https://virgool.ir/feed/@J.roseنویسنده آثار: کوچه‌های غربت، سکوت ساحل نام ادبی: رُزfa2026-11-11 03:40:43https://files.virgool.ir/upload/users/4887582/avatar/bi0iCI.jpghttps://virgool.ir/@J.rosehttps://virgool.ir/@J.rose/در-مسیر-زندگی-mtrsrnxgeikiدر تاریکی شب، بی‌خوابی بر من غلبه کرده بود و فکر و خیال رهایم نمی‌کرد. به سایه‌ی درختچه‌ روی دیوار خیره شده بودم و افکار پریشان مرا در خود غرق کرده بود. به این می‌اندیشیدم که کجای راهم؟ آیا در مسیری که تا کنون طی کرده‌ام موفق بوده‌ام یا خیر؟ اصلاً مسیر درستی را انتخاب کرده‌ام؟! انتخاب‌های مهم زندگی را به خاطر آوردم. در دوران نوجوانی انتخاب رشته مهم‌ترین و تقریبا اولین تصمیم مهم زندگی شخصی‌ام بود. انتخاب همسر و‌ ازدواج تصمیم بعدی بود که باید خودم به تنهایی می‌گرفتم در واقع یکی از سخت‌ترین و شیرین‌ترین انتخاب‌های زندگی‌ام محسوب می‌شد. پس از آن ادامه تحصیل، در وسط درس خواندن هم به دنیا آمدن فرزند اولم. با وجود نوزاد همچنان تلاش برای شاگرد اول شدن و ادامه‌ی مسیر پیش رو.لبخندی از سر رضایت بر لب‌هایم جاری گشت، با مرور خاطرات دانستم تلاشم را برای این زندگی کرده‌ام. تا جایی که ممکن بود از لحظه لحظه‌ی زندگی استفاده کرده‌ام. اگر زندگی بارها و بارها به عقب بازگردد به حتم همین کارها را انجام خواهم داد و همین رویه را پیش خواهم گرفت. فکر گذشته را رها کردم و لیوان آبی نوشیدم. در اتاق فرزندانم را گشودم، در خوابی عمیق فرو رفته بودند. به چشم‌های معصوم‌شان خیره شدم. با خوابیدن بچه‌ها سکوت و آرامش در خانه برقرار شده بود. سکوتی که به ندرت در خانواده‌ی دارای سه پسر پیدا می‌شد. این فکر که فردا صبح با صدای گریه‌ی پسر کوچکم از خواب بیدار شوم و تا ظهر مثل جوجه اردک به دنبالم راه برود و مامان مامان کند، مرا به خنده‌ واداشت. جملاتی که فردا هم مثل هر روز با تن صدای بلندتری باید در خانه تکرار کنم در ذهنم مرور می‌شد: «تو خونه توپ بازی نکنین، آآآروووم، بهنام صدای بچه رو در نیار، بنیامین بدو بدو نکن، مبین جیغ نکش، بچه‌ها سر و صدا نکنین»این روزها هم می‌گذرد، بچه‌ها بزرگ خواهند شد و هر کدام زندگی جدیدی را آغاز خواهند کرد. پدر و مادر در حسرت روزهای کودکی فرزندان، به مرور خاطرات گذشته می‌پردازند.مغرورانه به‌خودم افتخار کردم، به اینکه با وجود مشکلات فراوان به این مرحله از زندگی رسیده‌ام و همچنین به خاطر وجود عزیزانم خدای را سپاس گفتم و چشمانم را بستم و به خواب رفتم. JavadiJavadiFri, 17 Jul 2026 23:52:54 +0330https://virgool.ir/@J.rose/جرعه-ای-از-مرگ-hivboax1i8loمعین‌الدین، ارخالق زرشکی رنگ را بر تن کرد. در مقابل آینه ایستاد و کلاه نمدی‌اش را روی سر گذاشت. دستانش را با آب دهانش خیس کرده و بر سبیل‌های کت و کلفتش کشید و آنها را تابی داد. لبخندی از سر رضایت بر چهره‌اش نشست. به سمت ایوان رفت و نی قلیان را کنج لب گذاشت و شروع به کشیدن کرد.