https://virgool.ir/feed/@Hana2007.kکه داند به جز ذات پروردگار/که فردا چه بازی کند روزگار 🍂🧸fa2026-11-11 09:14:30https://files.virgool.ir/upload/users/2117903/avatar/Vk7pzR.jpghttps://virgool.ir/@Hana2007.khttps://virgool.ir/onlinelibrary/معرفی-رمان-چشمهایش-e1aj3f1yia1hچشمهایش | بزرگ علویکتاب، کتاب جدیدی نیست و بیش از نیم قرن از انتشارش میگذرد. و هر ایرانی که یکبار رمان های معروف ایرانی را زیر و رو کرده باشد نامش را شنیده است.داستان درباره نقاش معروفی به نام استاد ماکان است. استاد ماکان به علت فعالیت های سیاسی به تبعید فرستاده میشود و همانجا میمیرد. و حالا یکی از شاگردانش که ناظم مدرسه ای است و شیفته استاد ماکان، تمام زندگی اش را وقف استاد و نگهداری از آثار او میکند.استاد ماکان آدم تودار و کم حرفی بوده است و کسی چیز زیادی از او و فعالیت هایش نمی‌داند جز دو نفر یکی آقا رجب نوکرش که لام تا کام حرفی نمی‌زند و دیگری یک زن.زنی که تابلوی چشمهایش از او کشیده شده است و هیچکس خبری از او ندارد. هیچکس او را با استاد ندیده است...آقای ناظم تصمیم میگیرد این زن را پیدا کند، زیرا تنها همین زن است که قادر است حرف های جدیدی درباره زندگی استاد بزند...اگر بخواهم نظر خودم را بگویم رمان جالبی بود یه جاهایی توصیفات نویسنده را خیلی دوست داشتم و شخصیت های برایم قابل درک بودند خصوصا شخصیت فرنگیس.چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که شخصیت‌ها سیاه یا سفیدِ مطلق نبودند و نمیتوانم یکی را کامل دوست داشته باشم و از دیگری احساس انزجار کنم. در هر لحظه که میخواستم به یکی ناسزا بگویم، کاری میکرد یا حرفی میزند که دلم برایش بسوزد و بهش حق بدهم.ولی به نظرم فرنگیس کمی احمق بود، یا شاید بیش از حد عاشق. فرنگیس سال ها دنبال عشق استاد ماکان دوید و ماکان هم هر بار بیشتر باورش میشد آدم خیلی خاص و دوست داشتنی است. گاهی دلم میخواست دست فرنگیس را بگیرم و از این استاد خود شیفته دور کنم..کسی که در عمرش گرسنگی نکشیده، کسی که از سرما نلرزیده، کسی که شب تا سحر بی‌خواب نمانده، چگونه ممکن است از سیری، از گرما، از پرتو آفتاب صبح لذت ببرد.مرا هیچ‌کس نشناخته، خودم هم خودم را نشناخته‌امعشق پنهانی، عشقی که انسان جرأت نمی‌کند هرگز با هیچکس درباره آن گفتگو کند، به زبان بیاورد، به هر دلیلی که بخواهید ـ از لحاظ قیود اجتماعی، از نظر طبقاتی، به سبب اینکه معشوق ادراک نمی‌کند و به هر علت دیگری آن عشق است که درون آدم را می‌خورد و می‌سوزاند و آخرش مانند نقره گداخته شفاف و صیقلی می‌شود.چه خطری بزرگ‌تر از این بود که او همیشه با من سرد و رسمی گفتگو کند، دل من بتپد، و او بی‌اعتنا و بی‌خیال کار خودش را انجام دهد و من مجبور باشم به او دروغ بگویم؟برای اینکه هنرمند بشوی، باید حتما انسان باشی.هیچ چیزی شنیع‌تر از این نیست که زنی خود را تسلیم مردی کند که او را دوست ندارد.این چشم ها مال من نیست!حنانه | ۱۳شهریور ۱۴۰۵HananehHananehWed, 09 Sep 2026 03:57:01 +0330https://virgool.ir/Zendeh/شهریور۱۴۰۵-ggtznizz81j0سلام :)از آنجایی که اینجا خیلی کم پیدام و این تابستون فقط دو تا پست نوشتم و هر چیزی که خواستم منتشر کنم کمالگرایی یقه ام رو گرفته و اجازه نداده حالا دارم رندوم هر چی به ذهنم میرسه می‌نویسم صرفا به خاطر اینکه یه اثری از این دو سه ماه زندگیم اینجا بمونه و قراره یه جورایی مرور خاطرات این مدت باشه ...سمک عیار..اولین کاری که بعد از کنکور کردم رفتم کتابخونه. تعداد کتاب هایی که امسال خواندم زیر خط فقره. و فعلا در حال خواندن همین کتابی که در عکس میبینید هستم. تمام شد راجع بهش بیشتر می‌نویسم...کیفیت افتضاح دوربین من شلوار زشت دختر خاله ام رو نادیده بگیرید لطفا :))خونه مامانجونخاله ام رفته بود تهران و دخترش مونده بود یزد و همین کافی بود تا ما چهارتا پلاس بشیم خونه مامانجون و یک هفته تمام از دستمون خواب راحت نداشته باشند. خیلی خوش گذشت تازه آقاجون آخر شب خوابش نمی‌برد میومد پیشمون و کلی می‌خندیدیم. واسه همینه الان افسردگی گرفتم ://باز هم خونه مامانجون ..