https://virgool.ir/feed/@Heterismfa2026-11-11 20:45:59https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@Heterismhttps://virgool.ir/@Heterism/داستان-آخوندی-که-در-ملأ-عام-شراب-نوشید-p9t3hjfrkwkvسایکدلیک‌ترین آلبوم موسیقی سنتی، همین آلبوم آتشی در نیستانه. اولین بار شاید بیش از 17 سال پیش با این اثر (توی ضبط ژیان) رو‌به‌رو شدم و هیچی ازش نفهمیدم. کاورِ نوارش هنوز جلوی چشممه و نکته‌ی شگفت‌انگیزی که وجود داره اینه که هنوز هم چیز خاصی ازش نمی‌فهمم. یارْ مرا، غارْ مرا، عشقِ جگَرخوار مرایارْ تویی، غارْ تویی، خواجه نِگَه‌دار مرانوحْ تویی، روحْ تویی، فاتِح و مَفْتوحْ توییسینۀ مَشروحْ تویی، بر دَرِ اسرار مرانورْ تویی، سورْ تویی، دولتِ مَنصورْ توییمُرغِ کُهِ طورْ تویی، خَسته به مِنْقار مراقطره تویی، بَحرْ تویی، لُطفْ تویی، قَهرْ توییقَندْ تویی، زَهرْ تویی، بیش مَیازار مراحُجرۀ خورشیدْ تویی، خانۀ ناهیدْ توییروضۀ اومیدْ تویی، راه دِهْ ای یار مرااین اشعار در وصف شمس سروده شده. ظاهراً مولانا از این مراجع بزرگِ ولاییِ قونیه بوده و واسه خودش شهرت و برو و بیایی داشته:«سجاده‌نشین باوقاری بودم، بازیچه‌ی کودکان کویم کردی». یه مشت بسیجی و آخوند دور خودش جمع کرده بوده و همین داستان‌های حاویِ ریش و پشم و فقه و مرید و تدریس و دست‌بوسی و هاله‌ی نور احمدی‌نژاد و نماینده‌ی خدا و از این دست مزخرفات. [فکر می‌کنم تشبیه مولانا به مراجع تقلید ولایی ساکن قم، بزرگترین بی‌انصافی و توهینی باشه که تا به حال به حضرت مولانا شده]. این شرح حال حضرت مولوی بوده تا اینکه با شمس تبریزی آشنا می‌شه. به قول عبدالکریم سروش که این نوشته تحت تأثیر گفته‌های ایشان در حال جاری شدنه؛ «خیلی خلاصه، شمس اومد به مولانا گفت که خیلی ورم کردی. باید لاغر بشی. خیلی چیزا به شما آویزونه، اینارو بذار کنار‌. امرا و سلاطین و شاگردایی که دورت هستند، باعث شدند ورم کنی. با این همه احترام و القاب و عناوین چجوری ممکنه که بتونی راه بری؟». برای این حل این مشکل، شمس نسخه‌ای تجویز می‌کنه برای مولوی. بهش می‌گه بعد از ظهرِ یه شبِ جمعه که شهر خیلی شلوغه، بره سمت خیابون‌های لاکچری قونیه که مخصوص دور دور و خانم‌بازی و فسق‌ و فجوره، یه بطری شامپاین بخره و بشینه جلوی چشم همه به صورت پیاپی مِی بزنه. و مثل همای توی آهنگ «مه‌پاره» بخونه؛ «مِی می‌زنم مِی می‌زنم، جام پیاپی می‌زنم. هی می‌زنم هی می‌زنم بی‌اختیار»تا مردم تماشا کنند که فقیه و مرجع تقلید بزرگ شهر، با اون همه ریش و پشم و حسن و کمالات، داره وسط میدون شامپاین می‌زنه. مولانا با هر قدمی که برمی‌داشته، باید روی نفس بزرگش، که امروزه بهش می‌گن ایگو یا «خود» پا می‌ذاشته، تا مردم قضاوتش کنند. تا اون غرورش شکسته بشه. امروزه با عنوان موهبت Vulnerability از این حالت یاد می‌کنند (برای اطلاعات بیشتر، Brené Brown رو گوگل کنید). تشخیص شمس این بود که شرط رسیدن به هویتی اصیل‌تر، اینه که مولانا به چیزی تعلق نداشته باشه. «هیچکس» باشه‌. به قول Emily Dickinson:I'm Nobody! Who are you?Are you – Nobody – too?به قول کریشنا مورتی؛ Not to belong to any organized spiritual or religious group, or belong to a party, because thats emcourages divisions.I throw away the garb of Hinduism, then i am an outsider.Not to belong means to stand alone.