https://virgool.ir/feed/@Haniehhhhfa2026-11-11 03:19:31https://files.virgool.ir/upload/users/257423/avatar/CPyNAN.pnghttps://virgool.ir/@Haniehhhhhttps://virgool.ir/@Haniehhhh/دلتنگی-vrmie0i9dblnدلم واسه کودکیم تنگ شده... واسه خونمون... واسه محله مون...واسه روزای بارونی، بارون میومد، هوا فوق العاده سرد بود با دوچرخه زیر درختای افرا و سرو رد میشدم... میرفتم خونه کنار بخاری...دلم واسه دقدقه هام..بیرون اون حسی که بهم میداد...بارون اون حسی که بهم میداد... دلم تنگ شده... خیلی زیاد...الان که دارم اینو تایپ میکنم و از حسم براتون میگم غرقِ در اهنگ مونا فرساد هستم که میگه : خونه ما دور دور پشت کوه های صبورپشت دشتهای طلایی پشت صحراهای خالیخونه ماست اونور آب اونور موجهای بی تابپشت جنگلهای سرو توی رویاست توی یه خوابپشت اقیانوس آبی پشت باغهای گلابیاونور باغهای انگور پشت کندوهای زنبورخونه ما پشت ابرهاست اونور دلتنگی ماستتهِ جاده های خیس پشت بارون پشت دریاستخونه ما قصه داره آلبالو و پسته دارهپشت خنده های گرمش آدمهای خسته داره... :). راستش از اینکه حس هام و یه جورایی تمناهای درونیم رو با کلمات توصیف میکنم حداقلش یه کم راضیم میکنه و میتونه ارومم کنه مثه همین لحظه که اروم شدم... امشب با یک واژه ی زیبا اشنا شدم که خیلی عجیب با رویداد حسم، مصادف شده بود... جالبه برام به حس و حال دلتنگیم مربوط میشد... یک واژه ی پرتقالی هست بهش میگن saudadeینی احساس گنگ و مبهمی برای چیزی که وجود ندارد... و احتمالا نمیتواند وجود داشته باشد، اشتیاقی نوستالژیک برای کسی یا هر چیزی که عاشقش بوده اید و از دستش داده اید...:) Hanieh._Hanieh._Sun, 06 Sep 2020 23:39:24 +0430https://virgool.ir/@Haniehhhh/رها-شدگی-auk2ku6n8xzvشده تا حالا خودتونو از بیرون ببینید؟؟؟؟ بزارید اینجوری بگم که مثلا مثه یه بازی که میزنی رو گزینه ی سوم شخص و میبینی عه! چقد همه چی فرق کرده،چقد بیشتر از قبل حال میده همه چیو ببینی، حتی خودتو! در عین حال چقد سخت تر شده همه چی!!!خب بنظرمن هممون باید درست کم از الانش تمرین کنم گاهی زندگی خودمونو بزنیم رو گزینه ی سوم شخص. خب بنظرم اینجوری مسءولیت پذیری رو درونمون بیشتر میکنه نسبت به همه چی! نسبت به تصمیماتی که گرفتیم، به چیزایی که پشت سرمون داره اتفاق میوفته، به چیزایی که جلومون در حال اتفاق افتادنه... یا حتی پوست انداختن های خودمون(رشدمون)رو نسبت به تمام زخم ها، دردا و اتفاقای تلخی که واسمون افتاده رو شاهدش میشیم خب چون بیرون از خودمون شناوریم دیگه... . که خب بنظرمن دیدنش اروممون میکنه تا حدی. و خب حداقلش دنیایی که پا توش گذاشتیم و داریم توش زندگی میکنیم و حداقلش یه کم دیر تر به گند بکشونیم...خب مثه پازلم میتونیم باشیم... مثلا منه هانیه، شامل تمام تکه هایی هستم که هر لحظه با گذر عمر هی پازلم کامل و کامل تر میشه و به تهش که میرسم و میمیرم و پازلم کامل میشه... . یه کتابی خوندم درمورد بومی های استرالیایی بود که خب خیلی چیزا از اون مردم راستین یاد گرفتم... اینکه هر دوره از زندگیشون رو طبق اتفاقات و رشدهایی که در زندگی داشتن، و به افتخار بهتر شدن و شناختن هرچه بیشتر موجودیت خودشون جشن میگرفتن و یه اسم انتخاب میکردن واسه خودشون... راستش تو این دوره از زندگیم، و اینکه شاهد اتفاقات تلخی که گذروندم و دوباره پوشت انداختم و قوی تر شدم و حس و حال ژرف و عمیقی که از رهایی دارم این روزها اسم خودمون میزارم رهایی. یا بهتره بگم "زن رهاشده"راستش این رها شدگی رو خیلی وقته درون خودم دارم حس میکنم که خب اینم یک وجه از هانیه هاییه که یک تیکه از پازمو کامل تر میکنه... هر وجه از این هانیه ها برام قابل احترامه! حتی همین الان که یک هانیه غمگینم :). اگه بخواین تو این دوره از زندگیتون طبق اتفاقایی که گذشته واستون یه اسم انتخاب میکردین واسه خودتون چی انتخاب میکردین؟؟؟ :) Hanieh._Hanieh._Sat, 05 Sep 2020 17:29:06 +0430