https://virgool.ir/feed/@Hestiaبا مشعل آمده‌ام برای نوشتنfa2026-11-11 17:05:57https://files.virgool.ir/upload/users/58706/avatar/0rNFO3.pnghttps://virgool.ir/@Hestiahttps://virgool.ir/@Hestia/هزار-ساله-که-رفتی-uvfkzg6jseigهزار ساله که رفتی، من هنوز پشت شیشه‌ام... .خودم را مشغول می‌کنم به کار، به مطالعه، به سرگرمی، اما تو کی لحظه‌ای از خاطرم رفتی؟نشسته‌ای پیشم همیشه، در هر حالتی که باشم، کار می‌کنم ولی در حضور تو. یعنی تو هستی و هیچ چیز مرا از تو جدا نمی‌کند. هیچ چیز یادت را در خاطرم کمرنگ نمی‌کند.کارهای دیوانه‌واری این روزها در دوری‌ات از خود بروز می‌دهم. مجنونم کردی ای دل... .تو با رخ چون بهار، چونی بی من؟دنیای تو چگونه است امروز؟ حالت خوب است؟ در دوری‌ام به من فکر می‌کنی؟ دلت برایم تنگ می‌شود؟ ساعت‌ها به عکس‌ها و پیام‌هایم خیره می‌شوی؟ به صدایم گوش می‌کنی؟ چشمانت را می‌بندی تا لحظات کنار هم بودنمان را مو به مو تجسم کنی؟فکر نکنی ضعیفم یا رنجور یا طفیلی. من فقط دلتنگم. و عاشق.می‌خواهم کل این متن را پاک کنم. چون باعث می‌شود در تنهایی‌ام غوطه‌ورتر شوم. این روزها عجیب حس می‌کنم از من دل کندی...که مثل قبل عزیزت نیستم...و این خنجریست که روی تمام تنم دارد زخم می‌اندازد...زخم‌هایی که خودم هر روز برای خودم می‌بندمشان...دست کم تو عکسامون هنوزم پیشم ایستادی...من یک هِستیا هستممن یک هِستیا هستمWed, 19 Feb 2020 15:16:38 +0330https://virgool.ir/@Hestia/موریانه-slhy3zcek1nwروی پوستم میلیون‌ها روزنه و درون هر روزنه میلیاردها موریانه.اگر می‌خواهی حال امروزم را بدانی همین که از درون در حال فروپاشی‌ام. وجودم در حال تجزیه شدن است و من خرمنم سوخته.احساس سوختن به تماشا نمی‌شود/آتش بگیر تا بدانی چه می‌کشماز من پوسته‌ای مانده و درونم خالیست. من دارم می‌سوزم...من داغ بر دلم مانده...من دارم خاکستر می‌شوم...شب‌ها با صدای تو به خواب می‌روم. صدایت را گوش می‌دهم و بی‌صدا اشک می‌ریزم. اسمم را متفاوت می‌گفتی. عاشق تلفظ حرف سین‌ات بودم. و حرف ر. و چطوری گفتن‌هایت. و لبخندت. چال روی گونه‌ات که یکی عمیق‌تر از دیگری بود...دستات...دستات... .می‌بینی که چطور در یک قدمی رسیدن به رویایمان آوار شدیم؟ ویران، خراب، نابود...هیچ کلمه‌ای بیانگر زجری که می‌کشم نیست...هیچ نوشته‌ای حال مرا توصیف نمی‌کند...دیده‌ای جنگلی بسوزد و از آن همه سرسبزی و ثمر، خاکستر بماند؟ من آن جنگل دیروزم...تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی و من به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود و مرا چشمیست خون افشان و دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد؟همه‌ی این‌ها هست و این‌ها همه کافی نیست...من آن سیاهی‌ام که بالاتر از من رنگی نیست...۲۵/۱۱/۱۳۹۸من یک هِستیا هستممن یک هِستیا هستمFri, 14 Feb 2020 13:34:28 +0330https://virgool.ir/@Hestia/رفتی-و-ندیدی-xupdidanlu2yاحساس می‌کنم جنینی هستم محبوس در شیشه‌ای پر از الکل. الکل همان تنهاییست و جنین منم که قبل از زنده شدن مُردم اما هنوز هستم. بی‌فایده و قوطه‌ور.از وقتی رفتی جهان شد ظرفی پر از تنهایی شناور. دیگر چیزی را حس نمی‌کنم. حواس پنجگانه‌ام هم با تو از من خداحافظی کرد. جهان بی‌رنگ مطلق است غرق در سکوتی مخوف و خالیست از هر عطر، طعم یا هر چیز قابل لمس.