https://virgool.ir/feed/@IrishGorbeحبس در دخمه تاریکی که خاطرات بر دیوار‌هایش رسوب کرده‌اندfa2026-11-11 19:54:51https://files.virgool.ir/upload/users/1861837/avatar/2lM1st.jpghttps://virgool.ir/@IrishGorbehttps://virgool.ir/@IrishGorbe/موجودات-تک-بُعدی-awihpmlxaytiزمان پیش از کنکور با تمام سختی‌ها و مشقاتی که داشت، یک ویژگی خوب درونش نهفته بود، آن‌هم هدف بود؛ تو یک هدف بیشتر نداشتی، آن هم خواندن بیشتر و بیشتر بود. هرچه بیشتر بخوانی رتبه بهتری کسب خواهی کرد و در دانشگاه بهتری، رشته مورد علاقه‌ات را خواهی خواند. اما دنیا، بعد از کنکور چهره تازه‌ای به خود می‌گیرد. با پشت سر گذاری کنکور، با ابعاد مختلف زندگی روبه‌رو می‌شوی؛ تا پیش از آن زندگیِ تو فقط یک بعد داشت، آن‌هم درس بود؛ ورزش نمی‌روی؟ مهم نیست درس‌ت را بخوان. زبان انگلیسی را کنار گذاشتی؟ مهم نیست درس‌ت را بخوان. از خانواده دور شدی؟ مهم نیست درس‌ت را بخوان. کتاب‌های غیر درسی نمی‌خوانی؟ مهم نیست درس‌ت را بخوان و هزار مهم نیست درس‌ت را بخوان دیگر. اما حالا با ابعاد جدید زندگی آشنا می‌شوی که هر کدام به منزله نقطه‌ای هستند که در اثر کنارهم قرار گرفتن‌شان چرخ زندگی‌ات را تشکیل می‌دهند؛ اگر در یکی از ابعاد کام‌کاری کنی چرخ زندگی‌ات نامتقارن می‌شود و نمی‌چرخد. باید بپذیری که دیگر همه چی درس نیست؛ با فقط درس‌ت را بخوان موفق نخواهی شد. باید در ابعاد دیگر هم به اندازه درس رشد کنی. باید به توسعه شخصیتی خود بپردازی، با خانواده وقت بگذرانی، به فکر کسب درآمد باشی، روابطت را گسترش بدهی، پیگیر اخبار جامعه‌ات باشی و خودت را بروز نگه داری، به سلامت جسمانی و روانی خود برسی، کتاب غیر درسی بخوانی، زبان جدید یاد بگیری و ... که این‌ها برای کسی که تمام زندگی‌ش یک بُعد بیشتر نداشته است سخت است.بعد از کنکور با تناقضات جدیدی روبه‌رو می‌شوی. می‌بینی که سه سال تلاش شبانه‌روزی‌ات، برای رفتن به مکانی بوده که مجوز بقا در آن، تلاش شبانه‌روزی بیشتر است. خودت، کسی که همواره شخصیت اصلی داستان‌های خیالی ذهنت بوده است را جزئی بسیار جزئی از جامعه می‌بینی که شاید نبودش تفاوتی ایجاد نکند. با عجوبه‌هایی روبه‌رو خواهی شد که درست است هم سن تو هستند اما پله‌ها از تو در روابط عمومی، تخصصشان، درس و ... بهتراند. و زمانی که با خود می‌گویی مگر پولدارتر از او هم وجود دارد، فرد دیگری را می‌بینی که نه استقرایی، بلکه استنتاجی به تو اثبات خواهد کرد که بله، وجود دارد. مرفه‌‌ان بی‌درد؛ کسانی که تمام هم‌وغم‌شان در پول‌توجیبی‌شان خلاصه می‌شود.یکی از معلمان‌م هشدار چنین پدیده‌ای را قبل از کنکور به من داده بود و از آن با نام تهاجم فرهنگی یاد کرده بود. درکل اگر خودت را دائما با بقیه مقایسه کنی، به دلیل نداشتن داشته‌های‌شان خودت را نکوهش کنی و وارد وادی غم شوی، دچار تهاجم فرهنگی می‌شوی. در این تهاجم اگر خودت را جمع و جور نکنی، درهم خواهی شکست؛ و تنها راه جمع و جور کردن خود در این شرایط کسب آگاهی‌ست، که کلید آن خواندن کتاب است.