https://virgool.ir/feed/@Hooman.mazinمهندس برق - دکترای سیستم های قدرت - تکنیکال لیدر - در سالهای پایانی دهه ۳۰ زندگی. راجع به دغدغه های روزمره ام می نویسم. https://zil.ink/mymazinlifefa2026-11-11 13:56:11https://files.virgool.ir/upload/users/13806/avatar/Ja2gWh.pnghttps://virgool.ir/@Hooman.mazinhttps://virgool.ir/@Hooman.mazin/karafs-ssxs484dtmzxیه دوستی داشتم یه ماجرای را تعریف می‌کرد که شنیدنی است. چند سال پیش ماموریت کاری بهشون محول میشه یکی از شهرستانهای ایران. برای یک بانک دولتی کار می‌کردند و دستگاه‌های ضدسرقت نصب می‌کردند. ماموریت را به ایشون و یک نفر دیگه میدند. نفر دوم به این دلیل انتخاب میشه که اصالتا اهل همین شهر است و مادرش هنوز همونجا زندگی می‌کنه. این دو نفر سر کار خیلی هم سر به سر همدیگه می‌گذاشتند. بانک خودش استراحتگاه در این شهر داشت. اما نفر دوم گیر میگه که محاله اجازه بدم بری جای دیگه. حتما باید بریم خونه ما. اصلا مادرم ناراحت میشه بفهمه دوستم نیومده. این هم میگه من زحمت نمیدم چه کاریه مزاحمتون بشم؟ میگه نه اصلا محاله. حتما باید بیایی مادرم اصلا منتظر ما است. اگر نیایی ناراحت میشه. دو نفری بلند میشند میرند خونه مادر طرف. مادرش هم میاد و خیلی ازشون استقبال می‌کنه. از مهمون می‌پرسه شما چی دوست نداری؟ این دوست ما هم میگه حاج خانم چه فرمایشه؟ شما هر چی درست کنید ما دوست داریم. میگه نه، واقعا می‌خوام بدونم چی دوست نداری که اون را یه وقت براتون درست نکنم. این هم تو رو در بایستی میگه به خدا راضی به زحمت نیستم. هر چی درست کنید ما روی تخم چشممون می‌گذاریم.هی این تعارف میره و برمی‌گرده و در نهایت این طرف دیگه برای اینکه بحث تمام بشه میگه حاج خانم من خورشت کرفس دوست ندارم ولی هر چی دیگه باشه می‌خورم. به خدا شرمنده که اینجوری زحمت دادم. حاج خانم هم میگه نه چه حرفیه؟ چه زحمتی؟ شما مثل پسر خودمی. هیچ فرقی با بچه خودم نداری. زحمت چیه! فرداش میرند سراغ کار و شب برمی‌گردند خونه. سفره می‌چینند و می‌بینند حاج خانم خورشت کرفس آورد. این حالا هی پیش خودش فکر می‌کنه چی شد؟ نکنه سوتفاهم شد؟ فکر کرد گفتم دوست دارم؟ هی معذب این پا و اون پا می‌کنه که چی بگه. نهایت میگه زشته. این مادر زحمت کشیده، آخه چی بگم؟ یه شب که هزار شب نمیشه. می‌خوره.فردا صبح دوباره میرند سراغ کار و شب برمی‌گردند. دوباره سفره می‌چینند و غذا میارند. می‌بینه باز خورشت کرفس پخته. این حالا شب قبل غذا را بزور خورده و با برنج و ماست شکم خودش را سیر کرده بود به وعده غذای امشب دوباره همون غذا. دهنش را باز می‌کنه یه چیزی بگه؟ میگه شاید این همون غذای دیشبه. حالا این پیرزن که بدهکار نشده هر شب برای ما غذای تازه درست کنه. طلبکار که نیستم. یه جوری سر می‌کنه و بالاخره از زور گرسنگی می‌خوره.فردا شب و پس فردا شب هم این بساط تکرار میشه. این هم دیگه می‌خوره میگه جهنم. من الان دیگه نمی‌تونم بعد از اینکه دو سه شب این غذا را خوردم بگم دوست ندارم. می‌خوره و به خودش لعنت می فرسته که اصلا چرا اون شب اول دهن باز کرد. اینها پنج روز اون شهر می‌مونند و حاج خانم هر شب برای اینها خورشت کرفس درست می‌کنه. شب آخر دیگه طرف شاکی میشه. شوخی و جدی میگه حاج خانم اون سوال پرسیدن شب اول چی بود؟ این خورشت کرفس پشت هم چی؟ حاج خانم میگه به قصد پرسیدم. هر چی گذاشتند جلوت باید بخوری. یعنی چی خورشت کرفس دوست ندارم!تازه دوزاریش می‌افته حاج خانم به صورت خود خوانده قصد داشته تربیتش کنه. سوتفاهم و این حرفها در کار نبوده. پانوشت: این حاج خانم قضیه‌اش اونهایی هستند که وقتی یکی میگه فلان غذا را دوست ندارم می‌گند خوبش را نخوردی. بعد به زور می‌خواند غذا را بکنند تو حلقوم یارو که بخور خوشت میاد. مدل تیپیکال آدمی که فکر می‌کنه خیر و صلاح بقیه را بهتر از خودشون می‌دونه و اینجوری داره به طرف لطف می‌کنه.Hooman.MazinHooman.MazinMon, 21 Dec 2020 10:17:30 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/farsh-gx0werugncurیه آشنا داریم وقتی هفت سالم بود این ۲۲ سالش بود. الان ۳۹ ساله شدم و اون هنوز ۲۲ سالشه. با هم دور را دور پیوند خویشاوندی داریم. خونه شون یه کوچه با ما فاصله داشت. مادرش اومد در خونه دوست و آشنا و ظرف و لوازم خونه قرض کرد. یه فرش هم از ما قرض گرفت. من به عنوان مامور که برم مواظب فرشمون باشم بی اجازه خودم پا شدم رفتم جلسه خواستگاری. یه گوشه نشستم فرش را می پاییدم که کسی روش آشغال نریزه. هی هم حرص می خوردم که با دمپایی نیایید رو فرش، کثیف میشه. البته کسی محل نمی‌داد.نزدیک ساعت خواستگاری که شد دیدند اون گوشه پشت مبل نشستم. گفتند بچه اینجا برای مراسم خواستگاری چه کار می‌کنه؟ گوشم را گرفتند از خونه بندازند بیرون، که عروس مداخله کرد گفت هومن خیلی بامزه است باشه. مادر عروس هم با یه حالت به جهنم باشه، بی خیال شد. خونه هم خیلی شلوغ بود جای سوزن انداختن نبود. همه رو زمین نشسته بودند به غیر از عروس و مادرش. اونها روی مبل نشسته بودند. یه مبل سه نفره هم خالی برای داماد و پدر و مادرش گذاشته بودند کنار روش پارچه انداخته بودند. پدر عروس هم رختخواب پهن کرده بود گوشه اتاق خوابیده بود که مثلا مریضه که هیچ وقت نفهمیدم چش بود. این پیرمرد همیشه در حالی تو رختخواب بود با تشک جا به جاش می کردند. اون موقع ها فکر می کردم پا نداره. چندین ماه بعد که یه روز خونه شون تنها بودم داشتم مشق می نوشتم یهو از رختخواب بلند شد رفت دستشویی. اینقدر ترسیدم داشتم سکته می‌کردم. هی بسم الله بسم الله گفتم. فکر کردم مرده، این روحشه. شاید هم جن است خودش را به شکل این پیرمرده در آورده. هی بسم‌الله گفتم که اگر جن یا روح است بترسه و نزدیک نیاد. از دستشویی که اومد بیرون رفت تو حیاط چرخ زد و بعد برگشت دوباره سر جاش مثل همیشه خوابید.برگردیم سر ماجرای خواستگاری، این دختره، عروس خانم! خیلی قرتی بود. اون سال‌های جنگ کمیته خیلی گشت می‌زد. یادمه یک روز این دختره را از صبح سه بار کمیته دستگیر کرد. هی مادرش می‌رفت گریه و زاری که باباش مریضه و تعهد می‌داد ولش می‌کردند. هر دفعه هم با یه پسری بود. حالا خانواده داماد یه خانواده بازاری و مذهبی بودند که همین تک پسر هم داشتند. پسره عاشق این دختره شده بود و پدر و مادرش را به زور راضی کرده بود حالا فقط شما بیایید ببینیدش خیلی دختر خوبیه، حتما پسند می‌کنید. اونها هم قبول کردند اما شرط کردند فقط کسی نفهمه، خودمون یه جلسه آشنایی بریم خانواده‌ها با هم آشنا بشیم.خانواده داماد از در اومدند تو یهو دیدند تو حیاط یه خروار بچه ولو جیغ و جیغ می کنند. تو خونه هم کیپ تا کیپ آدم نشسته و همه هی بفرما بفرما می زنند که حاج خانم بفرمایید روی مبل. سینه به سینه هم آدم دو لایه کنار دیوار نشسته بود.حاج خانم هم از این زن‌ها بود که چادر مشکی پف پفی برقی برقی داشت و از صورتش فقط دماغش معلوم بود. و از بدنش فقط دست راستش که آورده بود بیرون که مثلا چادر را نگه داره و دستش تا جایی که معلوم بود پر از النگو و انگشتر بود. حاج آقا هم ریش بلند خاکستری داشت. انگشتر عقیق گنده به دست و نگاهش را انداخته بود پایین صلوات می‌فرستاد تا یه وقت نگاهش با نگاه بقیه زن‌ها گره نخوره. داماد هم یه پسر خیلی قد بلند و لاغر بود که صورت بچه گونه‌ی داشت و یه سیبیل نازک هم گذاشته بود. پشت حاجی و حاج خانم راه می رفت و از خجالت سرخ سرخ شده بود. اینها که اومدند و سه نفری زورچپونی رو مبل نشستند فضا یهو سنگین شد. یه کم تعارف کردند حاج خانم میوه بفرمایید. حاج خانم شیرینی بفرمایید. حاج خانم هم جواب نمی‌داد با دست علامت می داد که نه. داماد دید فضا سنگینه گفت مادر عادت دارند من براشون بردارم. یه خروار پر کرد گذاشت جلو ننه‌اش. یهو من دیدم که وای چرا میز عسلی خونه ما آوردند گذاشتند جلوی این‌ها؟ تمرکزم از فرش پرت شد. که این میز عسلی‌های ما را چرا برداشتید آوردید؟ الان اینها کثیف میشه، نوچ میشه!یک کم که میوه و شیرینی خوردند حاج آقا مجلس را در دست گرفت شروع کرد راجع به بازار و گرونی و این چیزها حرف زد. مادر عروس گفت جنس کوپنی هم حتی گرون شده، گیر نمیاد. مادر داماد بالاخره صداش در اومد گفت ما اصلا جنس کوپنی نمی خریم. حاج آقا خودش از بازار جنس آزاد می‌خره، میاره. من تو دلم فکر کردم خوش به حالتون! اون سالها کره خیلی کم بود. من هم عاشق کره بودم صبحانه یا نون و کره می خوردم یا نون خالی. از پنیر متنفر بودم. ولی کره گیر نمی اومد. هر وقت کوپن اعلام میشد یه کم کره می دادند که من همیشه با احتیاط صبح‌ها کم می خوردم تا کره زود تمام نشه. بعد که تمام میشد تا مدتها هی منتظر می‌موندم تا شاید دوباره کوپن کره اعلام بشه. برای همین از کوپن و جنس کوپنی متنفر بودم. این زنه که گفت کوپنی نمی خرند و آزاد می خرند از اینها خوشم اومد که اینها معلومه آدم‌های خوبی هستند، عقلشون می‌رسه. دیگه از اینجای مجلس طرفدار اینها شدم. زنه دیگه نطقش که باز شد شروع کرد هی از خودشون تعریف کردن دیگه ول هم نمی‌کرد. تا اینکه نمی دونم مادر عروس چی گفت که این زنه یهو برگشت گفت ما انتظار نداشتیم اینجا اینقدر شلوغ باشه. فقط جلسه ساده آشناییه برای ما. حالا خانواده عروس از سه هفته قبل به همه گفته بودند خواستگاریه. مادر عروس هم گفت ما اصلا به شما اجازه ندادیم بیایید خواستگاری. ما اصلا خواستگاری را اینجور ساده برگزار نمی کنیم. حالا چه ساده ای؟ خونه پر از وسایل عاریه ای بود. یه کم حرف زدند و بعد قرار شد چایی بیارند. عروس رفت، از اونور از آشپزخونه سر و صدا بلند شد. بعد مادر عروس رفت، بعد خواهرهاش رفتند. دیگه همه کنجکاو شدند که چی شده؟‌ یه چند دقیقه که گذشت یهو عروس با سینی چایی بدون روسری اومد تو اتاق. یهو سر و صدا شد. من اون موقع متوجه نشدم که عروس به قصد اینکار را کرده. چون همیشه همینجوری دیده بودمش برام عادی بود و فکر نمی کردم کارش عجیبه. سینی چایی را تعارف کرد و اول هم برد برای باباش که خوابیده بود وسط اتاق مهمون، هی گفتند اول حاج خانم اصلا محل نداد. بعد هم همونجور اومد نشست و گفت من اصلا هنوز تصمیم نگرفتم.یک کم شلوغ پلوغ شد بابای پسره دید داره آبروریزی میشه گفت بله پسر ما خیلی به شما علاقه داره و ما به خاطر دل شما جوون‌ها اومدیم. عروس هم یهو گفت پس باشه. باشه را گفت یهو نمی دونم کی کل کشید، لی لی مبارکه! همه دست زدند، یهو نوار بادا بادا مبارک بادا گذاشتند. در عرض چند ثانیه یهو وسط شد سالن دیسکو. همه ریختند وسط دست و جیغ و هورا و رقص.من دیگه کنترل فرش از دستم در رفت اصلا نمی تونستم تشخیص بدم کی رو فرش شیرینی می ریزه کی میوه می ریزه؟ کی با کفش خاکی اومده رو فر؟ فقط سعی کردم لاقل دو سه نفر یادم بمونه. یهو مراسم تبدیل شد به مجلس جشن بله برون و یکی هم گفت عاقد بیاریم که محرم بشند. خانواده داماد گفتند خودشون عاقد آشنا دارند سری بعد میارند و گذاشتند رفتند اونها که رفتند مجلس همچنان ادامه داشت و شلوغ پلوغ. عروس و خواهرهاش همه وسط رقصیدند و ما هم دست زدیم. توی این شلوغ پلوغی، یهو مامانم گوشم را کشید که ذلیل مرده تو چرا اینجایی؟ از بس دنبالت همه جا را گشتم دیوانه شدم. تو بدون اجازه برای چی سرخود بلند شدی اومدی اینجا؟ گریه‌ام گرفت، گفتم اومدم مواظب فرش باشم. همه فرش را کثیف کردند. مامانم یهو بغضش گرفت که به تو چه؟ سکته کردم اینقدر این کوچه اون کوچه دنبالت گشتم. منم یکی را نشون دادم گفتم این با کفش کثیف اومد رو فرش. مامانم خنده‌اش گرفت، گفت اشکال نداره، خودشون فرش را می‌شورند. بغلم کرد و برداشتم برد.خانواده داماد هم رفتند که رفتند. هر چی اینها بهشون زنگ زدند و تماس گرفتند اصلا دیگه جواب ندادند. ته ماجرا البته اینجور نیست که اونها رفتند و اینها هم چیزی نگفتند و همینجور راحت ول کردند. ولی خوب من سعی کردم محترمانه تمام کنم. فرض کنید اونها رفتند و اینها هم هیچی نگفتند و کاری نکردند.پایانHooman.MazinHooman.MazinWed, 09 Dec 2020 12:12:08 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/dare-to-lead-vr7batrbfwmqخانم دکتر برنه براون که به خاطر سخنرانیهای تد تاکش معروف شد. کتابی داره به نام Dare to Lead که احتمالا ترجمه فارسیش میشه جسارت رهبری داشته باش یا چیزی شبیه به همین مضمون. در کتاب داستانی را تعریف می‌کنه از دخترش زمانی که کلاس سوم دبستان بود. دخترش روزی با ناراحتی میاد خونه و گریه می‌کنه. زنگ تفریح رازی را به دوست نزدیکی گفته بود و دوستش راز را به همه کلاس میگه و بعد همه کلاس به دختر می‌خندند. همه اعتمادش به دوستش فرو می‌پاشه. اعتماد مثل یک شیشه خالی مربا است. هر وقت به دوستی حرفی را می‌زنیم و اون دوست بهش توجه می‌کنه یه تیله به اون ظرف شیشه‌ای اضافه میشه. هر وقت دوستمون روز تولد ما را یادش می‌مونه، هر وقت یادش میاد اسم مادربزرگی که ازش حرف زدیم چیه، هر وقت یادش می‌مونه وقتی مریض هستیم سراغمون را بگیره. با هر توجه اینجوری یک تیله به اون ظرف شیشه‌ای اضافه میشه. اعتماد به یکباره و در اثر یک کار بزرگ طرف مقابل ایجاد نمیشه. اعتماد ذره به ذره و با توجه‌های کوچک ایجاد میشه. بی اعتمادی چی؟ بی اعتمادی مثل این لگدی است که دوستمون به ظرف شیشه‌ای می‌زنه. وقتی به ظرف شیشه‌ای پر از تیله لگدی می‌زنیم فقط یک تیله از شیشه کم نمیشه. گاهی ظرف واژگون میشه و نصف تیله‌ها می‌ریزه. گاهی بیشتر. گاهی اصلا ظرف می‌شکنه و دیگه تیله‌ای داخلش نمی‌مونه. فراموش نکنیم که ساختن اعتماد سخته، از بین بردنش راحت. Hooman.MazinHooman.MazinTue, 24 Nov 2020 16:16:08 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/چیزی-به-نام-اژدها-وجود-ندارد-tep74zjyrjtjداستان چیزی به نام اژدها وجود ندارد در ظاهر یک داستان کودکان است اما پیامی برای بزرگسالان هم دارد. به نظر شما پیام داستان چیست؟‌بیلی یک روز صبح از خواب بیدار شد و دید یک اژدها وارد اتاقش شده. یک اژدهای کوچولو بود به اندازه یک گربهبیلی رفت به مادرش گفت یک اژدها اومده به اتاقم. مادرش گفت چیزی به نام اژدها وجود ندارهبیلی برگشت به اتاقش که لباسهاش را عوض کنه. به اژدها توجهی نکرد. اگر چیزی به نام اژدها وجود نداره، چرا باید بهش توجه کنه؟بیلی اومد نشست کنار میز صبحانه. اژدها هم باهاش اومد.اژدها کمی بزرگتر شده بود، اندازه یک سگ. اژدها نشست روی میز. کسی اجازه نداشت روی میز بشینه. ولی وقتی چیزی به نام اژدها وجود نداره، به چیزی که وجود نداره نمیشه بگی روی میز ننشینمادر برای بیلی پن کیک درست کرد. اما اژدها همه اونها را می‌خورد. مادر هی پن کیک درست کرد و اژدها همه اونها را خورد. تا اینکه دیگه ماده پن کیک تمام شد. بیلی در نهایت فقط تونست یکی از پن کیکها را بخوره. از اولش هم بیشتر از یک پن کیک نمی‌خواست بخورهبیلی رفت دندونهاش را مسواک بزنه. وقتی برگشت اژدها اینقدر بزرگ شده بود که همه هال را پر کرده بود. بیلی گفت فکر نمی‌کردم اژدها اینقدر سریع بزرگ بشه. مادرش گفت: چیزی به نام اژدها وجود ندارهاژدها جوری خونه را پر کرده بود که مادر بیلی برای اینکه از اتاقی به اتاق دیگه بره مجبور بود از پنجره رفت و آمد کنه.