بله، داشتم میگفتم در یکی از روز ها مادر و خاله ها تصمیم گرفتند فرش ها رو بریزند بیرون و ما در نقش سه کوزت با انرژی زنانه کامل نزدیک شش تا قالی شستیم و همه به عنوان تماشاگر تماشا کردند و چای نوشیدند.اینم سندش :)از بس تعداد بچه ها زیاده توی هر عکسی حداقل یه دست یا پاشون حضور داره. بعد از این خاله ام باز اومد از تهران و عشق سوم یا چهارم من که معرف حضورتون هست هانی جونم رو آورد. و از این پس بیشتر وقت من با این وروجک گذشت .اون نیسان آبیه مال من بود :)به پس زمینه توجه نکنید.باتشکرباز هم خونه مامانجون شب دوم یا سوم. آن شب واقعا تصمیم گرفته بودیم زود بخوابیم و اتفاقا کم کم داشت خوابم می‌برد که یهو دختر خاله کوچیکم که خستگی ناپذیره با همین پارچه سفیدی که روی سر من می‌بینید و عینک بالای سرمون ظاهر شد و من و کیمیا یک لحظه سکته قلبی و مغزی رو با هم تجربه کردیم. ولی بعد ایده این چالش های اینستاگرامی به سرمون زد و مثل درد ها خودمون رو رسوندیم به اتاق و چالش رو بعد از تلاش های فراوان ساعت چهار صبح به اتمام رسوندیم. وسط کار با چراغ های خاموش یهو صدای اذان آمد بعد همین دختر خاله کوچیکم با اون لحظه ترکیبی یزدی و تهرانی گفت:بچه ها حس میکنم کفن پوشیدیم. و کار همین جا خراب شد چون اون موقع شب من حتی به جرز دیوار هم می‌خندیدم و با این حرف دیگه نمیتونستیم جلوی خنده مون رو بگیریم. ولی با صدای آقاجون مثل بچه آدمیزاد گرفتیم خوابیدیم.آش رشته خوردیم. خوشمزه بود. ولی شستن ظرف هاش اصلا تجربه جالبی نبود حالم بهم خورد، من دیگه غلط کنم بدون دستکش همچین کاری رو انجام بدهم..کیان خودش رو کشت این بازی رو به من یاد بده و واقعا آخر کار ناامیدی رو توی چشماش دیدم.تنها چیزی که میتونم بگم هیچ استعدادی درش ندارم متاسفانه. ولی خب کلی خندیدیم. یعنی من نخندیدم اونا به من خندیدند بی تربیت ها..Happy my birthday 🎈حسی که به تولد امسالم داشتم دقیقا همین بود. دو روز قبل از کنکور بود و من حتی وقتی نکردم بهش فکر کنم. پیام های تبریک دوستام رو سی اُم جواب دادم. و همون شب هم با دختر خاله با یدونه تی تاپ که مال قرن ها قبل بود تولد گرفتیم و کلی خندیدیم و عکس گرفتیم. هجده سالگی عجیبی داشتم. تنها چیزی که یاد گرفتم این بود که بعد از هر زمین خوردن باید دستام رو بزارم روی زانوهام و خودم بلند بشم.نباید منتظر هیچ دستی برای کمک باشم. بارها بعد از ساعت های گریه کردن بلند شدم و ادامه دادم. من عاشق این ورژن از خودمم. شاید این اولین سالی بود که خودم رو سرزنش نمی‌کردم. خلاصه که این اولین سالی بود که ۲۷ مرداد چیزی برای تولدم اینجا ننوشتم. تولدم مبارک .کیک تولد ۱۹سالگی من😂🎈دیگه چیزی ندارم که بگم. کل این سه ما همین بود البته بیشترش برای بعد کنکور و شهریور ماهه. و من الان رو به افسردگی آمدن پاییز هستم. چرا تابستون آنقدر زود داره تموم میشه. من آمادگی افسردگی و سرماخوردگی های پاییز رو ندارمممم🤦🏻‍♀️چون اینجانب در بیکار ترین حالت به سر می‌برد اگه فیلم و سریال خفن سراغ دارین معرفی کنید 🤍🌼حَنانه۱۴۰۵/۶/۱۰HananehHananehWed, 02 Sep 2026 01:10:24 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/شب-کنکور-akcjhxhjvwb7بچه ها سلام :))جونم در اومد تا این صفحه باز بشه بتونم بنویسم هیچی فقط خواستم بگم ما فردا کنکور داریم برامون دعا کنید، منم برای تک تک تون دعا میکنم خصوصا بچه های پشت کنکوری که من یکی دهنم سرویس شد امسال..امیدوارم از خودتون راضی باشین حالتون با خودتون خوب باشه بچه ها بقیه چیزا اصلا مهم نیست فقط سوال غلط نزنید به خدا پارسال یه غلط من رو بیچاره کرد. ده تا سوال نزده ضررش از منفی زدن کمتره...خسته نباشید قوی ترین کنکوری های ایران :)۲۸/HananehHananehThu, 20 Aug 2026 00:27:17 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/هزار-خورشید-تابان-fmz7kw3r6dixمن با این کتاب توسط مهناز آشنا شدم . دوست افغانستانی ام . همکلاسی دبیرستانم است و تقریبا سه سال دبیرستان کنار هم می‌نشستیم. دختر پرانرژی و فعالیت است .