https://virgool.ir/feed/@Hanaakواقعاً از بد حادثه [در بحران‌ها] این‌جا به پناه آمده‌ام.fa2026-11-11 09:25:09https://files.virgool.ir/upload/users/4072236/avatar/KKHR05.jpghttps://virgool.ir/@Hanaakhttps://virgool.ir/@Hanaak/روز-نهم-آتش-بس-eoeiszchn4svامروز سه تا از کابینت‌ها را مرتب کردم؛ کاری که عید می‌خواستم انجام دهم و نشد. ادویه‌ها را یکی یکی از کابینت بیرون کشیدم، قوطی‌شان را تمیز کردم، اضافی‌ها را دور ریختم و هرچه ماند را مرتب سر جای‌شان چیدم. همه‌ی این‌ها را برای این انجام دادم که باید تحلیل سه ساعته‌ای از جنگ را می‌شنیدم تا برای پایان‌نامه ذهنم بازتر شود. این حالت تهوع لعنتی از بچگی تا حالا رهایم نمی‌کند. همین که فکرهایم شروع می‌شود، تهوعم بیشتر می‌شود و یک‌هو خودم را آشفته و بی‌قرار می‌بینم که بو و مزه‌ی هرچیزی بیشتر اذیتم می‌کند. نمی‌دانم چه‌طور با این تهوع عصبی، گاهی پرخوری عصبی پیدا می‌کنم. لااقل همین بهتر از پرخوری عصبی‌ست. حالا جنگ می‌شود، جهان به هم می‌ریزد، زندگی شخصی‌ام تکه‌تکه می‌شود و لااقل در این میان تنها دل‌خوشی‌ام همین می‌ماند که هنوز در وزن ایده‌آلم مانده‌ام و روتین پوستی‌ام را ترک نکرده‌ام.دیروز با استادم صحبت کردم. گفتم که موضوع فعلی‌ام آن‌قدر بی‌ربط و پرت از جهان و واقعیت‌ است که دست‌ودلم به پژوهش نمی‌رود. گفتم احمقانه است در این وضعیت بخواهم فقط به احساس تنهایی انسان‌ها توجه کنم. بی‌معناست. اول گفت سر همان موضوع قبل بمانم، بعد گفت که خودم باید حالم با موضوعم خوب باشد و چون حالا حالم خوب نیست، پس بروم سراغ موضوع دیگری که حالم با آن خوب می‌ماند. همین هم شد که کمک کرد با چرخشی هوشمندانه، همان عنوان قبلی‌ام را با اصلاحی جزئی به موضوع دیگری تبدیل کنم؛ موضوعی که چه دوباره جنگ شود و چه با همین تجربه‌ی دوازده‌روزه بخواهیم ادامه دهیم، معنادار بماند. کارم سخت‌تر شد. با این‌که فصل یک و دو را برای موضوع قبل نوشته بودم و فصل سه‌ و چهار بسیار ساده‌تری در موضوع قبل داشتم، اما حالا احساس هم‌آهنگی بیشتری با جهان دارم. اگر می‌خواستم موضوع قبلی را ادامه دهم انگار در امتداد این جداافتادگی‌ام از زمان و مکان داشتم پارو می‌زدم. توی کابینت کشمش پیدا کردم. از آن چیزهایی‌ست که نمی‌دانم باید چه‌کارش کنم و کجا بگنجانم. اگر خانه‌ی پدری بود دور از چشم مامان کیسه‌ی کوچکش را ته کابینت پرت می‌کردم تا جلوی چشمم نباشد و دیگر هم برایم مهم نبود که چه بر سرش می‌آید. اما حالا کیسه‌اش را باز کردم، همه‌اش که فقط یک مشت می‌شد را توی کاسه‌ی چوبی روی کابینت ریختم، چندتایش را خوردم و یادم افتاد خودم پارسال انگورها را به این کشمش‌ها تبدیل کردم؛ انگورهایی که اشتباهی یک کیلو بیشتر خریده بودم و می‌دانستم اگر بماند خراب می‌شود. فاضلی داشت از زندگی می‌گفت. که در جنگ، زندگی پررنگ می‌شود. که هسته‌ی اصلی جریان‌های امروز، زندگی‌ست. دلم خواست لواشک بپزم. باید آلو بخرم.شیر موز قهوه نوشیدنی رایجی‌ست؟ از خرید قهوه‌سازم هنوز خوش‌حالم و به هر بهانه‌ای اسپرسو برای خودم درست می‌کنم. عصر هم شیرموز درست کردم تا شیر انقضاگذشته را تمام کنم و دلم خواست یک اسپرسو در آن بریزم. ایده‌ی خوبی نبود. دارم به زندگی چنگ می‌زنم. مثل این شفلر ابلقی که جدید آورده‌ام و دارد به زندگی چنگ می‌زند اما حالش خوش نیست و هر لحظه ممکن است همه‌ی برگ‌هایش فرو بریزد. حس می‌کنم. حال برگ‌هایش را حس می‌کنم. مثل حال خودم که حس می‌کنم. امروز قرار بود فصل یک پایان‌نامه‌ی جدیدم را بنویسم اما بیشتر دور خودم چرخیدم، مصاحبه‌ها را گوش دادم، به بن‌بست‌های انبوه جهانم فکر کردم و تهوع کشیدم. توی حمام کمرم می‌سوخت. بعد که در آینه نگاه کردم سوختگی‌اش را دیدم. لابد به فرش کشیده شده. پشت تلفن به مامان گفتم «من خونه‌مو خیلی دوست دارم. تروخدا اگه باز جنگ شد ولم کنید همین‌جا بمونم.» گفت «چه حیف که اگه جنگ شد بازم باید ولش کنی و بیای.» رومیزی نخی راه‌راهم را بردم توی حمام با دست شستم. از با‌دست‌شستن بعضی‌چیزها خوشم می‌آید. ترکیب این رومیزی هم با گلدانی که برای تولدم هدیه گرفتم روی میز زیبا می‌شود. یک بار هم باید گل بخرم که توی گلدان زردی که از کاشان خریدم بگذارم. دلم نمی‌خواهد خودم برای خودم گل بخرم. دلم می‌خواهد کسی برایم گل بخرم. یادم نیست آخرین‌بار چند سال پیش و چه کسی برایم گل خرید.از روز اول جنگ که چت جی‌پی‌تی پلاس خریدم هنوز نشده که درست از آن استفاده کنم. بعد که شنیدن مصاحبه‌ها تمام شد نشستم با این حرف زدم و سناریوهای ممکن را بررسی کردیم. تعمداً صدایش زدم «این». نظرش این بود که این وضعیت تعلیق حداکثر تا یکی دو سال ممکن است کش بیاید. اما بیشتر احتمال می‌دهد بین دو ماه تا یک سال طول بکشد. می‌گفت یا ایران به سمت غنی‌سازی اورانیوم دوباره حرکت می‌کند که دوباره جنگ می‌شود، یا دست‌به‌عصا حرکت می‌کند و همه‌چیز آرام پیش می‌رود تا روزی که دوباره وضعیت تشدید شود. هرچه هست می‌گفت این‌ها بعید است زمانی بیشتر از یکی دو سال دوام بیاورد. نمی‌دانم این تعلیق امروز کشنده‌تر است یا آن اضطراب ده روز پیش.احساس می‌کنم همه‌چیزم دو تا شده. انگار یک چشمم برای یک من است و چشم دیگری‌م برای من دیگری. استاد از وضعیت موجود می‌گفت و همین‌طور که تهوعم بیشتر می‌شد و دلم می‌خواست خودم را از همان پنجره‌ای که به آن تکیه داده بود پرت کنم، همان لحظه که دلم می‌خواست آن چاقو جای آن‌ هندوانه مرا ببرد، طرف دیگر وجودم گفت «دلم می‌خواست توی جنگ زندگی کنم. دوست داشتم تجربه‌ش رو داشته باشم.» بعد خودم را تصور کردم که وسط بل‌بشو دارم از این‌طرف به آن‌طرف می‌دوام و به آدم‌ها کمک می‌کنم؛ چیزی که از نوجوانی منتظرش بودم: نجات‌دهندگی در بحران‌. استاد گفت «وقت هست حالا. اینجا خاورمیانه‌ست.» بعد کمی حرف‌هایمان ادامه پیدا کرد و جای دیگری گفت «نه‌تنها اینجا خاورمیانه‌ست؛ که ما مرکزی‌ترین نقطه‌ی تنش‌های این جغرافیاییم.» تهوعم باز بیشتر شد و دلم می‌خواست فرار کنم. هربار یادم می‌آید چگونه از میان انبوه امکان‌هایی که برای زیستن داشتم، در اشتباه‌ترین نقطه‌ی زمانی و مکانی جهان به دنیا آمده‌ام، تهوعم بیشتر می‌شود. یک روز همه‌ی خاورمیانه‌ی آوارشده در وجودم را بالا می‌آورم.