https://virgool.ir/feed/@Hossein.crowکلاغِ قصه گوfa2026-11-11 13:05:46https://files.virgool.ir/upload/users/354435/avatar/dPblmu.pnghttps://virgool.ir/@Hossein.crowhttps://virgool.ir/@Hossein.crow/در-انتظاره-مرگ-hovqsnvvmbq8امروز هم مثله روز های دگر ، با فکر به خودکشی از خواب بیدار شدم ، صبحانه خوردم و راهی سرکار شدم.بین راه هر ماشینی که می دیدم خود را له شده زیر چرخ هایش تصور می کردم ؛ولی خب من دوستی دیرینه ای با " ترس " دارم ، او حتی نمی گذارد لوله بخاری را قبل خواب در بیاورم تا گاز خفه ام کند و بعد مدت ها یک خواب راحت را تجریه کنم .در زمان کودکی دیدمش و از همان موقع طلسم ام کرده است.از آن زمان از انجام هر کاری می ترسم ، از آن زمان من برده ی ترس هستم.ولی پیش خود حس می کنم زمان شکستن آن طلسم منحوس رسیده است.تصمیم گرفته ام یواشکی نامه ای برای " مرگ " بنویسم و ازش درخواست کمک کنم.می دانید من هیچ تصورات بدی از مرگ ندارم ، مرگ برای من مردی بلند قامت با ردای سیاه و داسی در دستانش نیست ؛ از دیدگاه من مرگ دختر بچه ای است با موهایه فِر بلند ، با شاخه گلی در دستش ، انسان هایی چون من را از این زندگی ملال آور رها می سازد.مدت ها گذشت و بلاخره جواب نامه ام رسید ، او خواست من را در مکان مورد علاقه ام ملاقت کند ، خنده دار است چون بیشترین وقتم را با ترس آنجا می گذرانم ، همانجا بود که بهم گفت نوشته هایم را در رود بیاندازم چون هیچکس قرار نیست ازشان خوشش بیاید.درکل آنجا مکانی زیباست ، رودی روان جاری ، آواز گنجشک ها و پر از گُل هایی زنده تر از من.در طول مسیر خیال می کردم که قرار است یک بار دیگر غرق شوم ، بعد از اینکه دفترم را در آب انداختم و غرق شدم حس می کردم اینبار مرگ به من می گوید کالبدم را درون آب بیاندازم ؛ولی وقتی به آنجا رسیدم ، شوکه شدم.ترس بود ، همانجا با همان لبخند موزیانه همیشگی اش بر لب ، در چشمانم زُل زد و گفت : این فقط یک شوخی بود دوسته من ، ما کار های زیادی با یکدیگر داریم.کلاغِکلاغِWed, 03 Feb 2021 07:22:19 +0330https://virgool.ir/@Hossein.crow/خلق-کنید-rpwv3zjh8oo8بار ها شده است بهم بگویند : شاید برایت سخت باشد که احساسات و درد هایی که وجودت را شکل میدهد بنویسی و هر دفعه ورق بزنی و بخوانی ؛ برای من این موضوعی عجیب و جالب است .فکر کنید یک عکسی از بزرگترین چیزی که شما را میترساند قاب کنید و بزنید به دیوار اتاقتان ، هر دفعه که چشمتان بهش میخورد امکان دارد یکم حس ترس در بدنتان جریان پیدا کند .نکته جالب راجب این موضوع این است که همه چیز بستگی به خودتان دارد ؛ شما می توانید سال ها این عکس را ببینید و همچنان مثل روز اول بترسید ، یا می توانید بعد از مدتی با ترس خود کنار بیایید و قبولش کنید ، در این صورت وقتی چشمتان به عکس می خورد متوجه کمرنگ تر شدن حس ترس درونتان می شوید .تلخ ترین یا دردناک ترین نوشته هایم را بعد مدتی بخوانم ، ازش لذت می برم ، شاید حین نوشتنشان اشک می ریختم یا افکار هایی مربوط به خودکشی درون سَرَم رژه می رفتند ولی بعد مدتی دیگر دردناک نیستند ، بیشتر حس رضایت دارم و لبخندی گوشه لبم سبز می شود ، همان حس و لبخندی که مادری بعد از جان دادن به فرزندش می زند ؛ خلق یک اثر هنری حتی اگر خوب هم نباشد احساس وصف نشدنی ای به آدم می دهد .کلاغِکلاغِWed, 06 Jan 2021 11:57:06 +0330