اعصاب ندارد و خیلی خیلی هم حاضر جواب است. اما نمک کلاسمان بود . با اینکه همیشه ساز مخالف میزد اما همه دوستش داشتیم . مهناز یک خواهر و برادر کوچکتر از خودش دارد . و همراه مادربزرگ و پدربزرگش زندگی میکنند . ما زیاد با هم درد دل میکردیم و هنوز هم با وجود فارغ التحصیل شدن آنها کسی که میتوانم بیش تر از یک ساعت باهاش تلفنی حرف بزنم اوست . هر چند حالا ازدواج کرده است و سرش شلوغ تر از قبل است اما خب ماهی یکبار با هم حرف می‌زنیم و این کتاب را همین چند وقت پیش بهم معرفی کرد . من هم که تازگی ها کتاب صوتی را ترجیح میدهم صوتی اش را شنیدم . کتاب جالبی بود . شرایط زندگی زنان افغانستانی را خیلی ملموس روایت میکرد . داستان درباره دختری به نام مریم است که همراه مادرش در روستایی دور افتاده افغانستان زندگی میکند با وجود داشتن پدری ثروتمند. پدر مریم سه همسر و فرزندانی دیگر است که خانواده اش را تشکیل می‌دهند و تنها ارتباط او با مریم یک ملاقات چند ساعتی در هفته است.بعد از فوت مادر مریم ،پدرش او را به زور مجبور به ازدواج با مردی میانسال به نام رشید میکند. مریم هم با ازدواج با رسید قید رابطه پدر و دختری را میزند راهی خانه بخت می‌شود . اوایل اوضاع نسبتا خوب تا وقتی که میفهمند مریم نمی‌تواند مادر شود و از همینجا کج خلقی ها و آزار و اذیت های رشید شروع می‌شود ...کتاب جو خفقان آور افغانستان را به خوبی توصیف می‌کند. چیزهایی در افغانستان ممنوع است که شاید ما حتی نتوانیم فکرش را بکنیم . تنها بیرون رفتن از خانه ممنوع است فکرش را بکنید . زن ها مثل اسیرانی در دست مردان هستند. طالبان خیلی وقت است که افغانستان را تبدیل به قفسی کرده که حتی نفس کشیدن هم بدون اجازه آنها مجازات دارد. بگذریم. خانواده مهناز اکثرا مهاجرت کرده اند و از فامیل آنها تنها پدربزرگ و مادربزرگش ایران هستند . و بقیه هر کدام در یکی از کشور های اروپایی. مهناز قصد مهاجرت ندارد اما برادر کوچکترش مهران سخت مشغول درس خواندن است تا بورسیه بگیرد و برود آلمان پیش عمویشان. روز های اولیه که با او آشنا شده بودم توقعم خانواده ای سختگیر بود که دخترو زن برایشان نقش برده ای دارد اما اصلا اینطور نبود. اتفاقا همه‌چیز برعکس بود. در خانه آنها احترام مهمترین اصل بود . رفتار پدر و مادرش با هم برایم عجیب بود . همچنین رفتار مهران با دو خواهرش .مهران در خانه بیشتر از مهناز کار میکرد با هم به گردش می‌رفتند و اینها برای من عجیب بود این حجم از صمیمیت خواهر و برادری. در خانه آنها تبعیض وجود نداشت اگر هم بود برای مهران طفلکی بود . روابط خانوادگی صمیمی شأن برایم خیلی جذاب بود . فکر کنم کلاس یازدهم بودیم که عمو و زنعمویش از ترکیه آمده بودند. اخلاق دوست داشتنی زنعمویش من را هم شیفته اش کرده بود .حالا که ازدواج کرده هم پدرش شرط گذاشته داماد باید خانه ای کنار خانه خودشان بگیرد و نباید از پدر و مادرش دور شود. خلاصه که خوشحالم مهناز زندگی ای شبیه مریم ندارد . کاش هیچ زنی در هیچ کجای جهان زندگی ای شبیه مریم نداشته باشد .زندگی ای شبیه زنان افغانستان..زندگی ای شبیه زنان خاورمیانه ..چهارشنبه هفدهم تیرماه چهارصد و پنجHananehHananehWed, 08 Jul 2026 14:17:08 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/امتحان-مجازی-u1zy5prlwbpbدلم میخواد همه عالم و آدم رو تیکه تیکه کنم. قضیه از این قرارها که امتحان های داداش کلاس هفتمی ام رو من میدم. و توی برنامه امتحانی همه رو زده ساعت یازده .ولی هر کدوم از معلم ها هر ساعتی عشقشون بکشه امتحان می‌گیرند.امروز امتحان علوم داشته و مامانم بهم گفته ساعت یازده امتحانه ولی الان که آمدم دیدم امتحان ساعت هشت صبح بوده و تمام شده رفته ://رفتم به معلم پیام دادم برداشته نوشته «امتحان داری و آنقدر بیخیالی» . در بیخیال بودن آن گاو که شکی نیست ولی چرا فحشش رو به من میدی ! از اون طرف مامانم گیرش رو به من میده که چرا گروه رو چک نکردی :/آخه مادر من من چیکار به گروه های موبایل تو دارم ...این وسط معلمه تقصیر ندارم ها .شاید اگه یه معلم درست حسابی و باسواد داشته باشند همین بنده خداست .مقصر داداش بیشعور کنه که هنوز توی تخت خوابه و من اینجا دارم حرف می‌شنوم به خاطرش . در همین حین معلم جواب داد که بعد از ظهر یه لینک برات می‌فرستم باز امتحان بده .