همه‌ جا برق می‌زد و همه‌ی اهل خانه چشم انتظار جناب شاهزاده بودند، البته همه بجز خاتون بانو... مسعود پسر خورشید ده بالا، هم یکی از خواستگارانش بود و خاتون هم عاشقانه او را دوست داشت. وقتی خبر خواستگاری شاهزاده به گوش مسعود رسید، تصمیم گرفت او هم همان شب به خواستگاری برود و خودش را ثابت کند.کوبه‌ی در به صدا درآمد، نوکر معین‌الدوله از اندرونی سریع خودش را به جلوی عمارت رساند. در را که گشود و چشمش به مسعود افتاد، لکنت زبانش تشدید یافت و انگار کلا زبان بند شد. هر چه معین‌الدوله داد می‌زد که به جناب شاهزاده بگو بفرمایین، راهنماییشان کن، اما نوکر بیچاره فقط می‌گفت: م‌م‌م‌م... مسعود وارد شد و وقتی از کنار درختان عبور کرد و به حوض رسید تازه نوکر حرفش را کامل کرد و گفت: مسعودمعین‌الدوله همین‌طور که نی قلیان روی لبش بود، چشمانش را ریز کرد و‌ با تعجب مسعود را نگریست. مسعود هم با کمال ادب و اعتماد به نفس قدم به قدم جلوتر می‌آمد. معین الدوله که از پررویی او حسابی کفری شده بود فریاد زد: + تو اینجا چه می‌کنی؟ - درود بر جناب معین‌الدوله! از برای امری خیر آمده‌ام‌.زیر لب زمزمه کرد: پسرک پررو + امشب مهمان داریم، سرمان شلوغ است. باشد برای بعد...- اتفاقا وقتش همین امشب است.خاتون بانو که از کنج پنجره ایوان را نظاره می‌کرد، قند در دلش آب شد و سریع به اتاقک بالا رفت و رخت و لباس‌هایش را عوض کرد، سرمه‌ای بر چشمانش کشید و با همان سرمه پیوند میان دو ابرویش را پررنگ‌تر کرد. درست لحظه‌ای که معین‌الدوله در حال دست به سر کردن مسعود بود، شاهزاده‌ی قجری از راه رسید. نوکر فریاد زد: شاشاشاشاشاهزاده...رقیبان مقابل هم نشسته بودند و به هم خیره شده بودند. نور چراغ نفت کم سو شد، نوکر معین چراغ نفتی پر شده را جایگزین قبلی کرد، بوی نفت سرتاسر اتاق را پر کرد. مسعود علمش را به رخ شاهزاده می‌کشید و بحث علمی را وسط کشیده بود. خورشید چادرش را لای دندان‌هایش گرفته بود، چهره‌اش گلگون گشته بود و نگران عاقبت این بی‌کله‌گی پسرش بود.فروغ‌الزمان که تا آن لحظه فقط تماشاگر بود و سکوت اختیار کرده بود زلف‌های سفیدش را زیر چارقد پنهان کرد و گفت: مراسم قهوه‌ی قجری! معین‌الدوله چشمانش درشت‌تر از معمول شد و از حرف مادرش تعجب کرد. فروغ‌الزمان مجدد تکرار کرد تنها راه حل، مراسم قهوه‌ی قجری است. اکنون انجام می‌دهیم ببینم خاتون قسمت کدام جوان می‌شود!دانه‌های سرد عرق روی پیشانی شاهزاده‌ی قجر نقش بسته بود و یکی یکی به هم می‌پیوستند و از گونه‌اش سر می‌خوردند. مسعود لبخندی زد و گفت. موافقم! خورشید دستش را محکم به صورتش کوبید و عجز و ناله کرد. شاهزاده من و منی کرد، معین‌الدوله گفت: این چه کاریست؟ نظر ما که مشخص است نیازی به این رسم و رسومات بی‌منطق نیست. فروغ‌الزمان در گوش پسرش زمزمه کرد: + به چشمان خاتون بنگر، دلش با شاهزاده نیست، آن یکی دلش را برده... - خاتون جوان است و خام، من صلاحش را میخواهم+ رنگ‌ رخسار این را ببین! گمان می‌کنی یک شاهزاده‌ی ترسو دخترت را خوشبخت خواهد کرد؟!