اژدها به قدری بزرگ شد که سرش از خونه بیرون افتاد. دیگه کامل داخل خونه جا نمی‌شداژدها وقتی از چرت بیدار شد گرسنه‌اش بود. ماشین نونوایی رد می‌شد. اژدها دنبال ماشین راه افتاد. اژدها مثل حلزونی شده بود که خونه‌ روی پشتش بود.پدر بیلی وقتی اومد خونه. دید خونه دیگه وجود نداره. بیلی و مادرش هم نیستند. خوشبختانه یکی از همسایه ها اون نزدیکی بود. بهش گفت که از کدوم سمت رفتندپدر بیلی با ماشینش رفت و رفت و بالاخره بیلی و مادرش را پیدا کرد. بیلی و مادر برای پدر از پنجره بالای خونه دست تکون دادند.پدر داخل خونه رفت. از پله‌ها بالا رفت و به مادر و بیلی رسید. پرسید چطور این اتفاق افتاد؟بیلی گفت: یک اژدها بودمادر گفت:‌چیزی به نام اژدهابیلی حرفش را قطع کرد. اژدها وجود داره. یک اژدهای بزرگبیلی دست به سر اژدها کشید. اژدها دمش را به نشانه شادی تکون داد و شروع به کوچک شدن کرد. اژدها به تدریج کوچک و کوچک شد تا به اندازه یک گربهمادر گفت از نظر من ایرادی نداره اژدهای اینقدری وجود داشته باشه. ولی چرا باید اینقدر بزرگ می‌شد؟بیلی گفت: شاید برای اینکه می‌خواست بهش توجه بشهپایانترجمه و گردآوری:هومن مزین Hooman.MazinHooman.MazinMon, 23 Nov 2020 19:23:33 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/farah-ku7i5h4nnzjc- بچه را اینجور دست به دست نکن. بچه گناه داره. - آره! که باباش بره زن بگیره؟ - باباش که بالاخره زن می گیره. بچه را میگم دست به دست نکنید. - بیجا کرده. کدوم خری زنش میشه؟ منم که زنش شدم از سادگیم بود. اصلا چی داشت که زنش شدم؟ گفتم خوشگله، بلنده، هیچی هم نداشته باشه به دست میاریم.- همون موقع هم گفتم این به دردت نمی خوره. - تو همه را می‌گفتی به دردت نمی‌خوره. این اون موقع خوب بود. بعدا گرگ شد. دم در آورد. و گرنه اولش که اینجوری نبود. مردها جنبه ندارند زود خودشون را گم می‌کنند. هوا برش داشت. - از اول همینجوری بود. - تو چی می دونی؟ دانای کل.- از اول هم بهت گفت فرح این به درد تو نمی خوره. یکی رو بگیر بهت بیاد. هی فقط گفتی خوشگله، بلنده، چشمهاش را نگاه چه مهربونه! - آره آره تو همه چیز رو می دونی. برای همینه زندگی خودت اینقدر ... {دهنش را باز کرد بگه گه، یه لحظه مکث کرد گفت} طلا است. حالا خوبه بچگی خودمون را یادمه. با کمربند می افتاد به جونت. - {یه لحظه سکوت کرد. اومد یه چیز سنگین بهش بگه. هیچی نگفت. فقط دوباره گفت} بچه را دست به دست نکن فرح.- به من چه؟ بره همون‌ بابای دیوثش بزرگش کنه. من سر جوونی بشینم بچه اش را بزرگ کنم که آقا بره دختربازی؟ غلط کرده. بچه خودشه، باید بزرگش کنه. بیخ ریش خودش. ببینم با این بچه کدوم دختر خری میاد زنش بشه؟ - بچته، پاره تنته! با بچه خودت گرو‌کشی می کنی؟ - گرو کشی چیه. اصلا مسولیت بچه با پدرشه. زن چه کاره است؟‌مگه حق و حقوقی داره.- تو یعنی بچه ات را نمی خوای؟ - نه ماه آزگار به شکم بستمش اون چی کار کرد؟ غیر از اینکه پی قر و فر خودش بود؟ حالا هم چشمش کور بشینه بچه را بزرگ کنه. تا حالا که براش پدری نکرده، بلکه اینجوری حالیش بشه بچه بزرگ کردن سختی داره. بله آقا، همه اش که مادر نباید بسوزه. پدر چه غلطی کنه؟- فرح، مادر لجبازی نکن. بچه را اصلا بیار بده من بزرگ می کنم. هی بچه را مثل توپ‌ نندازید سمت هم. اون باباش هم لنگه تو ننه اش. مگه اون دفعه نبردی بهش دادی نصفه شبی اومد در خونه که بچه گریه می کنه بهانه مادرش را می گیره؟ ازش گرفتی از خونه انداختیش بیرون؟ دوباره بچه را عذاب نده.- اون دفعه هم اشتباه کردم. بچه گریه می کنه؟ بغلش کن براش لالایی بخون. بهش غذا بده. خودش را راحت کرده. گریه می کنه! گریه می کنه! معلومه که گریه می کنه. اون موقع که می رفتی الواتی باید فکر الانت را می کردی آقا! اون موقع که من تو خونه بشین هی چشم به راه که آقا کدوم گوریه! یادت نبود؟- مادر. قربونت برم. این اگر زن داری بلد بود که اوضاع این نبود. از اول هم گفتم فرح این پسره مزلف برای تو شوهر نمیشه! - تو هم هی از اول گفتم هی از اول گفتم. آره تو همه چیز را می دونی. فقط معلوم نیست چرا اینجوری گه زدی به زندگی خودت؟ - زندگی من چشه؟ به این خوبی؟ - زندگی تو خوب بود من فرار نمی کردم- فرار چیه؟ - اگه بابا و ننه ام بهم محبت می کردند فکر می کنی اینقدر راحت هر کی گفت دوستت دارم خامش میشدم؟ نه مادر من. محبت نچشیدیم. - خوبه خوبه. خرس گنده. یه نگاه به خودت تو آیینه بنداز خجالت بکش از خودت. همچین میگه انگار دختر چهارده ساله است. - به سن و ساله؟ - پس به چیه؟- دلمون خوش نبود. - دلت دیگه به چی خوش نبود؟ درس که خوندی. کار که داشتی. دستت که تو جیب خودت بود. خودت می‌رفتی میومدی کسی کار به کارت نداشت! خانم خودت بودی. این شوهر هم که خودت معلوم نیست از کجا پیدا کردی. - محبت ندیدیم. تشنه محبت بودیم. وگرنه چرا باید تا یکی بهمون محبت کنه دست به سر و گوشمون بکشه سریع خام بشیم.- فرح تو خیلی دریده شدی. بابات اگه بود الان با کمربند سیاهت می کرد. دست به سر گوشمون چیه؟ مگه تو جنده بودی ؟ - برو بابا اصلا حرف آدم را نمی فهمید. میگم محبت ندیدیم همینه. - دیگه محبت مگه چیه؟ کم کون خودت را جمع کردم؟ کم اون مرتیکه را آوردی جلوش گذاشتم و برداشتم؟ کم زحمتت را کشیدم.- مگه به زحمته؟ خیلی معذرت می خوام خر هم خیلی زحمت می کشه - فرح خیلی بی شعوری - مثال می زنم - مرده شور مثال زدنت را ببرند. مرتیکه حق داشت ولت کرد. این زن نگه داشتن داره؟ اصلا ادب نداری.- اون منو ول کرد؟ من ولش کردم. اون که وگرنه هنوز هم پشت کونم گریه و زاری می کنه.سکوت. گاهی حرف هیچ اثری نداره. گاهی چه بگی، چه نگی، چیزی تغییر نمی کنه. حرف، زبان مشترک آدمها نیست. درد مشترک آدمها است. اعتراض مشترک آدمها است. - فرح، بچه گناه داره. اینجوری در به درش نکن. - من در به درش نکنم؟ باباش نباید به فکر باشه؟ همه اش من؟ - باباش شعورش نمی رسه.- وقتی شعورش نمی رسه بالاخره باید یه جوری حالیش بشه که دیگه پسر بیست ساله نیست موهاش را سشوار بزنه با ماشین بیفته تو خیابون دختر بازی. مرد گنده است بچه داره. باید بشینه بچه اش را بزرگ کنه. - نمی دونم چی بگم، خدا کنه اونم عاقل بشه. - میشه. اشتباه من بود زیاد لی‌لی به لالاش گذاشتمغروبی بابای بچه اومد. بچه را گرفت. گوشه موهاش یه دسته ریز، یه جا همه سفید شده بود. وسایل بچه را برداشت. بچه، باباش را که دید ذوق کرد خندید. پرید بغلش. موقع رفتن که دید مامانش نمیاد گریه کرد. مامانش را صدا کرد. باباش تو بغلش فشارش داد که صداش تو محل پخش نشه. مامانش بی احساس و سرد در رو روشون بست. گفت به سلامت. برگشت داخل خونه، کنج اتاق نشست، تا صبح گریه کرد.پایانهومن مزینHooman.MazinHooman.MazinFri, 05 Jun 2020 06:19:34 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/sargardan-to74scklwnu3سر محله یک خرابه‌ای بود که محرمها اونجا تعزیه برگزار می‌کردند. جمعیت زیاد جمع می‌شد. یه سالی وسط تعزیه اونجایی که علی اصغر را می‌کشتند یه پیرزنی یهو عصبانی شد نتونست خودش را کنترل کنه و حمله کرد شال یکی از اشقیا سرخ پوش را گرفت با عصا می‌زد به سر و کله یارو و همینجوری پشت سر هم فحش های رکیک می‌داد. یه سری ریختن جداش کنند. ولی پیرزن ول نمی‌کرد لباس یارو را گرفته بود همینجور می‌زد. هر کس هم نزدیک میشد جداش کنه با عصا می‌زد تو سرش. یه تنه اومده بود نتیجه داستان دشت کربلا را عوض کنه. یه سری از دیدن این بلبشو خنده‌شون گرفت و شروع کردند به مسخره بازی در آوردن و سوت زدن و تشویق کردن. یه عده دیگه عصبانی شدند که مراسم امام حسین حرمت داره. جای سوت و دست و خنده است؟‌ مسخره بازی‌تون گرفته؟ روز عاشورا جای خنده و مسخره بازی نیست. این عده حمله کردند اونها که می خندیدند را کتک زدند. اونها هم با اینها دعواشون شد. خر تو خر شد. این تعزیه را هر سال می‌رفتیم بخش پایانی تعزیه این بود که خیمه‌ها را آتش می‌زدند مردم حمله می‌کردند خیمه ها را خاموش می‌کردند و پارچه‌های نیمه سوخته را یادگاری می‌بردند. اومدم پیش دستی کنم قبل از اینکه خیمه‌ها را آتش بزنند و مردم بریزند، سریع یک تیکه بزرگ از چادر خیمه را بکنم. کوچک بودم شش هفت سالم بود. سال قبلش از پارچه‌ها چیزی بهم نرسیده بود. یواش رفتم جلو یک تیکه از چادر خیمه را بکنم با خودم ببرم که یه یارو سبزپوش از لشکر اولیا با چوب دستی زد تو سرم. فرار کردم رفتم پشت مردم قایم شدم. سرم درد گرفت. بقیه تعزیه را ندیدم. پیش خودم گفتم داستانش که همون داستان پارسالیه دیگه. تازه اون سال ترکی هم می‌خوندند اصلا نمی‌فهمیدم چی می‌گند.به سهراب گفتم بریم خونه. گفت نه وایستا تعزیه ببینیم. منم حوصله‌ام سر رفته بود. رفتم پشت تعزیه قوطی حلبی کاشتم با سنگ می‌زدم بهش تا تعزیه تمام بشه. یهو دیدم صدای جیغ و داد میاد.خیمه‌ها را که آتش زدند مردم وحشی بازی درآوردند حمله کردند به خیمه ها، تیرک خیمه افتاد روی یک بچه‌ای همه دست و بال و لباس و صورتش سوخت. یه عده ریختند لباس بچه را سریع از تنش کندند که نسوزه. بعد یه عده لباس بچه را تکه تکه کردند با خودشون تبرک بردند. نمی دونم پارچه خیمه کم بود؟ مردم اون سال زیاد بودند؟ نفت آتش زدن خیمه‌ها زیاد بود؟ یا چی بود؟ که اون سال پارچه سوخته کم اومد. بچه‌های کم سن و سال همینجوری لای خاکستر سوخته‌ها می گشتند یه تکه پارچه ای، چوب سوخته‌ای، چیزی پیدا کنند تبرک ببرند.همینجور برای خودم چرخ می زدم، سهراب اومد یه تیکه چوب سوخته آورد که بیا هومن برای تو هم گرفتم. دیدم کف دستش همه سیاه شده، کثافت! چوب سوخته را گرفتم انگار که مثلا قراره معجزه کنه. بچه های هفت ساله و هشت ساله بودیم. همینجور برای خودمون راه می رفتیم که باباش اومد گفت این آشغال چیه تو دستتون گرفتید؟ سهراب اومد توضیح بده باباش گفت بندازید زمین. بندازید زمین. تمام دست و صورتتون را کثافت زدید. برید دستهاتون را بشورید بریم هیات ناهار. تعزیه یک ساعته که تموم شده، چرا خونه نیومدید؟ توضیح اینکه ما خیلی متوجه زمان تعزیه نبودیم و به نظرمون اون زمان هم که مردم داشتند قاتی آشغالها دنبال پارچه سوخته می گشتند جزیی از تعزیه بود، چندان موثر نبود. مختصر گفتیم که داشتیم می‌اومدیم.ناهار را چند تا کوچه اونورتر می‌دادند. یه یارویی یه خونه چند طبقه تازه ساخته بود و نذر کرده بود که تا چند سال عاشورا ناهار بده. تا ما رسیدیم دیدیم ملت که بعد از تعزیه بدو بدو رفتند، خونه نمی رفتند، داشتند می‌اومدند اینجا ناهار بخورند. حالا هم کیپ تا کیپ نشستند ناهار می‌خورند و ما دیر رسیدیم. نه جای نشستن بود، نه غذایی مونده بود. پسر یارو صاحبخونه ما را از همون دم در می خواست رد کنه که باباش اومد دعواش کرد که مهمون امام حسین هستند. بفرمایید داخل. ولی داخل کیپ تا کیپ آدم نشسته بود، تندتند می خوردند. ما هی بالا و پایین رفتیم یه جا پیدا کنیم جایی پیدا نشد. بابای سهراب هم نمی‌دونم اصلا کجا گم شد.یه یارو پیرمرده که دید ما دو تا بچه هی بالا و پایین میریم هی دنبال جا می‌گردیم یهو دست برد وسط سفره یک تکه از پارچه وسط سفره را کشید و جمع کرد. گفت بیایید اینجا بشینید. کجا ؟ وسط سفره؟ من صدسال هم حاضر نبودم برم اینجوری وسط سفره بشینیم. خودم را زدم به نشنیدن رفتم. یارو از این آدمهای ول نکن بود. هی صدا زد بچه! بچه! من اصلا خودم را زدم به نشنیدن گفتم برمی‌گردم میرم خونه. یهو یارو من از پشت گرفت، بلند کرد روی هوا، از روی جمعیت زارپ من را برد، گذاشت وسط سفره. دو طرف آدم نشسته بود مشغول خوردن، من نشستم وسط سفره. از اونورم یارو داد زد که برای بچه غذا بیارید. نفهمیدم تو این خر تو خری سهراب کجا رفت. غذا عدس پلو بود. ولی تموم شده بود. یک بشقاب پر ته دیگ آوردند گذاشتند جلوم که بخور. ته دیگش برخلاف ته دیگ خونه که سوخاری و نازک بود، مثل پاره آجر بود. یک لایه ضخیم از عدس و برنج به هم چسبیده که نصفش سوخته بود. با قاشق پلوی پشت ته دیگ را ذره ذره می‌تراشیدم و می‌خوردم. یهو یارو پیرمرده از بشقاب خودش چند تا خرما فرتی پرت کرد وسط بشقابم که بخور! بخور! بچه که بودم خیلی وسواسی بودم. از گرسنگی هم می‌مردم هم حاضر نبودم غذایی که قبلا تو بشقاب یکی دیگه بوده را بخورم. حالا چه برسه به اینکه طرف با دست کر و کثیفش که به همه جا مالیده اون خرماهای کج و کوله را برداشته گذاشته تو بشقابم. با ته قاشق خرما را از روی ته‌دیگه گذاشتم کنار. اون جاهایی که خرما با ته‌دیگ تماس پیدا کرده بود را در ذهنم علامت گذاری کردم که مناطق ممنوعه کثیف شده است. از قسمتهای دیگه همون ته‌دیگ را خالی خالی خوردم.همینجور بازی بازی داشتم غذا می خوردم یهو مردک تالاپ یک مقدار برنج باقیمونده ظرف نفر کناریش که نخورده بود و رفته بود را خالی کرد تو ظرفم. که بخور بخور! دیگه همه ته‌دیگ دهنی از پلوی یکی دیگه شد اصلا دیگه نتونستم هیچی بخورم. تو این وضعیت یارو بلند شد رفت برام نوشابه بیاره. تا یارو رفت یواشکی فرار کردم. هر چی هم صدا زدند بچه بچه! بدو بدو در رفتم که نتونند بگیرنم. رسیدم کوچه‌مون دیدم سهراب تو کوچه داره با توپ شوت می‌زنه تو دیوار. گفتم تو چرا نیومدی؟ گفت بابام غذا گرفت، اومدیم خونه‌مون خوردیم. گفتم چرا به من نگفتی؟ گفت یادم رفت.رسیدم خونه مادرم گفت کجا بودی؟ چرا ناهار نیومدی خونه؟ نصفه جون شدم! کجا رفته بودی؟ گفتم رفتم هیات ناهار خوردم. گفت تنهایی؟ گفتم آره. گفت بی‌خود کردی تنهایی تا اونجا رفتی. بزرگتر مگه نداری؟ گفتم خودم بزرگم. با عصبانیت نگاهم کرد ، گفت بگذار بابات بیاد. تکلیفت را روشن می کنم. پایانهومن مزینمطالب مرتبط:ماجرای آن سال که هیات راه انداختیمHooman.MazinHooman.MazinSun, 31 May 2020 22:02:11 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/آقا-حالش-خوب-نیست-vwcfzawyh0wyتازه خوابم برده. عزیز آروم تکونم میده. - هومن . هومن. بیداری؟ نترسی ها. میگم جون عزیز. چی شده؟ - نترسی ها. آقا حالش بده. یهو از رختخواب می پرم. چی شده؟‌ طبقه بالا دو تا اتاق تو در تو هست یکی نه متری یکی ۱۲ متری. سابق بین دو تا اتاق در بود. سالها پیش برداشتند. بهم متصلند. عزیز اون گوشه سمت راست کنج دیوار اتاق ۹ متری می خوابه. که رو به روی تلویزیون باشه. بابا بزرگ کنارش این کنج دیوار در اتاق ۱۲ متری می خوابه که بالا سرش رادیو باشه. من در همون اتاق ۱۲ متری وسط اتاق می خوابم که به در نزدیک باشم که با نور مهتابی که از در میاد قبل خواب درس بخونم.بابابزرگ چی شده؟ حرف نمی زنه. مثل بچه تو خودش جمع شده. می لرزه. بابابزرگ؟ بابابزرگ؟ هیچی نمیگه. عزیز از پله ها میره پایین. - ماهروزه ماهروزه. محسن بیداره؟ - چی شده مامان؟ - نترسی ها. آقا حالش خوب نیست. محسن را بیدارش کن بریم بیمارستان.از در خونه تا سر یه دنیا طول می کشه. دو تایی زیر بغلش رو می گیریم. اصلا نمی تونه راه بره. همه بدنش لمس شده. سر پیچ کوچه عرض کوچه میشه کلا یک متر. پاش می افته تو جوب. دولا میشم دمپاییش را برمی دارم. الهی قربونت برم. چت شده؟ تو که خوب بودی. چی شد یهویی؟ الهی فدات بشم. چرا تو؟کوچه اول - حالا پیچ کوچه - کوچه دوم - کوچه سوم. مگه تموم میشه. لعنتی اینقدر کوچه ها تنگه که ماشین نمی تونه تو بیاد. سر کوچه میرسیم. قربون کوره سر کوچه است. - ممد آقا چش شده؟ - هیچی حالش خوب نیست. قربون بابا را نگه داشته باش من برم ماشین رو بیارم. من و قربون بغلش کردیم. عزیز بدو بدو چادر به سر میاد سرکوچه سوار ماشینش می کنیم. عزیز کنار بابا صندلی جلو می شینه. صندلی عقب دراز می خوابونیمش. سرش را می گذارم رو پام. موهاش را ناز می کنم. الهی دورت بگردم. چت شده؟‌ همین جور آروم آروم اشک می ریزم و سرش رو ناز می کنم. موهاش مثل آرد سفیدند. مثل حریر نرم. اورژانس معاینه اش می کنند. دکتر هر چی ازش می پرسه هیچی جواب نمیده. روی تخت می خوابونندش. چند تا آزمایش. عمه ام هراسون از در میاد تو. - آقا چی شده ؟ آقا چی شده؟ - اعظم نترس هیچی نشده. یک کم حالش خوب نبود آوردیم بیمارستان. محسن بالا سرشه.دمپایی هاش تو دستمه. بالا سرش وایستادم. نگاهش می کنم آروم آروم اشک می ریزم. دکتر ازش می پرسه. اسمت چیه. هیچی جواب نمیده. بابام بهش میگه. آقا اسمت چیه؟ هیچی جواب نمیده. دکتر بابام را نشونش میده. این رو می شناسی؟‌ این کیه؟ به بابام چپ چپ نگاه می کنه. نگاهش را اونور می بره. عمه ام هراسون میاد بالاسرش. آقا من رو می شناسی؟ من دخترت! نگاهش رو می بره اونور. دکتر میگه نترسید. چیزی نیست. دورش رو خلوت کنید. پرده رو می خواد ببنده. دست من رو یهو می گیره. دستم رو می گذاره زیر سرش. کنارش وایستادم نگاهش می کنم. آخه چرا تو؟‌ تو که سر شب حالت خوب بود؟ چرا؟ساعت چهار پنج صبح شده. هوا داره روشن میشه. آی سی یو بستری اش می کنند. سکته مغزی کرده. مشخص نیست چقدر مغزش آسیب دیده. بابا را راضی می کنم عزیز رو ببره خونه. من و عمه پشت در اتاق آی سی یو نشستیم. بیمارستان ساکت ساکت. اون سر سالن نشسته. من این سر سالن. نیم ساعت که می گذره. از من می پرسه. - تو بالا سر آقا می مونی؟ من باید برم خونه بچه ها را آماده کنم ببریم مدرسه. ساعت نه ده صبح میام. - من هستم. تو برو به کارت برس. کاری ندارم. اینجا بالا سرش هستم. خداحافظی می کنه میره. - کاری داشتی به من زنگ بزن. - باشه.کم کم هوا روشن شده. کارمندها بیمارستان میاند. شیفت شب به روز داره عوض میشه. پشت در روی پله نشسته ام خیره به در. آدمها میاند و میرند. گهگاهی پاشون به پهلوم می گیره. نشسته ام. نشسته ام. زمان متوقف شده. ساعت یازده بابام میاد به باباش سر بزنه. من رو پله می بینه.- هومن اینجایی؟ چرا نرفتی خونه؟ جوابی ندارم. - برو خونه باباجون. تو که کاری از دستت برنماید. برو خونه. اون فعلا اینجا هست. تا ببینند چی میشه. برو خونه اگر کاری پیش اومد خبرت می کنم. پاشو برو خونه بابا جون. پیاده راه می افتم. میدون توپخونه که می رسم. یادم میاد پول ندارم. شب همینجوری اومدم. به راننده اتوبوس میگم. کیف پولم رو نیاوردم. بابابزرگم مریض شده بود آوردیم بیمارستان. نیشخند می زنه. یه آقا مسنی میگه باباجون من بلیطت رو میدم بیا بالا. می رسم خونه. رختخوابش هنوز پهنه. میرم کنار رختخوابش. بوی تنش بینی ام رو پر می کنه. دوباره اشک. خوابم می بره.به بخش منتقلش کردند. هنوز بیهوشه. یک اتاق دو تخته است. شب یکی اگر بالای سرش بمونه بهتره. شاید شبی نصفی شبی حالش خوب نبود. یک وقت اصلا آب خواست! حالا از کجا بدونه باید اون زنگ بالای سرش را فشار بده که پرستار بیاد براش آب بیاره؟ اصلا از کجا یادش بیاد بیمارستانه؟‌ اون شب رو یادشه گفتم من بالا سرش می مونم. - تو مگه دانشگاه نداری؟ - از همین جا صبح میرم دانشگاه. عمه میگه آره همینجا زیر تخت یک پتو پهن کن تخت روی زمین بخواب. آقا اصلا معلوم نیست بهوش بیاد. بابا چپ چپ نگاهش می کنه. عمه محل نمیده. میگم شما برید خیالتون راحت باشه. با خودم کتاب آوردم درس بخونم.اون سر اتاق یک پیرمردی خیلی لاغری خوابیده. آروم آروم ناله می کنه. بابابزرگ اما خیلی آروم خوابیده. بی صدا. حتی صدای نفس کشیدنش هم نمیشه شنید. باید گوشت رو ببری کنار بینیش تا تازه شاید نفس کشیدنش را حس کنی. یه صندلی پلاستیکی گوشه اتاق هست. بر می دارم میارم کنار تختش مشغول کتاب میشم. ساعت دو شب دیگه خسته خسته ام. همونجا زیر تخت می خوابم. خوابم نمی بره. مثل همیشه شروع می کنم به جمع زدن اعداد. یک به توان دو به علاوه دو به توان دو به علاوه سه به توان دو به علاوه چهار به توان دو ... با صدای گریه بیدار میشم. می ترسم. چی شده؟ بابا بزرگ تو خواب داره گریه می کنه.الهی من دورت بگردم چرا گریه می کنی؟ الهی فدات بشم گریه نکن. دست می برم تو موهای نرم و سفیدش. موهاش مثل حریر می مونه. الهی فدات بشم گریه. های های گریه می کنه. تا حالا گریه کردنش را ندیده بودم. سرش رو می چسبونم به سینه ام. دلم داره کنده میشه. تو رو خدا گریه نکن. بابا بزرگ چی شده؟ الهی من بمیرم تو چرا اینجوری گریه می کنی؟‌ بی وقفه گریه می کنه. پیراهنم از اشکهاش خیس شده. بابابزرگ بابا بزرگ چی شده؟ چرا گریه می کنی؟ - مادر مرد. چی؟ - مادرم مرد. مادرم مرد مادرم. مادرم. مادرم. - یعنی چی مادرم مرد؟ - گفتم بالون. ترسید. می زنه زیر گریه. بالون چیه بابا بزرگ؟ با تعجب من رو نگاه می کنه؟ که یعنی تو کی هستی؟ بعد دوباره گریه می کنه. نازش می کنم. حتما خواب دیده. ترسم رفته. مثل بچه ها آروم آروم و بی صدا گریه می کنه. نازش می کنم. آروم آروم خوابش می بره. بالای سرش می شینم. به بالون فکر می کنم. صبح میشه عمه هنوز نیومده. عصبانی هستم. همین الان هم برم کلاسم دیرمیشه. دم راه پله وایستادم که بیاد. می بینمش. میگه مجید تا بچه ها را جمع کنه طول کشید. دست تکون میدم از اون سمت بدو بدو میرم که به اتوبوس برسم برم سرکلاس. غروب که میام حالش بهتره. دارند بهش شام میدند. بابا میگه آقا حالش خوب شد ما رو می شناسه. با تعجب به بابا نگاه می کنه. بابا می پرسه. - آقا این کیه؟‌ با تعجب به من نگاه می کنه. بعد به بابام نگاه می کنه که یعنی خوب کیه؟ - هومنه دیگه. میگه هومن. پیشش میشینم. به بابا میگم برو خونه من مواظبشم. یک کم که می گذره میگم بابا بزرگ بالون چیه؟ میگه هواپیما.- بابا بزرگ مادرت کی مرد؟ - وقتی سه سالم بود. - چطوری؟ - آقا شهنا و عطیه خانم را می شناسی؟ - همون پیرمرد و پیرزنه که خونه شون بازاره؟ - آره. - خوب آره می شناسم. - من و شهنا و عطیه هم سن هستیم. خونه هامون کنار هم بود. با هم بازی می کردیم. هواپیما تو آسمون بود ترسیدیم.خوب؟ چی شد؟ بغض می کنه. بابابزرگ هواپیما را دیدید چی شد؟ - فرار کردیم. اون موقع به هواپیما می گفتند بالون. - خوب؟ - رفتیم توی آب انبار. گوشه آب انبار قایم شدیم. آب انبار خیلی تاریک بود.- بعد چی شد؟- مادرم اومد آب برداره. ما پریدیم بیرون جیغ زدیم بالون بالون. ترسید. افتاد. صداش می لرزه گوشه چشمهاش خیس شده. - دیگه بلند نشد. مادرم مرد. مادرم مرد. مادرم. مادرم. مادرم.اشک تو چشمهام جمع میشه. چرا الان باید در چنین حالی این خاطره بچگیش یادش بیاد؟ اونم تو این حال؟ آقا حالش خوب نیست. آقا حالش اصلا خوب نیست. پایان هومن مزینHooman.MazinHooman.MazinThu, 21 May 2020 12:35:54 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/zari-fp1xqest2xbzمنوچهر سیزده سالش بود، منیره هشت شاید هم نه ساله و علیرضا ولی هنوز شیرخواره بود که یه روز صبح زری وسایلش رو جمع کرد و رفت. شمس الله اون موقع شاگرد کفاشی بود. قد کوتاهی داشت موهای فرق سرش ریخته بود و شکم چاق و جلو آمده ای داشت. زری ولی قد بلند بود. خیل هم قد بلند بود. شمس الله یه مقدار هم پرحرف و چرت پرت گو هم بود. زری ولی خیلی ساکت بود. معمولا چیزی نمی گفت. یه اختلاف سنی ده پونزده ساله هم با هم داشتند. زری خوش بر و رو بود و همیشه از این ناراحت بود که چرا به زور ناپدریش شوهرش داده به شمس الله. بچه سوم که به دنیا اومد حالش اصلا خوب نبود. تا مدتها از اتاق بیرون نمی اومد. بیشتر کارهای بچه رو منیره انجام می داد.زری از اول شمس الله را دوست نداشت. شمس الله زشت بود و برای خواستگاری برادرش را جای خودش فرستاده بود. زری روز عقد فهمید شمس الله قراره شوهرش بشه نه برادرش. هر چی گریه و زاری کرد اثر نکرد. همیشه با هم دعوا می کردند اما بعد از این بچه سوم دیگه با شمس الله دعوا نمی کرد. فقط بی حوصله بود.تا اینکه یه روز صبحی زری از رختخواب بلند شد آرایش کرد چادر خریدش رو سر کرد زنبیل رو برداشت و رفت. دیگه هم برنگشت. غروب که شد همه همسایه ها بسیج شدند که زری را پیدا کنند، کلانتری، بیمارستان، پزشک قانونی. اما هیچی به هیچی. زری آب شد رفت تو زمین. انگار که از اول هم نبود که نبود.شمس الله روز بعد رفت زنجان دنبال زری شاید که رفته باشه پیش فک و فامیلهاش. چند روزی اونجا بود ولی خبری نشد. گم و گور شده بود. علیرضا گریه می کرد و از مادر خبری نبود. یه مدت که گذشت شمس الله دید اینجوری نمیشه گفت اثاث بکشیم برگردیم شهرستان اونجا فک و فامیل داریم مواظب بچه ها هستند خودم هم همونجا یه کاری پیدا می کنم. منیره اینقدر گریه کرد، گریه کرد که اگه مامانم بیاد ببینه ما نیستیم چی؟ همین جا بمونیم من خودم مواظب خونه هستم. منیره شد مادر خونه، منوچهر نصف روز ور دست باباش کفاشی بود و نصف روز ما بین خونه و کفاشی در تردد که مواظب منیره و علیرضا باشه.بعد از یه مدت به کله شمس الله زد بهترین شغلش براش سرایداری هست نه دیگه لازم است کرایه خونه بده. نه نگران بچه ها است که کجا هستند و چه می کنند. دایم بچه ها پیشش هستند. اما منیره راضی نمیشد.می گفت اگر مامانم برگرده ما نباشم از کجا ما را پیدا کنه؟ دعوا و گریه هر شب پدر و دختر همین بود. تا اینکه یه روز منیره یهویی نظرش عوض شد و اصرار اصرار که دیگه از این خونه بریم و رفتند. شمس الله کارسرایداری تو شمرون پیدا کرده بود. یه خونه ویلایی که چند تا خانواده زندگی می کردند، یه باغ بزرگ داشت و کلی کار برای شمس الله. بچه ها بزرگ شدند. منوچهر دیپلم فنی گرفت. برگشت همون محله قدیمی یه مغازه تعمیرات لوازم خونه راه انداخت. کار بارش گرفت مغازه رو چند سال بعد خرید. هنوز که هنوزه احتمالا همونجا سر سه راهی مغازه داره. منیره سیکلش رو که گرفت شوهر کرد سه تا پسر داره. اما علیرضا ؟علیرضا شصت و پنج، شصت و شش سرباز بود. سر پست از پشت خفتش کردند، با قوطی روغن نباتی سرش رو بریدند. زندگی علیرضا از اینجا تمام شد و ورق زندگی بقیه اعضا خانواده از اینجا برگشت. شمس لله یهو انگار از پوستین خودش در اومد. ریش گذاشت لباس سیاه پوشید و شد حزب اللهی دو آتیشه که ما برای انقلاب خون دادیم. پای ثابت نمازجمعه ها شد. شمس الله پدر داغ دیده، در اولین قدم درخواست وام بدون عوض کرد برای خرید کفاشی. پول رو که گرفت، در قدم بعدی یک خانواده اهوازی پیدا کرد که شوهر خانواده در بمبارون کشته شده بود. زن رو عقد کرد و بعد رفت سراغ بنیاد شهید که باید به ما خونه بدید. من هم پدر شهیدم هم سرپرست خانواده شهید. یه خونه مصادره ای از بنیاد شهید تو قیطیریه گرفت. قدم بعدی زن جدید ازش حامله شد و براش بچه آورد که اسمش رو گذاشتند علیرضا. منیره و منوچهر شدند دشمن خونی شمس الله. گفتند ننه مون رو اذیت کرد تا گذاشت رفت بچه رو اونجوری به دندون کشیدیم بزرگ کردیم، حالا داره با خون بچه کاسبی می کنه. دیگه رابطه شون قطع شد. شمس لله به ککش هم نبود تازه راه رو یاد گرفته بود. شمس الله چاقه سابق یا حاج شمس الله امروز چندین کفش فروشی بزرگ تو جاهای مختلف تهران داره. یه مدت هم زده بود تا کار ساخت و ساز که سرش کلاه گذاشتند. از زن جدیدش سه چهار تا بچه داره. زندگی جدید و متفاوتی داره. دیگه نمیشه شناختش. منوچهر و منیره تا مدتها باهاش قهر بودند. بعد از مدتی با منوچهر آشتی کرد، اما منیره تا سالهای سال باهاش همچنان قهر موند. سر زری چی اومد؟ کسی نمی دونه. منیره یه بار خیلی سال بعدگفت مامانم رو یه روز همون موقع ها دیدم با یه آقاهه داشت راه می رفت یه بچه هم داشتند، خوشحال بود. نرفتم جلو. مامانم می خندید. احتمالا باید همون موقعی باشه که یهو اومد گفت دیگه بریم. تو این خونه نمونیم. دیگه نگران نبود مامانم اگر بیاد ما نباشیم چی؟ شاید نگران بود که باباش هم اتفاقی مامانش را یه روز تو خیابون همراه همون آقاهه ببینه. شاید هم با مامانش هم قهر کرد. دیگه گفت بریم. پایان هومن مزینHooman.MazinHooman.MazinTue, 19 May 2020 22:37:39 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/sandwich-c1vvlnaonr7jروزی که اسرا آزاد شدند. رضا صبحی اومد در خونه که هومن هومن. مامانم گفت هومن خوابه. - ماهروزه خانم به هومن بگید اسرا آزاد شدند. از توی اتاق صداش را می شنیدم. اومدم دم پنجره. رضا چی میگی؟ - بیا بریم اسیرها را آزاد کردند. صبحانه نخورده دنبالش راه افتادم. مادرم گفت کجا؟ گفتم زود میام.بعد رفتیم سرکوچه هیچ خبری نبود. مردم منتظر بودند اتوبوس ها بیاند ولی هنوز اتوبوسی نیومده بود. یک سری عکس بچه هاشون رو گرفته بودند تو دستشون که اتوبوس که اومد به آزاد شده ها نشون بدند که ببینند آیا بچه های این ها را جایی دیدند؟ زنده اند؟‌ مرده اند؟ کجاند بالاخره؟همینجور شروع کردیم راه رفتن به سمت بالای خیابون تا اگر اتوبوسها اومدند جلو جلو ببینمشون. انگار جلوتر که می رفتیم به رسیدنشون نزدیکتر می شدیم. هی رفتیم و رفتیم. وسطش گاهی اتوبوس که می اومد می رفتیم زیر اتوبوس شلوغ پلوغ می کردیم صلوات می فرستادیم. یک شادی عجیبی در فضا بود که هیچ وقت قبلش ندیده بودم. بار بعدی که چنین فضایی را دیدم خیلی سال گذشت بعد بازی ایران استرالیا. اون روز که یهو همه مردم بی برنامه قبلی ریختند وسط خیابون جشن گرفتند. ما از ساعت هشت نه صبح همینجوری برای خودمون که رفتیم و رفتیم دیگه شد ساعت دو بعد از ظهر هوا گرم گرم. مردم هم کم کم رفتند خونه هاشون استراحت کنند. خیابون خلوت شد ما هم خسته و تشنه و هلاک. بعد یادمون افتاد باید برگردیم خونه. ولی تا خونه خیلی راه بود. بعد گفتیم چه کار کنیم؟ رضا گفت من ده تومن دارم بیا تاکسی بگیریم برگردیم خونه رسیدیم پنج تومن به من بده؟ گفتم باشه. یهو در همین حین چشمش افتاد به ساندویچی. گفت یا. یه کم مکث کرد. دوباره گفت یا بریم ساندویچ بخوریم قوی بشیم بعد پیاده برگردیم. گفتم نه همون تاکسی خیلی فکر خوبیه. میرم خونه غذا می خوریم. یه کم نگاه کرد گفت ساندویچ بهتره. چی می گفتم پول مال اون بود. لعنت به من که همینجوری دمپایی پا کرده و نکرده و صبحانه خورده و نخورده پا شده بودم اومده بودم وسط خیابون. گفتم باشه بابا. بریم. رفتیم یک ساندویچ نصفه الویه خریدیم ده تومن. دیگه ساندویچ نصفه چیه که دو نفر آدم بخواهند با هم بخورند. نفری یه دو سه تا گاز بیشتر بهمون نرسید. وایستادیم تو مغازه خوردیم. گرم بود. از آسمون آتیش می بارد. داخل مغازه از بیرون هم گرمتر. به مغازه دار گفتیم یک لیوان آب میدی؟ گفت برید اون طرف خیابون اون مرد که داره در مغازه اش را می شوره از شلنگش آب بخورید. ساندویچ را خوردیم آب را خوردیم. دیگه به قول رضا قوی شدیم راه بیفتیم که تازه متوجه شدیم بابا مشکل از خستگی است چطور این همه راه را برگردیم. با بدبختی برگشتیم خونه. رسیدم خونه. اینقدر خسته و گرمازده بودم که حد نداشت. فقط اومدم خوابیدم زیر کولر. غروبی رضا دوباره اومد در زد که هومن هومن. بیا بریم اسرا آزاد شدند. هوا هنوز آتیش می بارید. گفتم ظهر آزاد شدند. گفت نه پسر خانم فلانی آزاد شده بیا بریم خونه شون شیرینی بخوریم. گفتم خونه شون کجا است؟ گفت نزدیکه همون نزدیک همون جایی که ظهری رفتیم. گفتم برو گمشو بابا. شیرینی رو هم خودت بخور. در خونه را بستم رفتم گرفتم زیر کولر خوابیدم. پایانهومن مزینHooman.MazinHooman.MazinMon, 18 May 2020 19:18:24 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/asansor-bnjwwskzpmtpدم آسانسور بودم. یارو تو راهرو ساختمون صدا زد گفت بیا. رفتم جلو گفت، دوست عزیز، یه چیزی میگم ناراحت نشو. - من پیرمردم. مریضم. حالم خوب نیست. اعصابم خرابه.با تعجب نگاهش کردم که یعنی خب؟ - اینقدر صدا نکن. - کجا؟ - تو خونه ات؟ - کدوم خونه؟ - خودت می دونی. سر و صدا نکن - من اصلا این ساختمون زندگی نمی کنم.- اشکال نداره. بیا برو. ولی سر و صدا نکن. - چه سر و صدایی؟ - شب با کفش راه نرو، بیدار میشم. - کدوم واحد؟ - هر واحدی خودت می دونی. - من اصلا اینجا زندگی نمی کنم. اومدم به دوستم سر بزنم. - باشه. به دوستت بگو. خودت هم صبح داشتی می رفتی سر و صدا کردی. - صبح من با شما ده بیست کیلومتر فاصله داشتم.یهو شاکی شد محکم بازو را گرفت تو چشمهام نگاه کرد. یه پیرمرد سیاه پوست پیر بود که ژاکت قرمز تنش بود. گفت تو صبح اینجا نبودی؟ گفتم نه. عصبانی شد.- تو طبقه بالا واحد فلان نیستی؟ - گفتم که من خونه ام اینجا نیست. اومدم به دوستم سر بزنم اونم خونه اش اصلا این طبقه که میگی نیست. ناامید شد.سرش را انداخت پایین گفت چرا پس من اینها را به تو میگم؟راه افتادم برم. زیر لب شروع کرد حرف زدن. بعد یهو شاکی شد که با تو دارم حرف می زنم کجا میری؟ برگشتم گفتم بله! گفت تو چرا نگفتی واحد بالا سر من نیستی الکی وایستادی حرف زدی؟ زل زدم تو چشمهاش. یه چند ثانیه سکوت شد. گذاشت رفت.پایان هومن مزینHooman.MazinHooman.MazinMon, 11 May 2020 22:58:16 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/complexity-qzvpvic5jck5سالها پیش یکی از مهندسهای پیر نکته ای را بهم یاد داد که فکر کنم در همه جای زندگی کاربرد داره. برای پروژه ای یک سری نقشه برای پیمانکار اجرایی تهیه کرده بودیم. یک جدول اکسل هم بود که باید پرینت می گرفتند و اطلاعات این نقشه ها را می خوندند با اطلاعات اون جدول ترکیب می کردند و قسمت به قسمت اجرا می کردند. پیشنهاد دادم یک سری نقشه میانی درست کنیم که در واقع این نقشه ها و جدول را با هم ترکیب می کنه و دیگه اصلا لازم نیست سراغ این دو تا برند از همین نقشه یک ضرب همه چیز را به دست بیارند و راحت کارها را انجام بدند. این مهندس در جلسه خیلی مخالفت کرد دلیلهای مختلف آورد و در نهایت ایده ام تصویب نشد.بعد از جلسه اومد سراغم گفت مهمترین دلیل که تو جلسه مستقیم نگفتم این است که پیمانکار ذهنش تنبل میشه. تنبلی ذهن دشمن انسان است و خیلی خطرناکه. گفتم یعنی چی؟ گفت الان دایم مغزشون در حال کار کردن است هی این جدولها و نقشه ها را باهم مقایسه می کنند و ذهنشون درگیر درک جزییات است. گفتم خوب؟گفت اگر بهشون یک نقشه ای بدی که احتیاج به این نباشه که برند سراغ چیز دیگه و همون نقشه کافی باشه که مستقیم بدون فکر بهش مراجعه کنند دکمه خاموش ذهنشون رو می زنند و با خیال راحت بدون فکر کردن هر چی می بینند اجرا می کنند. اینجوری میشه که فاجعه به بار میاد. اینجوری میشه که اگر اشکالی در کار باشه نمی بینند سوال نمی پرسند فرض می کنند این نقشه ها از آسمون اومده و همه چیزش درسته. این خیلی خطرناکه. همیشه دستور اجرا و نقشه ها را جوری تهیه کن که جا برای فعال بودن ذهن آدمهای اجرا کننده باقی بمونه.سالها بعد به تدریج یاد گرفتم بدترین کاری که آدم می تونه در حق اطرافیانش انجام بده این است که همه گره های پیچیده امور را براشون باز کنه و نخ سر راست بده دستشون که همین را بگیر برو جلو. این محبت نیست. آدمیزاد برای اینکه ذهنش بیدار و هوشیار بمونه احتیاج به پیچیدگی و حل مساله داره. همه سختی کار پیدا کردن اون مرز است که چقدر گره ها و مشکلات را برای اعضای تیم فنی خودتون و یا حتی عزیزان و نزدیکان در زندگی باز کنیم که احساس نکنند حمایتی ندارند و چقدرش را اجازه بدیم خودشون حل کنند و همچنان سختی و پیچیدگی حل مساله را حس کنند و ذهنشون هوشیار باقی بمونه. در دوره آموزشی رهبری گروهی (لیدرشیپ) استاد راجع به کارش در دوره نوجوانی حرف می زد که در کارگاه نجاری کار می کرد که کارش بسیار ساده بود گذاشتن حلقه ای داخل بدنه چوبی کار. می گفت حوصله ام بعد از مدتی به شدت سر می رفت و کلافه می شدم. چه کار کردم؟ بعد از مدتی افتادم دنبال اینکه سر به سر همکارها بگذارم و یکبار حین شوخی اینچنینی حادثه ای رخ داد. وقتی کار به اندازه کافی پیچیده نیست مغز خودش گاهی پیچیدگی های مخرب ایجاد می کنه. لذت حل کردن پیچیدگی ها را از همدیگه نگیریم و اگر در محیطی هستیم که به اندازه کافی پیچیدگی برامون نداره از اونجا بریم. چون بعد از مدتی ممکن است دردسرهای خطرناک برای خودمون ایجاد کنیم که دنیا دوباره پیچیده بشه. پایان هومن مزینمطالب مرتبط:راجع به آن مهندس پیر Hooman.MazinHooman.MazinFri, 08 May 2020 06:25:17 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/overdressed-qfnqii7if5rrکتاب Over-dressed نوشته ٍElizabeth Cline در مورد هزینه حیرت آور لباسهای ارزان در سایت گودریدز سه و هشتم دهم ستاره از پنج ستاره را گرفته و نقدهای خوبی در موردش نوشته شده. کنجکاو شدم این کتاب را بخونم و اینجا خلاصه ای کوتاه از این کتاب را نوشتم که شاید برای شما هم جالب باشه و کنجکاو بشید که اصل کتاب را بخونید. موضوع کتاب در مورد بالا رفتن مصرف پوشاک در چند دهه گذشته است. اینکه چی شد که یهو برخلاف پنجاه سال پیش که هر کی معمولا دو سه دست لباس داشت نسل ما این همه لباسهای مختلف ‌و رنگارنگ و معمولا بی کیفیت در کمدهای خونه ها انبار کردیم. چرا چنین تغییر سبک زندگی ایجاد شد و اثرش در دنیا چیه؟یک زمانی خرید لباس سالانه و در نهایت فصلی بود. آدم‌ها لباس لازم را می خریدند استفاده می کردند تا زمانی که فرسوده می شد بعد لباس جدید می خریدند. دلیل عمده اش این بود که قیمت لباس بالا بود و خریدن لباسی که استفاده نمی کنی اقتصادی نبود. قیمت نسبی لباس نسبت به باقی مخارج زندگی بطور دایم در طول سالیان گذشته به تدریج کاهش یافته. حالا در اختیار داشتن پنج یا ده دست لباس و بیشتر فقط منحصر به طبقه اشراف نیست. آدم‌های طبقه متوسط و گاهی پایین هم چنین امکانی دارند.دموکراسی پوشاکنویسنده یک روایت از فرایند ارزون شدن عمومی لباس در پنجاه سال گذشته را شرح میده که از فروشگاه گپ شروع شد. گپ زمانی شلوار لی می فروخت، اما بازار رقابتی بود و دید رقابت در این بازار خیلی سخته. تصمیم گرفت بازار جدید بسازه. از نظر زمانی دوره ای است که طراحان لباس معروف تصمیم گرفته بودند خودشون تولید کنند و بفروشند. اسم برندها اسم طراح های لباس شده بود، مثلا کوکو شنل، دالچه و گابانا، لویی ویتون، تامی هیلفیگر و غیره. گپ تصمیم می گیره به جای فروشنده طراح هم باشه و شروع می کنه به استخدام طراح. در واقع تا قبلش یا لباسها ساده بود و محصول سری دوزی و برای طبقه پایین و یا دوخته طراح. دوره ای است که سفارش دادن لباس به خیاط هم خیلی مرسومه و انتخاب لباس از ژورنال و تغییرش به سلیقه خود. لباس سری دوزی در اون دوره یعنی لباس ارزون و بی ارزش و نشونه طبقه پایین. در این روایت گپ لباس سری دوزی را تبدیل می کنه به لباس یا ارزش که طراح لباس معروف طراحی کرده. همزمان کلی پول صرف تبلیغات می کنه که سلبریتی ها را راضی کنه که لباسش را بپوشند، در فیلمها استفاده بشه و جا بیفته لباس سری دوزی لباس طبقه کارگر و کم درآمد نیست. لباس شیک و با ارزشی است. این موج تغییر بازاریابی در تولید کننده ها و فروشنده های دیگه هم ایجاد میشه. تغییری است که بهش میگند دموکراسی در پوشاک. اینکه پوشاک شیک حق همه مردم در هر طبقه ای است و منحصر به طبقه خاص نیست. نویسنده میگه اینکه میشل اوباما گاهی لباس مارکهای بازاری ارزون را می پوشید ادامه اون موج بود. بسیاری از این سلبریتی ها برای پوشیدن اون لباسها گاهی تا پنجاه هزار دلار دستمزد می گرفتند و موج تبلیغات این بود که مثلا پاپاراتزی عکس مخفی از خونه طرف بگیره و سلبریتی تو خونه اش مارک لباس تو خونه ما تنش باشه و ما حس بد نداشته باشیم به اینکه لباس ارزن می خریم.در واقع مدل بیزنس تغییر کرد، به جای فروش فصلی یکی دو دست لباس گرون با سود خوب به مشتری ها، تولید کنندگان تصمیم گرفتند که به مشتری ها هر چند هفته کلی لباس ارزون بفروشند با سود کم. کم کردن قیمت و سود روی هر جنس و جبرانش با فروش انبوه. هم زمان قیمت تولید را هم کم کردند. قیمت تولید چطور کم شد؟ به دو طریق. انتقال واحدهای دوخت و دوز به کشورهای فقیر که به جای دستمزد ماهی چند هزار دلار، بهشون ماهی چهل و یا پنجاه دلار حقوق می دادند. مورد دوم کاهش قیمت مواد اولیه و پارچه بود. از چه طریق؟ کاهش شدید کیفیت پارچه. اکثر لباسهای که داریم برخلاف گذشته دیگه الیاف طبیعی نیستند. فراورده های پلاستیکی هستند که قیمت بسیار پایینی دارند. برای پوست چندان مناسب نیستند و دوام خاصی ندارند و به سرعت از فرم می افتند. از فرم افتادنشون برامون مهم نیست. چون کلا این لباسها را زیاد نمی پوشیم، به جاش تند تند لباس جدید می خریم. همزمانی که افتخار می کنیم که بطری پلاستیکی آب نمی خریم و موقع خرید کیسه پلاستیکی مصرف نمی کنیم. متوجه نیستیم که دسته دسته لباسهای پلاستیکی از همون جنس می خریم که خیلی بازیافت پذیر نیستند و کلی مواد شیمیایی آلوده کننده محیط زیست در بافتشون وجود داره. تقریبا یکبار مصرف طور هستند و دوام چندانی ندارند. خرید به مثابه شکارفرایند دیگه ای که در فروش استفاده شد حس شکارچی دادن به خریدار بود. اینکه ما کیف می کنیم دایم بریم فروشگاه ها بچرخیم و کلی جنس را زیر و رو کنیم و یهو یه جنس کلی تخفیف خورده را بخریم و با افتخار به دوست‌هامون بگیم چه شکار خوبی کردم. هدف فروشگاه ها فروختن به همین شکل است. قیمت گذاری برای فروش بر اساس همون قیمت تخفیف خورده است چون اصل فروش هر جنس در همون زمانی است که جنس تخفیف می خوره. خارج از کتاب: سم والتون موسس والمارت هم در کتابش همین را نوشته بود. که هدف ارضا حس شکارچی بودن خریدار است و رضایتش از کشف و خرید. که سبب میشه باز هم دایم برگرده برای شکار کالادر واقع همون کاری که میلیون ها سال انسان شکارچی و میوه چین بهش عادت کرده بود که روزانه بره دنبال کشف میوه های درخت‌های دور از دسترس بقیه و شکار و کشف، در فروشگاه ها تکرار میشه. بین قفسه ها و ریل لباس ها دنبال شکار خرید تخفیف خورده می گردیم و از یافتن شکار پر از حس لذت میشیم.نابودی تولید کنندگان رده میانیلباس سری دوزی شده بیست دلاری قیمت مواد اولیه اش پنج دلار هم نمیشه. هزینه دوخت و دوزش هم دو سه دلار. بقیه هزینه حمل و نقل و اجاره فروشگاه و حقوق فروشنده ها و سود است. لباس دست دوز دویست دلاری از این نظر سود کمتری برای فروشنده داره. چون پارچه پلاستیکی اشغال استفاده نمی کنند و هزینه بیشتری برای دوختنش باید بدند. چون کارگاه های سری دوزی کشورهای آسیایی سفارش زیر ده هزار لباس را قبول نمی کنند و طراح های کوچک که می خواند لباس طراحی کنند توان این حجم سفارش ندارند. مجبور هستند پارچه بهتری هم انتخاب کنند چون خریدار لباس دویست سیصد دلاری انتظارش شبیه لباس ده بیست دلاری نیست که لباس را دو سه بار بپوشه و بعد لباس جدید بگیره و لباس را در کمدش انبار کنه. انتظار طرف این است که لباس راحت از شکل و فرم نیفته. در نهایت هزینه ها را که جمع کنی سود نهایی برای تولید کننده لباسهای اینجوری خیلی کم میشه. اینجوری میشه که به تدریج تولید کننده های مستقل و کوچک لباسهای خوب با دوخت و پارچه خوب کم کم حذف میشند. و بازار دو قطبی میشه. تولید کننده های سری دوزی ارزون با کیفیت افتضاح و طراح های لباسها فوق گرون چند هزار دلاری. اینچنین به تدریج تولید کنندگان میانی از بین رفتند. مهارت خیاطیمهارت شناخت پارچه و کیفیت جنس هم در نسل ما از بین رفته است. بیشتر مصرف کننده ها دیگه انواع جنس پارچه ها را نمی شناسند و براشون مهم نیست. لباس را بر اساس طرح و مدل و رنگش می خرند. چرا کیفیت پارچه مهم نیست؟ چون چند هفته دیگه طرح جدید میاد اون را می خری و این میره تو کمد.پیشنهاد نویسنده برای تغییر این شرایط به عنوان یک شهروند چیست؟ اینکه خیاطی یاد بگیرید. یاد گرفتن خیاطی و آشنا شدن با دوخت و دوز لباس برای خودتون سبب میشه که متوجه بشید بسیاری از لباسها چقدر بد دوخته شدند و چقدر پارچه های بدی استفاده شده و دیگه چنین جنسهای بدی را نمی خرید. در ادامه توصیه می کنه به اینکه از فروشگاه های لباس دست دوم خرید کنید. لباسهای بسیار خوب قدیمی و با کیفیتی در این فروشگاه ها میشه پیدا کرد که جنس پارچه های خوبی دارند. هم میشه مستقیم استفاده کرد و هم میشه با کمی خیاطی به طرح دلخواه تغییرشون داد. در نهایت میگه وقتی با خیاطی آشنا میشید و کم کم خیاطی را یاد می گیرید و جرات می کنید لباسهای خودتون را تغییر بدید. تازه متوجه میشید که لباسهای حاضری فروشگاه ها در تن مردم زار می زنه و همه شون احتیاج به تغییر دارند تا مناسب بدن شخص بشند.کتاب خیلی مفصلتر از این حرفها است و راجع به صنعت لباس دوزی در بنگلادش و چین و کشورهای دیگه مفصل حرف زده. راجع به سرنوشت لباسهایی که دست دوم به خیریه ها داده میشه هم حرف زده. خوندن کتاب را توصیه می کنم. پایانتلگراماینستاگرامHooman.MazinHooman.MazinMon, 04 May 2020 04:05:22 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/narcis-waswifp1drp3راجع به اختلال شخصیتی خودشیفتگی زیاد حرف زده میشه، مخصوصا این روزها هر کس از خودش حرف بزنه و یا زیاد از خودش در شبکه های اجتماعی عکس بگذاره بهش میگند خودشیفته. رسانه ها به هر کس که معروف میشه سریع برچسب خودشیفتگی می زنند. اما واقعا خودشیفتگی چیست؟کتاب Rethinking Narcissism نوشته دکتر Craig Malkin است که استاد روانشناسی دانشگاه هاروارد است. نویسنده سالها در مورد اختلال شخصیتی خودشیفتگی (نارسیست) تحقیق و کار کرده. کتاب در سایت گودریدز چهار ستاره از پنج ستاره را گرفته است. نویسنده میگه سالها راجع به اختلال خودشیفتگی کنجکاو بود چون اولین بار در دوران دبیرستان با این اختلال در کتاب آشنا شد و متوجه شد که توضیحات با ویژگیهای مادرش منطبق هستند. بعد از اون روانشناسی خونده و تخصص در اختلال شخصیتی ها داره و استاد دانشگاه هاروارد شده. میگه ولی شناختم کامل نشد تا تا روزی که مادرش بعد از مرگ پدرش قرار بود به خونه جدید منتقل بشه. مادرش وقتی اومد خونه جدید که بچه ها براش گرفتند را دید با طعنه گفت پس اینجاست؟ به وضوح از زندگی جدید و تنهایی اضطراب داشت. رفت به اتاقش و گفت باید لباس عوض کنم. کلی طول کشید و‌ بعد با کفش جدید و خاصی برگشت. گفت حالا بهتر شد. بعد شروع کرد راجع به خاص بودن کفشش حرف زد که چقدر کفش گران قیمتی است و طرح فلان طراح است و غیره. با پوشیدن این کفش خاص به یکباره حس خاص بودن پیدا کرده بود. تازه اینجا درک کردم چرا خاص بودن در خودشیفته ها اینقدر مهمه، خاص بودن راهی است برای غلبه بر اضطراب و افزایش اعتماد به نفس و جرات پیدا کردن برای مقابله با مشکلات.