https://virgool.ir/feed/@Im_afratازقلم نیلوفر آبی مرداب🪷fa2026-11-11 21:02:31https://files.virgool.ir/upload/users/4345080/avatar/4lRaq9.jpghttps://virgool.ir/@Im_afrathttps://virgool.ir/@Im_afrat/انار-zsuwsbttes0fپارت اولشبِ آخرِ که توی تبریز هستم. از سحر تا چند ساعت پیش کمک بی‌بی‌نرگس می‌کردم و همراهِ مَش رحیم از اَنباریِ ته باغ، انار می‌آوردیم تا رُب درست کنیم. به چهره‌م توی حوض نگاه می‌کنم. برگ های زردِ پائیزی این روزها نسبت به قبل خیلی بیشتر می‌ریزن، انگار که اون‌ها هم فهمیدن که بهارشون برای همیشه رفته. به قول بی‌بی‌نرگس: «خزون شدن!» مَش رحیم از ته باغ انار میاره و با صدای بلند شعر می‌خونه و میگه:«بیداد رفت لالهٔ بر باد رفته رایا رب خزان چه بود بهار شکفته راهر لاله‌ای که از دل این خاکدان دمیدنو کرد داغ ماتم یاران رفته راجز در صفای اشک دلم وا نمی‌شودباران به دامن است هوای گرفته راوای ای مه دو هفته چه جای محاق بودآخر محاق نیست که ماه دو هفته راای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزینبیدار کردی آن گل در خاک خفته را»میگم: «مَش رحیم، آواز می‌خونی، بلندتر بخون ما هم فیض ببریم. بلکه صدای شما خزون دل‌مون رو، بهار کنه. خدا رو چه دیدی؟ شاید کشتی‌های غرق شده‌مون با آواز شما به ساحل رسید. پرستوهای گم‌شده‌مون راهش رو پیدا کرد و پروانه‌هایِ مرده‌یِ دل‌مون دوباره پرواز کردن.»نگاهم میکنه و میگه: «بابا جان شاید ناخدای کشتی، ناخدا نبوده وگرنه کشتی که غرق نمی‌شه. غرق هم بشه که گم نمی‌شه. فکرات رو کن ببین کشتی رو به کی سپردی، پروانه‌هات رو دست کی دادی و رهبرِ پرستویِ گم‌شده‌ی دلت دست کی بوده. »میگم: «مَش رحیم، زمان شماها جداییِ و فراغِ یار چقدر اذیتتون می‌کرد؟»انارها رو می‌ذاره زمین و لبه‌ی حوض می‌شینه و میگه: « روژانم، قدیم‌ها که رها کردن بلد نبودن. می‌موندن، می‌ساختن. چینی‌هاشون رو بند می‌زدن، قالی‌هاشون رو رُفو می‌کردند و کفش‌هاشون رو دوبار دوز می‌کردن که مبادا چیزی رو که دوستش دارن، از دست بدن. آدم‌ها رو، خاطره‌ها و یادگاری‌ها رو توی گنجینه‌ی دل‌شون می‌ذاشتن و مثل آریو برزن مراقب بودن. زن‌های اون زمان، گردآفرید و تهمینه و کاساندان بودن. حافظِ عشقِ پاکِ سهراب و رستم و کوروش بودن. عشق‌شون رو توی عطر موهاشون ذخیره می‌کردند و توی کهکشانِ چشم‌های معشوقه‌شون غرق می‌شدن. مثل ماه دور معشوقه‌شون می‌چرخیدن.» با ذوق نگاهش می‌کنم و با خنده میگم: « انار هم برای هم دون می‌کردن؟ زیر نم‌نم بارون باهاشون می‌رقصیدن؟ برای معشوقه‌شون لالایی ویگن می‌خوندن؟»مش رحیم با خنده میگه: «از اتفاق‌های بینشون خبر ندارم دخترم، ولی می‌دونم که اون زمان دلی که واگذار می‌شد، پس گرفته نمی‌شد.» مش رحیم صندوق انارها رو جمع می‌کنه و می‌بره ته باغ. دیگه اثری از خنده و شادی توی حیاط نمی‌‌مونه و سکوت توی حیاط حاکم میشه. دمنوش بیدمشک بی‌بی‌نرگس رو میارم و یه کاسه انار دون‌شده کنارش می‌ذارم و منم مثل مش‌رحیم شهریار می‌خونم. غمِ شهریار، کل باغ‌مون رو پر میکنه و من، مثل همیشه پرت میشم توی همون خاطراتی که قرار بود نقطه بذارم ته قصه‌ش و نشد. به قول مش‌رحیم:« شاید منم از اون دسته‌ی آدم‌های قدیمی‌ام که رها کردن رو بلند نیستم. می‌مونم و خاطره‌ها رو توی گنجینه‌ی قلبم نگه‌میدارم. شاید منم قدیمی‌ام.»#ئافرت@lotus_writerآفرت عظیمی|نیلوفرآبیآفرت عظیمی|نیلوفرآبیWed, 26 Nov 2025 23:51:23 +0330https://virgool.ir/@Im_afrat/جانا-tj8hm6bw0gpkجانا یادته قول دادی که برمی‌گردی؟ یادته روی پشت‌بوم ِ طبقه‌ی سی و هشتم، گفتی که هنوزم دلت می‌خواد من روی لب‌هات بوسه بزنم؟ یادته توی اون سوز سرما دستم رو رها کردی؟ بیدار شو ببین شکوفه‌ها جوونه زده؛ ولی خنده‌های من دیگه هیچوقت برنگشته. یادته می‌گفتی که خنده‌هام بهترین و جذاب‌ترین صداییِ که شنیدی و بغلم برات حکم یک‌پناهگاه امن رو داره؟ بیدار شو ببین آفتاب داره بهم لبخند می‌زنه و می‌خواد دوباره زندگی کردن رو نشونه‌م بده؛ ولی بی‌تو که نمی‌شه زندگی کرد. منکه زندگیِ قبلِ تو رو یادم رفته بابونه‌ی خوش‌عطر من. هی دلبرِ گیسوکمند! کجایی که ببینی نشستم رو تخت و دارم با تیغ روی رگ‌هام بازی می‌کنم. یادته بهت گفته بودم لب‌هات طعمِ انار ساوه رو میده و مثلِ گیلاس تازه، خوشم‌طعمه و آدم دلش می‌خواد ذره‌ذره‌ی شرابِ لب‌هات رو بچشه و مست بشه؟ دارم با رگ‌هام بازی می‌کنم که دوباره رنگِ انارِ ساوه رو ببینم. اگه جمشید بیاد توی اتاق و ببینه که دارم این کار رو می‌کنم، میره اون خانوم دکتره که هرشب بهم قرصِ آبی میده رو میاره و نمی‌ذاره برگردم پیشت‌. من جای جفتمون ذوق دارم دردونه. تو که نمی‌خوای بیای، لااقل من میام پیشت. یادته اونشب پتو آوردم انداختم رو قبرت گفتم که بالاخره یک‌روزی میام پیشت و دستات رو محکم می‌گیرم که نذارم توی سرما مثل لَبو قرمز بشه. تا کی باید گمراهِ زلفِ موج‌دارت بشم اخه ترنج خوش‌عطر من؟ این ملافه سفیدها قرمز شدن جانا، عاشق رنگ قرمز بودی نه؟ پس واسه همینِ که دامن‌چین‌دارت همیشه قرمز‌رنگ بود. جانا نذار نصفه‌شب با گریه از خواب بپرم؛ چون خواب دیده بودم که توی گوشم هایده می‌خونی.منکه بالاخره تصمیمم رو گرفتم، من نمی‌تونم فراموشت کنم! بالاخره دارم میام پیشت؛ چون فراموش کردنت برای من غیرممکنه دورت بگردم.گفته بودم که "غمِ تو دارما، این‌قدر نگو غمت سرآید"؛ چون دردِ من بدون تو همیشه ادامه دارد...#ئافرتChnl: @Nymphaea_writerآفرت عظیمی|نیلوفرآبیآفرت عظیمی|نیلوفرآبیSat, 08 Nov 2025 02:46:46 +0330https://virgool.ir/@Im_afrat/رز-آبی-lkuycleft41yاردیبهشت‌ماه بود که ديدمش...توی خیابون الوند، کنار گل‌فروشیِ رز آبی منتظرش بودم که برسه؛ باز مثل همیشه آبی پوشیده بود و جنگل سیاه موهاش، با قاب سفید صورتش پارادوکس عجیب و دلنشینی به صورتش داده بود. نگاهم رو از چشم‌های نفس‌گیرش که با خط چشمِ آبی‌رنگ طراحی شده بود گرفتم و بی‌مقدمه دستش رو توی دستم گذاشتم تا توی خیابون قدم بزنیم. حال و هوای اردیبهشت و روزهای خسته کننده و پرکارش به کنار، دلبرِ زیبا و دیوونه بازی‌هاش و ناز و اداهاش هم به کنار؛ دورانی بود برای خودش. دورانی که می‌تونم با جرأت بگم که زندگی روی خوش نشون داده بود و با اومدنش به زندگیم، خوشبخت‌ترین مَرد جهان بودم. صبح‌ها با صبح‌بخیر اون بیدار می‌شدم و کل روزم با وجودش سپری می‌شد و شب هم با خیالِ بغل کردنش به پایان می‌رسید.توی مترو دو دستم رو می‌گذاشتم دو طرفش که کسی بهش نخوره و دختر کوچولوی من آسیب نبینه. زل می‌زدم به لب‌هاش و آروم پیشونیش رو می‌بوسیدم؛ با خودم عهد کرده بودم تا وقتی که اسمش توی شناسنامه‌م نوشته نشده از شرابِ لب‌هاش مست نشم. البته اگه بخوام دروغ نگم، چندباری که بارون، صورت ماهش رو نوازش کرد، منم از نوشیدن شرابِ قطره‌های باران که روی لب‌هاش بود بی‌نصیب نموندم. وقت‌هایی که فروغ و سیمین و شاملو می‌خوند، محوِ صدای آرامش‌بخشش می‌شدم؛ از همون‌جا عشق و علاقه‌م به شاعرهای ایرانی بیشتر شد.امروز هم، پنجِ اردیبهشت ۱۴۰۵ هست و من، بازهم به یاد اون روزهایِ آشناییمون افتادم...نمی‌دونم تقصیرِ زمانه بود یا تقدیر، نمی‌دونم محبوبم کجاست و چیکار می‌کنه؛ اما زندگی خیلی‌وقته که بعد از اون رنگ نداره. دیگه خیلی‌وقته منتظر دخترِ آبیم نیستم که با صبح‌بخیر گفتنتش روزم رو بسازه. کسی نیست که آخر هفته‌ها، توی خیابون الوند باهام قدم بزنه و خالق تمام خاطره‌هایِ قشنگم شه؛ اما امیدوارم هرجا که هست بدون عشق زندگی نکنه و خوشبخت باشه. چه بسا که خوشبختیِ من، فاصله‌ی کوتاهِ اومدن و رفتنش بود...#ئافرت@lotus_writerآفرت عظیمی|نیلوفرآبیآفرت عظیمی|نیلوفرآبیSat, 08 Nov 2025 02:39:22 +0330