دمش گرم من که تا الان همه امتحانا رو بیست گرفتم حیف بود توی درسی که توش از همه بهترم نمره ام کم بشه 😅پ.ن: اگه بیاین اتاق من رو ببینید یه طرف کتاب های خودمه یه طرف داداشم مثلا یهو از شیمی دوازدهم میپرم به هدیه های آسمانی هفتم :/پ.ن: ولی واقعا اکثریت نسل جدید خیلی بی سواد خواهند بود متاسفانه . مثلا همین داداشم که خیلی هم بیخیاله کلاس اول شون بخاطر کرونا تعطیل شد الان هم که هفتم تقریبا پایه راهنمایی و دبیرستانه آنلاین شدند ...۱۴۰۵/۳/۱۹HananehHananehTue, 09 Jun 2026 11:38:50 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/اسرار-ازل-را-ckdy9q4oz4bkجهان با من برقصاسرار ازل را نه تو دانی و نه منوین حرف معما نه تو خوانی و نه مناندر پس پرده گفت و گوی من و توستچون پرده برافتد نه تو مانی و نه منپ.ن: نیاز دارم تا آخر عمرم بشینم یه گوشه و به همین شعر فکر کنم ...حنانه/دهم خرداد چهارصد و پنجHananehHananehSun, 31 May 2026 18:00:19 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/اگه-اینجا-نبودم-کجا-بودم-exez9ko3gryiحرفی ندارم بریم سراغ ایده هایی که هیچ کدوم حتی یک درصد هم به هم مربوط نیستند ...۱- نقاشبزرگترین رویای من از بچگی نقاش شدن بود . این استعدادم رو از وقتی خیلی کوچیکه بودم کشف کردم . وقتی همه از نقاشی هام تعریف می‌کردند. شاید از چهار پنج سالگی لذت بخش ترین و خفن ترین تفریح من نقاشی کشیدن بود . رویای داشتن یه عالمه مداد رنگی رو داشتم و به اتاقی که پر باشه از نقاشی هام . یه بار کلاس پنجم مسابقه نقاشی گذاشتند من برای خودم یه نقاشی کشیدم و وقتی کامل رنگش کردم یکی از همکلاسی هام ازم خواست یکی هم برای او بکشم منم که دل‌رحم .نقاشی خودم رو دادم بهش و برای خودم یکی دیگه کشیدم.حالا به نظرتون چیه شد؟ نقاشی اولی که دادم به دوستم برنده شد منو میگی ؟ از یک طرف خودم گرفته بود از یه طرف میخواستم گریه کنم . بعد کلاس هشتم سیاه قلم رو جدی شروع کردم استادم کلی ازم تعریف می‌کرد و می‌گفت اگه ادامه بدم نقاشی خوبی میشم ولی خب من ادامه ندادم یعنی از یه طرف هزینه کلاس خیلی زیاد شده بود و از طرف دیگه کنکور داشتم .ولی به زودی میخوام دوباره برم کلاس.اولین چهره زناین یکی توی طراحیش اشتباه کرده بودم و استادم هم بهم نگفته بود به خاطر همین یک طرف صورتش یکم پهن تر شد :/۲- معلماکثر بازی های بچگی من همین بود .از آنجایی که بزرگترین نوه بودم معمولا وقتی مامانم و خاله هام میخواستند با هم بروند بیرون بچه ها رو می‌سپردند دست من .و من هم برای اینکه بتونم کنترلشان کنم یه معلم بازی راه میانداختم .بالش های خونه مامانجون رو دو تا دو تا می‌داشتیم روی هم و نیمکت درست میکردیم و یه کاغذ هم میچسبوندم روی دیوار به عنوان تخته سیاه و بازی رو راه میانداختم .حالا از هر طیف سنی توی کلاسم شاگرد داشتم از دختر خاله ام که یک سال ازم کوچکتر بود گرفته تا پسر خاله یک ساله ام که چون شرایط شاگرد بودن نداشت میشد بچه خیالی من . معلم سخت گیری هم بودم واقعا . کم کم کلاسمون داشت پیشرفته می‌شد که بچه ها بزرگ شدند و دیگه من از پیشوند بر نمی‌آمدم .ولی به نظرم اگه معلم میشدم از پسش بر می‌آمدم.۳-پلیساین یکی در اثر خواندن رمان های پلیسی سایت نود هشتیا توی چهارده پانزده سالگیم و دیدن سریال گاندو افتاده بود توی سرم . ولی خب با فکر اینکه پلیس بودن توی ایران برای خانم ها خیلی هم جذاب نیست و عملا کار خاصی انجام نمی‌دهند بیخیالش شدم . یکی دیگه اش هم حرف های بابای دوستم بود که بازنشسته نیروی انتظامی بود و به طور جدی گفت این شغل به درد روحیه من نمیخوره .ولی اگه پسر بودم شاید به طور جدی به این گزینه فکر میکردم نمی‌دونم .۴- بازیگرچیزی که هنوز هم فکر میکنم می‌تونستم از پسش بر بیام . یادمه بچه بودیم با دختر و پسر عمه ام و من و داداشم که آن موقع به ترتیب ۶,۸,۹,۱۲ ساله بودیم یه تیم بازیگری داشتیم و فیلم هایی که می‌دیدیم رو بازی میکردم .یه فیلمی که یادمه سریال تنهایی لیلا بود . خیلی هم جدی بودیم توی این کار . یه سکانس از فیلم بود که کاراکتر شایان با قندون می‌زد توی سر یک نفر دیگه .