معین‌الدوله دستی بر سبیل‌هایش کشید و در فکر فرو رفت. مسعود اصرار داشت مراسم برگزار شود و هر بار اسم مراسم قهوه‌ی قجری برده می‌شد تن و بدن شاهزاده به لرزه در می‌آمد. خاتون بانو چهار فنجان قهوه را در سینی قرار داد و وارد شد. ابتدا سینی را مقابل مسعود گرفت و او در کمال شجاعت فنجانی برداشت و سر کشید. سپس نوبت به شاهزاده رسید، مردد بود. انتخاب اشتباه ممکن بود باعث مرگش شود. با دستانی لرزان فنجانی را برداشت، همین که جرعه‌ای نوشید، از حال رفت. اطرافیان جیغ و داد می‌زدند و گریه و شیون به پا کرده بودند. فروغ‌الزمان خنده‌ای کرد و گفت: در هیچ کدام از فنجان‌ها سم نریخته بودیم. خواستیم شجاعت داماد خاندان‌مان را بسنجیم که کاملا مشخص شد. کمی آب قند برای شاهزاده‌ی جوان بیاورید، چه‌ خوش گفتند قدیمی‌تر‌ها که آدم ترسو‌ هزار بار می‌میرد.JavadiJavadiThu, 02 Jul 2026 14:23:17 +0330https://virgool.ir/@J.rose/نامه-ای-به-خودم-fequ66vdzmm9سلام منِ عزیزم!من جانم، زندگی را سخت نگیر...بخند...برقص... شاد باش... از ته دل قهقهه بزن... مثل اون قدیما، مثل بچگیات، مثل وقتایی که تنها آرزوت بزرگ شدن بود؛ روزایی که کفشای پاشنه بلند مامانو می‌پوشیدی و راه میرفتی؛ با همون چند سانتی که بلندتر به‌نظر می‌رسیدی، کلی کیف می‌کردی!... نمی‌دونستی بخاطر این بزرگ شدن چه تاوانی باید بدی، کاش همونقدری می‌موندی...خیلی وقته دیگه وقت کافی برای استراحت خودت نداری، برای تفریح، برای ورزش کردن، رسیدگی به پوستت، برای دیدن دوستات، برای یه مهمونی یکی دوساعته، حتی برای یه خواب راحت و معمولی که شب سرتو رو بالشت بزاری و صبح بیدار بشی. چون سه تا دسته گل داری که اگه الان وقت کافی براشون نزاری، آینده‌ای که هر پدر و مادری آرزوشو دارن رو نخواهی دید. پسرایی که سرمایه‌ی زندگی تو هستند، اگه الان برای درس خوندنشون وقت نزاری، برای تغذیه‌شون غذای مناسب تهیه نکنی، تربیت‌شون رو اولویت زندگیت قرار ندی، کلاسای فوق‌العاده‌ی ورزش و زبان و موسیقی نزاری، به سوالاتشون جواب ندی، تو نوشتن تکالیف کمک‌شون نکنی و... ‍ پس وظیفه‌ی مادریتو به درستی انجام ندادی...این روزا می‌گذره، بچه‌ها بزرگ میشن و یه روزی میشه که تو حسرت همین روزا رو می‌خوری، دلت برای همین شیطنت‌ها و بازیگوشی‌هاشون تنگ میشه، روزایی میرسه که اینقدر وقت اضافه بیاری که حوصلت سر بره. میشینی و با خیال راحت موفقیت بچه‌هاتو می‌بینی و وجدانت راحته که تمام تلاشتو برای موفقیت‌شون انجام دادی...