https://virgool.ir/feed/@Hastaane🐳🩵fa2026-11-12 10:29:21https://files.virgool.ir/upload/users/4912483/avatar/s4TJS0.jpghttps://virgool.ir/@Hastaanehttps://virgool.ir/@Hastaane/امروز-بهشتِ-فرداست-au9yci2dk2lxدر گذشته؛با کدام امید، آن‌همه هدف و رؤیا در سر داشتم؟ چطور آن‌همه خاطره‌ی خوب ساختم؟ چه شد که امروز، دیگر هیچ‌کدام از آن احساس‌ها، ذوق‌ها و امیدها را در خودم پیدا نمی‌کنم؟نه اشتیاقی برای ادامه دادن دارم، نه توانِ تمام کردن این داستان. نه امیدی به ساختن، نه حتی توانِ ایستادن از تلاش.دیگر با دیدن ماه ذوق نمی‌کنم. دیگر در آغوش پدر آرام نمی‌گیرم.رفیق‌هایم جای خود را به اشک‌ها و افکارِ سیاه ذهنم داده‌اند. کارها و دستاوردهایم جای خود را به خواب و تنهایی سپرده‌اند.نمی‌دانم کی، و در کدام پیچِ زندگی، به این حال و روز دچار شدم.کاش می‌شد دستم را به نوشته‌های تقدیرم برسانم و این روزها را از نو بنویسم. کاش می‌شد به گونه‌ای دیگر در این جهان می‌زیستم. کاش، به جای انسان، آهویی بودم؛ آزاده، بی‌خبر از این همه فکر، و رها در دل دشت.و گاهی با خودم فکر می‌کنم...براستی، اگر امروزِ ما، بهشتِ سال‌های آینده باشد، چه؟هَستانهَستانWed, 29 Jul 2026 19:42:56 +0330https://virgool.ir/@Hastaane/کاش-میشد-به-او-بگویم-xhjip5vngfr7به گوشه‌وکنار قلبم که نگاه می‌کنم، هنوز هاله‌ای از احساسم به تو را می‌بینم؛ هاله‌ای به رنگ خاکستری.خاکستری است، چون تو را برای خودم و خودم را برای تو، بیش از آنکه آرامش ببینم، زیان می‌بینم.عزیزِ جانم، شاید اگر موقعیت جغرافیاییِ ما متفاوت بود، شاید اگر به گونه‌ای دیگر می‌زیستیم، شاید اگر یاد نگرفته بودم که نباید همه‌چیز را فدای احساس کرد، شاید اگر زمان، اندکی مهربان‌تر بود و فاصله این‌قدر میانمان قد نمی‌کشید، و شاید اگر تقدیر، روایت دیگری برای ما نوشته بود...آن‌وقت رنگ این هاله دیگر خاکستری نبود؛ سرخ بود، به سرخیِ عشقی که فرصتِ زیستن پیدا کرد، نه فقط دوست داشتن.هَستانهَستانThu, 23 Jul 2026 05:44:38 +0330https://virgool.ir/@Hastaane/بهای-استقلال-در-زندگی-hupwxcdpjfgiخستگیِ پشت آرایش:همیشه در مترو خودم را مشغول تماشای آدم‌ها می‌کنم؛ انگار هر واگن، کتابخانه‌ای از زندگی‌های ناتمام است.این بار، زنی حدوداً سی‌ساله توجهم را جلب کرد. مانتوی نخی سورمه‌ای به تن داشت و شلوار جینی ساده. موهایش را از یک طرف بافته بود و میان تارهای مشکی، گاه‌وبی‌گاه رشته‌های سفیدی خودنمایی می‌کردند.پشت پلک‌هایش سایه‌ای تیره نشسته بود؛ انگار می‌خواست ردِ کم‌خوابی را زیر لایه‌ای از آرایش پنهان کند.بی‌اختیار محو جزئیات چهره‌اش شدم. خطوط ظریف روی پیشانی و کنار چشم‌هایش را نگاه می‌کردم و با خودم فکر می‌کردم این‌ها نشانه‌ی گذر زمان‌اند یا یادگار روزهایی که زندگی آسان از کنارش نگذشته است؟دست‌هایش هم داستان دیگری تعریف می‌کردند؛ دست‌هایی که بیشتر از سنش خسته به نظر می‌رسیدند.حدس زدم شاغل باشد؛ چون با دقت بیشتر میتوانستم فریاد خستگی تنش را بشنوم.به ایستگاه آخر رسیدیم. هر دو پیاده شدیم. من مسیر مترو تا خانه را قدم زدم، اما ذهنم هنوز کنار همان زن مانده بود.تمام راه فقط به یک سؤال فکر می‌کردم؛ حالا که بسیاری از زن‌ها کار می‌کنند، مستقل‌تر شده‌اند و حضور پررنگ‌تری در جامعه دارند، آیا خوشحال‌ترند؟ یا زمانی که فرصت کار کردن نداشتند و بیشتر زندگی‌شان میان دیوارهای خانه می‌گذشت، آرامش بیشتری داشتند؟شاید پاسخ این سؤال برای هر زن متفاوت باشد. شاید استقلال همیشه با آسایش همراه نباشد و خانه‌نشینی هم همیشه به معنای آرامش نبوده باشد. اما آن زن، با تارهای سفید میان موهایش و خستگی‌ای که از پشت آرایشش پیدا بود، باعث شد دوباره به این سؤال فکر کنم؛ بهایی که برای هر انتخاب می‌پردازیم، دقیقاً چقدر است؟