مرد ایرلندیمرد ایرلندیThu, 30 Mar 2023 15:47:13 +0330https://virgool.ir/@IrishGorbe/در-جست-وجوی-بذر-هویت-hssma8glcsbaچهار ماه گذشته، مثل یک رؤیا از جلوی چشمانم گذشت. وقتی از خواب پریدم، خودم را در حال تقلا کردن در باتلاق امتحانات میان‌ترم دیدم. مدتی سعی کردم دنبال عامل این وضعیت بگردم. شاید یکی از دلالیش، نبود تمرکز کافی برای درس‌خواندن در این شرایط باشد؛ ولی این هم، تنها دلیل نیست و در انتها، تمام سرنخ‌ها درهم‌تنیده می‌شوند. باتلاق خود را می‌پذیرم و به آن افتخار می‌کنم. چنان دقیق و ژرف مهندسی‌اش کرده‌ام که هرچه بیش‌تر دست‌وپا می‌زنم، بیش‌تر فرو می‌روم و هرچه بیش‌تر می‌خوانم، بیشتر نمی‌فهمم. چنین وضعیتی، مشترک بین تمامی ماست. اگر هرکدام از ما زیر ذره‌بین قرار گیرد، مشخص می‌شود که تک‌تکمان غرق در مشکلات هستیم؛ مشکلاتی با سرنخ‌هایی در یک جامعۀ مشترک. جامعه‌ای که شاید در ظاهر، در سلامتی و آرامش به سر ببرد؛ اما در باطن، به بیماری‌های گوناگونی مثل عقده، خشم عمومی، تنفر، تورم و فساد مبتلاست. هر از گاهی، آتش زیر خاکستر این جامعه زبانه می‌کشد. آبانی رقم می‌خورد؛ اعتراضاتی صورت می‌گیرد؛ بی‌گناهانی کشته می‌شوند و در نهایت به جای درمان درد، مردم سرکوب می‌شوند تا جامعه همچنان مریض باقی بماند. تا شاید برخی از این بیمار بودن، سود ببرند. می‌گویند که مشکلات را از ریشه برسی کنید؛ چون دلایل مشکلات، خیلی خانمان‌سوزتر از خودشان هستند. دقیقاً چه دلیلی پشت مریضی جامعه ماست؟ اگر عینک تعصب را از چشمان خود برداریم و نگاهی به ایران بیندازیم، به‌وضوح می‌شود دید که در کنار برخی پیش‌رفت‌ها، خرابی‌های زیادی نیز به بار آمده‌اند و نباید روندی که تا به حال بوده، ادامه یابد. برای درمان این درد، باید تلاش کنیم؛ اما انگار یک بیماری خاص که از ناامیدی مردم تغذیه می‌کند، در این خاک ریشه کرده است و بسیاری سعی دارند که به جای درمان، از آن فرار کنند. اما آیا فرار راه مناسبی است؟ به گمانم، نه! راه مقابله با این بیماری، تلاش برای ساختن وطن و داشتن امید در این راه است. می‌پذیرم که امیدواری در این مسیر پر از ناهمواری، کار سختی است؛ اما وجودش لازم است. امید به‌منزلۀ ریشه برای درخت ماست؛ هرچقدر عمیق‌تر باشد، درخت استوارتر خواهد بود و هرچه کم‌عمق‌تر باشد، زمینه‌های سقوطش، فراهم‌تر. یا در تعبیری بهتر: «امید بذر هویت ماست.». زمانی که امید خود را از دست دهیم، هویت خود را ازدست‌داده‌ایم و با آغوش باز به استقبال زوال می‌رویم. درمان درد این جامعه، به دستان ماست. دستانی که برای ادامه دادن، به امید نیاز دارند. به قول هوشنگ ابتهاج: «به‌سان رود که در شیب درّه سر به سنگ می‌زند، رونده باش! امید هیچ معجزی ز مرده نیست. زنده باش!» مرد ایرلندیمرد ایرلندیMon, 27 Mar 2023 19:42:46 +0330https://virgool.ir/@IrishGorbe/اولین-دیدار-شمس-و-مولانا-برگرفته-از-کتاب-عارف-جان-سوخته-نهال-تجدد-a69p62z6qiyuمولانا، سوار بر استر، با شاگردانی که به دنبالش هستند از برابر کاروانسرا می‌گذرد. شمس از جا می‌پرد و لگام اسب را به شدت می‌کشد و با این کار سوار و مرکبش را از رفتن بازمی‌دارد.