دیگه میتونی با همسرت بری کوه، پیاده روی، کافه، مهمونی، دورهمی، سینما، سفر و هر کاری که تو جوونیت فرصت نکردی رو انجام بدی. همین الانم میتونی تو روزای تعطیل با خانواده این‌کارا رو انجام بدی و از زندگی لذت ببری. فقط کافیه به جای اینکه خلاف جهت شنا کنی، با جریان زندگی همراه بشی...JavadiJavadiThu, 18 Jun 2026 16:36:47 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۸-c3r9ybenymnzهوای خانه، امروز بهتر از همیشه است. غبار دلتنگی از کنج کنج این خانه کنار رفته. چای داخل قوری، عطر و رنگ دیگری دارد؛ انگار برگ‌هایش همین امروز صبح، چیده شده. طعم نان و پنیر همیشگی هم لذت‌بخش‌تر است؛ هر لقمه‌اش حالا طعمِ شیرین یک انتظار پرثمر را می‌دهد.این خانه و اهل خانه، با حضورت، دوباره زنده شده‌اند. گل‌های یخ و پتوس و قاشقی گوشه‌ی اتاق، امروز قبراق‌تر از همیشه، با برگ‌های سبز براق خود، قد علم کرده‌اند؛ انگار به استقبال تو آمده‌اند. بوی قرمه‌سبزی دل‌انگیز، فضای آشپزخانه را پُر کرده و گوجه و خیار سالاد شیرازی در کاسه، با رنگ‌های شادشان، گویی از فرط خوشحالی می‌خندند. امروز، خانه واقعاً بوی عشق می‌دهد...لباس بر تن می‌کنم تا به استقبالت بیایم. فرزندانمان از من زودتر آماده شده‌اند و مشتاق‌ترند؛ شور و شوق دیدار در چشم‌های‌شان موج می‌زند. هنوز دو ساعت تا رسیدنت مانده، اما این دل بی‌قرار من دیگر طاقت ماندن ندارد. با پسران‌مان، کلید ماشین را برمی‌داریم و به راه می‌افتیم. در آفتاب داغ و سوزان این روز، سایه‌ای برای نشستن می‌جوییم و در انتظار رسیدنت، نفس‌ها را در سینه حبس می‌کنیم.پس از دو ساعت طولانی و پر از دلهره، اتوبوس سفیدرنگی از دور به چشم می‌خورد. قلبم تند تند می‌زند؛ هر لحظه که اتوبوس نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود، شادی من بیشتر و بیشتر می‌شود. اتوبوس بالاخره می‌ایستد، درش باز می‌شود. رزمندگان، یکی یکی از پله‌ها پایین می‌آیند. نگاهم در میان چهره‌ها می‌چرخد، تا اینکه بالاخره صورت‌تو را می‌بینم. صورت آفتاب‌سوخته، با ریش بلندی که بر آن نشسته‌ است و کیفی به دست، به سمت ماشین می‌آیی!دلم می‌خواهد همین‌جا، در همین لحظه، آغوشم را باز کنم و خودم را در وسعت مهربانی تو غرق کنم. تمام این بیست روز انتظار، در یک آن، در برابر چشمانم جان می‌گیرد و قصه‌های ناتمام زندگی‌ام پایان می‌یابد.JavadiJavadiMon, 15 Jun 2026 09:41:08 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۷-cacjxovelbkmبا صدای گرم و آشنای کودک خردسالم، چشمانم به روی روز باز می‌شود؛ او را در آغوش می‌گیرم، نفسی عمیق می‌کشم و پیش از هر کاری، گوشی همراهم را برمی‌دارم. همان‌طور که هر صبح عادت کرده‌ام، اولین پیام روزم، سلامی است پر از مهر و عشق، که برای تو تایپ می‌کنم و می‌فرستم؛ به امید اینکه لبخند بر لبان تو بنشاند.پس از این دلگرمی صبحگاهی، عطر صبحانه‌ای تازه در خانه می‌پیچد. بچه‌ها را آرام از خواب بیدار می‌کنم، برایشان لباس مدرسه را آماده می‌کنم و به مدرسه می‌برم؛ در حالی که ذهنم درگیر هزاران فکر و احساس ناگفته است، سعی می‌کنم طبق برنامه کارهایم را پیش ببرم.