<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Unknown S</title><link>https://virgool.ir/feed/@Hesammoeinii</link><description>بهترپ شس.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 20:41:24</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/62893/avatar/kKIigj.jpeg</url><title>Unknown S</title><link>https://virgool.ir/@Hesammoeinii</link></image><item><title>روز ۹۹۲۲ از زندگی من</title><link>https://virgool.ir/@Hesammoeinii/روز-۹۹۲۲-از-زندگی-من-kmrv7bxoko1p</link><description>بعضی اوقات دلم می‌خواهد از خودم فاصله بگیرم و انقدر خودم را از نزدیک نبینم. این حس را وقتی فهمیدم که یک نفر را در ایستگاه قطار دیدم داشت کتاب می‌فروخت، چند لحظه‌ای باعث شد من از خودم فرار کنم و به یک نفر دیگر فکر کنم. واقعا برای چند لحظه یادم‌ رفت چه جهنمی در ذهنم برپاست. مغزم می‌توانست زیر سنگر یک نقطه امن یک نفس راحت بکشد.البته حیف که فقط بهتر است برای چند لحظه از دور آدم‌ها را ببینی، چون وقتی نزدیکشان می‌شوی آنقدر چندش‌آور نشان می‌دهند که دوست داری برگردی به جهنمت و کپ مرگت را همانجا بگذاری. البته من به این خاطر نبود که نرفتم سر صحبت را باز کنم. واقعا از حرف قشنگ شنیدن و قشنگ حرف زدن خسته بودم.ساعت مترو ۱ و نیم را نشان می‌دهد و من در شیشه قطار روبرو تصویر خودم را میبینم که از مردم داخل مترو قابل تشخیص نیست. ای کاش بیشتر می‌توانستم به دختر کتاب فروش داخل ایستگاه فکر کنم.آدم‌های خسته و آویزان از میله‌های قطار که به رسیدن فکر می‌کنند و من به نرسیدن. از نرسیدن می‌ترسم ولی سعی می‌کنم با شجاعت زنده بمانم‌.</description><category>Unknown S</category><author>Unknown S</author><pubDate>Wed, 22 Jul 2020 23:25:18 +0430</pubDate></item><item><title>دلتنگ همین چندروز پیش!</title><link>https://virgool.ir/@Hesammoeinii/دلتنگ-همین-چندروز-پیش-s9cv1xm9ala9</link><description>آشفته بود، چند لحظه دراز می‌کشید و سپس دوباره بلند میشد و در هیاهوی بی انتهای افکارش شروع می‌کرد به قدم زدن. خود را گهگاهی در آینه نگاه می‌کرد، زیر چشم‌هایش داشت هر روز سیاه تر می‌شد.‌ دیگر از قیافه اش حالش بهم می‌خورد. چند روز بود که به خودش قول داده بود برود حمام. فکر می‌کرد اگر برود حمام کمی از این رخوت فاصله می‌گیرد، ولی فقط بهش فکر می‌کرد چون می‌ترسید انجامش دهد و چنین اتفاقی نیفتد.‌یاد چند وقتش پیشش افتاد که فکر می‌کرد زندگیش مزخرف است؛ این روزها همه چیز آنقدر مشوش بود که دوست داشت دوباره برگردد به آرامش و روتین کسالت بار همان روزها.‌ دیشب انقدر چشمانش را قبل خواب به هم فشار داده بود که نه تنها خوابش نبرده بود بلکه چشم درد هم گرفته بود. فکر می‌کرد اگر بخوابد حالش بهتر می‌شود، مثل دردهای دوران بچگیش که شب می‌خوابید صبح بیدار میشد و میدید همه چیز تمام شده.‌اما شوربختی آنجا بود که خیلی وقت بود که از پس امواج آرامشی نمی‌دید و فقط پژواک تلاطم‌های بعدی به گوشش می‌رسید.‌اگر امشب هم کابوس می‌دید نمی‌دانست چقدر باید زیر بختک دست و پا بزند، نفس تنگی بگیرد، داد بزند و کسی صدایش را نشنود.مثل همیشه منتظر نظرات شما درباره این نوشته هم هستم. </description><category>Unknown S</category><author>Unknown S</author><pubDate>Fri, 03 Apr 2020 21:40:11 +0430</pubDate></item><item><title>نخ‌کش شدن افکار</title><link>https://virgool.ir/@Hesammoeinii/نخکش-شدن-افکار-k6scqcqxqcht</link><description>همیشه صبح‌های خیلی زود که میرم مترو و به قیافه‌های مردم نگاه می‌کنم احساس می‌کنم هیچ‌کس حوصله شروع روزو نداره. بعضی وقتا به خودم میگم که شانس میاریم صبح‌ها مترو خلوته وگرنه اگه شلوغ بود و تنت به تنه کسی می‌خورد یا کفش کسیو لگد می‌کردی حتماً کارت به زدوخورد می‌رسید!این موقع صبح معمولاً بیشتر آدما ترجیح میدن تو مترو نباشن. مثلاً تو رختخوابشون خوابیده باشن و صبحو با چند ساعت تأخیر ساعت 10 شروع کنن. منم از این قضیه مستثنی نیستم. به این فکر می‌کنم که بقیه الآن تو رختخوابشون خوابیدن و ما زیر نور اعصاب خورد کن مترو محکوم‌به چرت‌های با دلهره‌ایم، اینکه نکنه خوابم ببره ایستگاهو جا بمونم و به 100 نفر جواب پس بدم. می خوام خودمو خفته کنم یا یکی پامو لگد کنه دوتایی همدیگرو خفه کنیم!از اینجاست که یواش‌یواش تمام بدبختیای زندگی میاد سراغت. پیش خودت می‌گی من چه غلطی دارم می‌کنم این موقع صبح اینجا! چرا باید تا فلان ساعت روز وقتمو بذارم پای‌کاری که به پولش نیاز دارم ولی علاقه‌ای بهش ندارم.چرا امروز شنبس و تا آخر هفته خیلی مونده!چرا هیچ‌وقت یه رابطه درست حسابی با یکی نداشتم... هر وقت هم یه نفر اومد تو زندگیم انقدر خودمو امیدوارم کردم بهش که بعدش دیگه جرئت نکردم نزدیک کسی بشم.این فکرا درست مثل یه نخ کش شدن سادس که وقتی سرشو می‌کشی جلوی بدبختیا لختت می‌کنه.حالا شانس بیاری فقط همینا باشه و یاد آرزوهایی که داشتی نیافتی. آرزوهایی که یه عمر به بقیه می‌گفتی آرزو نیستن، هدفن؛ انگار الان دارن می‌پیچن دور گلوت. بغض می‌کنی ولی بغضتو قورت می‌دی. چون فکر می‌کنی اگه بزاری بگذره همه چی بهتر میشه. چشاتو می‌بندی و همون چرت با دلهره رو ترجیح می‌دی.بعدازظهر وقتی‌که داری برمی‌گردی دیگه اون افکار تو سرت نیست. خوشحالی که از شرشون خلاص شدی. یاد می‌گیری بگی چو می‌گذرد غمی نیست.درسته... می گذره..... ولی به قیمت تموم شدن زندگیت!خوشحال می‌شم نظراتتونو بشنوم. اگه حرف  یا تجربه مشترکی دارین شما هم بگین :)کانال تلگرام اینستاگرام </description><category>Unknown S</category><author>Unknown S</author><pubDate>Sun, 04 Aug 2019 18:58:07 +0430</pubDate></item></channel></rss>