مریدان، پس از آن که لحظه‌ای از ظهور ناگهانی این مرد حراسان می‌شوند، به خود می‌آیند و می‌کوشند تا این مرد را، که رفتاری عجیب دارد، از آنجا دور کنند. مولانا پس از آنکه چند لحظه ای روی مرکبش این‌سو و آن‌سو می‌افتد، به سرعت بر خود مسلط می‌شود. یک اشاره دستش برای این که به نا‌آرامی و آشفتگی پایان دهد کافی‌ست. هیچ خطری تهدیدش نمی‌کرد. بهتر است بگذارند که این بیگانه حرفش را بزند.شمس از مولانا پرسید:«کدام یک بزرگ‌ترند؟ بایزید یا پیغمبر؟» شمس دیگر سردش نبود. اکنون به سوزی که می‌آمد، و به مریدان سراسیمه بی‌اعتنا شده بود. چشمانش منتظر پاسخ بود. مولانا، بعدها، با به یاد آوردن عظمت این پرسش، گفت که او آسمان را بر زمین گسترد.مولانا، درحالی که احساس می‌کرد آتشی شگرف از کاسه سرش به سوی ابرهای سنگین بیرون می‌جهد، پاسخ داد:«محمد بزرگ‌تر است. تشنگی بایزید تنها با نوشیدن قطره‌ای که در ظرف ادراک او می‌گنجید، تشفی یافت. درحالی که تشنگی محمد بی‌کران بود. تشنگی در وجودش انباشته بود. او غرق در تشنگی بود. بایزید چون به «حقیقت» رسید، بی‌درنگ احساس کرد که سیراب شده است و دیگر نگاهی به دورتر نیفکند. اما محمد، همچنان که روز به روز، ساعت به ساعت پیش می‌رفت، چشمش بیش از پیش بر انوار الهی باز می‌شد و عظمت، قدرت و حکمت پروردگار را می‌دید. از همین رو‌، خطاب به خدا گفت که نمی‌تواند او را چنان که سزای اوست، بشناسد. ما عرفناک حق معرفتک»شمس با شنیدن جواب مولانا از خود بی‌خود شد.مرد ایرلندیمرد ایرلندیMon, 20 Mar 2023 15:31:42 +0330https://virgool.ir/@IrishGorbe/بایوگرافی-ciyspkeda75zعاری از هرگونه هویت؛ له زیر سم مدرنیته؛ مجهز به قلم؛ اصلاح شده با تیغ تبعیض؛ امیدوار؛ آماده.من انفجار جامعه‌ام. پیامبری که کتابش ذهن توست. فکر می‌کنی، فکرم را؛ اختیار می‌کنی، بذری را که در ذهنت سال‌ها پیش کاشته‌ام؛ اختیارت را به سخره می‌گیرم. از این که حرف‌هایم را به زبان می‌آوری ممنونم. از این که تابنده پرتوی من در جامعه هستی به تو افتخار می‌کنم. به راستی من کیستم؟ مرا کجا دیده ای؟منشا هستی ذره‌ای واحده‌ست مرا لحظه روییدن هر گل دیده‌ای، یا در اتصالی چشمان معشوقه‌ای به ول‌کن عاشقش، در هرج و مرج های بشری، بالای ساختمان‌های سربه فلک کشیده منهتن، میان رقاصه‌های مست بووانا، من می‌توانم هویج آخرین آدم‌برفی زمستان‌های سرد ونکور باشم، یا در کاسه‌های باقالی وطنی، پوست‌تخمه‌های کف استادیوم، سوار بر نسیم نوازشگر صورتت؛ بوده‌ام، هستم و خواهم بود. تو کیستی؟خارج از چارچوب فکر کن. نگو ذهنم زندانی‌ست؛ در زندان باز است و آن تویی که رهایی از زندان را نمی‌خواهی. بگذار دانه‌هایم در ذهنت ریشه بدوانند؛ فکرت را آزاد کن؛ از کتاب‌ها؛ از داستان ها؛ از خزعبلات رسانه؛ از انسان‌ها؛ بیا و غرق در من شو. از اسارت، ذهن را آزاد کن تا به اسارت روح برسی و رستگار شوی.مرد ایرلندیمرد ایرلندیSun, 19 Mar 2023 15:13:22 +0330