<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Herman</title><link>https://virgool.ir/feed/@Herman</link><description>کانال تلگرام:Hermaan@</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 19:13:22</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Herman</title><link>https://virgool.ir/@Herman</link></image><item><title>داستانک(من و دلبر)</title><link>https://virgool.ir/@Herman/دلبر-داستانک-کافه-شاعرانه-دلنوشته-عشق-تنهایی-وصال-دیونه-دیوونه-دیوانه-چشماش-خیال-اوج-qgkswravmiw2</link><description>من و دلبر رفته بودیم پاتوق همیشگی،همون کافه زیر زمینیه دنج و تاریک و خلوت....حرفای شاعرانه میزدیم،چشامونو گره زده بودیم به هم،جوری که با نگاه حرفای دلبرونه میزدیم....همه چی عالی بود!دلبر،من،نور کافه،سکوت،میز بغلی که منتظر یارش بود و حتى رخوت آورترين و كسالت بار ترين چيزها هم بهمون حس خوبی میداد....با تلاقى نگاهم با نگاهش اوج گرفتيم و از زمين جدا شديم؛مثل باتلاق،ذره ذره درون رويايى فرو رفتيم كه دلمون نميخواست ازش بيرون بيايم...كه یهو با لرزش میز و صدای جیغ اطرافیا تلاقى نگاهمون شكست و رويامون پاشيد.متوجه زلزله شديم،برگشتم یه نیگا به دلبر کردم،دیدم با آرامش و خونسردی زل زده به چشام....من هم خوشحال از اینکه بعله،دلبرم مثل خودم ديوونس خط نگاهشو محکم گرفتم و لبخندى تحویلش دادم....زمين كه كمرشو راست كرد و از لرزيدن ايستاد،يكى يكى ميومدن داخل و جورى نيگامون ميكردن انگارى تا حالا ديوونه نديدن....براشون قابل هضم نبود!به قول دوستی شاید فرابشری باشه،شایدم غرور انگیز!از اون شب خيلى گذشته و بارها و بارها زلزله اومده،اما هيچكدوم نتونسته كوچيكترين تركى روى قلب منى بندازه كه بعد رفتن اون ويروون شدم....من ديوونم،درست!ولى مگه توام ديوونه نبودى؟!#هرمان</description><category>Herman</category><author>Herman</author><pubDate>Sun, 12 Aug 2018 21:05:43 +0430</pubDate></item></channel></rss>