https://virgool.ir/feed/@Helaloفکر میکنم همه به نوشتن احتیاج دارن. در مورد هر موضوعی ... . پس بنویس تا زنده بمونی !fa2026-11-12 01:01:27https://files.virgool.ir/upload/users/52145/avatar/6MJAHT.pnghttps://virgool.ir/@Helalohttps://virgool.ir/@Helalo/نوبت-بازیتان-را-به-دیگران-ندهید-stawwp6hkqpxعکس از Eddie koppدر زندگی بارها بارها به شما پیشنهاد همکاری یا شراکت در کار یا پیاده سازی ایده ای می دهند اما از کجا بفهمید آینده ی این کار و ایده خوب است و به موفقیت می رسد و یا شکست می خورد. پیشبینی دقیقی از به موفقیت رسیدن نیست اما نشانه های شکست بیشتر خودنمایی می کنند. چیزی که اینجا درمورد اون حرف میزنم کم کردن وابستگی به دیگران و تا جای ممکن مستقل از هر چیز و هرکس عمل کردن است. به زبان ساده تر تا زمانی که بازی دست شماست با تمام امکاناتی که خودتان دارید به بهترین نحو اونو پیش ببرید چون وقتی نوبتتون تمام شد فقط باید انتظار بکشید تا ببینید چی میشه.یادم میاد جوانتر که بودم در دانشگاه یک تیم برنامه نویسی تشکیل دادم و می خواستیم کارهای بزرگ انجام بدیم (آن موقع با انگیزه تر بودم :)). یک موضوع انتخاب کردیم و به خاطر رفاقت یا اینکه طرف از دستم ناراحت نشه قسمت مهمی از کار رو به دوستم دادم. چند وقت گذشت و کارا پیش نرفت و خلاصه بگم که درنهایت فهمیدم که اون دوستم همزمان با یکی دیگه عاشق دختر توی گروه شدن و خودتون میدونید که این داستان حداقل واسه من بقیه نداره چون همه چی نابود شد :|چندسال بعد وقتی سر اولین کارم رفتم خیلی ذوق داشتم و می خواستم که کارم رو به بهترین نحو انجام بدم. اونموقع کارهایی رو که فکر می کردم خودم می تونم انجام بدم رو همشو کد می زدم و از لایبراری ها و کدهای آماده ی موجود استفاده نمی کردم و این اوج لذت بود. یکی از کارهای باحالم این بود که یه برنامه ای که اجراش یه ربع طول می کشید رو با چند الگوریتم ساده رسوندم به دو دقیقه که البته با اینکه کار خفنی نبود ولی خیلی ذوق کردم (اما بعدا دیدم که هیچکی اینکار رو نمیکنه و خیلیا کپی میکنن و منم تقریبا همینجوری شدم :| ). اون موقع به خاطر این موضوع تو اون شرکت سریع رشد کردم و کارای مهمشون رو به من میدادن و خلاصه کلی پیشرفت کردم در حدی که یکی دوسال بعد از خارج شدنم از اونجا بهم گفتن که برای آموزش نیروهاشون دوره بذارم. هرچند کوچیک ولی اینو یه موفقیت به حساب میارم که به خاطر لذتی که تو کارم میبردم باعث می شد بدون غر زدن کارم رو درست انجام بدم.جای بعدی که رفتم تازه شکل گرفته بود و هم نیروی تازه کار داشت و هم قدیمی. اون شرکت برنامه ی درست و حسابی نداشت و چندتا پروژه گرفته بودن که قرار بود انجام بدیم و همونجور که حدس میزنید اونا هم منتظر بودن که پروژه ها انجام بشه و با درآمدش پول ما رو بدن. من رو مسئول یکی از این پروژه ها گذاشتن و یکی از افراد باسابقه تر از من هم توی تیم اون پروژه بود که کدهای بک‌اند رو میزد و من هم اندروید. بازم همونطور که حدس میزنید اون فرد با سابقه تر نتونست که با من کنار بیاد و پروژه پیش نمیرفت. برای اینکه عقب نمونیم من سعی کردم که UI کار رو کامل کنم و بعد وبسرویس هایی که هنوز آماده نبود رو صدا بزنم. از اونجایی که گفتم اونجا مدیریت و برنامه ی درست و حسابی نداشت و اجایل هم معنی خاصی نمیداد مشخص نبود که چقدر پروژه پیش رفته و چقدرش مونده. با طولانی شدن روند اجرای پروژه پول هم یواش یواش کم شد و چون یه جورایی فرسایشی شده بود منم حس و حال کار نداشتم و وقتی از روند پروژه ازم سوال میشد تقصیرها رو گردن اون نفر باسابقه تر مینداختم و میگفتم که وبسرویس ها آماده نیست و ... . سرتون رو درد نیارم یه چندوقت به همین صورت گذشت و در نهایت پروژه نابود و منم از اونجا دست از پا درازتر اومدم بیرون. بنظرم یه قسمت خوبی از این قضیه تقصیر من بود چون اینجا خودم رو وابسته به آدم دیگه ای کرده بودم و همش منتظر بودم که اول اون نتیجه بگیره و ... . کاری که میشد کرد این بود که ساختار اصلی ریکوست ها و ریسپانس ها رو مشخص کرد و با Mock های موجود کارم رو تا انتها تموم میکردم و همزمان یا بعد از اون یه جوری موضوع بک‌اند رو حل میکردم.الان سال ها از داستان هایی که گفتم می گذره و دوباره دارم سعی می کنم کارهایی که ازشون لذت میبرم رو انجام بدم .داستان های دیگه ی زیادی تو زندگی کاری و غیر کاری برام پیش اومد که بعضیاش رو بازم اشتباه کردم و بعضیاشو نه ولی تجربه ای که از این موضوعات بدست اوردم این بود که تا جایی که امکانش هست بدون منتظر کسی موندن کارام رو پیش ببرم چون این تو اطرافیانتون هم تاثیر میذاره، غرها رو کمتر میکنه و اعصاب ها رو آروم تر. پس تا زمانی که نوبت بازی شماست به بهترین نحو بازی کنید و نوبتتون رو به دیگران ندید.نایروبینایروبیThu, 27 Jun 2019 15:57:58 +0430