م پرسید «جدی برنامه‌ت برای آینده چیه؟» هیچ‌وقت انقدر بی‌برنامه نبودم. گفتم «فقط می‌دونم تا سه ماه دیگه باید دفاع کنم و می‌دونم اگه تا یک ماه پیش، چهل درصد به رفتن فکر می‌کردم، الان دیگه مطمئنم نمی‌خوام برم.» برنامه‌ای برای آینده ندارم. حتی برای آینده‌ی کاری و درسی‌ام هم برنامه‌ای ندارم. برای هیچ بخشی از زندگی. در موقعیتی‌ام که اگر به نحوی بمیرم، هیچ چیزی در جهان به هم نمی‌ریزد. نه درسی ناقص می‌ماند، نه کاری زمین، نه شوهر و بچه‌ای بی‌خانواده، نه معشوقی چشم به راه، نه پول‌هایی خرج‌نکرده، نه آرزویی خاموش‌شده. در پایان فصل نشسته‌ام و تا هیچ فصل جدیدی آغاز نشده فرصت مناسبی‌ست برای لغو ابدی پروژه تا کسی ضرر نکند. یک ماه پیش درست در چنین روزی تراپیستی که دیگر رهایش کردم پرسید «چقدر به مرگ فکر می‌کنی؟» و پاسخ دادم خیلی. اگر باز می‌دیدمش می‌گفتم «من نمی‌دانستم معنی “خیلی” را.»م گفت «من خیلی دلم می‌خواد زیاد زندگی کنم.» واکنش آدم‌ها متفاوت است انگار.۱۲ تیر ۰۴یوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلFri, 04 Jul 2025 11:44:37 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-هفتم-آتش-بس-zmj6o7tzxbneتب پیچیده در بدنم. مثل تمام دفعات قبل که نمی‌دانستم چرا و فقط غم را پیدا می‌کردم که تلنبار شده و احتمالا به حرارتی بدل شده که بخواهد این‌طور خودش را از بدنم فراری دهد. یکی استامینوفن پانصد، یکی سرماخوردگی بزرگسالان، یکی سیتریزین، یکی مفنامیک اسید، یکی سلکوسیب و اگر کمی بیشتر حوصله‌ام سر برود احتمالا نصفی از یک کلونازپام از گنجینه‌ی روز مبادام. مامان چند روز است حالم را نمی‌پرسد. فقط خودش همه‌چیز را تعریف می‌کند. آتش‌بس شده‌ است و به خانه‌ام برگشته‌ام. دلم برای تمام این احوالات تاریک تنگ شده بود. جنگ مرا از خود فرو رفته در تاریکی تنهایی‌ام دور کرده بود. حالا دوباره به منطقه‌ی امن و متوقف‌در‌زمان‌ومکانم بازگشته‌ام و خودم را گیر انداخته‌ام. سوپ گذاشته‌ام با هرچه فکر می‌کردم به سوپ مربوط است و گلوریا گینور دو ساعتی‌ست در خانه داد می‌کشد که I will survive اما من مطمئن نیستم. سرم گیج می‌رود. دو روزی‌ست سرم گیج می‌رود. اگر سرم گیج نمی‌رفت مطمئنم نمی‌توانستم تمام پیام‌ها را پاک کنم. اگر سرم گیج نمی‌رفت حواسم بیشتر جمع بود و لااقل چندتا پیام برای روزهای غصه‌ی خودم نگه می‌داشتم. اما سرم گیج می‌رفت و امروز ظهر تازه درست حالی‌م شد که جدی جدی خودم همه‌چیز را پاک کردم. خوب است که مغزمان را نمی‌توانیم دوطرفه پاک کنیم.آتش‌بس شد. نمی‌دانم آتش‌بس کثافت‌تر است یا جنگ. مامان روزی دو بار می‌گوید دوباره جنگ خواهد شد و باید برگردم. هر صدایی می‌آید هشیارم. چمدانم را هنوز باز نکرده‌ام. کارهای ضروری‌ام در تهران را باید زودتر انجام دهم پیش از شروع نیمه‌ی دوم بازی. سوپ روی گاز پر از رب گوجه است. مامان همیشه می‌گوید رب کم بریز. تنها زندگی می‌کنم که توی سوپم رب بیشتر بریزم و مامان نبیند. گلوریا گینور سرگیجه‌ام را بیشتر می‌کند اما نمی‌توانم خاموشش کنم. دست‌هام درست حس ندارد. توی آینه خودم را می‌بینم. سیگار را بالای سرم می‌گیرم و شل می‌رقصم. تب انگار مستم کرده است. ظرف‌ها را نشسته‌ام. پیام می‌دهم «من چت‌ جی‌پی‌تی ندارم.» می‌گوید «همه‌چیز کند شده باز.» از صبح بیست بار کولر را روشن و خاموش کرده‌ام. پری‌روز می‌گفتم دمای ایده‌آل خانه برای من ۲۸ است؛ زمستان و تابستان. اما امروز از ۲۵ تا ۳۱ در نوسان بودم. پرده را کنار زده‌ام تا اگر پدافند فعال شد و گلوریا هنوز می‌خواند، رد نورش را توی آسمان ببینم و بفهمم. بفهمم که چه؟ کاش زندگی‌ام دست خودم بود و می‌توانستم محکم بگویم اگر دوباره جنگ شروع شد، من از جایم تکان نخواهم خورد. آن روز ف می‌گفت اگر دوباره جنگ شد جمع کنم و بروم خانه‌ی آن‌ها چون خانه‌ی خودم جای خطرناک‌تری‌ست. خانه‌ی خودم خطرناک نیست. چیز مهمی کنارش نیست. اما دلم می‌خواست وسط یک منطقه‌ی نظامی حساس خانه کنم. دلم می‌خواست آن پسری باشم که چون در سربازی در پدافند بوده، رفته‌بود داوطلبانه دوباره در پدافند شهری کار کند. دلم می‌خواست آن پسری باشم که وقتی گلوله‌های ضدهوایی تمام شد با کلاش به پهبادها شلیک کرد و آخر سر هم کشته‌ شد. نوجوان که بودم از جایی رد شدم که چند ساعت بعد حادثه‌ای رخ داد. به یکی که دیگر یادم نیست چه کسی، پیام دادم و گفتم کاش من جای کشته‌شده‌ها بودم. گفت این حرف از شجاعتت نیست. آن موقع باور نکردم اما راست می‌گفت. من از همان موقع می‌خواستم از همه‌چیز فرار کنم. گفتم «کاش زودتر بریم مرحله‌ی بعد. حوصله‌م سر رفت.» گفت مطمئن نباشم مرحله‌ی بعد حالم بهتر باشد. سوپ حاضر شد. چه کسی می‌داند این تبی که در تنم پیچیده سرماخوردگی‌ست، غم و دلتنگی زودهنگام است یا اضطراب جنگ؟ کاش همه‌ی پیام‌ها را پاک نکرده بودم.د پشت تلفن گفت «بمیرم برات که واقعا هیچی خوشحالت نمی‌کنه.» سه سال پیش هم همه‌ی بدبختی‌های مرتبط و غیرمرتبط ناگهان سرم ریخت. حالا تعداد بدبختی‌های آوارشده کم‌تر از سه سال پیش است و عمق‌شان بیشتر. چشم‌هایم مثل همان روزهای سه سال قبل شده؛ فقط تا پنجاه درصد می‌توانم بازشان کنم. از این مریضی استقبال می‌کنم. در چارچوب یک مریضی، می‌توانم قرص بخورم و بخوابم. باید به کسی بسپرم اگر جنگ شد بیاید بیدارم کند. تا چند روز باید منتظر باشیم تا این سکوت سنگین و سخت و بی‌معنای آتش‌بس شکسته شود؟ زمان باز کش می‌آید. کسی نمی‌داند این یعنی چه. دست‌هام کبود است؛ انگشت‌هایم بی‌جان. توی سوپی که ادویه ماسالا زده‌ام باید آب‌لیمو هم بزنم؟‌ پیچیدگی‌ها بیشتر از آن است که بتوانم با کسی بگویم‌شان. قسمت چهارم وست‌ورلد را شروع می‌کنم.