دستم را می‌گرفتی و می‌چسباندی به بینی‌ات. جوری در آن نفس می‌کشیدی و هوا را مشتاقانه می‌بلعیدی که یقین می‌کردم که الان در ریه‌هایت چیزی نیست جز عطر من. عطری که هیچ‌وقت ندانستم چه بویی دارد. بوی من یک مفهوم خاص بود که فقط در ذهن تو تعریف می‌شد و معنا پیدا می‌کرد. اوایل فکر می‌کردم بوی عطریست که می‌زنم. اما تو اسمم را گفتی و گفتی نام عطر من این است. راستش را بخواهی آن روز این حرفت را گذاشتم پای دلبری‌های عاشقانه. اما چندباری که عجله مانع از پاشیدن عطر به وجودم شد و تو باز دستانم را گرفتی در آن‌ها غرق شدی، دانستم ماجرا چیزی فراتر از عطر لالیک قرمز است. آن روز و حتی روزهای بعد در تنهایی بارها و بارها دستانم را بوییدم و هیچ حس نکردم. به تو گفتم: دستام بو نداره واقعا. گفتی: تو نمی‌فهمی.جوری در سکوت دستانم را می‌گرفتی و درونشان نفس می‌کشیدی که به حالت غبطه می‌خوردم. وارد عالم دیگر می‌‌شدی. درونشان زندگی می‌کردی و من این را می‌فهمیدم. گفتی: دستات اعتیادآورن. آن شب که برف می‌آمد و کنار خیابان ایستادیم. خم شدی تا از پنجره‌ی سمت من رقص برف را زیر نور چرآغ تیر برق ببینی. آنجا بود که عطر تو پیدا شد. مخدر من. من یک هِستیا هستممن یک هِستیا هستمSun, 21 Jul 2019 02:20:44 +0430https://virgool.ir/@Hestia/یک-قرص-نصفه-k9l7qnt8f3kiآفتاب شده بود مسلسل، مغزش را نشانه گرفته بود. کیسه‌ی دارو را زیر و رو کرد به دنبال آن چیزی که دکتر گفت آرامش می‌کند. پیدایش کرد. همانجا در پیاده‌روی جلوی داروخانه اسمش را توی ذهن تکرار کرد. سرترالین.-۴ شب نصف بعد شبی ۱ عددنسخه‌پیچ با خط کج و کوله‌ای نوشته و چسبانده بود پشت قرص. مانترای ذهنش تکرار شد: این قراره آرومم کنه.سوار تاکسی شد به مقصد خانه. به کولر فکر می‌کرد و کمی آب خنک. شاید سردردش بهتر شد. کاش عینک آفتابی‌اش را جا نگذاشته بود تا خورشید نتواند این چنین برایش قدرت‌نمایی کند. دوباره قرص را از کیسه بیرون آورد. سرترالین.گوشی را دراورد و گوگل کرد تا ببیند چطور قرار است این قرص نیم‌وجبی آرامش کند. اولین کلمه خورد توی تخم چشمش، بعد به جایی وسط سینه‌اش. کلمه‌ی "ضد افسردگی" از میان آن همه کلمه بیرون آمده و روبه‌رویش با وقاحت تمام لبخند می‌زد و می‌رقصید.به رقصش خیره شد. من افسرده‌‌ام؟ضدافسردگی رقصان را فرستاد گوشه‌ای و ادامه را خواند. کلمه‌ی وسواس فکری را با هزار امید از دل کلمات قطار شده بیرون کشید. همینه. واسه وسواس فکری دکتر اینو تجویز کرده نه افسردگی.شب شد و وقت وصال با آرام‌بخش. به قرص کوچک روی بند انگشتش خیره شد. قرار بود نصفش کند. ناخن بلند شستش را فشار داد وسط خط قرص. آب از آب تکان نخورد. تلاشی دیگر و باز هم باطل. رفت چاقو آورد. قرص را گذاشت روی میز. مکث کرد. قرار بود نصفش کند. مثل دل خودش. دلی نصفه که بی‌حوصله میان سینه‌‌اش می‌تپید. چاقو را فشار داد روی خط. قرص سفید پیش چشمانش قلب خودش بود. و سرنوشت هم زن چاقو به دست. ضربه‌ای محکم‌تر به قرص وارد کرد. نصفش روی میز ماند و نصف دیگر پرت شد گوشه‌ی اتاق.نصف دیگر قلبش الان کجاست؟ او هم گوشه‌ای آرام گرفته یا دست به دامن یک نصفه‌ی دیگر شده برای تغییر احوالاتش؟قرص را گذاشت روی زبانش. آب را که سر می‌کشید فکر کرد: دنیا پر از آدم‌های نصفه نیمه‌ است که فکر می‌کنند نصفه‌نیمه‌های دیگر می‌توانند آن‌ها را کامل کنند.من یک هِستیا هستممن یک هِستیا هستمWed, 17 Jul 2019 03:07:51 +0430