی از بدن تو را گرفتو زندگینیمی از توان مرا.اما هنوزیکی از ماباید کنار دیگری بایستد.یکی از بال‌هایم شکسته؛نه از پرواز،از بلند کردنکسی کهتمام عمربالِ من بود.اگر دیگر نتوانم بلندت کنم،کنارت می‌نشینم.اگر نتوانم حملت کنم،دستت را می‌گیرم.من هنوزیک بال دارم؛و تا وقتی نفس می‌کشم،توروی زمینتنها نمی‌مانی.حُسن ختام:Dast AndazDast AndazMon, 14 Sep 2026 22:40:24 +0330