داداش من نقش شایان رو داشت که قرار بود با جعبه عینک بزنه تو سر پسر عمه ام .اینقدر آروم می‌زد که انگار داشت نوازشش میکرد و چقدر آن روز خندیدیم. یکی از فیلم‌های دیگه ای هم که آن موقع با هم بازی میکردیم کیمیا بود . یادش بخیر. من کیمیا بودم .دختر عمه ام ،زندایی کیمیا.پسر عمه ام مهری یعنی مامان کیمیا😅(دیگه بازیگر دختر نداشتیم متاسفانه) و داداشم کیوان . یکبار درحالی که با هزار زحمت پسر عمه ام رو راضی کرده بودیم روسری بپوشه عمه ام رسید و کلی خندید بهش اونم از آن روز دیگه راضی نشد نقش دختر ها رو بازی کنه و به همین ترتیب استعدادم رو سرکوب کرد . بچه بی لیاقت.(اگه علی این نوشته رو ببینه 😅😅،بچه یه پا اکبر عبدی بود بچگی هاش حالا هر چی میخواد جلوی خانمش قیافه بگیره من که آن روزها رو یادمه 😂)وقتی برای پیدا کردن عکس به روبیکا پناه میبری 😂😂😂 این چه سمی بود من دیدم 😂😂یاد خاطرات بچگیم افتادم 🦄۵- روانشناساین هم برمیگرده به بچگی ها و حتی تا حدودی نوجوونیم که مدام توی ذهنم یه آدم بدبخت فلک زده رو تصور میکردم که میومد پیش من و من کمکش میکردم و چند وقت بعد که خوب میشد من عشق میکردم از اثر هنری که از روح آن طرف ساخته بودم . شاید باور نکنید ولی مراجعه کننده های من مشکلاتی داشتند که بعضی ها رو خود خدا هم نمی‌توانست درست کنه ولی من از پسش بر می‌آمدم .همون بهتر که هیچوقت سمت این رشته نمیروم. چون الان که فکر میکنم بعد از یه مدت خودم هم به روانشناس نیاز داشتم با با این روحیه حساسی که دارم یهو میومدی می‌دیدی خودم هم نشستم با بنده خدا زار زار گریه میکنم ..۶-مزون لباس عروسخیاطی از اون چیز هایی بود که من از بچگی باهاش سرو کار داشتم .خاله ام خیاط بود و تیکه های اضافه پارچه همیشه سهم من و دختر خاله می‌شد و ما گاهی وقت ها چند ساعت درگیر دوختن لباس برای عروسک های باربی و السا و آنا می‌شدیم. یه مدت هم زدم توی کار کیف و کفش چرم و خدا می‌دونه چقدر بابت اینا از دختر بچه های فامیل پول گرفتم . هنوز هم یه تعدادی از اینا رو نگه داشتم به عنوان یادگاری. ولی مزون لباس عروس رو دارم بهش فکر میکنم و شاید یه روزی به واقعیت پیوست. اینو نه سالم بود که دوختم😂😂از کیف های فروشیم فقط همین باقی مونده بود 😅۷- جراحتوی این یکی هم پای همون اکیپ چهارنفره بازیگر وسطه. این رویا هم در اثر یه فیلم به وجود آمده بود که الان حتی اسمش هم یادم نیست ولی خب ما به تیم جراحی بودیم که مریضمون یه خر بود . اسمش رو یادم نیست ولی خر کارتون پو رو شوهر خاله ام توی شهر بازی برنده شده بود و چون من تنها بچه فامیل بودم داده بودش به من . و چقدر هم بزرگ بود الان که بهش فکر میکنم میگم چقدر احمق بودم که آن کار رو با طفلک کردم. خلاصه پسر عمه ام رفت داروخانه یه بسته دستش پلاستیکی و ماسک خرید و ما جوگیر ها با یه دستکش پلاستیکی و ماسک شدیم جراح و افتادیم به جون عروسک بدبخت و یه گوشه از بدنش رو باز کردیم و مثلا جراحی کردیم و بعد هم بدنش رو بخیه زدیم و تمام . آخر شب آن ها رفتند من موندم و عروسک ناقص شده طفلی ام که بهش قرص میدادم تا دستور های آقای دکتر رو اجرا کنم . الان که بهش فکر میکنم حس میکنم داشته پشت سرم به اسکول بودنم میخندیده .بی تربیت.مریضمون بچه ها / بچه ها مریضمون 😅۸- کار کردن توی پرورشگاهاین یکی هنوز هم برام دوست داشتنیه . تصور کار کردن توی همچین محیطی جذابه. یکی از دلایلی هم که این فکر افتاده بود توی سرم علاقه به بچه ها بود و سریال بچه مهندس یک . و کاراکتر مامان صدیقه جواد. آن موقع که پخش می‌شد با دختر خالم تصمیم گرفته بودیم بزرگ که شدیم بریم دنبال این کار .وقتی مرد دیگه فصل های بعدی رو ندیدم ..۹- گلفروشاین یکی هم خیلی جذابه . از اون شغل هایی که وقتی وارد محل کارت میشی میتونی همه مشکلاتی که داشتی رو فراموش کنی و برای چند ساعت هم که شده با رنگ ها و بو های دوست داشتنی و خوش کیف کنی.۱۰- سوارکاربچه که بودم دایی ام یه اسب قهوه ای داشت که پیشانیش سفید بود با یال و دم بلند . بهش میگفتم پیشونی سفید . اولین باری که دایی میخواست سوارش بشم از ترس بدنم می‌لرزید . دایی می‌گفت حواسش بهم هست و با هزار تا حرف من رو نشوند روی اسب .