https://virgool.ir/feed/@Horsanfa2026-11-11 20:47:01https://files.virgool.ir/upload/users/4394052/avatar/LyREKU.jpghttps://virgool.ir/@Horsanhttps://virgool.ir/@Horsan/در-میانه-ی-راه-axbhaswalcc1مثل همیشه روی صندلی جلو نشستم؛ کنار مامان. هوا هنوز خنک بود و شیشه‌های ماشین کمی مه گرفته بودند. بابا درِ طرف ما را بست و مثل هر بار با همان لبخند آرام و مهربانش دستش را دراز کرد و کمربند مامان را بست. بعد با دقت بیشتری کمربند مرا کشید و جا انداخت؛ انگار که بخواهد مطمئن شود هیچ‌چیز، حتی یک میلی‌متر، اشتباه نباشد.لبخند زد. همان لبخندی که چروک‌های دور چشمش را بیشتر می‌کرد. بعد رفت سمت صندلی خودش. روی صندلی که همیشه یک‌ورش فرو رفته بود، با همان ابرهای خراب و قدیمی. چندبار جابه‌جا شد، صندلی را جلو کشید، عقب برد، پشتی را تنظیم کرد… بعد آه کوتاهی کشید و زیر لب گفت:«این صندلی دیگه عمرشو کرده… ولی خب، هنوز کار می‌کنه.»آینه وسط را پاک کرد. انگشت‌هایش از روی شیشه بخارگرفته گذشتند و یک رد شفاف پشت سرشان گذاشتند. بعد نیم‌نگاهی به مامان انداخت؛ همان نگاه عاشقانه‌ای که هر بار می‌زند… همان که مامان را آرام می‌کند.مامان گفت:«عجله نکن… امروز قرار نیست دیر برسیم.»بابا گفت:«نه… فقط می‌خوام همه‌چی خوب باشه.»و من… من داشتم نگاهشان می‌کردم. به این همه مراقبت. به این همه عشق. به دست‌های بابا که همیشه می‌لرزید وقتی کمربندمان را می‌بست. به نگاه مامان که همیشه دنبال نشانه‌ای از امید بود.و داشتم فکر می‌کردم که چقدر خوشبختم که این دو نفر پدر و مادرم هستند.ماشین راه افتاد. صدای موتور پیر و آرامش‌بخش بود. باد سردی که از درز شیشه می‌آمد، روی گونه‌هایم می‌نشست. و من یک لحظه احساس کردم زمان کند شده… انگار همه‌چیز داشت در یک قاب آرام و عاشقانه ثبت می‌شد.بابا وسط راه گفت:«می‌دونی… من همیشه فکر می‌کردم آدم تا عاشق نشه نمی‌فهمه زندگی یعنی چی. مامانت که اومد، من تازه فهمیدم… ولی وقتی فهمیدم قرار تو بیای… نمی‌دونی چقدر ترسیدم. ترس خوب… از اونایی که آدمو زنده می‌کنه.»مامان لبخند زد. گفت:«می‌ترسید همه‌چی رو درست انجام نده.»بابا خندید.«آره… هنوزم می‌ترسم.»ماشین پیچ بعدی را آرام رد کرد. جاده خلوت بود. هوا ساکت. و من… داشتم به حرف‌هایشان گوش می‌دادم و فکر می‌کردم چقدر دوست دارم زودتر برسم… زودتر کنارشان باشم… زودتر لمسشان کنم…زودتر دنیا را ببینم.ماشین داشت سرعت می‌گرفت. باد سردتر شد. صدای موتور بلندتر.یکهو صدای بوقی کشیده آمد…نور سفیدی توی آینه بابا افتاد…مامان چیزی گفت، سریع و کوتاه…بابا فرمان را چرخاند…بعد—بعد فقط یک صدای مهیب بود.یک فشار سنگین.و سکوت.خیلی چیزها را نفهمیدم. فقط حس کردم ماشین دیگر نمی‌لرزد. موتور خاموش شده. باد نمی‌آید.و صدای مامان… خیلی دور… خیلی دور…فکر کردم شاید خوابم برده. شاید هنوز فرصت هست.اما بعد… آرام… انگار کسی داشت حقیقت را توی گوشم زمزمه می‌کرد… فهمیدم.فهمیدم چرا همیشه صداها را از پشت پرده می‌شنیدم.چرا هیچ‌وقت خودم کمربندم را نبستم.چرا فقط حس می‌کردم… نه لمس.چرا همه‌چیز از یک فاصله مبهم و گرم می‌گذشت.من…من هنوز نیامده بودم...سهم کوچکی از امیدهایی که پدر و مادرم برایم داشتند…HorsanHorsanMon, 24 Nov 2025 01:54:28 +0330