منظور از تعلق نداشتن همین تنها بودنه. «رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن» و تنها بودن یکی از وحشتناک‌ترین کارهای دنیاست. و این تعلق و تعصب منحصر به مذهب یا سیاست نیست، جزمیت بیشتر خواستگاه روانی (احساس ناامنی درونی) داره و ارتباطی هم با تحصیلات نداره. خیلی ساده با نگاهی به زندگی روزمره، می‌شه آدم‌هایی رو دید که هویت خودشون رو با خانواده، شغل، مذهب، ایدئولوژی، نظریه‌، علم و دانسته‌هاشون یا هر عنوان دیگه‌ای تعریف کردند. چون متعلق نبودن، وحشتناکه. همچنین، منظور از تنهایی، نشستن توی اتاق و تنهایی فیلم دیدن یا مطالعه کردن نیست. تنهایی یعنی توانایی هیچ کاری نکردن، حتی فکر نکردن. خیلی از ما هرگز نمی‌تونیم بفهمیم که «ذهن» هستی یا موجودیتی جدا از ما داره که لزوماً هم واقعی نیست.به هر حال، شمس به مولانا متذکر می‌شه که معنی مصرع «دولت فقر خدایا به من ارزانی‌ دار» حافظ رو هنوز متوجه نشده. زیادی احساس استغنا می‌کنه. می‌خواست متذکر بشه چیزایی که بهش رسیده (اون اعتبار و علم و شهرت و غیره) پاسخ نیستند. زمانی توی مسیر درسته که احساس استغنا نداشته باشه. آیت‌الله جیم کری در این رابطه می‌فرماد:I think everybody should get rich and famous and do everything they ever dreamed of, so they can see that it's not the answer.گفت که دیوانه نه‌ای لایق این خانه نه‌ایرفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدمگفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدیجمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدمگفت که شیخی و سری پیش رو و راهبریشیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدمگفت که با بال و پری من پر و بالت ندهمدر هوس بال و پرش بی‌پر و پرکنده شدمبعد از این غزلیات شمس می‌شه آینه‌‌ی تجربه‌ی معنوی مولانا که نگارنده دیگه توضیح خاصی نمی‌تونه در شرح جزئیات این تجربه‌ی معنوی ارائه کنه، جز اینکه شعرها حاوی اشارات ساده‌ای نیست. جست و جویی در دلم انداختیتا ز جست و جو روم در جوی تویادر سفر عشق چنان گم شدمکز نظر هر دو جهان گم شدمنام و نشانم ز دو عالم مجویکز ورق نام و نشان گم شدمگم شدم و گم شدم و گم شدمخود چه شناسم که چه سان گم شدمسایهٔ یک ذره چه سان گم شوددر بر خورشید چنان گم شدمشیدا راعیشیدا راعیSat, 07 Nov 2020 05:03:38 +0330https://virgool.ir/@Heterism/am-i-in-love-with-just-a-theme-n007sit7ayi0گاهی لبخندی می‌زد و نگاهش را دقیقه‌ای به صورت او می‌انداخت. آنگاه فردریک حس می‌کرد که نگاه‌های «او» تا درون جانش رخنه می‌کند، چون پرتوهایی از آفتاب که تا ژرفاهای آب می‌روند. «او» را بی‌هیچ نیتی، بی هیچ امید عوضی، مطلق دوست می‌داشت. و در این کششِ عاطفیِ به زبان نیامده، که به شور و هیجان قدرشناسی می‌مانست، دلش می‌خواست بر پیشانی «او» بوسه‌ها بزند. در این حال، وزشی درونی او را انگار از خودش بیرون می‌برد؛ میل به فداکردن خویشتن بود، نیاز به از جان گذشتگی آنی.تماشای آن زن، چنان که زدن عطری بیش از اندازه تند، اعصابش را تحریک می‌کرد. انگار که تا ژرفاهای خلق و خویش می‌رفت و کمابیش شبیه به نوعی شیوه‌ی عام حس کردن، روش تازه‌ی زندگی کردن می‌شد.روسپی‌هایی که سر راهش می‌دید، زنان خواننده‌ای که چهچه می‌زدند، زنان مهتری که می‌تاختند، خانم‌های بورژوایی که پیاده می‌رفتند، دختران کارگر دم پنجره‌هایشان، همه بر اثر شباهت‌ها یا تضادهای شدیدشان «او» را به یادش می‌آوردند. همه‌ی خیابان‌ها و کوچه‌ها به خانه‌ی «او» می‌رسید؛ کالسکه‌ها در میدان‌ها نمی‌ایستادند تا زودتر به آنجا برسند؛ پاریس همه «او» بود و شهر بزرگ با همه‌ی سر و صداهایش چون ارکستر عظیمی گرد «او» همهمه می‌کرد.