https://virgool.ir/feed/@Hooseinkohrankifa2026-11-12 08:31:10https://files.virgool.ir/upload/users/220573/avatar/BOt5Xs.pnghttps://virgool.ir/@Hooseinkohrankihttps://virgool.ir/@Hooseinkohranki/گزارش-یک-زندگی-kdoobh7dnoasمحمد رظا تقی دخت http://adabiatirani.com او در سال ۱۳۵۴ در کاشان متولد شد. دکتری فلسفه غرب دارد و علاوه بر شاعری، به علم نقد نیز تسلط دارد. از او آثار پژوهشی بسیاری منتشر شده که از جمله آن ها می توان به«مجموعه ۸ جلدی کتاب تعلیم و تربیت»، «اندیشه در فلسفه دکارت»، «فلسفه تحلیلی چیست؟»، «مجلس حر بن یزید ریاحی» اشاره کرد. این استاد شعر و فلسفه بیش از ۲۷۰ مقاله در مجلات مختلف فرهنگی و ادبی منتشر کرده است. تقی دخت داوری در نهمین جشنواره بین المللی شعر فجر و ششمین دوره جایزه ادبی پروین اعتصامی را در کارنامه دارد.بعد از مرگممدارک مرا جستجو خواهید کرداتاقم راکتابخانه‌ام راکشوهای میزم راحتا جنازه‌ام راجیب‌های لباسمکیف پولم…حتما مدارک شناسایی‌ام را خواهید یافتشناسنامه‌‌ای کهنهکارت‌ شناسایی و کارت‌‌های بانکیو برگه‌های هویتی اداریاما آیا خواهید فهمید من که بودم؟!آیا مرا خواهید شناخت؟!بعد از مرگمدنبال چیزهایی بیهوده‌ای برای شناختن من خواهید بوداما نشانه‌های بهتری هست:ـ کتابی مذهبی در قفسه کتاب‌هایمکه باعث شد با معشوقه‌ام آشنا شومـ راهرو کوچک یک کتابفروشیکه نخستین دیدارمان به شتاب در آن رخ دادـ تلفن روی میز کارمکه گفت‌‌و‌گوهایمان با آن شروع شد(تماس‌‌های ظاهرا رسمی اما بی‌دلیل،که عمیقاً عاشقانه بودند)ـ گوشی تلفن همراهمو پیامک‌های کوتاهکه زمان‌های طولانی به انتظارشان می‌نشستمـ بی‌خوابی‌های شبانهـ بیتابی‌های روزانهـ چای و میوه‌‌ای که ظاهر دیدارهای نخستین را رسمی می‌کرداما فراموش‌ترین بخش دیدارها بودـ کادوهای بی‌مناسبت و با مناسبتکیف پولکمربند چرمگلدان نقرهبرخی از کتاب‌های کتابخانه‌ام(آن‌ها که بیت شعریروی صفحه اولشان دست‌نویس شده است…)نشانه‌های دیگری هم هست:در نوشته‌های ناتماممدر سفرهای گریزوارم به این سوی و آن سوی دنیادر محالات زندگی‌ام با معشوقه‌ام:جاهایی که دوست داشتیم برویم و نشدخانه‌ای که دوست داشتیم بخریم و نشدکتابی که دوست داشتیم بنویسیم و نشددر دلتنگی‌ها و گریه‌های نکردهدر ترس‌های کوچک و بزرگدر خطر کردن‌های معشوقه‌ام برای راه‌دادن من به خانه پدری‌اشدر نشستن شتابناک دور میز صبحانه و نوشیدن عشق در فنجانِ چایِ دم‌نکشیدهدر لباسی که معشوقه‌ام در آن دیدارها می‌پوشید…من نشانه‌های عشقی بزرگ را می‌گویمبه جای شناسنامهبه جای گذرنامه و اوراق هویتبرای شناختن من،ببینید آن گلدان نقره‌کار روی میز هدیه‌ی کیستببینید لای کدام کتابِ کتابخانه‌ام گل سرخ خشکیده‌ای هستببینید روی شانه کدام پیراهنم ردّ گریه‌های زنی هستببینید چه روزهایی اداره نرفته‌اماز همسایه رو به رو بپرسید چه شب‌هایی چراغ اتاقم تا صبح روشن بودهاین‌هاست که به شناختن من کمک می‌کند…در شناسنامه‌ِی منکلمات بی‌معنای زیادی هست:ناممتاریخ تولدممحل تولدمشماره‌هایی برای تأیید هویتمخط‌ها و جدول‌هاچیزهایی بی‌معنا و فایده…اما کسی نمی‌داندکه او مرا به