میگه خودشیفته بودن به خودی خودش بد نیست. چون گاهی منافع فردی و جمعی داره. مطالعات نشون میده اونهایی که برداشتتشون از خودشون بالاتر از واقعیت است مثلا معتقدند در زمینه های مختلف نه تنها از متوسط جمع بالاترند بلکه جز 20 درصد بالا هستند با اینکه در واقعیت نیستند از بقیه شادترند. آدمهای که درک صحیح تری نسبت به جایگاه خودشون در جمع دارند معمولا خیلی شاد نیستند. این شادی حاصل از درک اشتباه از بالا بودن جایگاه خود گاهی به خودشون کمک می کنه و سبب میشه شغلهای هدایت کننده و پیش برنده جمع را پیدا کنند و از این نظر خودشیفته بودن همیشه بد نیست.خودشیفتگی زمانی خطرناک میشه که از کنترل خارج میشه و سبب میشه طرف در خودش غرق بشه و اینقدر فکرش مشغول خودش میشه که دیگه کسی را نببینه و فقط خودش را ببینه.مثال جالبی می زنه راجع به مادرش که چطور خودشیفته بودن و حس خاص بودن در مواردی به نفع کل جمع هم هست. میگه مغازه داری در نزدیکی خونه مون کارش نگرفته بود و می خواست تعطیل کنه. مادرم وقتی فهمید رفت سراغش گفت تو نباید تعطیل کنی. ما به تو نیاز داریم. تو نباشی از کجا فلان جنس را بخرم؟می گفت اون حس خاص بودن مادرم به طرف منتقل شد و طرف هم احساس خاص بودن کرد. اینکه ما به تو احتیاج داریم. تو باید باشی و اینجا کار کنی. چرا؟ چون ما احتیاج داریم که تو باشی و برامون فلان وسایل را بیاری که بتونیم بخریم. طرف مغازه را نبست و تا امروز همچنان مغازه داره کار می کنه.خودشیفتگی به مثابه یک طیفخودشیفتگی یک وضعیت صفر و یکی نیست. یک طیف است از صفر تا ده. هر دو سر طیف ناسالم طبقه بندی میشند. اونی که در این طیف صفر یا یک است کسی است که از توجه فراریه و اصلا دلش نمی خواد هیچ جور مورد توجه قرار بگیره. به چنین گروهی میگند بازتاب دهنده Echoists. سمت دیگه طیف خودشیفته Narcissists قرار داره. نقطه تعادل وسط طیف است نه بی نظر و بازتاب دهنده دیگران و نه خود محور و عاشق خود. جایی ما بین این دو سمت. از صفر در شخصیت بازتاب دهنده شروع میشه و به ده در شخصیت خود شیفته می رسه. این عدد برای آدم‌ها همیشه یک مقدار ثابت نیست و در طول زندگی تغییر می کنه. مثلا در نوجوانی و‌بلوغ ممکنه بالا بره و یا پایین بیاد و بعد برگرده سر جاش. یا بعضی حوادث مثل بیماری سخت، مرگ نزدیکان و یا جدایی سبب بشه به یکباره زیاد بشه.سمت صفر طیف: شخصیت بازتاب دهنده کتاب برای شناخت شخصیت با خودشیفتگی صفر مثالی می زنه. خانمی را تصور کنید که همسرش مرده است و بقیه بهش توجه می کنند و بهش تسلیت می گند. این خانم جوری برخورد می کنه که تسلیت برای چی؟ چرا خودتون را اصلا به زحمت می اندازید؟ اصلا راضی نیستم به خاطر من خودتون را ناراحت کنید. یا زمانی که کسی براش هدیه می گیره و یا در کارها کمکش می کنه معذب میشه. چرا؟‌ چون بهش حس خاص بودن میده. حس مورد توجه قرار گرفتن. دوست نداره به هیچ وجه مورد توجه باشه. دوست نداره بقیه جوری رفتار کنند که انگار آدم خاصی است. از اینکه در دلش احساس کنه آدم خاص و یا مهمی است اذیت مشه و همین سبب میشه که مواظب باشه که کاری نکنه که به چشم دیگران بیاد. مثال از وضعیت یک نفر با نمره ۲ از ده در معیار خودشیفتگی: هفته دیگه قرار هست ازش به خاطر عملکردش در شرکتی که کار می کنه تقدیر کنند. همزمان تولدش هم هفته دیگه است و می خواهند براش در ضمن تقدیر تولد هم بگیرند. از وقتی خبردار شده به خاطر اضطراب نمی تونه تمرکز کنه و کار کنه.اضطرابش به خاطر شوق و خوشحالی نیست، بلکه برعکس ناراحته و نمی خواد اینجوری توی چشم باشه. چرا نمی خواد توی چشم باشه؟ به خاطر اینکه فکر می کنه لایق تشویق و قدردانی نیست؟ نه، به لیاقت خودش باور قلبی داره. اما دوست نداره مرکز توجه جمع باشه.ضرب المثلی ژاپنی است که میگه چکش اول به سر میخ های فرو میاد که بلندتر هستند. به همین دلیل برای حفظ امنیت دوست نداره مرکز توجه جمع باشه. دوست داره معمولی و در سایه باقی بمونه.سمت ده طیف: شخصیت خودشیفتهنقطه مقابل این گروه کسی است که در طیف خودشیفتگی امتیاز ده از ده را داره. اینها هر کاری می کنند که مورد توجه باشند. هر نمایش و هر رفتار متفاوتی را بروز میدند که در مرکز توجه بقیه قرار بگیرند و احساس خودشون راجع به خودشون اینه که هیچ کس مثل من نیست. اینقدر مشغول خودشون هستند که کاملا بقیه را نادیده می گیرند و یا اگر رفتاری کنند که بقیه آسیب ببینند احساس عذاب وجدان نمی کنند. برای درک این خودشیفتگی کامل دو تا شخصیت را مثال می زنه. یکی شخصیت واقعی یک کلاه برداری است که بعد از اینکه کلی دزدی می کنه وقتی دستگیر میشه در دادگاه شروع می کنه به مسخره کردن بازجوهاش که اینها حتی بلد نیستند بازجویی کنند.نفر بعدی که نویسنده برای درک شخصیت خودشیفته های کامل ده از ده مثال می زنه شخصیت سریال مدمن ، دان دریپر است. میگه دان، با خیانتهاش به خانواده اش آسیب می زنه. با حس خاص بودنش به همکارها و اطرافیانش و توان نداره که خودش را کنترل کنه و این کار را متوقف کنه.مثال از وضعیت یک نفر با نمره ۹ از ده در معیار خودشیفتگی: دانشجو سال دوم بیزنس، سر کلاسهاش نمیره و به قدری غیبت داره که رییس دانشکده ارجاعش میده به مشاور که باهاش صحبتهای نهایی را بکنه وگرنه اخراج میشه. برای جلسه با مشاور ده دقیقه دیر می رسه بدون عذرخواهی میگه جلسه مالی مهم داشته. میگه می خواد کسب و کار خودش را راه بندازه و جلسه داشته با سرمایه گذار. مشاور بهش میگه چرا سر کلاسهاش نمیره؟ وقت کلاس ندارم. سرم شلوغه. من ذهنم پر از ایده های بیزنسی است وقت برای کلاس ندارم. اگر کلاسهات را نری اخراج میشی. اخراج؟ محاله. من بهترین اتفاق برای این دانشگاهم. وقتی که معروف و ثروتمند بشم دانشگاه معروف میشه که من اینجا درس خوندم. اگر من را اخراج کنند به ضرر خود دانشگاه است. الان فقط اومدم جلسه با شما چون رییس دانشکده خواسته. اگر نمی تونی کارم را انجام بدی وقتم را تلف نکنم. کار دارم باید برم. روی صندلی با پاهای باز نشسته، دستش را پشت سرش گذاشته، جوری که اگر کسی ندونه فکر می کنه رییس یک مجموعه بزرگ هست نه یک دانشجوی ساده در آستانه اخراج.ریشه خودشیفتگیبطور مختصر اشاره می کنه که ریشه این خودشیفتگی بیمارگونه بی توجهی در دوران کودکی است. بی توجهی و تحقیر زیاد در دوران کودکی می تونه سبب این بشه که شخص احتیاج به تایید دایمی پیدا کنه و بعد این تایید دایم را از خودش بگیره و اینجوری بیمارگونه دایم احتیاج به حس خاص بودن پیدا کنه.مثال خارج از کتاب:دنریس در سریال بازی تاج و تخت شخصیتی است که در کودکی تایید پدرش را نداشته. برادرش فرزند محبوب بود. به خانواده ای شوهرش میدند که به نظرش داماد وحشی و دور از تمدنه. می فهمه هیچ کس جز خودش را نداره و موقع غم به خودش پناه می بره. به مرور عاشق خودش میشه که هیچ کس مثل من نیست. خودشیفته ها معمولا مسیر مشابهی را طی می کنند. خودشیفتگی با تایید دیگران ایجاد نمیشه. معمولا برعکسه. با تحقیر و نادیده گرفته شدن در کودکی شروع میشه. فرد برای رفع اضطراب به خودش پناه می بره و چیزهای را در وجودش پیدا می کنه که خاصش کنه. حس کردن این خاص بودن آرومش می کنه.دنریس در جستجوی خودش به این نتیجه میرسه که تنها خون واقعی پادشاهی در وجود خودش هست و خاص و متفاوت و غیرقابل مقایسه با بقیه است. این حس موقع اضطراب آرومش می کنه. تا اینکه در ادامه می فهمه تنها خون واقعی نیست. مواجه اش چیه؟ نه اشتباه می کنی. تو خون واقعی نیستی. خودم هستم. مثل همه خودشیفته ها، اعتماد به نفس ظاهری خیلی زیادش و حس بی نظیر بودنش نقابی است بر اون حس عدم امنیت ترسناکی که در وجودش هست و با انکار دایمی حتی از چشم خودش مخفی اش کرده. برای همین دایم احتیاج به تایید داره تا اون حس بیرون نیاد. برای همین در مقابل مخالفت آشفته و خشمگین میشه. ذات واقعی دنریس و اینکه وجودش پر از خشم و نفرت بود و برخلاف تصور خودش که فکر می کرد عاشق مردمه، هیچ عشقی وجود نداشت و همه اش خشم و تنفر در وجودش بود در فصل آخر سریال خوب تصویر میشه. اونجایی که علیرغم شعارش در حمایت از مردم عادی. همه مردم شهر را به خاک و خون می کشه. پایانتلگراماینستاگراممطالب مرتبط:دنیای آزاردهنده سایکوپت‌های اطراف مااختلال شخصیت مرزی: زیر گروه خدمت کننده دایمیاختلال شخصیت مرزی: زیر گروه عزلت طلباختلال شخصیت مرزی: زیر گروه ملکهاختلال شخصیت مرزی: زیر گروه جادوگرHooman.MazinHooman.MazinFri, 24 Apr 2020 15:22:50 +0430https://virgool.ir/applymag/sine-hqlafukwzxkcکانادا قبلا سیستمش اینجوری بود که به کسانی که می خواست ویزای دانشجویی و اقامت بده بعد از اینکه مرحله اول کارشون جلو می رفت دم سفارت نامه نتیجه را می دادند که رد شدی یا نه رفتی مرحله بعد. مرحله بعد چی بود؟‌ آزمایش عکس سینه و یه سری آزمایش دیگه. اون موقع نمی دونستم عکس سینه چرا؟بعد می گفتد که می خواند ببینند طرف ذات الریه و سل و فلان نداشته باشه که اون زمان فکر می کردم چه عقب افتاده. این بیماریها که دیگه مگه تمام نشده؟‌ کی دیگه از این بیماریها می گیره؟ عجب بروکراسی الکی است. تا اینکه کرونا اومد و فهمیدم نه دوره بیماریها تمام نمیشه و بیماری که به ریه و قفسه سینه می زنه به چه سرعت می تونه گسترش پیدا کنه. اون روزی که نوبتم شد از سفارت جواب بگیرم جلوی در محشر بود. دونه دونه اسمها را صدا می زدند نامه جواب درخواست ویزا را می دادند که آقا/خانم برو دکتر و این آزمایشها را بده و بفرستند که بعدش ببینم می خواهیم در نهایت بهت ویزا بدیم یا نه؟ یا اینکه نه کلا خوش آمدی همینجا رد شدی و خلاص. منم عجول بودم. همونجا که نامه را گرفتم لیست تمام دکترهای مورد تایید سفارت را که نوشته بودند همونجا دم سفارت دونه دونه زنگ زدم که وقت بگیرم. منشی یکی شون گفت همین امروز عصر یه وقت خالی داریم اگر می خواهی همین الان بیا. سریع رفتم.دکتر هم همون نزدیکهای سفارت تو یک کوچه بود. سریع پیاده رفتم. گفتم الان بقیه ملت تو فاز شادی گرفتن نامه رد نشدن هستند الان دنبال دکتر نمیرند. از فردا همه شون پا میشند میرند دنبال دکتر. که دیگه دکترها حسابی شلوغ میشند. دکتر طبقه دوم یک ساختمونی تو یک خیابون/کوچه نسبتا فرعی بود. هیچی رفتم اونجا نشستم سرم هم به کار خودم گرم بود هی داشتم فکر می کردم بعدش از اینجا کجا برم بعد کجا؟ حواسم نبود. یهویی نگاه کردم دیدم چقدر زنهای چاق تو مطب نشستند. با خودم فکر کردم همه زنهای چاق می خواهند برند کانادا؟‌ چرا چاقها میرند کانادا؟بعد داشتم با خودم فکر می کردم اینها که دانشجو نیستند. به قیافه هاشون نمی خوره. آهان اینهایی از اینها هستند که ویزای اقامتی می گیرند. از اون سرمایه گذاریها. پولدارند دیگه حتما. چرا پولدارها همه شون چاقند؟‌ بعد یه مدت برام سوال شد که چرا همه فقط زن؟ چرا مرد نداره؟ بالاخره مردها نمی خواند برند کانادا؟‌ تنها مردی که تو سالن نشسته من هستم. دور تا دور سالن انتظار همه خانمهای چاق. همه هم دیدم چپ چپ نگاهم می کنند. گفتم شاید دکترش از این دکترهای تغذیه هم است اینها هم رژیم گرفتند. بعضی هاشون رژیم معلومه خوب جواب داده لاغر کردند. بعضی ها هنوز کار دارند. دکتر هم نیومده بود منتظر دکتر بودیم. بعد یکی دو نفر مردی هم اومدند. بعد دیدم اینها تو سالن نشستند. رفتند بیرون سالن وایستادند. من گفتم من زودتر اومدم صندلیم را مفت نمیدم. از صبح اینور و اونور سر کار بودم همه تنم درد می کنه. هر کی زودتر بیاد صندلی می گیره دیگه. صندلیم را سفت چسبیدم که کسی نبره. زنها هم همه هی چپ چپ نگاه می کنند. بعد یه یارو زنی کنارم بود دماغش را یک کم کج کرد به یه سمتی گفت شما خانمتون نیومدند؟ گفتم عجب آدم فضولیه. گفتم نه من خانم ندارم. بعد اینکه گفتم. شروع کردند زنها با هم پچ پچ کردند. اصلا فضا خیلی سنگین شد.بعد منشی بهم گیر داد که شما باید پول دکتر را نقد بدید. پول همراهتون هست؟ پرسیدم چقدر میشه. فکر کنم می شد شصت تومن یا هفتاد تومن. گفتم اینقدر الان نقد ندارم. گفت پس نمیشه. پس یه وقت دیگه بگیرید. گفتم نه الان زنگ می زنم برام پول میارند. گفتم نامردها اینها وقت به این گرانبهایی من را می خواند بدند به یه مشت پولدارهای دیگه که اونها برند کانادا. من دانشجوی بدبخت نتونم. شروع کردم همینجور به دوستها زنگ زدن که ببینم کی اون نزدیکی است یه کم پول سریع بیاره برسونه. یه اداره ای اون نزدیکی قبلا براشون تعمیرات سیم کشی تلفن انجام داده بودیم با یارو آبدارچی اونجا آشنا بودم. زنگ زدم شماره این یارو را گرفتم. زنگ زدم به یارو که حسن آقا می تونی بیست تومن برام بیاری؟ فردا صبح بهت پس میدم. یارو هم گفت: چشم مهندس برات میارم. سریع هم آورد. رفتم پایین گرفتم. یارو پول را که داد. گفت به سلامتی مهندس مبارک باشه. گفتم قربونت برم. گفت چشمت روشن. گفتم فدای شما. گفت به شما نمی اومد ازدواج کرده باشید. گفتم ازدواج نکردم که. یارو چشمهاش گرد شد. کله اش را یه تکونی داد. گفت بله. هر چی خیر باشه. خداحافظی کردم بهش رسید دادم که این را بگیر برات فردا پول را میارم و یارو هم رفت. بعد فکر کردم اینها چی میگند؟ داشتم می رفتم داخل مطلب که بالای در مطلب را نگاه کردم. دیدم نوشته دکتر متخصص زنان و زایمان و مشکلات نازایی. هیچی انگار یه سطل آب یخ ریختند رو سرم. دیگه با بدبختی و خجالت رفتم تو پول را دادم به منشی. اومدم تو راهرو وایستادم به منشی گفتم نوبتم شد صدا بزن برم داخل. دیگه صبر کردم نوبتم شد رفتم. معاینه کرد و گزارشش را نوشت و نامه داد برای ارجاع به آزمایشگاه خون و ادرار و رادیولوژی برای عکس قفسه سینه. هنوز نمی دونم اون یارو پیش خودش چی فکر می کنه که تبریک و چشم روشنی گفت و گفتم ممنون. بعد گفتم زن ندارم. هنوز هم نمی دونم چرا یک دکتر متخصص زنان و نازایی باید بشه پزشک متعمد سفارت کانادا برای معاینه ویزا؟ در حالی که بقیه پزشکهای متعمد سفارت پزشک عمومی بودند. احتمالا هم برای همین این تنها دکتری بود که همون روز که زنگ زدم وقت بگیرم گفت بیا. چون احتمالا بقیه فقط به شماره های لیست نگاه نمی کردند همین جوری از بالا به پایین هر شماره ای بود زنگ بزنند وقت بگیرند. یه نگاه می کردند شرح مشخصات دکتر را هم می خوندند.پایانHooman.MazinHooman.MazinThu, 09 Apr 2020 22:53:47 +0430https://virgool.ir/@Hooman.mazin/newmanager-oxgd1ztbwj3xده مقاله ای که مدیران تازه کار باید از هاروارد بزینس ریویو بخوانند عنوان کتابی که سال گذشته خوندم و نکاتش برام در کار خیلی سودمند بود. سعی کردم خلاصه کوتاهی از هر مقاله بنویسم به این امید که شاید برای بقیه هم سودمند باشه و کنجکاوی بیشتری ایجاد کنه برای خوندن این کتاب. کتاب در سال ۲۰۱۷ در ۲۲۴ صفحه منتشر شده است. در سایت گودریدرز متوسط چهار ستاره از پنج ستاره را گرفته است.مقاله اولتازه مدیرها معمولا نیروهای فنی خوبی بودند که به واسطه عملکرد خوب فنی شون به عنوان مدیر گروه ارتقا رتبه پیدا کردند. بعضی از این مدیران بعد از مدیر شدن می خواهند از طریق ابراز نظرهای فنی به اعضای تیمشون نشون بدند که آدمهای واردی هستند ولی به یکباره با برخورد بد نیروهاشون مواجه میشند. برداشت نیروهای تیم وقتی که مدیرشون ابراز نظرهای فنی می کنه معمولا این نیست که فکر کنند چقدر طرف وارد و کارآزموده است معمولا برداشت می کنند که طرف آدم کنترل گری است و در کارها دخالت جزیی می کنه.