۱۰ تیر ۰۴یوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلThu, 03 Jul 2025 20:01:34 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-یازدهم-swgg3qczqcriاز صبح که بیدار شدم داشتم گریه می‌کردم. م پیام داد «خداروشکر کن یه جایی هست حضوری بری سر کار. من دارم توو خونه دیوونه می‌شم.» گریه‌ام بیشتر شد. گفتم «یه‌کم دیگه میام تهران بیا پیشم.» مامان را از دو سه روز قبل سعی کردم آماده کنم. هر موقعیتی پیش آمد گفتم من کم‌کم می‌خواهم برگردم. تا همین امروز جوابم را نمی‌داد. منتظر جواب هم نبودم. خیلی وقت است حرف‌هایم را در فضای اجازه‌گرفتن پیش نمی‌برم و فقط اطلاع می‌دهم. او هم خیلی وقت است به ابزارهای بی‌رحم روحی متوسل نمی‌شود. امروز صبح گفتم «ایران که بزنه من دیگه می‌رم.» و بعد رفتم توی اتاق تا گریه‌ام را ادامه دهم. آمد توی اتاق. گفت «تا این جنگ تموم نشده نمی‌شه از شهر بیرون بری.» گریه‌ام را ادامه دادم. من این روزها را پشت سر گذاشته بودم. قرار نبود دوباره به آن بازگردم. قرار نبود دوباره از نو برای داشتن زندگی خودم تلاش کنم. قرار نبود مسیر آمده خراب شود و از نو بخواهم بسازمش. گفتم «من زندگیم تهرانه. این‌جا جای من نیست.» گفت «یه‌بار می‌ریم هرچی می‌خوای بردار بیار.» وسیله‌ای نمی‌خواهم. هرچه لازم داشتم را آورده‌ام. شاید اشتباهم همین بود که از شهر خارج شدم. گفتم «چیزی نمی‌خوام. می‌خوام اون‌جا زندگی کنم.» تمام دیالوگ‌ها تکراری بود دیگر. همه‌اش را چند سال قبل تجربه کرده بودم. همه‌اش مسیری بود که یک بار رفته بودم.گفتم «کارمو عوض می‌کنم. می‌رم تهران حضوری سر کار.» خودم می‌دانستم پرت‌وپلاست. حالا همه‌جا دارند از نیروهای خودشان هم خلاص می‌شوند؛ چه کسی می‌آید بی‌مصرفی چون مرا به کار بگیرد؟ گفت «خوبه حالا می‌ری همین‌جا سر کار. اگه همه‌ش خونه بودی بیشتر اذیت می‌شدی.» این‌که می‌داند خانه اذیتم می‌کند خوب است؛ اما کافی نه. گفتم «از خونه به شرکت فرار می‌کنم از شرکت به خونه. این‌جا بدتر از اونجا، اونجا بدتر از اینجا.» برگشتم به اتاق تا گریه‌ام را تمام کنم. گریه‌ام تمام نمی‌شود. برگشتم پیش مامان: «من خیلی زحمت کشیدم تا اون زندگی رو ساختم برای خودم. نمی‌خوام بذارم همه‌ش از دست بره. چند سال زحمت کشیدم تا بهش رسیدم.» و خودم فقط می‌دانم که نگه‌داشتن همان زندگی ساده‌ی تکراری سخت دور از جهان و خلوت و آرام، سخت‌ترین کاری بود که در ارتباط با خانواده‌ام انجام داده بودم. همین که از نقطه‌ای که «اون‌جا کاری نداری پس نباید بمونی» رسیده بودم به نقطه‌ای که با گفتن «من زندگی‌م اونجاست» دیگر کسی دنبال دلیل نمی‌گشت برای تهران‌ماندنم. اما حالا همه‌چیز خراب شده است. همه‌چیز خراب شده است و این کوچک‌ترین و شاید کم‌اهمیت‌ترین اثر جنگ است. م پیام داد «اینجا هنوز ترسناکه. ساختمون هلال احمر رو باز زدن. نیا.» ولی من «یه‌شب دوباره، پیشت می‌شینم و زل می‌زنم به‌ت. انگار یه خوابه، بیبی برمی‌گردم باز یه روز تهران کنارت.» سارن هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد دختری در میانه‌ی جنگ و گیرافتاده دور از خانه‌اش، با همین یک خط آهنگش چند ساعت گریه کند.ایران هنوز جنگ را به مرحله‌ی بعد نبرده است. شب‌ها روی تختم سروته می‌خوابم که اگر موشکی نزدیکم خورد و دیوار ریخت، دیوار و اسپیلت روی سرم نریزد. من دارم از زندگی در این شهر و دور از تهران، به جنون می‌رسم. زل زده‌ام به مانیتور و همین دو تا تسک مانده را هم نمی‌توانم انجام دهم. یکی می‌گوید «داره باز ملی می‌شه.» اما هنوز تلگرام را دارم. فیگما باز نمی‌شود، جیرا باز نمی‌شود، چت جی‌پی‌تی باز نمی‌شود؛ فقط گوگل کار می‌کند. و تلگرام روی گوشی خودم. کاری از دستم برنمی‌آید. خبرها را می‌خوانم. ونک، شهرک غرب، سعادت آباد، اوین، کرج. توی گروه پیام می‌دهم «ونک کسی نبود؟» و فکر می‌کنم تا کی باید لوکیشن حملات را چک کنم تا اگر کسی آن‌جاست، حالش را بپرسم؟ او دارد به تهران برمی‌گردد؛ درست وسط همین اخبار. تصویر توی سرم تصویر گذر از میدان مین در فیلم‌های جنگ است. کاری از دستم برنمی‌آید. برایش می‌نویسم «لطفاً زنده و سالم بمون» و نفرستاده پاک می‌کنم. این جمله را در یازده روز گذشته صد بار از من شنیده است. گفتنش فقط اضطراب بیشتری می‌دهد و اضطراب کاری نمی‌کند و بگذار خودم با خودم کنار بیایم. خشم و ناتوانی، استیصال می‌زاید؛ مستأصلم. از خرده‌چیزهای سخت و خراب و اشتباه هم عاصی‌ام. در خانه درست بسته نمی‌شود و وقتی می‌خواستم از خانه بیرون بیایم، برای خرابی در، نیم ساعتی در ماشین گریه کردم. به مامان گفتم «تقریبا هر جمله‌ای کسی می‌گه اذیت می‌شم.» گفت «دوست داری چی بشنوی؟» گفتم هیچی. چون واقعا دلم نمی‌خواهد چیزی بشنوم. دلم نمی‌خواهد صدای کسی را بشنوم. دلم می‌خواهد گوشه‌ی این اتاق بمانم و دیوار فرو بریزد و اسپیلت روی سرم بیفتد و بمیرم. مامان با استیصال گفت «کجا بذارمت که طوری‌ت نشه؟» قلبم گرفت. یادم افتاد اگر می‌توانستم، من هم می‌خواستم او را جایی پنهان کنم که دست هیچ موشکی به او نرسد. اما حالا هیچ کاری از من برنمی‌آید و او از امشب دوباره کنار صدای ضدهوایی‌ها و موشک‌ها می‌خوابد و من هرلحظه فکر می‌کنم چه‌قدر بی‌چاره‌ام. مامان حق دارد مستأصل باشد. حق دارد نخواهد از جلوی چشم‌اش دور شوم. تازه مامان، مامان است. من که مامانش هم نیستم.چسب‌های پهن هنوز روی میزند. بابا گفته یک روز می‌چسباندشان.۲ تیر ۰۴ساعت ۵ عصریوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلMon, 23 Jun 2025 19:02:48 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-دهم-g4h0irv2b9kqفردو را زد. فکر می‌کردم از ترسناک‌ترین اتفاقات همین باشد و در روز دهم، شد. وقتی خواب بودم بمب‌افکن آمریکایی از بیخ گوشم رد شد و در چند کیلومتری‌م، احتمالاً سهمگین‌ترین تجاوز محتمل در سرم رخ داد. در این روزها عادت کرده‌ایم صبح که بیدار می‌شویم حال هم را بپرسیم. در برابر عادت، مقاومت می‌کنم اما واقعیت این است که روزهای اول، ساعتی چندبار حال هم را می‌پرسیدیم و حالا ممکن است چندساعتی از هم بی‌خبر باشیم. نمی‌دانم تاب‌آوردن این چندساعت یا گاهی یک روز بی‌خبری‌ها، به‌خاطر این است که تمام آدم‌هایی که برایم مهم‌اند ذره ذره از تهران خارج شدند، یا از همین روزها که یکی یکی برگردند باز هم آرام‌تر از هفته‌ی گذشته‌ام. دلم برای شام‌های آدیشه تنگ شده. برای شب‌هایی که با م و ح می‌نشستیم در تراس پشتی آدیشه، یک سینی مزه سفارش می‌دادیم و درباره‌ی طعم روغن زیتون حمص بحث می‌کردیم و پلی‌‌لیست می‌رسید به ریمیکس خزترین آهنگ‌های نوستالژی دهه هشتاد. بعد ح را مجبور می‌کردیم از طبقه‌ی پایین موچی بخورد و هر لحظه تکرار می‌کرد که «فقط به کسی نگید.» دلم برای طی‌کردن فاصله‌ی اپال تا خانه تنگ است. برای سه روزی در اواخر بهمن که از شدت غم نمی‌توانستم حرف بزنم و م پیشم ماند و ح صبح‌ها زنگ می‌زد که «کجا بریم حالش خوب می‌شه؟ بولینگ؟ تئاتر؟ شهربازی؟ می‌خواین بریم از این اتاقا که چیزمیز می‌شکونن تا خشم‌شون خالی شه؟» اما من خشم نداشتم و عقب ماشین م می‌نشستم از پنجره بیرون را نگاه می‌کردم، نامجو گوش می‌دادیم و تا آخر دیدارمان یک کلمه هم حرف نمی‌زدم. حالا یا دیگر هیچ‌وقت این روزها را تجربه نخواهم کرد، یا اگر تجربه کنم در پس‌زمینه قرار است صدای ضدهوایی به‌گوش برسد؟این دو روز، صبح‌ها را با خبر خطری که بیخ گوشم بوده و نفهمیدم شروع کرده بودم. دیروز که خانه‌ای در نزدیکی‌مان، امروز فردو. مامان نیمه‌های شب درست در ساعت حمله به فردو، پیام داده بود «لا حول و لا قوة الا بالله» و من ندیده بودم. همین. صبح باید مامان را از جای دیگری به خانه می‌آوردم. زنگ زدم «ماسک باید بزنیم؟ همین‌طوری بریم بیرون؟» قرار شد ماسک بزنیم و وقتی آمدیم خانه، لباس‌هایمان را دم در درآوریم. حالا که می‌نویسم از صد جای مختلف خبرش تأیید شده که این حمله، نشت تشعشع نداشته اما صبح که داشتم از خانه بیرون می‌رفتم، مطمئن نبودم. همین که مطمئن نبودم و واقعاً ممکن بود در معرض خطر هسته‌ای قرار بگیرم، و در همین موقعیت لباس‌هایم را عوض کردم و از خانه بیرون رفتم، تا هفته‌ی پیش برایم قابل تصور نبود. مامان تا سوار ماشین شد گفت «احتمالا بی‌ربطه ولی تنگی نفس دارم.» من هم وانمود کردم بی‌ربط است. اما همین که در سرمان می‌دانستیم داریم احتمال مرتبط‌بودنش را می‌دهیم هم ترسناک بود. ف زنگ زد «سالمی؟» گفتم «خواب بودم.» گفت «ما داریم راه می‌افتیم به سمت تهران. تو که نمیای فعلاً؟» گفتم «نمی‌دونم. فعلاً هر بار حرف می‌زنیم، بگیم تهران می‌بینمت.»در این ده روز من تازه فهمیدم چه آدم‌هایی را بیشتر دوست دارم و چه آدم‌هایی مرا بیشتر دوست دارند. الف دیروز می‌گفت «چه‌قد از استرس‌های بی‌خودی پر شدی. آمریکا هیچ‌وقت نمیاد فردو رو بزنه.» دلم می‌خواهد بروم به فکرهایش انگشت فاک نشان بدهم. این بازی دو سر باخت است. ما چه ادامه بدهیم و چه نه، بازنده‌ی میدان ماییم. در این میدانی که بازنده‌اش تمام ماییم هم، بازنده‌تر جوانی ماست. و در میان جوانی ما که بازنده‌تر است، بازنده‌ترین منم. منم که دارم با تمام ابعاد زندگی‌ام طوری برخورد می‌کنم که انگار واقعاً فردایی نیست و اگر ناگهان روزگار چرخید و فردایی وجود داشت، همه‌چیز دوباره از دست می‌رود. از ابهام بیزارم. باید طوری همه‌چیز را می‌چیدم که امید داشته باشم فردایی وجود داشته باشد و طبق آن، تصمیم‌ها را می‌گرفتم. اما هنوز فکر می‌کنم واقعاً فردایی وجود ندارد.روزهای اول به آدم‌ها می‌گفتم «امیدوارم زود این وضعیت تموم شه.» دیروز م گفت «امیدوارم زود این وضعیت تموم شه.» پرسیدم «واقعاً امیدواری؟» و گفت نه. خودم هم دیگر این جمله را نمی‌گویم. با زدن فردو و ورود آمریکا به جنگ، تمام قواعد از نو نوشته می‌شود. یمن به میدان آمده. جناح‌بندی‌ها سرراست‌تر می‌شود. تجاوزها آشکارتر. این حکومت چند دهه است منتظر امروز نشسته تا انتقام همه‌چیز را بگیرد. این جنگ، تازه شروع شده است. همکارم داشت از این می‌گفت که قطعی اینترنت دسترسی‌اش به هوش مصنوعی را سخت کرده‌ بود و کارش پیش نمی‌رفت. ناخودآگاه گفتم «امیدوارم دیگه قطع نشه.» بعد کمی مکث کردم، خندیدم و گفتم «ولی می‌شه.» این جنگ تازه شروع شده است. به او گفتم «همین‌روزا برمی‌گردم تهران.» گفت «یه‌کم دیگه صبر کن. تا ایران بزنه.» صبر می‌کنم. چون ایران چه بزند، چه نزند هیچ‌چیز تا ابد تمام نمی‌شود. فقط صبر کنم تا بزند و دیگر مطمئن شویم که وارد دوره‌ی جدیدی از زندگی شده‌ایم و باید در آن زندگی کنیم. جلوی چشم‌هایم را چیزهای سیاه، زیادی گرفته‌اند؟ ممکن است؛ اما گمان کنم طبیعی هم هست.طبیعی‌ست مثل همه‌ی آدم‌هایی که واکنش اولیه‌شان رفتن از تهران بود. طبیعی‌ست سرعت مغزمان در پردازش و هضم اطلاعات، کم‌تر از سرعت اتفاقات پیرامون باشد. طبیعی‌ست مثل همه‌ی کسانی که رفتند و حالا دارند بازمی‌گردند بدون آن‌که چیزی بهتر شده باشد. چون ما زمان نیاز داریم برای فهم سختی‌ها. برای فهم بلایی که سرمان آمده به این زمان نیاز داشتیم. کم کم ایران، آمریکا را می‌زند، جنگ تازه شروع می‌شود، ما به زندگی‌هایمان در تهران بازمی‌گردیم و با وجود ابرهای سیاه جلوی چشم‌مان، زندگی می‌کنیم چون مجبوریم.از تمام واکنش‌های حماسی و تراژدیک به وضعیت جدید بیزارم. باید بپذیریم همه‌چیز رو به نابودی‌ست و حماسه و تراژدی، تنها واکنشی دفاعی به نابودی‌ست؛ نه کنش‌هایی به‌ذات اصیل.۱ تیر ۰۴ساعت ۱ شبیوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلMon, 23 Jun 2025 13:45:07 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-نهم-xxg92j9jerxpنمی‌دانم آدم‌ها و جمله‌هایشان در این نه روز جان گرفته یا من تازه توجهم جلب شده. م گفت «خیلی عجیبه حق انتخاب برای آینده رو از یه عده آدم بگیری، بعد انتظار داشته باشی بازم زنده باشن و به زندگی ادامه بدن.» فضای شهر خسته است. انگار همه کوه کنده‌اند. آدم‌ها با هم کم‌تر حرف می‌زنند. کیک سه‌شیر خریدم. کیفیتش بهتر از سه‌شیر بی‌کیفیت قبلی از ناکجا آباد بود، اما لذت سه‌شیر بی‌کیفیت قبلی احتمالاً تا ابد تکرار نخواهد شد. همه‌چیز زندگی باید همان روز تمام می‌شد. باید آن نقطه‌ی پایان خاطراتم می‌بود. یک پایان‌بندی زیبا، لطیف، معقول و کم‌دردتر. حالا اما هر پایانی در هر نقطه‌ی دیگری از زمان رخ دهد، از آن روز پردردتر خواهد بود. سه‌شیر را خوردم و به چهره‌ی دختر و پسری که میز روبه‌رویی نشسته‌ بودند نگاه کردم. دو نفری زل زده بودند به دیوار. م گفت «برای ارشد می‌خوام برم اردبیل.» گفتم «دو سال دیگه هم ایران در صلحه هم تجزیه نشده؟» گفت «کلاً دارم آرزوهام رو می‌گم که اگه مردم بدونی آرزوهایی داشتم.» بدترین پلی‌لیست ممکن را انتخاب کرده این کافه. صدای ادل توی گوشم می‌پیچد: "I wish I could live a little more".