همه‌ی آن چه خوش و زیبا بود، درخشش ستاره‌ها، برخی نغمه‌های موسیقی، شیوایی یک جمله یا زیبایی یک قامت ناگهان و ناخواسته «او» را به ذهنش می‌آورد. اما این که «او» را معشوقه‌ی خود کند، شک نداشت که هر کوششی در این باره بی‌ثمر است. از یک چیز تعجب می‌کرد و آن این که فقط می‌توانست «او» را لباس‌پوشیده در نظر آورد، بس که حیایش به نظر طبیعی می‌آمد و جنسیت‌اش را در نهانخانه‌ای اسرارآمیز پنهان می‌کرد.به شادکامیِ زندگی با «او» فکر می‌کرد. به «او» «تو» گفتن، مدت‌ها دست به باریکه‌ی گیسوان کنار گوشش کشیدن، یا زانو زدن و کمر «او» را میان بازوان گرفتن و جانش را در جامِ چشمان نوشیدن. برای این کار باید تقدیر را سرنگون می‌کرد و چون این از او برنمی‌آمد از خداوند و از بی‌همتی خود شِکوه می‌کرد و در تنگنای تمنایش چنان که زندانی، در سیاهچالش این سو آن سو می‌رفت‌، دلشوره‌ای دائمی نفسش را می‌برید. ساعت‌ها بی‌حرکت می‌ماند یا به گریه می‌افتاد.تربیت احساسات گوستاو فلوبرشیدا راعیشیدا راعیTue, 04 Aug 2020 00:33:59 +0430https://virgool.ir/@Heterism/am-i-in-love-with-just-a-theme-yfbukb61pjblگاهی لبخندی می‌زد و نگاهش را دقیقه‌ای به صورت او می‌انداخت. آنگاه فردریک حس می‌کرد که نگاه‌های «او» تا درون جانش رخنه می‌کند، چون پرتوهایی از آفتاب که تا ژرفاهای آب می‌روند. «او» را بی‌هیچ نیتی، بی هیچ امید عوضی، مطلق دوست می‌داشت. و در این کششِ عاطفیِ به زبان نیامده، که به شور و هیجان قدرشناسی می‌مانست، دلش می‌خواست بر پیشانی «او» بوسه‌ها بزند. در این حال، وزشی درونی او را انگار از خودش بیرون می‌برد؛ میل به فداکردن خویشتن بود، نیاز به از جان گذشتگی آنی.تماشای آن زن، چنان که زدن عطری بیش از اندازه تند، اعصابش را تحریک می‌کرد. انگار که تا ژرفاهای خلق و خویش می‌رفت و کمابیش شبیه به نوعی شیوه‌ی عام حس کردن، روش تازه‌ی زندگی کردن می‌شد.روسپی‌هایی که سر راهش می‌دید، زنان خواننده‌ای که چهچه می‌زدند، زنان مهتری که می‌تاختند، خانم‌های بورژوایی که پیاده می‌رفتند، دختران کارگر دم پنجره‌هایشان، همه بر اثر شباهت‌ها یا تضادهای شدیدشان «او» را به یادش می‌آوردند. همه‌ی خیابان‌ها و کوچه‌ها به خانه‌ی «او» می‌رسید؛ کالسکه‌ها در میدان‌ها نمی‌ایستادند تا زودتر به آنجا برسند؛ پاریس همه «او» بود و شهر بزرگ با همه‌ی سر و صداهایش چون ارکستر عظیمی گرد «او» همهمه می‌کرد.همه‌ی آن چه خوش و زیبا بود، درخشش ستاره‌ها، برخی نغمه‌های موسیقی، شیوایی یک جمله یا زیبایی یک قامت ناگهان و ناخواسته «او» را به ذهنش می‌آورد. اما این که «او» را معشوقه‌ی خود کند، شک نداشت که هر کوششی در این باره بی‌ثمر است. از یک چیز تعجب می‌کرد و آن این که فقط می‌توانست «او» را لباس‌پوشیده در نظر آورد، بس که حیایش به نظر طبیعی می‌آمد و جنسیت‌اش را در نهانخانه‌ای اسرارآمیز پنهان می‌کرد.به شادکامیِ زندگی با «او» فکر می‌کرد. به «او» «تو» گفتن، مدت‌ها دست به باریکه‌ی گیسوان کنار گوشش کشیدن، یا زانو زدن و کمر «او» را میان بازوان گرفتن و جانش را در جامِ چشمان نوشیدن. برای این کار باید تقدیر را سرنگون می‌کرد و چون این از او برنمی‌آمد از خداوند و از بی‌همتی خود شِکوه می‌کرد و در تنگنای تمنایش چنان که زندانی، در سیاهچالش این سو آن سو می‌رفت‌، دلشوره‌ای دائمی نفسش را می‌برید. ساعت‌ها بی‌حرکت می‌ماند یا به گریه می‌افتاد.