مقاله میگه اشتباه رایج بعدی تازه مدیرها اینه که فکر می کنند اگر با اعضا تیم شون تک به تک رابطه دوستانه برقرار کنند، آدم باحالی به نظر میاند. در حالی که با اینکار معمولا وارد وضعیتی میشند که همکارها به هم حسادت می کنند و تیم از هم می پاشه. مثال: جای پارک دایمی در کنار دفتر شرکت خالی شده، مدیر اون جای پارک را برای خودش در نظر گرفته. یکی از اعضا قدیمی تیمش میاد و میگه میشه این پارکینگ را بدی به من؟ مدیر تازه کار فکر می کنه چرا که نه؟ اینجوری رابطه مون صمیمی تر هم میشه. قبول می کنه. نیم ساعت بعد یکی از اعضای موفق تیمش میاد و تهدید به استعفا می کنه. چرا؟ شاکی است از اینکه قدر زحماتش دونسته نشده و اون پارکینگ را بهش ندادند و دادند به یک نفر دیگه که به اندازه اون زحمت نمی کشه. بقیه اعضا تیم هم ناراحت هستند و هر کدوم انتظار دارند مدیر باید به اونها پارکینگ را می داد. مساله به ظاهر ساده که مدیر فکر می کرد با بله گفتن به عنوان یک آدم باحال شناخته میشه تبدیل میشه به موضوعی که تیم را خراب می کنه و حالا میشه یک معضل بزرگ.نویسنده معتقد است نیروی فنی خوبی بودن الزاما به معنی این نیست که مدیر خوبی هم خواهید بود. مدیر شدن مهارت متفاوتی است که باید جداگانه یاد گرفت. اشتباه مهم مدیران تازه کار این است که فکر می کنند مدیریت کار ساده ای است و احتیاج به آموزش نداره و خود به خود و ذاتی بلد هستند. مقاله دوم راجع به زمانی است که شما مدیر تیمی می شوید که از قبل وجود داره. شما اعضای تیم را انتخاب نکردید اونها سالها است کنار هم کار می کنند و بنا به دلایلی مدیر قبلی اخراج شده و یا از اون مجموعه رفته و شما را به عنوان مدیر جدید استخدام می کنند.نویسنده میگه الویت های هر مدیری بر اساس قدرت نفوذش فرق داره. برخی مدیرها براشون وفاداری مهمه، و بعضی می دونند کاریزما دارند و می تونند گروه را همراه خودشون کنند برای همین براشون قابلیت فنی افراد تیم مهمه. ولی هر چی که هست باید الویتهای خودتان را لیست کنید و بهشون درصد بدید. بعد در طول دو سه ماه اول کار هر فرد تیم را بررسی کنید و بر اساس الویتها بهش نمره بدید. بعد از سه ماه اول به تدریج اونهای که نمره پایین دارند را کم کم رد کنید برند و اونها را با نفرات جدید جایگزین کنید. پیشنهاد می کنه نفرات نامناسب را تعدیل نیرو کنید یا بهشون کمک کنید که به بخشهای دیگه شرکت منتقل بشند و یا به شرکتهای دیگه ای. باید کم کم تیم خودتون را بسازید.مقاله سوماین مقاله درباره چالشهای پیشروی مدیران با سابقه کم است مدیرانی که کمتر از یکسال سابقه اجرایی دارند. نویسنده میگه این مدیرهای تازه کار معمولا سراغ مدیران بالادستی نمیرند که از اونها راهنمایی بگیرند چون می ترسند اگر راهنمایی بخواهند طرف فکر کنه که توان انجام اون پست جدید که گرفتند را ندارند، که البته گاهی این فکر نادرست نیست. برای همین بدون راهنمایی بالادستی ها روزگار سختی دارند. مقاله معتقد است اینکه دنبال راهنمایی گرفتن از بالادستی ها نباشید اشتباه رایجی است که بسیاری از مدیران تازه کار انجام میدند و سعی می کنند هر چیزی را خودشون با سعی و خطا کشف کنند. مقاله چهارمموضوع این مقاله راجع به کار کردن در محیط کاری پر فشار است. مقاله میگه این‌ توقع که در خارج ساعت اداری با طرف تماس بگیرند و طرف در همه مواقع فکرش مشغول کار باشه کم کم داره فراگیر میشه. این روش از شرکت‌های استارت آپی آمریکایی شروع شد و کم کم به همه شرکت‌های دیگه هم سرایت کرد. میگه در مواجه با چنین شرایط پر فشار کاری که توقع حضور و توجه ۱۰۰ درصدی وجود داره، برخی از کارمندها متوسل به روش تقیه و مخفی کاری میشند. اینجوری که مثلا یک نفری که در خارج محل کار علاقه به خوانندگی یا نوازندگی و یا رقص و یا هر فعالیت غیر مرتبط با تخصصش داره جرات نمی کنه در محل کار این علاقه و فعالیت مورد علاقه اش را عنوان کنه. چون اونجوری دیگه روش به عنوان آدم حرفه ای اون کار نگاه نمی کنند و احساس می کنند دایم در دسترس نیست و همیشه و در همه حال نمیشه ازش توقع داشت که بیاد سر کار و کار براش الویت اول باشه، چون سرگرمی های غیرکاری خودش را داره. و اینجوری مسیر پیشرفت کاری براش بسته میشه. و اینجوری میشه که افراد هویت خارج محیط کارشون را در محیط کار از بقیه مخفی می کنند. ولی آدمیزاد دوست داره اگر موفقیتی به دست میاره بقیه هم بدونند و همه هویت آدم کارش نیست. این مخفی کاری در بلند مدت اذیت کننده است و طرف همیشه انگار یک بخش وجودش کمه.توصیه اش به مدیرها این است که به کارمندهاتون کمک کنید که تعادل بین کار و زندگی داشته باشند. کار کردن ۲۴ ساعته و هفت روز در هفته به مرور سبب میشه کارمندها از جایی به بعد توانشون تمام بشه و ببرند. کمکشون کنید در کار غرق نشوند و فشار نیارید که خارج ساعت اداری کار کنند.مقاله پنجماین مقاله راجع به رهیافت های جدید در روانشناسی رفتاری است در متقاعد کردن دیگران و استفاده از اونها در محیط کار. یکی از موارد جالبش داستان فروشنده ای است که مدیرش برای تولد خودش و بچه هاش هر سال هدیه می خرید و از اتفاقات مهم زندگی طرف خبر داشت. فروشنده می گفت در اون شغل به بالاترین پله رسیده و برای پیشرفت باید بره بخش دیگه و یا صبر کنه تا مدیرش چندین سال دیگه بازنشسته بشه تا جاش را بگیره. فروشنده ولی دلش نمی خواست از اون بخش بره و حاضر شده بود سرعت پیشرفتش را فدای وفاداری به مدیری کنه که معتقد بود اون مدیر بهش اهمیت میده و حتی تولد بچه های کارمندش را یادش می مونه و برای اونها هدیه می فرسته.بر خلاف باور عادی که فکر می کنند متقاعد کردن دیگران باید از طریق نوعی اعمال نظر باشه و حرف زدن با طرف. در این مثال خاص مدیر از طریق توجه نشون دادن به زندگی کارمندهاش به اونها نشون میده که براش مهم هستند. اینجوری غیرمستقیم اونها را متقاعد کرده بهتر کار کنند و در اون بخش بمونند.مقاله ششماین مقاله را دانیل گلمن نوشته، با عنوان چه کارهای یک لیدر (رهبر) را می سازد. گلمن معتقده که لیدر ها ساخته میشند، به دنیا نمیاند. هیچ بچه ای از شکم مادرش لیدر به دنیا نمیاد، بلکه مسیری است خودساخته برای تبدیل شدن به یک لیدر. از گلمن پیش تر کتاب معروفش هوش هیجانی را خونده بودم. این مقاله هم خلاصه ای بود از کابرد همون نظریه هوش هیجانی اش در مدیریت و تبدیل شدن یک مدیر معمولی به یک لیدر (رهبر). اگر شد در آینده نزدیک خلاصه کتاب هوش هیجانی را می نویسم. مقاله هفتماین مقاله راجع به پارادوکس اصالت است. راجع به این بحث می کنه که اصالت داشتن و اینکه خودتون باشید چقدر مهمه و آدم‌های که خودشون نیستند و ادای بقیه را در میارند چقدر مصنوعی و باور ناپذیرند. اما همزمان این اصالت سبب میشه نتونید پیشرفت کنید. نویسنده راجع به گروهی از مدیرهای موفق مورد مطالعه اش حرف می زنه که به اونها میگه آفتاب پرستهای اصیل (به خاطر ویژگی آفتاب پرست که در هر محیطی همرنگ اون محیط میشه) میگه اینها ادا در نمیارند واقعا در هر محیطی به متقضی شرایط تغییر می کنند و متناسب اون محیط میشند. مثل مایعی که در هر ظرفی به شکل اون ظرف در میاد. نویسنده میگه این تناقضی هم با اصالت نداره، طرف نقش بازی نمی کنه و رفتارش مصنوعی نیست. واقعا متناسب با شرایط شغلی و کاری و اقتضای شرایط تغییر می کنه.مقاله هشتم عنوانش هست چطور رییس خود را مدیریت کنیم. میگه بر خلاف باور عموم مدیریت فقط از بالا به پایین نیست. بخشی از موفقیت یک گروه به این وابسته است که شما بتونید رییس خودتون و انتظاراتش و لوازمی که باید بهتون بده برای رسیدن به هدف گروهی را مدیریت کنید.در این مورد خاص به نظرم کارلوس کیروش بسیار عالی عمل می کرد. نه تنها تیم و بازیکن‌های زیر دستش را مدیریت می کرد، توقع مردم و انتظاراتشون، و لوازمی که احتیاج داشت برای موفق شدن خیلی سعی می کرد مدیریت کنه، چون می دونست بدون مدیریت همزمان هم اینها نمیشه موفق شد.تمرکز این مقاله روی یک مورد بدیهی است که گاهی آدم فراموش می کنه. اینکه باید الویتهای رییس خودتون را بدونید و باید تایپ مدیریتش را بشناسید و مطابق با اون اولویتها و تایپ مدیریتیش باهاش ارتباط برقرار کنید. شما بدون کمک و حمایت رییستون نمی تونید تنهایی موفق باشید. مثلا شما الویت کار و بخش خودتون را می گذارید روی اینکه کارها را سریعتر انجام بدید یا اینکه کارها دقیقتر باشه یا هر چیز دیگه ای که فکر می کنید اون اولویت مهم و بدیهی این کار است. اما واقعیت این هست که ممکنه الویت اون سال برای شرکت و رییس شما چیز دیگه ای باشه. و شما دارید وقت و نیرو خودتون و تیم تون را صرف کاری می کنید که اگر چه مفید هست اما اولویت اصلی شرکت نیست هدر میدید. در نهایت بعد از کلی زحمت متوجه میشید هیچ قدردانی هم ازتون نمیشه و شما را ناموفق هم ارزیابی می کنند.توصیه می کنه که با رییستون حرف بزنید و دیدگاهش و هدف گذاریهای بلند مدتش را برای بخش خودتون و بخش های دیگه بپرسید. فرض نکنید که بدیهی است که حتما هدف اینه. حرف بزنید و بپرسید و در تماس باشید و روی معیارهای موفقیت قابل اندازه گیری برای بخش خودتون باهاش توافق کنید.مورد بعدی هم اینه که سبک مدیریت رییس تون را بفهمید. بعضی ها ترجیح میدند در جریان جزییات امور باشند با اونها باید دایم در تماس باشید. بعضی ها از شنیدن مشکلات متنفرند. مشکل ها را حل کنید و راه حل را ببرید سراغشون. بعضی ها ..... . هر رییسی یه جوره و باید بفهمید سبکش چطوره.مقاله نهممقاله نهم راجع به شبکه سازی بود که به نظرم بهترین مقاله این مجموعه مقالات بود. شبکه در واقع نقش ریشه درخت را داره در رشد حرفه ای یک فرد. چیزی که ما از بیرون می بینیم میوه و برگ و ساقه درخت است. اما چیزی که سبب میشه رشدش متوقف نشه و سقوط نکنه ریشه است و شبکه ای است که بهش متصله. نویسنده میگه سه نوع شبکه روابط انسانی وجود داره که هر سه مهم هستند و هر سه را باید همزمان داشت. شبکه عملیاتی - شبکه شخصی - شبکه استراتژیک میگه اکثریت یکی یا دو تا از اینها را دارند.میگه شبکه عملیاتی این است که شما با آدمهای که باهاشون کار می کنید و همکار هستید و ممکنه در کار به شما کمک کنند دوست میشید و رابطه برقرار می کنید و این روابط دوستانه معمولا مستقیم در کار به درد شما می خورند. برداشت اکثریت از شبکه سازی همین است. اما این فقط یکی از انواعش هست.شبکه سازی شخصی این است که شما با آدمهای دوست می شوید که الزاما با شما همکار نیستند و در کارها و شغلهای دیگه هستند. منفعت این دوستی در کار بطور مستقیم مشهود نیست اما دو حسن داره. یکی اینه که دیدگاه شما را باز می کنه و دید بهتر و از راه دوری به کار خودتون پیدا می کنید و متوجه میشید که بقیه چه کار می کنند که این گاهی خودش دریچه های جدیدی باز می کنه به اینکه اصلا میشه کارهای دیگه هم کرد و می فهمید تا حالا خیلی محدود و از نزدیک داشتید به همه چیز نگاه می کردید. این دوستیهای متفرقه به آدم عمق دید میده. حسن دیگه اش اینه که وقتی دوستهای متفرقه و پراکنده اینجوری وسیع دارید گاهی متوجه میشید که مثلا فلان آدم مهم که الان کار شما پیشش گیر افتاده یهویی مثلا دایی یکی از دوستان شما است که اصلا کارش چیز دیگه است. اینجوری از طریقی غیر کاری هم به آدمهای محیط کار وصل شدید که معمولا خیلی موثره.شبکه سازی استراتژیک اما مهمترین نوع شبکه سازی است. یک سری آدمها هستند که در بخش های مهمی کار می کنند. الزاما شغل خودشون ممکنه خیلی کلیدی نباشه ولی اطلاعاتی که دارند کلیدی است و دید خوبی از روند اتفاقات پیش رو دارند. ارتباط با اونها کمک می کنه که دید بهتری از اتفاقات پیشرو داشته باشید. مثلا شما در بخش مهندسی کار می کنید اما دوستانی پیدا می کنید که در بخش فروش یا خدمات یا حسابداری و غیره هستند. اینها شبکه استراتژیک شما هستند چون گاهی همه چیز در بخش شما آرومه اما از طریق اونها متوجه میشید که تغییراتی وسیع در حال اجرا است ولی هنوز به بخش شما نرسیده.نکته انتهایی هم اینکه میگه خیلی ها در شبکه سازی خودشون را خسته می کنند. فکر می کنند باید دایم با همه در ارتباط بود و این سبب میشه که بعد از یک مدت خسته میشند و احساس می کنند میزان انرژی که مصرف می کنه در مقابل بازده اش خیلی کمه. پیدا کردن نقطه تعادل مهمه.مقاله دهمعنوان این مقاله بسیار جالب است میمون روی شانه کیست؟ مقاله با این مثال شروع میشه. در راهرو اداره قدم می زنید که به جلسه ای برید. یکی از کارمندهاتون یا اعضای تیمی که به شما گزارش میده شما را پیدا می کنه و میاد سوال می پرسه. شما واقعا فرصت ندارید همونجا فکر کنید و جواب بدید؟ چی بهش میگید؟نویسنده میگه اگر به طرف میگید که بهش فکر می کنم و بهت جواب میدم. میمون روی شونه شما است. شما بدون اینکه متوجه باشید جای رییس و مروس را عوض کردید. چرا؟ یکی دو روز بعد کارمند میاد در اتاق شما و می پرسه چی شد؟ در واقع نه تنها به شما مسولیت داده بلکه از شما گزارش عملکرد هم می گیره. مسولیت کاری را به کسی دادن و گزارش عملکرد گرفتن روندی از بالا به پایین است و از رییس به مروس. فرض کنید شما چیزی که گفتید فکر می کنید را هنوز انجام ندادید چون کلی کار مهمتر دیگه داشتید. در این حالت از طرف وقت می خواهید و بهش میگید که تا آخر امروز بهت جواب میدم. طرف هم میگه مشکلی نیست و به شما وقت میده و بعد دوباره دنبال شما خواهد بود و شما ازش فراری. شما در واقع الان کارمند اون شدید.حالا فرض کنید شما ده تا کارمند اینجوری دارید و هر کدوم روزی یکی دو تا از این سوالها را از شما می پرسند و شما همه را اینجوری جواب میدید. حالا شما تبدیل شدید به آدمی که کار همه گروه را عقب انداخته و همه منتظر کار و جواب شما هستند که کارشون جلو بره و شما مشکل اصلی گروه هستید.میگه مسولیت انجام یک وظیفه مثل یک میمون بازیگوشه که روی شونه آدمها می افته و دایم حواس آدم را پرت می کنه. همه تلاش می کنند اون میمون را بندازند روی دوش بقیه. وقتی طرف میاد مشکل پیش آمده در کار را به شما میگه و شما میگی بهش فکر کنم و جواب میدم الان دیگه فعلا میمون اومده رو شونه شما.یه راه حل جواب دادن که میمون را روی دوش کسی که وظیفه اش هست نگه دارید اینه که اگر طرف اومد تو راهرو از شما سوال پرسید بهش بگید موضوع مهمی است بنویس برام بفرست. الان میمون روی شونه کیست؟ روی شونه همون کارمند. اما به محض اینکه ایمیل فرستاده بشه می افته روی شونه کی؟ شما.راه حل دیگه اینه که بهش بگید که درخواست جلسه بفرست با هم راجع بهش حرف بزنید. اینجوری میمون روی شونه اش می مونه. در پایان جلسه ای هم که دارید باید وظیفه را برگردونید به خودش. حتی اگر به جوابی برای سوال نرسیدید بهش بگید یه راه حل پیدا کن پیشنهاد بده برای جلسه بعد.این قسمت که وظیفه شما به عنوان مدیر یا لیدر یا رهبر هر تیم اینه که مسولیت را روی شونه آدمهای که باید نگه دارید من را یاد این مطلبی انداخت که در کلاس سالها پیش یاد گرفتم که می گفت شما وظیفه تون حل مساله های تیم نیست. مساله را باید خود سوال کننده حل کنه.