اول آنقدر ترسیده بودم که به گریه افتادم ولی کم کم ترسم ریخت و به نیم ساعت یک ساعتی رو کیف کردم . بعدش چند بار دیگه هم رفتم پیشش .ولی یه مدت بعد دایی پیشونی سفید رو فروخت و از آن روز دیگه من هیچ اسبی رو به اندازه اون دوست نداشتم و حتی فکر کنم باز ترسم برگشته .ولی خب اسب ها برام جذابن . دختر های سوارکار هم همینطور.به دلیل عدم دسترسی به پینترست عکس مرتبط نیافتم :/۱۱- نویسندهنه نویسنده ای که مدام داستان بنویسم نه .من فقط دلم میخواد یه کتاب بنویسم اونم قصه زندگی مامانم رو . و می‌نویسمش . چون به نظرم ارزش نوشته و خوانده شدن رو داره...۱۲-قاضیاین رویای بچگی هام بود . الان دیگه می‌دونم توی قانون ایران این اجازه رو به خانم ها نمی‌دهند ولی آن موقع نمی‌دونستم. حالا چرا به همچین چیزی فکر میکردم ؟ چون متاسفانه من توی هشت نه سالگی زیاد با قاضی جماعت سر و کار داشتم که به جز یکی بقیه همه یک مشت کرد سالار حال به هم زن بودند که دلم میخواست توی همون بچگی برم یقه شون رو بگیرم و آن کت و شلوار های مزخرفشون رو تیکه پاره کنم و از پشت میز های بزرگشون پرتشون کنم بیرون. ولی یکی شون با بقیه فرق داشت. هنوز همه چهره مهربونش یادمه . لباس روحانیت تنش بود و همون اول متوجه من شد که از شدت ترس پاهام هم به شدت می‌لرزید. من رو کشاند کنار خودش و دستم رو گرفت و گفت چرا داری میلرزی دخترم ؟ و بعد مامان و بابا رو از اتاق انداخت بیرون من از شدت وحشت به گریه افتاده بودم و آن با مهربانی یه لیوان آب داد بهم و وقتی آروم شدم اون سوال مسخره رو پرسید انتخاب بین پدر و مادر ؟ مثل انتخاب بین دو قسمت از وجودم .اما آن روز عصبانی نشدم . چون خودش گفت می‌دونه من چه حسی دارم .چون خودش هم تجربه کرده بود . آن قاضی بر عکس بقیه حق رو به مامانم داد هر چند من بار ها بابت ان انتخاب کتک خوردم و سرزنش شدم اما هنوز هم میگم دمت گرم آقای قاضی ،خیلی مردی :)یه همچین شخصیتی داشت ..۱۳- پیانیستعلاقه به موسیقی و نواختن رو تازه در خودم کشف کردم . نوشتم پیانیست ولی الان که فکر میکنم میبینم ویولن رو بیشتر دوست دارم اما پیانو با کلاس تره .به هر حال آخرش یکی رو دنبال میکنم . اما پیانو خیلی گرونس نمصرفد 😅۱۴- مامااین یکی مورد علاقه ترینه . احتمالا شغل آینده ام هم همینه .حالا که حوصله زیاد درس خوندن رو ندارم حداقل نزدیک ترین شغل رو به رویای بچگی هام انتخاب میکنم . هدف من از تجربی خواندن خیلی بزرگتر بود ولی خب من توان اینهمه صبر کردن رو ندارم پس مامایی بهترین گزینه است . دوستش هم دارم ولی مامانم مخالفه . چون فرهنگیان رو بیشتر میپسندد و معتقده که باید بیخیال رشته های مربوط به بیمارستان بشم ولی کیه که گوش بده.تمام !چه چالش باحالی بود ولی ،تا حالا هیچوقت همه این ها رو یکجا و کنار هم ندیده بودم و خیلی هم طولانی شد...حنانه / سی ام اردیبهشت چهارصد و پنجHananehHananehWed, 20 May 2026 00:31:26 +0330https://virgool.ir/Letter/نامه-esduwtorgoszصدرای قشنگم سلاماین اولین و شاید حتی آخرین نامه ای است که خطاب به تو می‌نویسم، تا امروز هم حتی فکرش را نکرده بودم که می‌توانم برای تو چیزی بنویسم، من آدم رویا پردازی هستم اما هیچوقت سقف رویاهایم نتوانسته آمد تو را نزدیک و واقعی به تصویر بکشند. تو برایم خیلی دوری عزیز دلم ،خیلی خیلی دور . آنقدر دور که باید برای شنیدن قهقهه های کودکانه ات گوش تیز کنم و چشم ببندم و در آخر صدای گنگ و دوری در ذهنم نقش می‌بندد.اما همان صدای گنگ هم می‌تواند خط لبخند را روی لبهایم بکشد، میدانی عزیز دلم من عاشق مادری کردن هستم. از همان بچگی هم بودم . با بچه های زیادی هر چند کوتاه حس مادری را تجربه کرده ام حتی بین پدر و مادرم هم گاهی وقت ها من نقش والد را بازی کرده ام و این برایم ملموس است اما عزیز دلم مادری برای تو می‌تواند خیلی قشنگ تر باشد، مادری برای تو همیشگی است.من کنار تو یکبار دیگر حرف زدن یاد میگیرم، راه رفتن را ، قلم به دست گرفتن و درس خواندن را، عاشق شدن را و خیلی چیز های دیگر را. این ها لذت بخش است عزیز دلم ،خیلی لذت بخش .