نام شناسنامه‌ای‌ام صدا نمی‌کردکه تاریخ تولدم سال‌ها بعد از آن است که آنجا نوشتهکه محل تولدم فرسنگ‌‌ها دورتر از جایی است که زاده شدمبگذارید اعتراف کنممن از زنی غیر از مادرم متولد شدممن در صدای شورانگیزِ زنیکه در آن سوی تلفن و در تماسی رسمیدرباره‌ی کتابی مذهبی با من بحث می‌کرد متولد شدمدر تاریخی بسیار نزدیکو اکنونکودکی هستمکه نسبتی با آن شناسنامه‌ی چهل‌ساله ندارد…کم‌کم مشخص می‌شود آنچه می‌پنداشتید درست است، جعلی استشناسنامه‌ام جعلی استخانه‌‌ام جعلی استاوراق هویتم جعلی استنامم جعلی استعناوین اداری‌امزندگی‌امو آنچه می‌پنداشتید به شناختن من کمکی می‌کند جعلی است…همه چیز جعلی استاما نگران نباشیدهمین شناسنامه‌ی کهنهبرای گواهیِ مرگ من کافی است:ناممنام پدرمشماره‌‌های شناسایی و محل تولدمو تاریخِ زادن و مردن‌اماین‌ها برای همه کافی استبرای همهجز من و معشوقه‌امکه همدیگر را این‌گونه نمی‌شناسیمو از هستیِ واقعی و رنج‌‌هایش خبر داریماز دوری واقعیاز شادی و غم واقعیاز حصارها و تردیدهای واقعیاز ناگزیری‌هاو از عشق…عشقـ این هویت نفرین شده‌ی پنهان… ـ…می‌دانیدهیچ عاشقی شناسنامه معشوقه‌‌اش را طلب نمی‌کندشماره شناسنامه‌اش را نمی‌داندمحل تولدش راتعداد خواهر و برادرهایش رااما نشانی خانه‌اش مهم استلباسی که دوست دارد مهم استعطری که می‌پسندد مهم استرنگی که علاقه دارد مهم است…این‌ها هویت‌های واقعی‌اندهرچند شماره ندارندمحل ثبت ندارندو مهر برجسته نمی‌خواهند…من نشانه‌های عشقی بزرگ را گفتمنشانه‌های یک هویت پنهان راپسبرای شناسایی منقلب معشوقه‌ام را بازرسی کنیددست‌هایش را که لمس می‌کردملب‌هایش را که می‌بوسیدمموهایش را که با دستم شانه می‌کردمنوشته‌های ناتمامم را بگردیدو قلمدان چوبی روی میزم رااتاق کوچکی را که در آن عشق ورزیدیمپیاده‌روهایی را که با هم قدم زدیمتاکسی‌ای را که نخستین باردر صندلی عقب آن دستان هم را گرفتیمو در سکوتی عمیق تا مقصدهر کدام به سمتی از خیابان خیره شدیمو حرف زدیم و حرف زدیمبی‌آنکه کلمه‌ای از دهانمان خارج شود…بعد از مرگممدارک مرا جستجو خواهید کردو اوراق هویت مرا خواهید یافتشناسنامه‌ای کهنه با خطی خوشکه چیزهایی بی‌معنا را در آن نوشته‌اند:ناممتاریخ به دنیا آمدنمنام پدرممحل زادنمو چیزهای بی‌معنا و فایده‌ِ‌ی دیگرشما نیزآن‌چه را آن‌جاستبا خطی خوشبر سنگ قبرم خواهید نوشتبی‌‌آنکه بدانید من که بودم…بی‌‌آنکه بدانید من کیستم…محمد رضا تقی‌دختبعد از مرگممدارک مرا جستجو خواهید کرداتاقم راکتابخانه‌ام راکشوهای میزم راحتا جنازه‌ام راجیب‌های لباسمکیف پولم…حتما مدارک شناسایی‌ام را خواهید یافتشناسنامه‌‌ای کهنهکارت‌ شناسایی و کارت‌‌های بانکیو برگه‌های هویتی اداریاما آیا خواهید فهمید من که بودم؟!آیا مرا خواهید شناخت؟!