پایان© هومن مزینتلگرام: https://t.me/MyMazinLifeHooman.MazinHooman.MazinFri, 06 Mar 2020 11:21:37 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/crazy-work-l4pkh18bukjwکتاب ّّIt Doesn't Have to Be Crazy at Work با همین عنوان بلند و غیرمنتظره یکی از کتابهای جالبی است که سال گذشته فرصت کردم بخونم. کتاب در سایت گودریدز تا به امروز (پنجم فوریه ۲۰۲۰) توسط هفت هزار نفر امتیاز بندی شده و متوسط چهار ستاره از پنج ستاره را از کاربران سایت گرفته است. کتاب راجع به محیط کاری شرکت بیس کمپ است و اینکه چطور با تغییر فضای کار ساعت کار را کم کردند و همزمان بازدهی را بالا بردند. چطور کارمندها کمتر از چهل ساعت در هفته کار می کنند و مرخصی های طولانی دارند که شرکت پول مسافرتشون را هم میده و همزمان کار نمی خوابه و خوب جلو میره. ایده های که کتاب مطرح کرده چیه؟ ۱- حذف جلسات گروهییکی از ایده ها اینه که جلسه های گروهی و تیمی را تا حد زیادی حذف کردند. چون معمولا باعث تلف شدن وقت میشه و بازدهی چندانی نداره. به جاش اعضا در صفحاتی که اعضا دسترسی دارند آپدیت روزانه می نویسند که بقیه در جریان باشند پروژه تا کجا پیش رفته.اگر مواردی ممکن نبود جلسات گروهی را محدود کنند جلسه فقط به سه نفر محدود میشه. بیشتر از سه نفر در جلسه یعنی به هر کس به اندازه کافی وقت نمی رسه و زیادی شلوغه. معمولا در اکثر موارد با حذف افرادی که حضورشون ۱۰۰ درصد ضروری نیست میشه جلسه را محدود کرد به سه نفر. میگه جلسه سه نفره معمولا منتج به تصمیم میشه و برنامه برای انجام کار. جلسات شلوغتر تصمیم گیری چندان راحت نیست.۲- نیروهای ارشد در نقش استاد راهنمای دوران دانشگاه وقتی همکاری میره سراغ همکار دیگه و یک سوال کوتاه می پرسه فقط پنج دقیقه از وقت طرف را نمی گیره. رشته افکار طرف وسط کار پاره میشه و چند دقیقه از وقتش قبل از این سوال و بعدش هدر میره. روزانه اگر پنج شش بار این اتفاق بیفته، بازده کارش خیلی افت می کنه. میگه راه حلی که در شرکتشون برای حل مشکل مزاحم شدن و سوال پرسیدن همکارها پیدا کردند استفاده از شیوه مرسوم در دانشگاه ها است. نفرات فنی ارشد مثل اساتید دانشگاه ساعت‌های مخصوص دارند برای مراجعه بقیه و سوال پرسیدن. معمولا دو سه روز در هفته و هر بار یکی دو ساعت. سوال و کمک گرفتن فنی بقیه اعضای تازه کار و کم تجربه تر از نفرات ارشد محدود میشه به همون ساعت‌های پرسش و راهنمایی که زمانش را هر کس در تقویمش مشخص کرده و فقط همون زمان‌ها میشه مزاحمش شد. در اون زمان هم طرف هیچ کاری غیر از کمک دیگران نداره.نویسنده میگه اولش به نظر میاد که این کار بازدهی شرکت را پایین میاره، ولی در واقعیت سبب میشه خیلی از سؤال‌های بی خودی پرسیده نشه و طرف قبل از سوال پرسیدن خودش همه تلاشش را بکنه که به جواب برسه. چون در لحظه نمی تونه بره سراغ همکاری و از اون بپرسه. از طرف دیگه نیروهای ارشد و با تجربه حس استاد دانشگاه بودن بهشون دست میده و یاد می گیرند نیروهای جوانتر را بهتر راهنمایی و حمایت کنند. یک جور رابطه استاد و شاگردی محترمانه ایجاد میشه.۳- محدود کردن چک کردن ایمیل مورد بعدی محدود کردن چک کردن ایمیل روزانه است. میگه ما به کارکنان توصیه می کنیم نهایت روزی دو یا سه بار ایمیلشون را چک کنند. میگه ۹۹ درصد درخواست‌ها وضعیتی نداره که چند ساعت دیرتر چک کردن ایمیل اختلالی ایجاد کنه. به عوض این چک نکردن دایم ایمیل سبب میشه تمرکز فرد برای کار بالا برهیادآوری می کنه که زیاد و‌طولانی کار کردن حسن نیست. موثر و متمرکز کار کردن حسن و ارزش حساب میشه. بعد داروین را مثال می زنه که کتابهای مهمی نوشته و منشا تحولات بزرگی در دنیای جدید بوده ولی کلا روزی چهار ساعت و نیم کار می کرده، اما متمرکز.۴- اجتناب از غیرضروری ها میگه بدترین مدل مدیریت زمان اینه که کاری که میشه ازش اجتناب کرد را سعی کنی به بهینه ترین حالت ممکن انجام بدی. مثال می زنه که بعضی از مشتریهاشون هزینه ماهانه اشتراک را با کارت اعتباری می دادند و بعضی با فرستادن چک. چک را باید یک نفر باز کنه، درستی مبلغ را چک کنه، به حساب بگذاره. همه این فرایند زمانگیره و منابع انسانی می خواد. چه میشه کرد؟ استخدام نفر جدید برای انجام کار. شاید اتومات کردن فرایند با کمک نرم افزار یا روش‌های دیگه. راه حل دیگه: اطلاع دادن به مشتریها که از چند ماه دیگه چک قبول نمی کنیم و هزینه را فقط با کارت اعتباری می گیریم. معتقده چیزی به نام مدیریت زمان اونجوری که تبلیغات میشه وجود نداره. چیزی که واقعا هست اینه که تصمیم بگیری برای چه کارهای وقت بگذاری یا چه کارهای را بهتره کلا ازش اجتناب کنی.راجع به اجتناب از کارهای که ضروری نیستند موردی که میگه اینه که مساله به این سادگی نیست که این اجتناب هزینه نداشته باشه ولی باید تصمیم بگیرید که هزینه و ضرر این اجتناب را می دید یا حاضرید بقیه کارهای ضروری را در خطر تاخیر قرار بدید یا خودتون را تحت فشار شدید کاری. در نهایت باید انتخاب کنید و بپذیرید که بعضی مواقع نه گفتن اگر چه هزینه داره، اما این هزینه بخشی از کار هست و باید بپردازید تا بتونید به موارد اصلی و‌مهمتر برسید و خودتون را هم با کار هلاک نکنید که حاصلش به خطر انداختن سلامت و روان خودتون هست که هزینه اش می تونه خیلی زیاد باشهمثال می زنه راجع به قضیه پرداخت مشتری با چک، اجتناب از این کار هزینه اش اینه که یک سری از مشتریها اشتراکشون را قطع خواهند کرد و این براتون هزینه و ضرر داره. ولی انتخاب می کنید این ضرر را بدید عوضش توان نیروهاتون صرف کار دیگه بشه که سود بیشتر داره. پرداخت هزینه بخشی از کاره. ممکنه کسی هم به این نتیجه برسه که با افزایش بهره وری ‌فشار همزمان مساله چک را حل می کنه و هم به کارهای دیگه می رسند. ولی واقعیت اینه که وقتی کلی کار اینجوری را هی می خواهی همزمان انجام بدی در نهایت همه تیم را خسته می کنی و بازده کلی در طول زمان پایین میاد.۵- محدود کردن گستره هر پروژه بعد از شروع مورد بعدی اینه که بعد از شروع هر پروژه خودشون را مقید می کنند چیزی به محدوده اون پروژه اضافه نکنند. فقط اگر چیزی به نظرشون رسید غیر ضروری است را به مشتری اطلاع بدند و حذف کنند ولی اضافه کردن موارد جدید به محدوده پروژه اصلا.میگه اگر ایده جدید ‌و فوق العاده ای به ذهن کسی رسیده برای تغییر پروژه و یا بهتر کردنش بسیار عالی، ولی باشه برای پروژه بعدی. پروژه فعلی را با همون چیزی که توافق کردیم و برنامه ریزی منظم تمام می کنیم و تحویل میدیم.۶- بازتاب تغییرات فصل در محیط کار مورد بعدی اینه که معتقده انسان عادت به زندگی فصلی داره و یکنواختی انسان را کلافه و در نهایت افسرده می کنه. برای همین سعی می کنند تغییرات فصلی را در محیط کار هم لحاظ کنند. مثلا تابستون ساعت کار را کم می کنند که اعضا بیشتر با خانواده باشند و از تابستون لذت ببرند. تابستون‌ها پروژه های سبکتر را انجام میدند و زمستون‌ها پروژه های سنگین تر. میوه های هر فصل را خریداری می کنند و در محیط کار می گذارند تا اعضا تغییرات محیط و عوض شدن فصل و گذر زمان را حس کنند. احساس نکنند در سلول زندانی شدند و همه چیز یکنواخت کاره.۷- دوری از مشتری های بزرگ میگه بدترین مشتری شما بزرگ‌ترین مشتری شما است. درآمد حاصل از داشتن مشتری بزرگ بسیار وسوسه کننده است. ولی وابستگی که ایجاد می کنه بسیار مخرب است. اگر بیش از پنجاه درصد درآمدتون از یک مشتری خاص میاد اون مشتری است که شما را مدیریت می کنه و براتون تصمیم می گیره. هزینه از دست دادن این مشتری براتون به قدر زیاد میشه که مشتری عملا می تونه هر درخواست غیرمعقولی داشته باشه و شما را تحت فشار بگذاره که به شیوه دلخواهش باید کار را انجام بدید. این از دست دادن استقلال در بلند مدت جلوی رشد شما را می گیره.بهتره به وسوسه اش غلبه کنید و اجازه ندید مشتری خیلی بزرگ‌تر از خودتون داشته باشید که بیش از ۵۰ و یا ۸۰ درصد درآمدتون از اون مشتری است. در این حالت شما دیگه خط مشی شرکت را مشخص نمی کنید. مشتری بزرگ تصمیم می گیره شما به کدوم سمت برید.۸- آیا همیشه رشد لازمه؟ نویسنده میگه یکی از شعارهای رایج در بازار کسب و کار اینه که اگر رشد نکنید دارید از بین میرید. معتقده این حرف شعاره و پایه اصولی نداره. رشد فرایند پیچیده ای است که در هر مرحله ساز و کار شرکت باید متناسب با تعداد نفرات جدید باید تغییرات اساسی کنه. گاهی باید رشد را متوقف کرد. حتی مقداری شرکت را کوچکتر کرد و اگر هدف بقای بلند مدت دارید در مقابله وسوسه به سرعت رشد کردن ایستادگی کرد. گاهی باید با شرایط بدون رشد مدتی ادامه داد تا ساختار و روابط گروهی قوی بشه و شرکت ساختار منسجمتری پیدا کنه.۹- نکته آخرنکته آخر هم اینکه در موقع ایجاد یک شرکت و کسب و کار جدید خیلی ها فکر می کنند سخت ترین قسمت کار شروع ماجرا است. در حالی که آسون‌ترین قسمت شروع است. هر چه می گذره سخت تر میشه. زود خسته نشوید، راه طولانی و سخته. آماده سختی ها باشید و زود کنار نکشید. پایان© هومن مزینتلگرام: https://t.me/MyMazinLifeHooman.MazinHooman.MazinWed, 05 Feb 2020 11:01:35 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/bahar-ueyyrwxzwyo6همیشه هراسم آن بودکه صبح از خواب بیدار شومبا هراس به من بگویندفقط تو خواب بودیبهار آمد و رفت.از خواب بیدار می شوم می پرسم بهار کجا رفت؟کسی جواب مرا نمی دهدسکوت می کنند!در پشت اتاقم باران می باردمی پرسم شاید این باران ِ بهار استکسی جواب مرا نمی دهدسکوت می کنندپنجره را که باز می کنمباران تمام می شوددر آینه چهره ام را نگاه می کنمآرام آرام چهره ام پیر می شوداز پنجره زمین را نگاه می کنمخیس است و ساکتبر تن لباس می کنم ، به کوچه می آیماز نخستین عابر که در باران بدون چتر می دودمی پرسمشما عبور ِ بهار را در این کوچه ندیدید؟عجله دارد ، فقط می گوید نه !از همسایه ها دلگیر هستممی گویم آیا این ستمگری نیستکه هنگام ِ عبور ِ بهار از پشت پنجره ام مرا خبر نکردید ؟سکوت می کنندسکوت ِ همسایه ها برای من دشنام استکودکی در باران دست ِ مرا می گیردبه میدانی می برد که انبوه از فواره های رنگین استمن و کودک به آب های رنگین ِ فواره ها خیره می شویماما از بهار خبری نیستبا من می رود ، به محله های قدیمی می رومدر جستجوی چاپخانه ای هستم که در جوانی ِ من حروف ِ سربی داشتمی خواستم با حروف ِ سربی نام ِ بهار را روی دیوار ِ روبروی خانه ام بنویسمبر در ِ فرسوده ی چاپخانه یک قفل ِ بزرگ زنگار گرفته استبه خانه می آیمدر فرهنگ ِ لغت به دنبال کلمه ی بهار هستمدر غیبت ِ بهار همه ی کلمات ِ فرهنگ بی معنی و پوچ استدر غیبت ِ بهار، رنج ، هراس ، بیم ، تردید ، هرمان ، وحشت را از یاد نبرده امبه دنبال ِ تسلی هستمچه کسی باید در غیبت ِ بهار مرا تسلی دهدمی خواهم بخوابمپرنده ای به پنجره ی من نوک می زنداز پنجره با هرمان جهان را نگاه می کنمجهان ناگهان غرق در شکوفه ها ، گلهای شقایق و بنفشه استپنجره را باز می گذارمباران می بارددر باران می گویمبهار را یافتمبهار آمد ...احمدرضا احمدیHooman.MazinHooman.MazinFri, 22 Nov 2019 12:08:06 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/aghajan-ra8rel8ymuxnآقاجان ما از دست شما گله داریم. آقاجان ما دلمان اینجا دارد می ترکد. ما صبحهای زود بیدار می شویم کنار پنجره می نشینیم و با خودمان فکر می کنیم که روزگار همین خواهد ماند؟ آقاجان ما مغزمان دیگر نمی کشد حوصله هم نداریم. دلمان هم تنگ می شود. آقاجان شما چطور دلت تنگ نمی شود؟‌ شما چطور هنوز حوصله داری؟ اصلا شما حوصله داری؟ شما که هیچ وقت حرف نمی زنی. آقاجان ما اصلا شک افتاده ایم که شما دیگر زنده هم نیستید و گرنه آقاجان دلتان که از سنگ نیست. هست؟ آقاجان شما اصلا در دلتان چی می گذرد؟ در کله تان چه می گذرد؟ حرف که نمی زنید. خب دل ما ترکید دل شما چی؟آقا به خدا نا امید شده ایم. به خدا این رسم رفاقت نیست. ما البته با شما اصلا رفاقتی هم نداریم. شما اصلا چه بسا ما را هم نمی شناسید. چه بسا بگویید رفاقت چه؟‌ آش چه کشک چه؟ آقا ولی به خدا ما دلمان به همین شما خوش بود. اصلا به همین شما خوش است وگرنه ما دستمان به کجا بند است؟ ما که سگ تیپا خورده این و آن شده ایم. ما که کسی اصلا آدم حسابمان نمی کند. ما دلمان به همین خوش است که شما را داریم. هر وقت سر به سرمان می گذارند دلمان به این گرم است که شما حالت خوب است. ولی شما که اصلا شاید ندانید. از کجا بدانید؟ ما که هیچ وقت به شما نگفتیم. شما ولی همیشه به ما لبخند می زنی. ما لبخند شما را که صبح ها می بینیم. دلمان قرص می شود. شما الکی که لبخند نمی زنید. شما حتما چیزی می دانید و گرنه آدم که دیوانه نیست الکی لبخند بزند. شما با لبخند می خواهید به ما بگویید حواسم به تو است. تو را می بینم. تو را دوست دارم. ما می فهمیم.پایان هومن مزینهمین نوشته را با صدای ز در ساندکلاد بشنوید Hooman.MazinHooman.MazinWed, 20 Nov 2019 07:42:35 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/تخته-نرد-qsxjzes7rfppپدرم شطرنج بازی می کرد. اولین بار پنج، شش ساله بودم که دستم منچ را دید. گفت این چیه بازی می کنی؟ گفتم منچ. رفت جعبه شطرنج را آورد که بیا بهت بازی درست و حسابی یاد بدم. این چیه بازی می کنی هی تاس می ریزی. بیا یک بازی بهت یاد بدم که با فکرت برنده بشی نه با تاس. شطرنج را بهم یاد داد و عاشق شطرنج شدم. اون زمانها شطرنج ممنوع بود و مجبور بودم جعبه شطرنج را یواشکی بزنم زیر بغلم برم خونه همسایه هایی که شطرنج بلد بودند شطرنج بازی کنند. چرا ممنوع بود؟ می گفتند نگاه كردن به صفحه شطرنج مثل نگاه كردن به عورت مادر است. برای اینکه نیایید بگید از خودم در میارم و نه اصلا همچین چیزی نبوده این هم لینکش از سایت رهروان ولایت که ته ماجرا هم نتیجه گیری کرده که این روایت صحیح است. دیگه نمی دونم چی شد نگاه کردن به عورت مادر، یهویی حلال شد و مغازه ها پر شدند از شطرنج های پلاستیکی با صفحه های کاغذی و یهو سر هر کوچه و خیابونی مردم نشسته بودند و شطرنج بازی می کردند. چون زودتر از بقیه شروع کرده بودم شطرنجم خیلی بهتر از هم سن و سالهای خودم بود. زمانی که شطرنج حلال شد خیلی خوب بلد بودم و در مدرسه خیلی موفق بودم و منطقه و استان و فلان. بعد سال به سال که گذشت بچه های بیشتری به عورت مادرشون نگاه کردند شطرنجشون بهتر و بهتر شد.بازی مورد علاقه پدربزرگم اما تخته نرد بود از شطرنج متنفر بود. می گفت زندگی مثل شطرنج نیست که همه چیز دست خودت باشه مثل تخته نرده، هم باید هم خوب بازی کنی هم باید برات تاس خوب بیاد. یکی بدون اون یکی کافی نیست. قضیه تخته نرد یاد گرفتن منم اینجوری شد که یه روزی پدربزرگم با یک همکارش کل کل می کرد وسط کل کل یهو برگشت بهش گفت تو اصلا در حدی نیستی که بخواهم باهات مسابقه بدم. این نوه ام که اینجا نشسته، همین برای تو کافیه. تو حریف همین هم نیستی. یارو هم نه گذاشت نه برداشت گفت باشه. شرط ببندیم؟ پدربزرگم یهو موند تو عمل انجام شده و گفت باشه. جمعه بیا بازی کنیم. خونه که برگشتیم تازه فهمید که من اصلا تخته نرد بلد نیستم. اصلا باورش نمیشد که من با پونزده شونزده سال سن تخته اصلا بلد نیستم. حالا تو کری خوندن انجام شده هم مونده بود. شانس آوردیم تابستون بود. شبانه روزی کلاس فشرده گذاشت که بیا بهت یاد بدم چی به چیه. از صبح تا غروب همینجور پشت سر هم بازی می کردیم و هر چیزی که بلد بود را سعی می کرد بهم یاد بده. از فرار کردن تا خونه چیدن و کمین کردن و خونه بستن و تاس ریختن و تاس گرفتن یواشکی و غیره. ناهار را همونجا کنار بساط تخته می خوردیم. هر چی می گذشت اضطراب این را می گرفت که هیچی بلد نیستی و جمعه نزدیکه. من هم انگار که کنکور دارم. شبها هم خواب تاس انداختن می دیدم. روز جمعه رسید. حسین درازه، رفیق بابابزرگم اومد خونه مون که دور هم ناهار بخوریم و تخته بازی کنند. از کری قبلی هنوز یادش بود که قراره با من بازی کنه. گفت نوه ممدآقا بیا بچین ببینم چی بلدی؟ مشغول بازی شدیم و دست اول را باختم. دست دوم با فاصله کمی باختم. اما باز هم باختم. دست سوم را بردم. دست چهارم را هم بردم. دست پنجم را هم. تازه موتورم گرم شده بود. بابابزرگم هم خوشحال عزیزم را صدا کرد که ناهار بیار. حسین دیگه خسته شده، یه چیزی بهش بدیم بخوره بفرستیمش بره. عزیزم اینجا یهو آس خودش را رو کرد و ماهیتابه نیمرو را برداشت آورد گذاشت وسط سفره. هر چی در طول هفته اعتراض کرده بود که اینقدر تخته بازی نکنید سرم درد گرفت. از صبح تا شب هی تاس می ریزید کلافه شدم. شب خوابم نمی بره همه اش تو گوشم صدای تاس میاد. محل نداده بودیم. اون هم اینجا یهو جلوی مهمون نیمرو گذاشت و گفت که حسین که غریبه نیست و از خودمونه. هیچی همه شادی و غرور بابابزرگ از اینکه نوه اش حریف رفیقش شده و داره می بردش نیست و نابود شد. مونده بود چی بگه. اون برد شیرین با این ضربه سنگین پرید و دیگه کری و کل کل تمام شد. حسین هم ناهارش را خورد و خداحافظی کرد و رفت. فردا صبحش دیدم بابابزرگ صدا می زنه که هومن هومن! چرا نمیایی؟رفتم سر پله که بابابزرگ چیه؟ چی شده؟ گفت بیا تمرین کنیم دیگه. تمرین چی؟ دیگه بازی کردیم. حسین درازه را هم که بردم دیگه. گفت اون بازی کردنت به درد خودت می خوره. حسین بازیش خوب نیست وگرنه اون چه طرز بازی کردن بود. این همه بهت یاد دادم باز اون همه اشتباه کردی. بیا هنوز کلی چیز مونده بهت یاد بدم. منم صبحانه خورده و نخورده پاشدم رفتم. انگار که قراره برای المپیاد تخته نرد آماده بشم و باید برم برای خانواده مدال جهانی کسب کنم. بابابزرگ معتقد بود که موقع بازی نگاهت اشتباه است. جوری بازی می کنی که ببری؟ هدف بردن نیست. هدف این نیست که مهره هات را زودتر جمع کنی و از حریف جلو بیفتی. این جور بردن به درد نمی خوره. اینجور را همه می برند. اگر می خواهی درست بازی کنی باید مارس کنی. باید یه جوری همه مهره هات را جمع کنی و ببری که حریف حتی فرصت نکنه یک مهره خودش را جمع کنه. اینجور بردن هر بردش دو برد حساب میشه. هدف اینه و گرنه اون بردن معمولی را همه می برند چه ارزشی داره. فاصله من که ناپلونی و با سلام و صلوات و امن یجیب و اختلاف یه مهره دو مهره می بردم تا اون مارس کردن خیلی زیاد بود. دیگه هم نمیشد فشرده یادش داد. زمان می برد. هر روز غروب می رفتم و شبی چند دست بازی می کردیم که کم کم یاد بگیرم. یه روز غروبی در حین اینکه داشتیم برای هم کری می خوندیم یهو بابابزرگ مارس شد. کاملا عصبانی شد. سریع دست بعدی را چید. دست بعدی را معمولی برد. دست سوم بازی کردیم و این دست بردمش. گفت باهات خیلی شل بازی کردم. حالا جدی بازی می کنم. دست چهارم تاس آوردم. دایم تاس آوردم. کاملا برافروخته شد و مارس شد. تخته را جمع کرد. داد دستم. گفت دیگه چیزی ندارم بهت یاد بدم. دیگه هیچ وقت هم باهام بازی نکرد. منم دیگه هیچ وقت با هیچ کس بازی نکردم. پرونده اش همونجا بسته شد. فقط هنوز گاهی یاد اون دوره می افتم و یاد این حرفش که بردن معمولی را که همه بلدند. اگر می خواهی ببری جوری ببر که مارس کنی. پایان© هومن مزینتلگرام: https://t.me/MyMazinLifeHooman.MazinHooman.MazinWed, 02 Oct 2019 00:41:32 +0330https://virgool.ir/@Hooman.mazin/hasehm-joi3ojqvjnpmکلاس دوم دبستان یه همشاگردی داشتم، اسمش هاشم بود. باباش مغازه تعمیرات لوازم خانگی داشت. خرت و پرت می‌خرید و تعمیر می‌کرد و می‌فروخت: اجاق گاز، گاز پیک نیکی، کپسول گاز، یخچال، تلویزیون، هر چی که به دستش می‌رسید. هاشم بچه پر جنب و جوش و شیطونی بود. ردیف سوم از ته کلاس می‌نشست. پسر خیلی لاغری بود که همیشه یک تی شرت قرمز رنگ و رو رفته‌ی می پوشید. موهاش زرد بود و صورتش استخوانی با پوست روشن و صورتی. بچه نا آروم و شری بود.معلم کلاس دوم یه پیرزن بی حوصله‌ی بود. سرکلاس از سر و صدای بچه ها عصبی می‌شد و گاهی سرش را می‌گذاشت روی میز و گریه می‌کرد. بعضی وقتها هم با حالت وعده و خواهش می‌گفت اگر آروم تمرینهای کتاب را حل کنید و شلوغ نکنید و بگذارید سرکلاس کمی استراحت کنه (بخوابه). به ما اون برای اون روزمشق شب نمی ده. معلممون اما بعد از یک مدت دیگه خسته شد. واقعیت نمی دونم چرا سر کلاس باید می خوابید ولی چیزی که کلافه اش می‌کرد این بود که وقتی می‌خوابید هاشم و یکی دو نفر از بچه ها یهو میز را بلند می کردند و می‌کوبیدند زمین که صدای خیلی ترسناکی می‌داد و از خواب می‌پرید. بعدش کاملا عصبانی میشد و داد و بیداد می‌کرد. گاهی بچه ها را می‌زد ولی بعدش می‌دید که اینکار کلاس را بدتر می‌کنه. چون هاشم از کتک خوردن اصلا نمی‌ترسید و یواشکی بعدش هی از خودش صدا در می‌آورد و کلاس می‌خندید و کلاس از دست معلم بیشتر در می‌رفت. معلممون قبلا معلم مدرسه دخترونه بود و این سال اولی که منتقل شده بود به مدرسه پسرونه براش جهنم شده بود. خیلی وقتها دلم براش می‌سوخت. ولی خوب وقتی کلاس شلوغ می‌شد همه سعی می‌کردند از شلوغ کردن لذت ببرند.یه سه چهار ماهی که از سال تحصیلی گذشته بود یه بار که کنترل کلاس کاملا از دست معلم در رفته بود، یکی از مستخدم های مدرسه که یک پسر جوونی بود از در کلاس رد میشد که یهو در کلاس را باز کرد اومد تو کلاس و شروع کرد به بچه ها فحش دادن و با پس گردنی زد به یکی از بچه ها که پای تخته با گچ داشت نقاشی میکشید. حالا پسر بدبخت همین جوری که بی اجازه پای تخته نرفته بود نقاشی بکشه. معلم خودش پسره را فرستاده بود که برو نقاشی بکش، بقیه از روی تو نقاشی بکشند. ولی طرف فکر کرد کلاس معلم نداره و بچه ها هر کاری دلشون می خواد می کنند و یهو هوس کردن از مستخدمی به ناظم بودن ارتقا پیدا کنه.بعد از اینکه یک کم عربده کشید و چهار تا چک و لگذ زد، یهو دید معلم سرکلاس نشسته و معلممون سرش را که رو میز بود و داشت چرت نخودی می زد را بلند کرد و با چشمهای پف کرده و خواب آلود بهش نگاه کرد. پسره خیلی ترسید شروع کرد عذرخواهی کردن. معلممون هم گفت اتفاقا خیلی کار خوبی کردی. خیلی بچه های بدی هستند و خیلی شلوغ می کنند. می تونی بالای سرشون وایستی؟ پسره هم از خدا خواسته گفت حتما حتما. و مثل شمر بالای سر ما ایستاد. با اون پس گردنی که زده بود و اون داد و بیدادی که کرده بود و قیافه اش که مثل برج زهرمار بود اصلا جرات نداشتیم حرف بزنیم. همینجور میخ دست به سینه نشستیم. معلم هم کلی خوشحال شد گفت همینه. وقتی ادب ندارید یکی باید بیاد دعواتون کنه. و دیگه رویه همین شد.پسره همیشه روزی چندین بار به کلاس سر می زد و بعضی وقتها اصلا کلا ساعت کلاس مثل برج زهرمار پای تخته ایستاده بود و ما ساکت ساکت یا مشق می نوشتیم یا درس را گوش می کردیم.معلممون هم هر وقت کسی سر کلاس شلوغ می کرد می گفت بگذار آقای جوادی بیاد. اون می دونه با شما. اون می دونه شما را چطور آدمتون کنه! ما با ترس و لرز دعا می کردیم آقای جوادی هیچ وقت نیاد. خدا کنه امروز کارهاش طول بکشه دیگه وقت نکنه یهو وسط کلاس بیاد. ولی معمولا هر روز حداقل دو بار می اومد.آقا جوادی هم آدم خلاقی بود. اوایل فقط پس گردنی می زد. بعد یواش یواش با خودش شلنگ آورد و با شلنگ می زد. بعد داخل شلنگ تیله های ریز ریخته بود که دردش بیشتر بشه. یه سری با خودش ترکه آورد. هر وسیله جدیدی که به ذهنش می رسید را می آورد که امتحان کنه ببینه کدوم بهتره. بعد یواش یواش خودش برای ما معلم شد. بهمون تکلیف می داد. و نامرد خیلی تکلیف می داد. مثلا هر شب باید هزار تا لغت سخت از کتاب پیدا کنید و بنویسید. ده تا ده تا بالای هر لغت شماره می زدیم که معلوم بشه هزار تا شده. ریز ریز تو هر خط ده تا لغت می نوشتم هر صحفه ده خط و ده صفحه. بعد این فقط مشق فارسی بود. مشابه همین مشق ریاضی هم می داد. تقریبا کارمون این شده بود که از مدرسه می اومدیم خونه تا دیروقت مشق می نوشتیم که بلکه تمام بشه.هاشم یه روزی به بچه ها گفت که من هر ده تا لغت شماره نمی‌زنم هر شش هفت تا شماره می‌زنم زودتر تموم میشه. تازه وسطش از شماره ها هم رد میشم. جوادی خره نمی‌فهمه. نمی‌دونم کی به گوش جوادی رسوند. شاید هم خودش فهمید. شاید هم کسی فضولی کرد. هر چی بود جوادی فهمید. یهو وسط تکلیف دیدن یقه هاشم را گرفت. هاشم وسط میز می‌نشست. یعنی میز سه نفری بود و هاشم نفر وسط. یقه همون تی شرت قرمز رنگ و رو رفته اش را گرفت و هاشم را از پشت میز بلند کرد. یهو دیدیم هاشم تو هوا داره دست و پا می‌زنه و این یارو جوادی، هاشم را برده بالا و با یک دست نگه داشته. همینجوری که هاشم را تو هوا نگه داشته بود یهو زارپ محکم هاشم را کوبید زمین. هاشم شتلق صدا کرد. جوادی شروع کرد با لگد زدن به پک و پهلویی هاشم. یه جوری می‌زد که سری از بچه های کلاس از ترس شروع کردن به گریه کردن. آدمیزاد که خیک ماست نیست، وقتی می‌بینی یکی کتک می خوره درد را در وجود خودت هم حس می کنی. از ترس داشتم سکته می‌کردم. یه چیزی تو گلوم بود که داشت خفه ام می‌کرد. یک چیزی که هی باد می‌کرد و بزرگتر و بزرگتر می‌شد و از ترس حس می‌کردم دارم خفه میشم. در همین احوال، هاشم یهو مثل گربه از زیر دست و پای جوادی فرار کرد پرید روی میز و شروع کرد فحش دادن به مادر و پدر و عمه و هفت جد و آبا جوادی. جوادی هم دنبالش. هاشم از این میز به اون میز فرار می کرد و همین جوری فحش خوار مادر بود که بار جوادی می کرد. جوادی یهویی در حین فرار پاش را گرفت. هاشم هم شروع کرد به لگد زدن و به سر و صورت جوادی در این حال دونه دونه دوستهاش را صدا می زد که کمک کنید. قره داغی بیا کمک. حسن زاده کمک کن. دوستهاش هم یهو اول یواش بعد بلندتر شروع کردن به داد زدن که ولش کن. ولش کن ولش کن. ولش کن.کلاس یه وضعیت عجیبی پیدا کرده بود. این بچه ها که داد می زدند یهو انگار جرات گرفتم. احساس کردم تمام بدنم داغ شده. احساس کردم یه خون گرم و داغی تو تنم رفته. چنان هیجانی داشتم که از هیجان می لرزیدم و منم مثل بقیه داد می زدم ولش کن. ولش کن.جوادی یهو هاشم را مثل کلاسور زد زیر بغلش و از در کلاس رفت بیرون. هاشم همینجور دست و پا می زد. جوادی سرخ سرخ بود. صورتش آتیش بود. با لگد در حالی که هاشم آویزون زیر بغلش بود در کلاس را باز کرد و رفت. بعد از رفتنش یه سکوت عجیبی تو فضا بود. هیچ کس حرف نزد. حتی معلممون.هاشم از فرداش دیگه مدرسه نیومد. ظهرها با بچه ها می اومد پشت دیوار مدرسه تو خرابه با بچه ها قبل از اینکه زنگ صف بخوره بازی می کرد. بعدش هم می رفت برای خودش می چرخید. غروب با بچه ها برمی گشت خونه. یه یک هفته ای که گذشت معلم از بچه ها پرسید هاشم چرا نمیاد؟ کسی خونه اش نزدیک خونه هاشم نیست؟ مریض شده؟ بچه ها گفتند نه مریض نشده. میاد ولی مدرسه نمیاد. معلم هم به مدرسه خبر داد.هاشم دو سه روز بعد اومد مدرسه تمام گردنش و دستهاش کبود بود. بعدها فهمیدیم که مدرسه به پدرش خبر داده و پدرش هم با کمربند حسابی سیاه و کبودش کرده که من این همه خرحمالی می کنم که تو بری درس بخونی. میری لات بازی؟ آدمت می کنم. هاشم برگشت. ولی این دفعه دیگه مشق نمی نوشت. یعنی نه اینکه کم بنویسه. اصلا نمی نوشت. معلم هم نمی خواست باهاش سر به سر بگذاره. هر دفعه بهش تذکر می داد. بهش می گفت دفتر مشقت را دفعه دیگه بیار. خونه جا نگذار. هاشم می گفت دفترم را آوردم مشقهام را ننوشتم. معلم خودش را می زد به نشنیدن.هاشم تقریبا اصلا مشق نمی نوشت و کسی هم کاری به کارش نداشت. مستمع آزاد می اومد سر کلاس. ازش متنفر شده بودم. احساس می کردم ما این همه مشق باید بنویسم این نکبت چرا مشق نمی نویسه؟ هاشم خوشحال خوشحال بود. بعد یک مدت کتاب و دفتر هم نمی آورد. معلم به آقای جوادی گفت که اصلا مشقهای هاشم را لازم نیست نگاه کنی. یه مدتی به این روال گذشت تا اینکه بغل دستی ها هاشم هم دیگه مشق ننوشتند. بار اول معلم دعواشون کرد. اینها هم شروع کردند به کولی بازی و شلوغ کردن که چرا هاشم نمی نویسه. اینجا بود که آقای جوادی از گنجینه خلاقیتهای خودش برگه دیگه ای رو کرد. همه بچه های که مشق ننوشته بودن را آورد پای تخته و بعد اون پسره بغل دستی هاشم را آورد گفت به هر کدوم اینها ده تا سیلی بزن. پسر اول نمی زد و مسخره بازی در می آورد که یهو جوادی با شلنگ محکم زد تو کمر پسر، گفتم بهش ده تا سیلی بزن. پسره شروع کرد به سیلی زدن اما وسط سیلی زدن یهو یک شلنگ دیگه خورد به کمرش که گفتم محکم بزن! این چیه؟ گفتم محکم!! بعد یهو جوادی محکم جوری با سیلی زد تو گوش این پسره که از سکو کلاس افتاد پایین. گفت اینجوری بزن!حالا همه کلاس از هاشم و بغل دستیش متنفر بودند. نه تنها مشق نمی نوشتند بلکه حالا بچه های دیگه هم که مشق ننوشته بودند را کتک می زدند. هاشم و بغل دستیش از فرداش دیگه نیومدند مدرسه. این دفعه حتی دم مدرسه هم نمی اومدند. یکجا که اصلا معلوم نیست کجا می رفتند. دوباره مدرسه به بابای هاشم خبر داد. اما هاشم برنگشت مدرسه.یه پنجشنبه غروبی دیدم همینجوری دود است که به آسمون میره. دود سیاه و پر رنگ. پنج شش تا کوچه اونورتر بود. از سر پشت بوم میشد حدودی دید که کجاست. بعد هم همینجور پشت هم ماشین آتش نشانی اومد. بعد که آتش خاموش شد. هر چی خواستم برم ببینم که چی شده. مادرم اجازه نداد گفت غلط کردی اگر بفهمم رفتی اونجا پوستت را می کنم. خطرناکه. منم برگشتم سر درس و مشقم. شنبه بچه ها سر کلاس گفتند خونه هاشم اینا آتیش گرفته بود. مغازه شون همه سوخت. بابا و خواهر و هاشم هم بردند بیمارستان. اونجا تازه فهمیدم هاشم مادر نداره. مادرش یکی دو سال قبلش مرده بود. با خواهر بزرگترش پیش پدرش زندگی می کردند.بعد یک مدت بچه هایی که کوچه هاشم اینا زندگی می کردند می گفتند تو خونه بوده و باباش تو اتاق این رو زندونی کرده بود. مغازه باباش آتش گرفته هاشم هم سوخته. ولی از پنجره فرار کرده ولی همه دستهاش سوخته. می خواسته در را باز کنه. در آهنی بود دستش سوخته. شیشه را هم که شکونده صورتش زخمی شده.آدم بزرگها می گفتند باباش تو مغازه اش داشته گاز پیک نیکی پر می کرده. کاری که بدون داشتن تجهیزات خاص خطرناک بود ولی ظاهرا باباش زیاد انجام می داد. به صرفه بود. هر کپسول گاز معمولی، سه چهار تا کپسول گاز پیک نیکی را پر می کرد و قیمت پر کردن کپسول گاز معمولی پنجاه تومن بود و پیک نیکی چهل تومن. ما به تفاوت این پول می رفت تو جیبش. کپسول گاز پیک نیکیکپسول گاز خانگی معمولیهاشم دیگه تا پایان سال به مدرسه برنگشت. بیمارستان بستری بود. سال بعد هم از اون خونه و محله اسباب کشی کردیم و رفتیم. دیگه هیچ وقت هاشم را ندیدم. هنوز گاهی که تی شرت قرمز می بینم یاد هاشم می افتم! امیدوارم هر جا هست سلامت باشه.پایان© هومن مزینتلگرام: https://t.me/MyMazinLifeبخش های قبلی:اون سال که مدرسه دخترونه درس خوندمماجرای آن مبصر نامهربانHooman.MazinHooman.MazinTue, 24 Sep 2019 22:05:38 +0330