این‌که با واقعیت جنگ کنار بیاییم یک اتفاق پیچیده است. این‌که باور کنیم، مقاومت نکنیم، بپذیریم که هرچه نباید رخ می‌داد، رخ داده. هر روز می‌گویم «همین فردا صبح هم جنگ تموم شه، هیچی به قبل برنمی‌گرده.» خواب شبم اما دارد به روزهای قبل از جنگ برمی‌گردد. مامان سه صبح صدایم زد که «انگار یه خونه زدن.» خواب بودم. چیزی نفهمیده بودم. خواب شبم به روزهای قبل از جنگ برگشته است. شب قبلش هم اگر در اتاق را باز نمی‌گذاشتم صدای پدافند نمی‌شنیدم. این شب هم مجبور شدم در را ببندم تا پیشی محبوبم دوباره نیاید وسط اتاق. واقعاً خواب بودم و در پانصد متری‌ام موشک خورده است؟ح به مامان پیام داده بود: «هم صدای جنگنده می‌آد، هم پدافند هم یه‌دونه انفجار.» ما اما هیچ نفهمیدیم. بابا می‌گوید «بیا بریم ببینیم.» انگار نمایش است. کاش واقعی نبود. به مامان می‌گویم «گربه اومد توو اتاقم. وگرنه در رو باز می‌ذاشتم که اگه لازم بود، بیدار شیم بریم زیرزمین.» ع می‌گوید «شلوغش نکن. استرس نده.» چه چیزی باید استرس بدهد؟‌ ".I feel like my life is flashing by" سردردی تمام‌نشدنی از روز اول مغزم را پرکرده. یادم می‌رود سرم درد می‌کند. حوصله‌ی قهوه‌سازم را هم ندارم. به قسط‌هایش فکر می‌کنم و این‌که اگر بی‌کار شوم، تمام قسط‌های باقی‌مانده‌ام را نمی‌دانم چه کنم. چرا در هیچ‌چیز راه بازگشت وجود ندارد؟پری‌روز بابا گفت چسب پهن بخرم که به شیشه‌ها بچسباند. امروز که بالأخره یک جای این شهر هم به خانه‌ای موشک خورد، بابا چسب‌های پهنی که دو روز بود روی میز گذاشته بودم را نگاه کرد و پرسید «چند شد؟» این‌ها را نخواهد چسباند. لااقل حالا حالاها نخواهد چسباند. ".I miss the air, I miss my friends" از تمام شلوارهایم کلافه‌ام. باید جنبش زندگی بدون شلوار راه بیندازم. امروز فردو را نزد. یک روز دیگر توانستیم زنده بمانیم. ممکن است هیچ‌وقت نطنز و فردو را نزند و همه‌چیز کم‌کم حل شود؟ به امیدهای واهی متوسل می‌شوم تا احتمال نابودی‌مان را دیرتر باور کنم. احتمالاً این برخورد درست با جنگ نیست. با تمام قوا دارم مقاومت می‌کنم که عادت نکنم. هر ردی از عادت می‌بینم با آن می‌جنگم. ذهنم در ده روز قبل گیر کرده. در همان روزی که از اتاق تراپی بیرون آمدم و یک گوشه نوشتم «کاش یه اتفاقی بیفته من دیگه نیام پیش این زن. به‌قدر کافی باهوش نیست.» اما فکر نمی‌کردم این اتفاق جنگ باشد.چرا اسم «جنگ» چند روز پیش تصویر مهیب‌تری در سرم داشت؟ چرا دارد عادی می‌شود؟ من عادت نمی‌کنم.۳۱ خرداد ۰۴ساعت ۷ عصریوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلSun, 22 Jun 2025 20:48:15 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-هشتم-breiyiiwovpdامروز یک هفته از شروع جنگ گذشت. وقتی روز اول کانال تلگرامی تازه‌ای باز کردم و در آن نوشتم، فکر کردم احتمالاً جوگیر شده‌ام. احتمالاً خیلی زود همه‌چیز تمام می‌شود و این کانال را هم باید بسپرم به اعماق خاطرات گذشته. مثل آن کانالی که ساخته بودم تا در لحظه‌های حمله‌ی عصبی، بتوانم آخرین فکرهایم را قبل از مرگ بنویسم. مثل کانالی که ساخته بودم تا در روزهای سرخوشی، دلایل احمقانه و ساده‌ای که برایم زندگی را تداعی می‌کرد بنویسم. مثل کانالی که در آن برای عزیزانم هر روز وصیت‌نامه‌های تازه می‌نوشتم تا بعد از مرگم به دست‌شان برسد. مثل ده‌ها کانال کوتاه‌مدت دیگری که در چندسال اخیر ساختم و هیچ‌کس را به آن راه ندادم و کسی چیزی نخواند. برای همین هم تصمیم گرفتم این کانال جدید را هم به کسی نگویم تا ببینم جنگ تا کی ادامه دارد. اما جنگ ادامه دارد. وارد هفته‌ی دوم آن شدیم. همین است که از حالا یک پله عمومی‌تر می‌نویسم. ما نباید هیچ‌وقت وبلاگ‌هایمان را رها می‌کردیم.هفته‌ی گذشته چنین روزی، چنین ساعتی، درحالی‌که اشک تصویر همه‌چیز را تار و مبهم کرده‌ بود، داشتم وسایلم را جمع می‌کردم تا خانه‌ام را ترک کنم. هفته‌ی پیش در چنین ساعاتی، برای آخرین‌بار تا مدتی نامعلوم خانه‌ام را ترک کردم و نمی‌دانم دیگر کی می‌توانم به آن بازگردم. یک هفته است گلدانم را آب نداده‌ام. در گرما تشنه‌اش شده حتماً. نمی‌دانم شیشه‌های بلند و سرتاسری خانه‌ام هنوز سرپا مانده‌اند یا فرو ریخته‌اند. هرچه از این و آن پرسیدم، کسی درست نمی‌دانست در همسایگی‌مان دقیق کدام ساختمان را هدف گرفته بودند. فقط می‌دانم جایی در خیابان‌مان موشک خورده‌ است. هفته‌ی گذشته در چنین دقایقی، برای آخرین بار از خانه‌ام خداحافظی کردم، کوله و چمدانم را در ماشین گذاشتم و راه افتادم. من زندگی دو هفته قبلم را می‌خواهم.ع گفت «دوره کمک‌های اولیه می‌خوام برم؛ میای؟» دلم می‌خواهد بروم. دلم می‌خواهد توی خانه منتظر ننشینم تا دانه دانه خبر از دست دادن عزیزانم را بشنوم. دلم می‌خواهد من اولین‌نفری باشم که خبرش به گوش دیگران می‌رسد. دلم فرار می‌خواهد از وضعیت انتظار. ترجیح به مرگ دارم تا نشستن و انتظار داغ‌دیدن. مثل فیلم‌های سینمایی‌ست فقط بسیار واقعی‌تر. دوره‌اش را ثبت‌نام نکردم. از این جمع‌های هیئتی بود. جمع‌های مطلوب خودم را می‌خواهم. من برای فرار از این فضا چند سال زحمت کشیدم. حالا با سر دوباره در آن زمین خوردم. احتمالاً این‌جا قرار نخواهم یافت. باید نقطه‌ی قرار خودم را پیدا کنم. این‌جا خانه‌ی من نیست. این‌ها خانواده‌ی من‌اند، اما قرار ندارم.صبح در اتاق به حیاط باز بود. پیشی محبوبم یواشکی و بی‌صدا آمد داخل اتاق. غذاخشک گربه‌ای که توی اتاق قایم کرده بودم را پیدا کرد. بیدار شدم و دیدم یک گربه وسط اتاق نشسته و در چشم‌هام زل زده. همه‌چیز سوررئال شده. خواب‌هایم چه‌ شکلی بود؟ همه‌اش دارد رخ می‌دهد. زندگی‌مان شاید تا همیشه نابود شده باشد. به میدان رفتن، به خطر رفتن، آیا انتخاب شجاعانه‌ایست یا بزدلانه؟ با بزدلی ترجیح به خطر می‌دهم. دلم نمی‌خواهد برای زیستن تقلا کنم. مرگ هنوز نزدیک‌تر نیامده اما سراغم می‌آید. سراغ من یا نزدیکانم می‌آید. کم‌کم نزدیک خواهد شد. آن‌قدر آمادگی‌اش را ندارم که کاش مستقیم سراغ خودم بیاید.نام کانال تلگرامی که هنوز برای هیچ‌کس هم نفرستادم‌اش را گذاشته بودم «زیستن در اشتباه‌ترین نقطه‌ی خاورمیانه» اما حالا فکر می‌کنم که احتمالاً از زیستن فاصله‌ی بسیاری دارم. چه خوش‌خیال بودم وقتی فکر کردم در اشتباه‌ترین نقطه‌ی خاورمیانه می‌توان زیست. م پیام می‌دهد «عصر ببینیم هم رو؟» پاسخم به دستش نمی‌رسد احتمالاً. پیام‌ها یکی در میان می‌رسد. اینترنت بین‌الملل قطع است. ترسناک‌ترین جای ماجرا این است که همه‌اش را نمی‌دانیم تا کِی. دیگر هیچ‌چیز پیش‌بینی‌پذیر نیست. از او پرسیدم «بهترین سناریوی ممکن به‌نظرت؟» بهترین سناریوی ممکن از نظر او، دورترین سناریو از واقعیت بیرونی بود. به مامان گفتم «می‌خوام برگردم تهران برم هلال احمر.» گفت «باید زنده بمونی که بتونی بری هلال احمر. الان تهران بری زنده نمی‌مونی.» بله. هدفم هم همین است. تا این اندازه از میل به بقا دور شده‌ام.برای پیشی محبوبم غذا ریختم. به چشم‌های آن ۷ گربه که یک هفته برایشان غذا گذاشتم فکر می‌کنم. به ترسی که از شنیدن صدای انفجار در تن‌شان چرخیده. به خالی شدن محل و کم‌شدن غذاهای نیم‌مانده‌ای که آن ۷ گربه از آن‌ها تغذیه می‌کردند. به این‌که غصه‌ی این ۷ گربه هم قادر است روزگارم را تیره کند. حالا به تمام آدم‌ها و گربه‌ها و خانه‌ها و پرنده‌ها و لاک‌پشت‌ها و ماهی‌ها و سگ‌ها و مورچه‌ها فکر کن. به تمام آن‌هایی که با هر صدای انفجار ترس در تن‌شان می‌چرخد. به تمام آجرها و شیشه‌هایی که با صداهای بلند می‌لرزند. به ورودی ایستگاه متروی نوبنیاد که خراب شد. به شهری که وقتی به آن برگردم، نمی‌دانم دیگر چه‌قدر شبیه گذشته‌اش باشد. به خاک‌هایی که در پس تخریب و انفجارها روی برگ درخت‌ها می‌نشیند. به این‌که دیگر کِی می‌توانم از ترافیک ونک کلافه شوم. به این‌که دیگر چه روزی می‌توانیم شش صبح در پارک لاله جمع شویم و بدویم و برای پیرمرد و پیرزن‌های سرخوش دست تکان بدهیم و بعد دور میز بزرگ لمیز یوسف‌آباد جمع شویم و آخرش در آینه‌ی جلویی، گروه گروه عکس بگیریم.یکی گفت «یوسف‌آباد رو هم زدن.»۳۰ خرداد ۰۴ساعت ۴ عصریوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلSun, 22 Jun 2025 19:37:05 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-هفتم-rwudst13tbhaامروز ته چاهی خودم را دیدم که دراز کشیده‌ام در انتظار  مرگ. خانواده‌ام تازه همه‌چیز را جدی گرفته‌اند. شلواری می‌خواستم که شب‌ها بپوشم و اگر در خواب لازم شد از خانه بیرون بروم، لااقل عکس بستنی و باب‌اسفنجی روی آن نباشد. در مغازه وقتی می‌خواستم حساب کنم، دختری که او هم مشتری بود یک شلوار مثل همانی که من برداشتم را برداشته بود. به صندوق‌دار گفت «من شبا شلوار نمی‌پوشم، مامانم گفته باید بری شلوار بلند بخری برای جنگ.» در هیچ‌کجای قصه تنها نیستیم.نیمه‌های شب با صدای پدافند از خواب پریدم. شب‌ها که پدافند شهر فعال می‌شود، اول قلبم از ترس تیر می‌کشد، بعد بیدار می‌شوم، بعد می‌فهمم چرا قلبم تیر می‌کشد. به این فکر می‌کردم که اگر یکی از موشک‌ها روی سرم فرود بیاید و بمیرم، در کدام مرحله‌ام. در تیرکشیدن قلبم؟ در آستانه‌ی بیدارشدن؟ یا در لحظه‌ای که بیدار شدم و فهمیده‌ام که قلبم چرا تیر می‌کشد و بعد آوار روز سرم می‌آید؟ تصوری از مرگ زیر آوار ندارم. از میان مرگ‌های مربوط به حوزه‌ی جنگ، نمی‌دانم کدام را بیشتر می‌پسندم. فقط می‌دانم امروز مرگ را بسیار می‌پسندم. مرگ را ده بار به زیستن در این وضعیت ترجیح می‌دهم.همان روزی که جنگ شروع شد، یعنی هفت روز پیش، وقتی داشتم خانه‌ام را با کوله‌های پر و سنگینی ترک می‌کردم و نمی‌دانستم چند روز بعد دوباره می‌توانم به آن بازگردم، در کانالی تلگرامی نوشتم از زیستن در جنگ. بعد با خودم خیال کردم که می‌توانم تا هرچندروز که جنگ ادامه داشت، از زیستن بنویسم. از این‌که در این روزها زندگی‌ را فراموش نکرده‌ام. اما حالا و پس از هفت روز، می‌نویستم که من نه تنها زندگی را فراموش کردم، که اصلاً هم دلم نمی‌خواهد دیگر ادامه داشته باشد. مرگ را به هر گزینه‌ی دیگری ترجیح می‌دهم.رفته بودم از سوپری روبه‌روی خانه چسب پهن بگیرم برای پنجره‌ها. چشمم خورد به شکلات ویفری میلکای سکه‌ای. یادم آمد همیشه دلم می‌خواست یکی از این‌ها بخورم. در حالت عادی احتمالاً صد هزار تومان به یک تکه ویفر نمی‌دهم، اما امروز دادم. چون معلوم نیست دیگر در زندگی‌ام حالت عادی را ببینم یا نه. بعد آمدم خانه و دور از چشم برادرزاده‌ام، همه‌اش را با چای خوردم. چیز خاصی نبود. اما لااقل یک‌بار تجربه‌اش کردم. چه چیزهای دیگری دارم که دلم می‌خواهد حداقل یک بار تجربه‌اش کنم؟سطح اضطراب در خانه‌مان بالاست. مامان دیشب دو بار صدایم زد. یک بار از یکی از وسیله‌های خانه صدای بوق شنیده بود و فکر کرده بود شاید موبایل‌هایمان دارد منفجر می‌شود. یک بار هم صدای هواپیمایی که دو ساعتی بالای شهر می‌چرخید توجهش را جلب کرده بود. دو بار هم خودم از صدای پدافند بیدار شدم. تازه یک هفته گذشته است. شایعه‌ی هلی‌بورد آمریکا قوت گرفته است. گفت «طلاهات رو آویزون نکن به خودت. بذار توی یه جعبه توی ساک.» گفتم «کیفمو بزنن همه‌چی‌م می‌ره.» گفت «بهتر از اینه که به خودت به‌خاطر طلاهات آسیب بزنن.» یاد روزی افتادم در اواخر خرداد سال گذشته که بعد از یک جلسه‌ی کاری مفید، سرمست و دل‌خوش از جردن پیاده راه افتادم و تا آزادی رفتم. که میان راه باران بارید، آفتاب شد، رنگین‌کمان درآمد، تنهایی سر ظهر رفتم علی‌املتی، با کلاغ‌های ساعی عکس گرفتم، در آینه‌های شهر خودم را دیدم، کفشم پایم را زد و وقتی رسیدم خانه، برای همیشه آن کفش را کنار گذاشتم. یعنی دوباره می‌توانم در تهران چندساعت پیاده راه بروم؟ یعنی اگر در تهران پیاده‌روی کنم، همه‌چیز مثل قبل می‌شود؟ کم با زمان مشکل داشتم که درد غیرقابل‌بازگشت‌بودن دوباره دست انداخته در گردنم؟ من ترجیح می‌دهم بمیرم تا با این وضعیت کنار بیایم. بابا می‌گوید باید ساکم را جمع کنم تا اگر خبری شد، سریع از شهر برویم. به این شهر تعلق خاطر ندارم. که از آن آزرده هم هستم. اما اگر بنا به مقابله با زور باشد، ترجیح می‌دهم بمانم و از همین خراب‌شده دفاع کنم و همین‌جا هم بمیرم. مغزم توان پردازش هرچه قرار است رخ دهد را ندارد. گیرم همه‌چیز همین فردا صبح متوقف شود؛ من باز هم توان ندارم. من توان ادامه‌دادن ندارم؛ برنامه و امید و آرزویی هم.۲۹ خرداد ۰۴ساعت ۸ شبیوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلSun, 22 Jun 2025 19:35:53 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-پنجم-hpowdcsfh7viشوکه شده‌ام. باور نمی‌کنم. باورنکردن مشکلی‌ست که مدت‌هاست دارم. چند سال است. اتفاقات روی هم انباشته می‌شوند و چیزهای گذشته از بین نمی‌روند، تبدیل نمی‌شوند؛ می‌مانند و جدیدها به آن‌ اضافه می‌شوند. تناقض‌ها با هم جمع می‌شوند. به م گفتم «اگه تهران بودم گالری کجا می‌تونستیم بریم؟» گفت «تهران شهر ارواح شده.» باور نمی‌کنم. جنگ هنوز به این‌جا نرسیده. اتفاق عجیبی‌ست که قم امن و امان است و آدم‌ها دیرتر هم باور می‌کنند که جنگ شده. تهران همه‌چیز تغییر کرده. ۹ ساعت پیش کسی توییت کرده که «ما در تهرانیم. هنوز پرنده‌ها هنگام سحر آواز می‌خوانند، درختان سبزند و هوا برای پیاده‌روی‌ عالی‌ست.» از این فاصله نمی‌توانم بفهمم چه‌قدر تصویری که در سرم از تهران شکل گرفته، به واقعیت نزدیک است. پیام دادم «خوبی؟» گفت «صبح نزدیک اینجا رو سه بار زدن؛ اوضاع خوب نی.» تهران کدام است؟ جنگ کدام است؟ تصویر ذهنی من وضعیتی‌ست که چند دقیقه صدای موشک و ضدهوایی بیاید و تمام شهروندان لااقل یک‌بار آتش و دود و فروریختن و انفجار را دیده‌اند یا شنیده. وضعیتی که همه هر لحظه احساس کنند ممکن است چیزی روی سرشان فرو بیاید و همه‌چیز تمام شود و هیچ‌کس از ماجرا بی‌خبر نباشد. اما جنگی که خارج از تهران است هنوز درست مخابره نشده است. انگار در دو کشور جداگانه‌ایم. انگار نشسته‌ایم این‌جا و اخبار جنگ در کشور دوست و همسایه‌مان را نظاره می‌کنیم. تهران‌بودنم در این روزها کمکی به کسی نمی‌کند؛ اما خودم بی‌قرار رفتنم. بی‌قرارم که وسط ماجرا باشم و خودم ببینم چه دارد بر سر شهر می‌آید. بی‌قرارم خودم قصه‌ها را ببینم. کسی توییت کرده «در این دو روز ۷ تا از دوست‌ و آشنا و همکار‌های قدیمی‌م رو از دست دادم.» مرگ دارد نزدیک می‌شود. مرگ دارد قدم‌قدم به من و اطرافیانم نزدیک می‌شود. باورنکردن در سرم، مثل آمار کشته‌هاست. آمار جدید می‌آید، آمار قبلی هم می‌ماند. همه‌چیز دارد روی هم انباشه می‌شود.محل کارم زیرزمین است. دیروز و پری‌روز دو بار صدایی آمد که نمی‌دانستیم چیست. پرسیدیم، چیزی نبود. حالا امروز، یک ساعتی‌ست که صداهایی پی‌درپی می‌آید. هم‌دیگر را نگاه می‌کنیم، نگاه‌مان سؤال دارد. از اتاق کناری می‌پرسم «شما دارید می‌کوبید به دیوار؟» می‌گویند «نه. بمبه.» جنگ هنوز به این‌جا نرسیده. اگر رسیده بود، واکنش‌مان نمی‌توانست شوخی باشد. لااقل الان نه. یکی می‌گوید «بریم با آتیش بوسترش یه سیگاری روشن کنیم.» بیرون از اتاق کسی به روی خودش نمی‌آورد جنگ شده. روز پنجم جنگ است. اضطراب دارد فلجم می‌کند. عزیزانم نشسته‌اند وسط موقعیت‌هایی که اسرائیل چند دقیقه یک‌بار به یک نقطه‌اش حمله می‌کند. چشم‌اندازی از پایان ماجرا نمی‌بینیم. یکی می‌گوید چند هفته، یکی می‌گوید چند ماه، یکی می‌گوید چند سال. از نسل قبلی‌مان کلافه‌ایم. جدی نمی‌گیرند. می‌گویند آن سال‌ها همه‌ی این‌ها را تجربه کرده‌اند و از سر گذرانده‌اند و زنده مانده‌اند. انگار نه انگار که هر تجربه‌ای یونیک است. هر تجربه‌ای مختصات خودش را دارد و سختی یک اتفاق، از سختی دیگر اتفاق‌ها نمی‌کاهد. صبح که برای مامان از قهوه‌ی خودم درست می‌کردم، مامان گفت «خودم هنوز قهوه دارم.» گفتم «حالا این چند روزی که هستم از قهوه‌ی من بخوریم.» حواسم به هیچ‌چیز نبود. مامان سکوت کرد. با تأمل و آرام پرسید «چند روز؟» تصور این‌که خانه‌ام را چند هفته رها کنم برایم ممکن نیست. بیشتر از دو هفته دوام نمی‌آورم. نه فقط من؛ بقیه هم دوام نخواهند آورد. تهران مگر چه‌قدر می‌تواند خالی از سکنه باشد؟ آدم‌ها مگر چه‌قدر می‌توانند از زندگی‌شان دور باشند؟ جمعیت همین یک شهر ما دو برابر جمعیت کل اسرائیل است. همه را که نمی‌شود راند. حالا خیلی‌ها رفته‌اند یا دارند می‌روند؛ اما برمی‌گردند. بیشتر از دو سه هفته اگر طول بکشد برمی‌گردند. آدم‌ها آمادگی مهاجرت ناگهانی بدون پشتوانه مالی و وسایل زندگی‌شان را که ندارند. من هم برخواهم‌گشت. گلدانم را لحظه آخر آب دادم و بیشتر از دو هفته دوام نمی‌آورد.در پنج روز گذشته، نه درست خوابیده‌ام، نه درست غذا خورده‌ام، نه درست کار کرده‌ام. در پنج روز گذشته‌ی زندگی در خاورمیانه، نزیسته‌ام. جایی پایین‌تر از کف هرم مازلو فقط اضطراب کشیدم و ترسیدم. تازه من هنوز با جنگ به‌طور رسمی مواجه نشده‌ام. هنوز صداهایی که شنیده‌ام آن‌قدرها هم نزدیک نبوده‌اند. هنوز چشم‌های خودم جنگ را ندیده‌اند؛ فقط از لنز دوربین‌های دیگر دیده‌ام. گریه نکرده‌ام در این پنج روز. چیزی مثل سنگ توی چشم‌ها و گلویم درشت شده و درد می‌کند. سردردم تمام‌نشدنی‌ست. دیشب گفتم «وقتی همه‌چی تموم شد، یه‌بار باید پیشت گریه کنم.»۲۷ خرداد ۰۴ساعت ۳ عصریوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلSun, 22 Jun 2025 19:34:09 +0330https://virgool.ir/@Hanaak/روز-هشتم-qzyl7pu59jkc| اولصبح بیدار شده‌‌بودم که بعد از نه ماه، بروم سفر. لقمه‌ای که دیشب برای ناهار آماده کرده‌بودم را گذاشتم توی کوله‌ام، روسری‌ام را روی سرم بستم و داشتم ضدآفتاب می‌زدم تا وقتی آفتاب درآمد، پوستم در برابر اشعه‌های خورشید مقاوم باشد. صدای انفجار آمد. نه یکی، نه دو تا.  پی‌در‌پی و ادامه‌دار. همه‌چیز نشان از خاورمیانه داشت. صبح بیدار می‌شوی بروی سفر، ناگهان می‌فهمی جنگ شده. فکر کردم همه خوابیده‌اند و فقط من که قصد سفر داشتم ساعت سه صبح بیدارم. توییتر را چک کردم. صدای انفجار در دیگر نقاط شهر بلندتر بوده. یکی نوشته بود «مسکونی زدن!»