بعد از مرگمدنبال چیزهایی بیهوده‌ای برای شناختن من خواهید بوداما نشانه‌های بهتری هست:ـ کتابی مذهبی در قفسه کتاب‌هایمکه باعث شد با معشوقه‌ام آشنا شومـ راهرو کوچک یک کتابفروشیکه نخستین دیدارمان به شتاب در آن رخ دادـ تلفن روی میز کارمکه گفت‌‌و‌گوهایمان با آن شروع شد(تماس‌‌های ظاهرا رسمی اما بی‌دلیل،که عمیقاً عاشقانه بودند)ـ گوشی تلفن همراهمو پیامک‌های کوتاهکه زمان‌های طولانی به انتظارشان می‌نشستمـ بی‌خوابی‌های شبانهـ بیتابی‌های روزانهـ چای و میوه‌‌ای که ظاهر دیدارهای نخستین را رسمی می‌کرداما فراموش‌ترین بخش دیدارها بودـ کادوهای بی‌مناسبت و با مناسبتکیف پولکمربند چرمگلدان نقرهبرخی از کتاب‌های کتابخانه‌ام(آن‌ها که بیت شعریروی صفحه اولشان دست‌نویس شده است…)نشانه‌های دیگری هم هست:در نوشته‌های ناتماممدر سفرهای گریزوارم به این سوی و آن سوی دنیادر محالات زندگی‌ام با معشوقه‌ام:جاهایی که دوست داشتیم برویم و نشدخانه‌ای که دوست داشتیم بخریم و نشدکتابی که دوست داشتیم بنویسیم و نشددر دلتنگی‌ها و گریه‌های نکردهدر ترس‌های کوچک و بزرگدر خطر کردن‌های معشوقه‌ام برای راه‌دادن من به خانه پدری‌اشدر نشستن شتابناک دور میز صبحانه و نوشیدن عشق در فنجانِ چایِ دم‌نکشیدهدر لباسی که معشوقه‌ام در آن دیدارها می‌پوشید…من نشانه‌های عشقی بزرگ را می‌گویمبه جای شناسنامهبه جای گذرنامه و اوراق هویتبرای شناختن من،ببینید آن گلدان نقره‌کار روی میز هدیه‌ی کیستببینید لای کدام کتابِ کتابخانه‌ام گل سرخ خشکیده‌ای هستببینید روی شانه کدام پیراهنم ردّ گریه‌های زنی هستببینید چه روزهایی اداره نرفته‌اماز همسایه رو به رو بپرسید چه شب‌هایی چراغ اتاقم تا صبح روشن بودهاین‌هاست که به شناختن من کمک می‌کند…در شناسنامه‌ِی منکلمات بی‌معنای زیادی هست:ناممتاریخ تولدممحل تولدمشماره‌هایی برای تأیید هویتمخط‌ها و جدول‌هاچیزهایی بی‌معنا و فایده…اما کسی نمی‌داندکه او مرا به نام شناسنامه‌ای‌ام صدا نمی‌کردکه تاریخ تولدم سال‌ها بعد از آن است که آنجا نوشتهکه محل تولدم فرسنگ‌‌ها دورتر از جایی است که زاده شدمبگذارید اعتراف کنممن از زنی غیر از مادرم متولد شدممن در صدای شورانگیزِ زنیکه در آن سوی تلفن و در تماسی رسمیدرباره‌ی کتابی مذهبی با من بحث می‌کرد متولد شدمدر تاریخی بسیار نزدیکو اکنونکودکی هستمکه نسبتی با آن شناسنامه‌ی چهل‌ساله ندارد…کم‌کم مشخص می‌شود آنچه می‌پنداشتید درست است، جعلی استشناسنامه‌ام جعلی استخانه‌‌ام جعلی استاوراق هویتم جعلی استنامم جعلی استعناوین اداری‌امزندگی‌امو آنچه می‌پنداشتید به شناختن من کمکی می‌کند جعلی است…همه چیز جعلی استاما نگران نباشیدهمین شناسنامه‌ی کهنهبرای گواهیِ مرگ من کافی است:ناممنام پدرمشماره‌‌های شناسایی و محل تولدمو تاریخِ زادن و مردن‌اماین‌ها برای همه کافی استبرای همهجز من و معشوقه‌امکه همدیگر را این‌گونه نمی‌شناسیمو از هستیِ واقعی و رنج‌‌هایش خبر داریماز دوری واقعیاز شادی و غم واقعیاز حصارها و تردیدهای واقعیاز ناگزیری‌هاو از عشق…عشقـ این هویت نفرین شده‌ی پنهان… ـ…می‌دانیدهیچ عاشقی شناسنامه معشوقه‌‌اش را طلب نمی‌کندشماره شناسنامه‌اش را نمی‌داندمحل تولدش راتعداد خواهر و برادرهایش رااما نشانی خانه‌اش مهم استلباسی که دوست دارد مهم استعطری که می‌پسندد مهم استرنگی که علاقه دارد مهم است…این‌ها هویت‌های واقعی‌اندهرچند شماره ندارندمحل ثبت ندارندو مهر برجسته نمی‌خواهند…من نشانه‌های عشقی بزرگ را گفتمنشانه‌های یک هویت پنهان راپسبرای شناسایی منقلب