اما عزیز دلم، زندگی خیلی ترسناک تر از آن است که فکر کنی، میدانم قلب کوچک تو همه چیز را زیبا می‌بیند و سهل، اما زندگی روی دیگری دارد که ناگهان نقابش را برمی‌دارد و آن وقت تمام ساده انگاری ها،حماقت ها و دیوانگی هایت را می‌کوبد توی صورتت . آن وقت است که حس می‌کنی حالت از عالم و آدم بهم میخورد و خواهی پرسید چرا مرا به دنیا اوردی؟من جوابی برایت ندارم مامانی . من هیچ جوابی ندارم که آن موقع با دو فنجان چای داغ کنارت بنشینم و با زمزمه آنها در گوش هایت برگردانمت به زندگی. مادر بودن همین است دیگر ؟ مگر نه ؟ اینکه حال جگر گوشه ات را از چشم هایش بخوانی و با یک جمله جهان را برایش زیباتر کنی. من نمی‌توانم. نمی‌توانم درد هایم را ،تروماهایم را و هزاران کوفت دیگر را به تو منتقل کنم .تو سرشار از عشقی . با روحی پاک و دست نخورده. تو میشوی نسخه دیگری از من نه آن چیزی که میخواهم باشی. پس باید اول هر چیزی که میخواهم به تو یاد بدهم در خودم به وجود آورده باشم و آن وقت شاید، شاید کمی در تو اثر داشته باشد. میخواهم تو شاد باشی . آرام و بدون دغدغه . با تو یکبار دیگر بچه میشوم ، دنبالت می‌دوم و همراهت فوتبال هم میبینم،به شرطی که طرفدار تیم مورد علاقه من باشی :)نوشته های زیادی خواندم که نوشته بودند برای ارامشت برای اینکه دنیا آنقدر ها هم رویایی نیست هیچوقت بچه ای را به این دنیا نمی‌آوردند اما صدرا ،من نمی‌توانم. من نمی‌توانم از این رویای شیرین بگذرم . درست است که زندگی جالب نیست .حتی شاید درصد مزخرف بودنش خیلی بیشتر از زیبایی هایش باشد اما شاید ارزش تجربه کردن داشته باشد . حداقل من اینطور فکر میکنم که دلم میخواهد هر چند به اشتباه زندگی کنم .زندگی سخت است است پسرم .اگر می‌خواهی بهت خوش بگذرد تو دیگر برای خودت سخت ترش نکن . خودت را غرق در دویدن برایش نکن.ما آدم ها حرص و طمع در وجودمان هست اما باید کنترلش کنی و اگر نه روزی به خودت می‌آیی و میبینی تمام عمر در حال دویدن برای چیزهایی بودی که حتی یک لحظه ازشان لذت نبردی .مراقب قلبت باش . حواست باشد سفیدی اش ذره ذره با جوهر بدی و زشتی سیاه نشود عزیزم. سعی کن درست زندگی کنی آنطور که بتوانی به خودت بگویی من همه تلاشم رو کردم .آنوقت آسوده میشوی .نفس عمیقی می‌کشی و انگار بار بزرگی از روی شانه هایت برداشته می‌شود.و در آخر در زندگی سعی نکن کامل باشی .چون کاری نشدنی است .ما به دنیا نیامده این که کامل و بی‌عیب و نقص باشیم .بعضی روزها بیخیال کار و مشغله های زندگی شو و با دلت جلو برو. هر کاری دلت خواست انجام بده .اصلا اگر خواستی یک روز کامل در تخت خواب بمان و برای از بین رفتن حال بد تقلا نکن .فقط آن را در کنار خودت بپذیر چرا که هر چقدر بیشتر دست و پا بزنی بیشتر بهت می‌چسبد. اما عزیزکم ، شاید به هر دلیلی هیچوقت پا به این دنیا نگذاری آن وقت من تمام مادرانه هایم را خرج کودکی دیگر خواهم کرد ،خرج صدرایی دیگر ،خرج پسرکی همسن و سال تو که از آغوش مهربان مادر محروم مانده است و گوشه یک پرورشگاه در انتظار داشتن یک پدر و مادر چشم به راه مانده است.شاید باور نکنی که این رویای روزهای نوجوانی ام است. حسودی می‌کنی صدرا؟ نکن عزیز دلم . به آن پسرک فکر کن . به اینکه در تمام لحظات زندگی اش تنها می‌ماند اما تو می‌توانی با یک از خود گذشتگی ساده زندگی او را عوض کنی ،اینده اش را . آفرین پسرم . آفرین صدرای من .حالا بخند .بخند تا مطمئن شوم که غصه نمیخوری؟می‌دانستم قلب بزرگت طاقت نمی‌آورد که آن پسرک تنها بماند عزیز دلم.پسرکم ، شاید این آخرین نامه ام باشد . چون من مجبور به انتخابم بین تو و آن پسرک دوست داشتنی.میگویم شاید چون آینده خیلی دور است و نامعلوم . کسی چه میداند شاید تو هم آمدی و با پسرک رفاقتی برهم زدید و برادر شدید.«به قول آقاجون که داند به جز ذات پروردگار/ که فردا چه بازی کند روزگار »از طرف مادرت حنانه /بیست و ششم اردیبهشت چهارصد وپنجپ.ن: این نوشته رو مدت ها قبل نوشته بودم خیلی از بخش ها رو حذف کردم و حتی شاید خیلی پراکنده به نظر برسه اما دلم نیومد منتشر نکنم ..HananehHananehSat, 16 May 2026 16:13:22 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/میروی-خدا-به-همراهت-ylcylko47xbgحس از دست دادن خیلی ترسناکه . من تا امروز چیز ها و آدم های زیادی رو از دست دادم .