https://virgool.ir/feed/@Hraysfa2026-11-12 01:26:57https://files.virgool.ir/upload/users/1677265/avatar/CGGHuG.jpeghttps://virgool.ir/@Hrayshttps://virgool.ir/@Hrays/آنباکسینگِ-ویرگول-gwzx1wamg3kqهمین الان اتفاقی به یک ویدیو‌ی آنباکسینگ کییورد توی اینستاگرام برخوردم و طبق عادت همیشه که وقتی کسی چیزی می‌خره توی ذهنم میگم کاش به شادی بپوشی، باهاش جاهای خوب بری یا ازین جور چیزا، داشتم می‌گفتم کاش چیزای خوب باهاش تایپ کنی. بعد انگار یه چیزی درباره‌ی اون ویدیو درست نبود، شایدم درست بود، ولی هرچی که بود من بی دلیل به این فکر کردم که ابزار نوشتن نویسنده‌های بزرگ چطوریه؟ و بعد به ابزار کار همه‌ی آدمای بزرگ دیگه فکر کردم، به نوع نگاهشون شاید. هیچ چیز خوب و بدی ازین فکر نتیجه‌ نگرفتم، فقط به خود فکر کردن، فکر کردم؛ به ایده. به نگاه. به شرایط. و بعد یاد وقت‌هایی افتادم که میترسم روی کاغذ چیزی بنویسم، چیزی بکشم؛ با این فکر که «چیزی که می‌خوام بنویسم یا بکشم اندازه‌ی پروسه ساخت جوهر این خودکار مهم هست؟ اندازه‌ی ارزش درخت‌هایی که کاغذ شدن مهم هست؟» و در اکثر مواقع که اجباری پشت این ایجاد اثر روی کاغذ نیست، جواب این سوال توی ذهنم منفیه. برای من که معماری رو بخاطر ترس از ایجاد یک اثر به بزرگی یک ساختمون روی این زمین رها کردم، نمی‌دونم این ترس از اثرگذاری چیز خوبیه یا نه؟ شاید در نهایت چیز کامل خوب یا کامل بدی هم وجود نداشته باشه.RayRayWed, 15 Jun 2022 10:28:34 +0430