@HastaaneهَستانهَستانWed, 22 Jul 2026 17:08:11 +0330https://virgool.ir/@Hastaane/تماشای-نابرابری-j07cmpzh3ghxهوا خنک بود و آسمان ابری. منتظر تاکسی بودم تا به خانه برگردم.آن‌سوی خیابان، ماشینی پارک بود. راننده‌اش مردی حدوداً چهل‌ساله به نظر می‌رسید. سرش را روی فرمان گذاشته بود و با انگشتانش آرام روی آن ضرب می‌گرفت؛ انگار ذهنش درگیر اتفاقی بود که رهایش نمی‌کرد.لحظه‌ای سرش را بالا آورد. نگاهش به مردی افتاد که با کت‌وشلوار کرم‌رنگ و کیف سامسونت از خیابان می‌گذشت و به سمت پرادویی که این‌سوی خیابان پارک شده بود، می‌رفت.راننده نگاهش را از او گرفت و به روبه‌رو خیره شد. چند لحظه بعد دست‌هایش را بالا آورد و با دقت به آن‌ها نگاه کرد؛ شاید به سال‌هایی فکر می‌کرد که تمام سنگینی زندگی را با همین دست‌ها به دوش کشیده بود.بعد آینه را تنظیم کرد، یقه‌ی پیراهنش را صاف کرد، ماشین را روشن کرد و رفت؛ اما ذهن مرا با خودش برد.ذهنم میان نابرابری و بی‌عدالتی جا ماند.یکی انگار بار زندگی را سبک‌تر بر دوش می‌کشد و دیگری، هر روز زیر وزن هزاران آجر خم می‌شود؛ فقط برای آنکه بتواند زنده بماند.نمی‌دانم حکمت این تفاوت‌ها چیست؛ فقط می‌دانم هر بار که به آن فکر می‌کنم، قلبم کمی سنگین‌تر می‌شود.هَستانهَستانTue, 21 Jul 2026 17:55:15 +0330https://virgool.ir/@Hastaane/حقیقت-پنهان-در-سکوت-kfxhkdrqmei0شب، آرام بود؛ اما آرامشش بوی خستگی می‌داد. سکوت، سنگین‌تر از همیشه روی شانه‌هایش نشسته بود و در نگاهش چیزی موج می‌زد که نه می‌شد نامش را اندوه گذاشت و نه امید. فقط رنج بود؛ رنجی که سال‌ها در گوشه‌ای از وجودش جا خوش کرده و دیگر قصد رفتن نداشت.سپیدیِ لابه‌لای موهایش، بیشتر از آنکه نشانه‌ی گذر زمان باشد، یادگار روزهایی بود که هر کدام چیزی را از او گرفته بودند. گویی هر تارِ سپید، مرثیه‌ای بود برای آرزویی که پیش از شکفتن، خاموش شده بود.دستانش در هم گره خورده بودند؛ آن‌قدر محکم که انگار حقیقتی را میان انگشتان خود پنهان کرده باشند. حقیقتی که اگر رها می‌شد، شاید همه‌چیز فرو می‌ریخت. شاید آخرین گرمای دستی بود که روزی قولِ ماندن داده بود و بی‌صدا رفته بود. شاید هم خاطره‌ی اجبارهایی که هنوز از بندِ آن‌ها رها نشده بود.هیچ‌کس از حقیقت خبر نداشت. تنها چیزی که آشکار بود، سنگینیِ رنجی بود که در نگاهش خانه کرده و نگرانی‌ای که از سکوتش شنیده می‌شد.کاش برای هر اندوهی مرهمی وجود داشت. کاش بعضی زخم‌ها تنها با نگاه فهمیده می‌شدند. گاهی هیچ واژه‌ای لازم نیست؛ کافی‌ست کسی باشد که بی‌آنکه بپرسد، بفهمد هنوز چیزی درون آن سکوت، آرام‌آرام در حال شکستن است.هَستانهَستانMon, 20 Jul 2026 16:40:07 +0330https://virgool.ir/@Hastaane/غروب-هم-خسته-میشود-pwudgsa7sp6zباد، بی‌امان می‌وزید؛ آن‌قدر تند که صدایش در گوشم می‌پیچید و لاله‌ی گوشم را نوازش می‌کرد. موهایم، مثل همیشه، آشفته بودند و این‌بار باد در این آشفتگی بی‌تقصیر نبود.قدم می‌زدم. هنوز رگه‌ای از نور خورشید بر آسمان مانده بود؛ همان نوری که پیش از رفتن، آخرین تلاشش را برای ماندن می‌کند.غروب، از نظر من، دو چهره دارد. گاهی تمام خستگی روز را از شانه‌هایت برمی‌دارد و با خود می‌برد. گاهی اما، درست برعکس، خستگی خودش را روی دوش تو می‌گذارد و بی‌آنکه چیزی بگوید، می‌رود.شاید بگویی مگر غروب هم خسته می‌شود؟می‌شود.غروبی که هر روز از فراز این سرزمین عبور می‌کند، شادی‌های ناتمام، آرزوهای دفن‌شده و چشم‌هایی را می‌بیند که هنوز به فردا خیره مانده‌اند، حق دارد خسته شودهَستانهَستانMon, 20 Jul 2026 05:35:15 +0330