در مسیر بازگشت، سکوت ماشین با صدای کنجکاو کودک خردسالم می‌شکند که برای چندمین بار می‌پرسد: «مامان! چند روزِ دیگه بابا میاد؟» لبخند تلخی بر لبانم می‌نشیند، بغض گلویم را می‌فشرد. بغضی که حاصل روزها انتظار است. تحمل این حجم از دلتنگی در تصورم نمی‌گنجد. آرام می‌گویم: اندازه‌ی انگشت‌های یه دستت عزیزم! دستش را بالا می‌آورد و با شور و هیجان می‌گوید: یعنی فردا؟ از آینه‌ی جلو به او خیره می‌شوم. با صدای لرزان می‌گویم: عزیزم، می‌دونم دلت برای بابا تنگ شده. پنج تا دیگه بخوابیم میاد. فقط پنج تا... در آینه به خودم که در این چند روز به نسخه‌ای قوی‌تر از قبل تبدیل شده بودم، نگاهی می‌اندازم و زیر لب می‌گویم: منِ قوی من؛ آرام باشفقط پنج روز دیگر مانده، به اندازه‌ی همان پنج انگشت...فقط پنج روز دیگر مانده، به اندازه‌ی همان پنج انگشت...JavadiJavadiSun, 14 Jun 2026 10:15:34 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۵-q0jy3z04eqyh🤍امروز برای اولین بار بعد از دوازده روز، وقتی از خواب بیدار شدم، حس خفگی همیشگی کمتر بود. انگار آسمان دلم کمی صاف شده بود. هشت روز دیگر دیدار میسر میشود و من با شمارش معکوس هشت روز باقیمانده لبخندی بر لب دارم. در مقابل آینه می‌ایستم. خود را نظاره می‌کنم‌. بالاخره بعد از چند روز لبخند بر لب‌هایم جاری شد‌. شانه را برمیدارم و دسته دسته موهایم را شانه می‌زنم. درست مثل همان روزهایی که ساعت دو منتظر آمدنت بودم. وقتی به این می‌اندیشم که برای آسایش من و مردم میهنم، سختی دوری و گرمای طاقت فرسای نزدیک به پنجاه درجه را به جان خریده‌ای، دلم قرص می‌شود و به وجودت افتخار می‌کنم. اگرچه این شغل، تو را از من و فرزندانمان دور کرده، اما افتخار می‌کنم که تو در راه امنیت همه ایستاده‌ای.امروز با این افکار، نیرویی مضاعف در درونم احساس می‌کنم، تا به فرزندانم عشق بورزم. من در این چند روز، صبوری را آموختم؛ راه رسیدن به آرامش... یقین دارم که این دوری پلی است به سوی دیداری دوباره...JavadiJavadiFri, 12 Jun 2026 21:45:13 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۵-fu1tqlqwlkaaنگو بیست روز، بگو چهارصد و هشتاد ساعت...نگو بیست روز، بگو بیست و هشت هزار و هشتصد دقیقه... نگو بیست روز، بگو یک‌ میلیون و هفتصد و بیست و هشت ثانیه...ثانیه‌هایی که در سکوت اتاق، با چرخش عقربه‌های ثانیه‌شمار، چون ضربات پتکی بر سرم فرود می‌آیند. نگو بیست روز بگو بیست مااااه شاید هم بیست ساالنگو بیست روز بگو یک عمر؛ یک عمر که در آن با هر تپش قلبم، نام تو را تکرار می‌کنم. اما همین «یک عمر» هم با فکر برگشتنت، قابل تحمل می‌شود. چرا که می‌دانم این دوری، پایان قصه نیست، بلکه بخشی از آن است؛ بخش سخت قصه‌ای که پایانش شیرین است...به شیرینی آغوش تو...JavadiJavadiThu, 11 Jun 2026 14:45:46 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۴-axnlwpfbiij8نُه روز از رفتنت می‌گذرد!این نُه روز یاد گرفتم که چطور بدون تو... شاید نصف روز به این سه نقطه‌ی جمله‌ی قبل فکر می‌کردم؛ اما هیچ چیز به ذهنم نرسید!