یادم نبود آخرین خبری که از وضعیت بین ایران و اسرائیل داشتم چه بود. فقط یادم بود که در چند هفته‌ی گذشته، چیزهایی از مذاکره شنیده بودم و می‌دانستم قیمت دلار، در این چند هفته تغییر زیادی نکرده. در گروه سفرمان یک نفر نوشت: «چرا سفر رو کنسل کنیم؟ ما خونه‌مون محلاتیه. انقد اینجا وحشتناکه که به‌نظرم شمال امن‌تره. لطفاً بریم.» به مامان پیام دادم «بیدارید؟» اما جواب نداد. تنها کاری که از دستم برمی‌آمد این بود که اشتراک چت جی‌پی‌تی بخرم چون ریال حالا دوباره سقوط می‌کرد. ایرانیکارت دیشب احتمالاً تعداد تراکنش‌های زیادی در ساعت ۳ تا ۵ صبح تجربه کرده. حنان از لبنان پیام داد «سالمی؟ نگرانتم.» این‌که کسی از لبنان که چندی پیش به‌خاطر جنگ در کشورش، به کشور ما آمده بود، حالا احوال مرا می‌پرسید یعنی جنگ جدی‌ است؟تلویزیون را روشن نکردم. فقط توییتر را خواندم. همه ترسیده بودند. اسرائیل خیلی زود اعلام کرد که کار خودش بوده است. دستگاه قهوه‌سازم را تازه خریدم. دلم نمی‌خواست بمیرم وقتی هنوز قهوه‌های زیادی با آن نخورده‌ام. به او پیام دادم «خوبی؟» جواب داد که «سلام عزیزم.» قلبم گرم شد. بابا زنگ زد «نمی‌آی پیش ما؟» نمی‌دانستم باید چه کنم. مامان زنگ زد که «بیا.» گفتم «قهوه‌سازمو پس میارم با خودم.» خوابیدم. برای اولین‌بار موبایلم را از سایلنت درآوردم و خوابیدم.دو سه ساعت بعد با صدای پیامک بابا بیدار شدم. «چیتگر رو زدن. زود بیا.» خواب بودم که بیخ گوشم را زدند. اگر نزدیک‌تر می‌خورد هم احتمالاً نمی‌فهمیدم. اگر به خانه خودم می‌خورد هم. بلند شدم و برای اولین‌بار با قهوه‌سازم، قهوه درست کردم. اصلاً خوب شد سفر نرفتم که این قهوه را بخورم. مامان دوباره زنگ زد «چرا راه نمی‌افتی؟» داشتم به تمام وسایل خانه با دقت نگاه می‌کردم. تمام لباس‌هایم را با دقت ورانداز کردم. تمام خاطراتم را با دقت مرور کردم. تمام چیزهای ارزشمندم را با دقت در کیف‌ها و چمدان‌های بسیار چیدم. خانه‌ام در خطر نیست؛ اما خیلی زود حس جنگ‌زده‌هایی را دارم که باید با یک کوله از شهر بگریزند. حتی درست نمی‌دانم چرا باید بروم. می‌ترسم دیگر این خانه را نبینم. دوربین را گذاشتم توی چمدان و همان لحظه به مامان گفتم «دوربین رو هم میارم که اگه قم رو زدن، برم عکس بگیرم.» همیشه دوست داشتم عکاس جنگ شوم. اما دوست نداشتم وسط جنگ زندگی کنم. وسط خاورمیانه هم. اگر آسمان ایران کلیر است، پس این یا صدای جنگنده‌ی ماست که می‌آید یا جنگنده‌ی اسرائیل.آدم‌های زیادی کشته‌شده‌اند. جناح‌بندی افراد به‌سرعت در حال تغییر است. این جنگ حالا‌حالاها تمام نخواهد شد. ما در اشتباه‌ترین جای تاریخیم. نشستم روی مبل. اولین قهوه‌ی دستگاهم را نوشیدم «به‌سلامتی زیستن در اشتباه‌ترین نقطه‌ی خاورمیانه».۲۳ خرداد ۰۴ساعت ۱۰ صبح| دومقهوه‌سازم را توی کارتن پیچیدم دوباره و گذاشتم پشت ماشین. همه‌ی کیف‌ها را هم گذاشتم. شش تا کیف، یک چمدان و یک جعبه قهوه‌ساز؛ انگار تمام زندگی‌ام را در همین‌ها جمع کرده‌بودم. لحظه‌ی آخر ایستادم و خانه را نگاه کردم. گفتم «تازه باهات خاطره‌ ساخته بودم. لطفاً سالم بمون تا برگردم.» مامان تلفنی گفت «توی راه زیگ‌زاگی بیا موشکا نخورن بهت.» فکر کنم همه‌مان تصویرمان از جنگ با فیلم‌های جنگ ایران و عراق سینمایی شده. پاییز ۴۰۱ در میان اعتراضات، روسری چفیه‌ای سر می‌کردم. چپاندمش در کوله‌ام. یکی یکی رفیق‌هایم زنگ زدند و پیام دادند که وقتی رسیدم خبر بدهم. محبت در میانه‌ی جنگ رقیق‌تر و شفاف‌تر است. محبت خالص است.وقتی از خانه بیرون بروی و خبر هم نخوانی، باورش سخت است که وضعیت چیز عجیب یا متفاوتی باشد. ماشین‌ها هنوز راه می‌رفتند. وانت موزی سر کوچه هنوز موز می‌فروخت. تعمیرکار کوچه‌ی پایینی هنوز زیر یک ماشین دراز کشیده بود. اتوبوس‌ها هنوز سر چهارراه راهنما نمی‌زدند. و موسیقی که پخش شد، دیگر همه‌چیز در جهان دیگری زندگی کرد. وسط راه ایستادم بنزین بزنم. مسئول جایگاه پرسید «فقط ده تا؟» تایید کردم. فقط ده لیتر مصرف کرده بودم و ترسیده بودم وارد شهر شوم و دیگر بنزین گیرم نیاید. همه‌جا خلوت‌تر از تصورم بود.مثل جنگ‌زده‌ها به خانه رسیدم. با انبوهی وسیله که بیشترشان قرار نبود به کارم بیاید. فقط ترسیده بودم که دیگر هیچ‌وقت این وسیله‌ها و لباس‌ها و چیزها را نبینم. همین هم شد که همه‌اش را برداشتم آوردم. وارد خانه شدم. بوی برنج تازه زیر بینی‌م تکان خورد. تلویزیون نشان داد که حاجی‌زاده کشته شده. درست یادم نیست حاجی‌زاده و قاآنی و سلامی و باقری چه فرق مهمی با هم داشتند. در سر من، همه هم‌نشین و جانشین هم می‌توانستند باشند. تلویزیون آواربرداری از خانه‌ای خراب‌شده را نشان می‌داد. عطیه گفت «چهارتایی بریم کافه؟ شاید تا کلی وقت دیگه نشه.»کافه را به شام تبدیل کردیم. یک اسفند ۹۸، ظهر ساعت ۳، من و مامان ناهار را در رستورانی خوردیم که تا مدت‌ها بعد خاطره‌اش جلوی چشم‌مان بود. آن روز وقتی از رستوران بیرون آمدیم، تا حدود دو سال بعد همه‌چیز تغییر کرد. تمام کشور از همان روز در قرنطینه‌های پی‌درپی کرونا فرو رفت. حالا به مامان گفتم «بریم همون‌جا؟» چون احتمال می‌دادیم همه‌چیز دوباره تا مدت‌ها تغییر کند. خواهرم پرسید «آب یا نوشابه؟» گفتم آب. دست پسر میز بغل نوشابه بزرگ لیوانی دیدم. گفتم «نوشابه بزرگ لیوانی» چون ناگاه احساس کردم جهان بی‌اعتبارتر از این است که در اولین شب جنگ، نوشابه محبوبم را نخورم چون شکر زیادی دارد. یک قلپ نوشابه که خوردم گفتم «من هر سه‌تاتون رو خیلی دوست دارم.» و بعد قلپ دیگری از نوشابه را خوردم. توی خبرها نوشته بود از تردد غیر ضروری خودداری کنید؛ اما گرامی‌داشت زندگی در اولین شب جنگ ضروری بود. با هم عکس گرفتیم، مشخص کردیم که اگر مردیم چه آداب و مناسکی می‌پسندیم، کوکاکولا با یخ لیوانی خوردم و برای چند دقیقه، به‌اندازه‌ی شام آخر، با هم زمان گذراندیم تا خاطره‌اش بچسبد به سقف خاطرا‌ت‌مان.۲۳ خرداد ۰۴ساعت ۱۰ شب--پ.ن: این متن پس از هشت روز از جنگ، به این‌جا آمد؛ در ۳۰ خرداد.یوکابد کنار نیلیوکابد کنار نیلFri, 20 Jun 2025 16:00:47 +0330