معشوقه‌ام را بازرسی کنیددست‌هایش را که لمس می‌کردملب‌هایش را که می‌بوسیدمموهایش را که با دستم شانه می‌کردمنوشته‌های ناتمامم را بگردیدو قلمدان چوبی روی میزم رااتاق کوچکی را که در آن عشق ورزیدیمپیاده‌روهایی را که با هم قدم زدیمتاکسی‌ای را که نخستین باردر صندلی عقب آن دستان هم را گرفتیمو در سکوتی عمیق تا مقصدهر کدام به سمتی از خیابان خیره شدیمو حرف زدیم و حرف زدیمبی‌آنکه کلمه‌ای از دهانمان خارج شود…بعد از مرگممدارک مرا جستجو خواهید کردو اوراق هویت مرا خواهید یافتشناسنامه‌ای کهنه با خطی خوشکه چیزهایی بی‌معنا را در آن نوشته‌اند:ناممتاریخ به دنیا آمدنمنام پدرممحل زادنمو چیزهای بی‌معنا و فایده‌ِ‌ی دیگرشما نیزآن‌چه را آن‌جاستبا خطی خوشبر سنگ قبرم خواهید نوشتبی‌‌آنکه بدانید من که بودم…بی‌‌آنکه بدانید من کیستم…Hoosein kohrankiHoosein kohrankiTue, 30 Jun 2020 08:37:04 +0430https://virgool.ir/@Hooseinkohranki/خود-شناسی-uxp9r6afjdp4گفتاری از زنده یاد عباس کیارستمی در مورد تنهاییتنهایی خیلی با شکوه بنظرم یعنی احساس تنهایی. اگر بفهمیش و درکش کنی. تنهایی به تو امکان حضور در هر جایی را که بخواهی می‌دهد، با تخیل. ولی چقدر تو می‌توانی مطمئن باشی که در کنار یکی دیگر، این فرصت را به خودت بدهی که قدرت تخیل، یعنی این امنیت را برای خودت فراهم کنی یا دیگری برای تو فراهم کند یا تو برای دیگری فراهم کنی که قدرت تخیل را هر وقت بخواهیی به او فرصت بدهی آن را به حرکت بیاوری و هر جا می‌خواهی باشی. در تنهایی با هر آدمی می‌توانی گفت و گو کنی هر وقت دلت بخواهد. هر جوابی از جانب او می‌توانی به خودت بدهی. این امتیازاتی است که دارید. می‌توانی تنها به قاضی بروی و خوشحال برگردی. ولی چه جوری می‌توان با یک آدم دیگر این کار را بکنی؟ خیلی امتیاز دارد واقعا. فقط معنای آن نیست که آدم خودخواه است، خودپسند است، خودشیفتگی دارد، دیگران را قبول ندارد، هیچ کدام این‌ها نیست. من همه‌اش از یک طریق می‌گویم. هیچ کدام این‌ها قابل دفاع نیست. من در تنهایی آدم بهتری هستم. همان طور که درخت در تنهایی درخت‌تر است. بنظر من آدم در تنهایی آدم‌تره. آنجایی که آدم در جمع قرار می‌گیرد. جایی که آدم در جمع قرار می‌گیرد ناچار است که منافع جمع را حفظ بکند و وقتی که به منافع جمعی فکر بکنید ما ناچارا از آن خلوص خودمان جدا می‌شویم و ناچار هستیم که یک مقدار به منافع دیگران فکر کنیم و آدم از وقتی که موجود اجتماعی می‌شود خیلی چیزاها را به‌دست می‌آورد مسلما ولی خیلی از چیزها را هم از دست می‌دهد یکی هم همانی که به‌نظر من یک درخت در جنگل از دست می‌دهد. در جنگل درخت دیگر درخت نیست آدم در جمع آدم است ولی، ولیآدمی است که به منافع جمع فکر می‌کند. بنظرم می‌آید من خودم در تنهایی آدم بهتری هستم می‌دانم که من در تنهایی دلیلی برای دروغ گفتن ندارم و می‌دانید که چقدر شانس است. و مهم‌تر از آن در جمع لزومی ندارد از منافع جمعی دفاع کنم که با من متفاوت هستند و ما نظر مشترک با یکدیگر نداریم. آنجاست که باز من می‌گویم خودم هستم .Hoosein kohrankiHoosein kohrankiSun, 28 Jun 2020 20:58:44 +0430