می‌خواستم بگویم، یاد گرفتم بدون تو با بچه‌ها بازی کنم، دیدم اصلا از روزی که رفتی با بچه‌ها بازی نکردم.می‌خواستم بگویم یاد گرفتم که چطور بدون تو غذا بخورم، دیدم آن هم نه... بدون تو غذایی درست و حسابی از گلویم پایین نرفت. یعنی این بغض لعنتی نمی‌گذارد.می‌خواستم بگویم یاد گرفتم که چطور بدون تو خوش بگذرانم، دیدم بدون تو اصلا مگر ثانیه‌ها می‌گذرد؟! چه رسد به این‌که بخواهد خوش بگذرد. بدون تو مگر لحظه‌ها معنی دارند؟؟بدون تو مگر زندگی جریان دارد؟؟ اصلا بدون تو مگر دم و بازدم اتفاق می‌افتد؟JavadiJavadiWed, 10 Jun 2026 00:01:11 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۳-hroauautfbbrبالاخره صبح شد؛ شبی که گویی تا سپیده‌دم، هزار سال به درازا کشید. هزار بار چشم گشودم، ساعت را نگریستم و دوباره سر بر بالش نهادم. گاهی از رختخواب برخاستم، در ورودی را چک کردم، به پنجره خیره شدم، جرعه‌ای آب نوشیدم و باز به رختخواب خزیدم. انگار با رفتنت، امنیت نیز از این خانه رخت بربست.تو در آن تنگه‌ی باریک، جایی که موج‌ها با تمام قدرت به صخره‌ها می‌کوبند، ایستاده‌ای تا ما در آرامش باشیم و من این‌جا در پهنای بیکران دلتنگی، تنها چیزی که ندارم همان آرامش است.وقتی هستی، دلم عجیب آرام می‌گیرد؛ اما رفتی و آرامش دلم را با خودت بردی!با طلوع آفتاب، چشم گشودم. امروز دیگر انگیزه‌ای برای برخاستن از رختخواب ندارم. هر روز به امید دیدنت، خانه را مرتب می‌کردم، ناهاری می‌پختم و موهایم را شانه می‌زدم و آراسته می‌کردم. اما امروز... همه‌چیز برایم بی‌معنی است.دلم می‌خواهد تا وقتی بازمی‌گردی، هیچ کاری نکنم؛ حتی زنده نباشم. امروز فهمیدم که نفس‌کشیدنم هم برای خودم نیست؛ من به عشق تو نفس می‌کشم.JavadiJavadiMon, 08 Jun 2026 22:53:40 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۲-nnlgqbarhz6u💔دلم از همه‌ی دنیا گرفتهغصه‌ای به وسعت یک کوهبغض راه گلویم را بستهدنیا، در پس غبار نبودنت برایم خاکستری شده. گویی تمام رنگ‌ها از نفس افتاده‌اند.روزگار بی‌هدف سپری می‌شود؛سکوت شب، مرهم تنهایی و دلتنگی‌ام گشتهآسمان پرستاره‌ی شب دیگر چشمم را نمی‌گیردطلوع خورشید دیگر دلم را روشن نمی‌کند و چای عصرانه...همان که عصرها در کنار هم، میان گپ و گفت‌هایمان و تماشای بازی فرزندان‌مان، جانی دوباره می‌گرفت. جرعه‌ای می‌نوشیدیم و تمام خستگی روز، با گرمای آن فنجان، از تن‌مان به در می‌رفت. همان که همیشه بوی آرامش می‌داد.اما حالا... حالا دیگر طعم هیچ چیز را نمی‌دهد. انگار تمام آن آرامش ، تمام آن خستگی‌زدایی‌ها، نه از چای، که از حضور تو بود.