بخش‌هایی نه چندان پشت سر هم از «تربیت احساسات» نوشته‌ی گوستاو فلوبرشیدا راعیشیدا راعیTue, 04 Aug 2020 00:28:27 +0430https://virgool.ir/@Heterism/به-مناسبت-ولنتاین-qrhkd7bqov0zدر توصیف چیزی که معمولاً عشق نامیده می‌شه.آقای Eckhart Tolle معتقده هر قدر بیشتر با «خود» درونی و عمیق‌مون (Deep i) زندگی کنیم (نسبت بهش آگاهی داشته باشیم)، کمتر نیازمند به وجود دیگری خواهیم بود. این آگاهی قرار نیست به انزوا منجر بشه، برعکس حتی می‌تونه ارتباط و نسبت ما با دیگران رو عمیق‌تر کنه، یعنی به جای اینکه ارتباط با دیگری به واسطه‌‌ی نیازمندی (Neediness) ما شکل بگیره، از طریق ذهن‌آگاهی و توجه (Aliveness) ما شکل می‌گیره. به واسطه‌ی ارتباط (Relation)، ما می‌تونیم این صلح و تعادل درونی (Inner peace) رو با دیگران به اشتراک بذاریم و در این حالت دیگران علاقه‌مند خواهند بود که زمان بیشتری رو با ما بگذرونند، چون همیشه بودن با کسی که به هیچ چیز نیازمند نیست، لذت‌بخشه. تمام چیزهایی که ما نیاز داریم یا به عبارت دقیق‌تر؛ خیلی از چیزهایی که ما «فکر می‌کنیم» نیاز داریم، از طریق ارتباط با این خود عمیق و درونی (Deep i) رفع و رجوع می‌شه. ویژگی اساسی خود یا Ego که شاید نقطه‌ی مقابل (Deep i) باشه، یه جور احساس فقدانِ درونی یا «کافی نبودن»‌ـه و (Ego) تلاش می‌کنه این فقدان رو با چیزهای مختلفی پُر کنه. یکی از بسترهای اصلی برای جبران این فقدان، رابطه‌ست: شخصی دیگر. وقتی این اتفاق می‌افته، تمام تمرکز (Ego) متوجه اون «شخص دیگر» می‌شه که ناهشیارانه به عنوان اونچه که قراره ما رو کامل (Whole) کنه، ادراک شده. پس یه وابستگی شدید شکل می‌گیره نسبت به تصویری که ما از اون فرد داریم و این پدیده، عاشق شدن (Falling in love) نامیده می‌شه. بعد از اون ما یه قرارداد (Contract) حساب‌شده با اون فرد منعقد می‌کنیم که مطمئن بشیم تا آخر عمر در کنارمون می‌مونه و ما رو کامل می‌کنه و ترک نمی‌کنه، چون ترک کردن ما یا به هم زدن این قرارداد پیامدهای سنگین و پرهزینه‌ای رو در بر داره‌. بعد از اون ما به روند زندگی و روزمرگی مشغول می‌شیم اما به تدریج به نظر می‌رسه که این «شخص دیگر» دیگه جواب‌گوی مسئله‌ی ما نیست. اون فرد دیگه اونطوری که باید (یعنی کامل کردن و خوشحال کردن ما) رفتار نمی‌کنه. احساس فقدان درونی ما که موقتاً به واسطه‌ی یه تصور موهومی (همینکه بودن در کنار دیگری می‌تونه به ما احساس تعلق و کامل بودن بده) پوشیده شده بود، برمی‌گرده. احساس ناکافی بودن، تنهایی و ترس دوباره پدیدار می‌شه اما این بار ما توی ذهن‌مون این احساسات رو به اون «شخص دیگر» نسبت می‌دیم و می‌گیم اون باعث و بانی این احساسات ماست. در صورتی که اینطور نیست. در واقع داریم همون ویژگی اساسی Ego رو تجربه می‌کنیم، همون احساس فقدانِ اساسیِ درونی که قبلاً هم وجود داشته و دنبال چاره‌ی درستی براش نبودیم. ممکنه اون «شخص دیگر» رو به خاطر این درد محکوم کنیم، اما؛ It's egoic pain.This is the pain that arises out of love-hate relationships. این متن ترجمه و خلاصه‌ای بود از این دو ویدیو:https://www.youtube.com/watch?v=X0Yw6wNNx7Ehttps://www.youtube.com/watch?v=V3miuaOWsj8. همه‌ی تصاویر از کارتونیستی به نام Gabriel Sancho بود و استفاده از اون‌ها به نوعی برای معرفی و promote این هنرمند دوست‌داشتنی بود و نه بی‌ارزش جلوه‌دادن یا انتقاد از اون.شیدا راعیشیدا راعیThu, 13 Feb 2020 21:20:09 +0330