انگار وقتی دل آدم می‌گیرد، همه‌ی زیبایی‌های دنیا، رنگ می‌بازند و بی‌معنا می‌شوند.JavadiJavadiSun, 07 Jun 2026 22:13:31 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-۱-tupobz0l7m38ساعت چهار بامداد چشمانم را گشودم؛چشمانی که تازه به هم رسیده بود. شاید نیم ساعت، شاید هم کمی بیشتر خوابیده بودم؛ اما بعید می‌دانم بیش از یک ساعت از فکر و خیال و غصه، خواب به چشمانم آمده باشد. نگاهی به چهره‌ی معصوم کودکم انداختم؛ در خوابی عمیق فرو رفته بود و لبخندی آرام روی لب‌هایش نشسته بود. از اتاق بیرون رفتم. وضو گرفتم و به نماز ایستادم. در رکعت آخر بودم که صدای زنگ گوشی‌ات پیچید. وقت رفتن رسیده بود... ساعت چهار و پانزده دقیقه؛ ثانیه‌ها می‌دویدند، لحظه‌ی فراغ نزدیک بود.قرآن را بر سرت می‌گیرم. تو می‌گریی، من نیز... با صدایی لرزان زمزمه می‌کنم:«خدا پشت و پناهت...»بوسه‌ای بر قرآن می‌زنی و از آستانه می‌گذری...کاسه‌ی آبی آماده کرده‌ام تا بدرقه‌ی راهت کنماشک‌ها امانم نمی‌دهندخدایا، صبری عطا کنبند کفش‌هایت را می‌بندی؛ نگاهت می‌کنمکار دیگری از دستم برنمی‌آیداز روزی که خبر رفتنت را شنیده‌ام، روزگارم همین شده است؛سیر تماشایت کنماما مگر این دلِ بی‌قرار سیر می‌شود؟پله‌ها را یکی‌یکی پایین می‌روی؛ انگار ذره‌ذره‌ی وجودم را با خود می‌بری. این بار فرق می‌کند این فراغ، رنگ دیگری دارد؛ جنسش غم‌انگیزتر است.از پنجره‌ی راهرو، گنبد طلایی امام رضا را می‌بینم؛ به‌سختی پیداست، میان دود و مه و ساختمان‌های سر به فلک کشیدهدر دل می‌گویم: «داشتیم، آقاجان؟ این همه نذر و نیاز… این همه عجز و التماس… آخرش رفت.»با صدای بسته شدن در ورودی ساختمان، به خود می‌آیم. به کوچه خیره می‌شوم؛ می‌بینم کیف دستی مشکی‌ات را در ماشین همکارت می‌گذاری و به راه می‌افتی کاسه‌ی آب را از همان بالا پشت سرت می‌ریزماشک می‌ریزم و اشک می‌ریزم و اشک می‌ریزم...❤️💔JavadiJavadiSat, 06 Jun 2026 22:01:10 +0330https://virgool.ir/@J.rose/بغض-بی-صدا-ync8jvjivld6«به نام پروردگار نور و دانایی»همه چیز از یک سکوت شروع شد؛ سکوتی که با رفتنت تمام گوشه‌های خانه را گرفت. مجموعه‌ای از آن سکوت‌ها را در میانه‌ی انتظار به کلمات تبدیل کردم؛ کلماتی که هر کدام، تکه‌ای از قلب من در روزهای دوری از توست.این‌ها فقط کلمات نیستند؛ هشت روایت، هشت گام صبوری در انتظار یک دیدار.تو در تنگه‌ی هرمز؛ من در فراغت عشق...تقدیم به حامی، رفیق، همدم و همسرم.هشت روایت، هشت گام صبوری که به نیت کرامت امام هشتم (ع) نگاشته‌ام...JavadiJavadiSat, 06 Jun 2026 17:37:39 +0330https://virgool.ir/@J.rose/در-جست-وجوی-کلمات-تازه-oadiaajd0bpmسلام به همه همراهان و دوست‌داران کلمه.نوشتن برای من نه‌تنها یک حرفه بلکه نوعی زیستن است. از لحظات سخت و شیرین چاپ دو کتاب تا پیچیدگی‌های خلق یک فیلمنامه، همواره به دنبال زبانی بوده‌ام که بتواند حقیقت را با زیبایی پیوند بزند.اما هر نویسنده‌ای، همیشه در جست‌وجوی مخاطبان جدید و گوش‌های شنواست. تصمیم گرفتم در ویرگول خانه‌ای برای نوشته‌هایم بسازم؛ جایی که فاصله میان نویسنده و خواننده کمتر شود و کلمات بتوانند در لحظه، پاسخ بگیرند.به امید دیدارهای متنی و گفتگوهایی که ما را به هم نزدیک‌تر کند.JavadiJavadiThu, 04 Jun 2026 16:01:36 +0330