ولی حالا انگار یه مدته که دارم یکی از عزیزترین آدمهای زندگیم رو از دست میدم . دوستی ای که داره وارد پنجمین سالش میشه. حس میکنم دارم یه تیکه از خودم رو از دست میدم . یه تیکه از روحم که انگار یکی به زور داره جداش می‌کنه. یه تیکه از خاطرات نوجوونیم .نمی‌دونم شاید هم من اشتباه میکنم، همه چیز سر جای خودشه، شاید طبیعیه که دیگه وقتی کنار هم میرسیم حرف زیادی برای گفتن نداشته باشیم . طبیعیه که وقتی با یه عده بچه های دیگه هستیم اون ها با هم حرف بزنند و من طرد بشم یه گوشه ای. شاید این نرماله که بعدش بدون خداحافظی ازم بذاره بره. نمی‌خوام خودخواه باشم به نظرم این عادی نیست که رابطه اش با آدمهایی که هنوز سه ماه هم نیست باهاشون آشنا شدیم صمیمی تر از کنی باشه که پنج ساله باهاش دوستم .شاید هم ناراحته از اینکه یه مدته که چسبیدم به درس و دیگه هر روز نمیتونم باهاش برم اینور اونور.به خاطر همینه که پیام هام رو چند روز بعد سین میزنه . شاید برای همینه که توی جمعشون طوری رفتار می‌کنند که خودم رو یه موجود اضافه ببینم. میدونید من دارم یه چیزی رو یاد میگیرم ،اینکه خودم رو به زور تو زندگی کسی جا نکنم ، اره شاید واقعا دوستیمون تموم شده ، باید بذارم ازش یه خاطره خوش نه ذهنم باقی بمونه مثل تمام دوستی هایی که تا حالا از دست دادم . شاید هم من زیادی جدی گرفته بودم که اون رو مثل خواهر نداشته ام می‌دیدم .درست مثل عضوی از خانواده ام . و حالا از دست دادن این عضو عزیز خیلی برام دردناکه . یه چند ماهی میشه که اینجوری شده بود و من سعی داشتم با خوشبینی تمام رابطه مون رو حفظ کنم . ولی نمیشه .زوری نمیشه . گاهی باید با آدما مثل خودشون رفتار کنید .اگه اون زنگ نمیزنه تو هم نزن . اگه اون برات ارزش قائل نیست تو هم نباش. اگه با شوخی های حال بهم زن مسخره ات می‌کنه این رابطه لعنتی رو بزار کنار . و در آخر چیزی که خیلی وقتا فراموش میکنیم اینه که خانواده همه چیزه ، خانواده هیچوقت بد تو رو نمی‌خواد حتی اگه اینطور به نظر برسه . گاهی وقت ها فقط ما لجبازی می‌کنیم ولی آنقدر از آدمهایی که یه روز از خانواده مون هم مهمتر میدونستیم ضربه میخوریم تا این حقیقت رو بفهمیم :)حنانه/ پانزدهم اردیبهشت چهارصد و پنجHananehHananehTue, 05 May 2026 14:01:27 +0330https://virgool.ir/Zendeh/در-ستایش-زندگی💛-w0z9xmk3oe6qچند روز پیش ..درود بر مخترع تنهایی 😁فکر کنم دارم یکی از لذت بخش ترین لحظات زندگیم رو زندگی میکنم اینطوری که وسط اتاق نشستم . بوی شامپو توی اتاقم پیچیده و باد کولر که میخوره تو صورتم کیف میکنم . چایی دم کردم و منتظرم دم بکشه و یه آهنگ از علیرضا قربانی هم پخش میشه . و هیچ سر و صدایی هم نیست . تنهایی تنهام . و این تنهایی برخلاف همیشه داره بهم خوش میگذره . حالم با خودم خوبه .دیشب هم ساعت هشت یا نه تنها بودم ( ولی دیشب واقعا میخواستم برم بیرون اما مجبور شدم بشینم زبان بخونم ) ، یهو دیدم یه صدای عجیبی داره میاد ،اول که فکر کردم دزد اومده توی خونمون و هر لحظه منتظر بودم سر و کله اش توی درگاه اتاقم پیدا بشه و بعد معلوم نبود چی در انتظارم باشه بعد که خبری از دزد نشد فکر کردم لابد اون گربه نارنجیه که چند روزیه گرد حیاط می‌چرخه تونسته از سد قفس کوچولوی کفترهای داداشم بگذره و صدای بال بال زدن های اون فلک زده هاست . حالا فکر کنید منی که فوبیای گربه دارم و جرات ندارم تا صد متریش هم برم میخواستم برم کفتر ها رو از دست گربه نجات بدم پس با هزار ترس و لرز رفتم تو حیاط و در کمال تعجب کفتر های عزیز در آرامش بق بقو می‌کردند و صدا صدای هیچی نبود جز بارون . بیخودی پای گریه بخت برگشته هم کشیدم وسط .شاید بگید چطور صدای کفتر و پای دزد رو از بارون تشخیص ندادم باید بگم چون بارونش خیلی شدید بود با قطره های به چه درشتی . شاید اندازه دونه های زیتون . به خاطر همین ایستادم همان‌جا و کیف کردم از بوی خاک بارون خورده . خیس هم شدم ولی ارزشش رو داشت . ولی شاید فقط پنج شش دقیقه ادامه داشت و زود بند اومد .چقدر تنهایی خوبه . من و مامانم که تنها باشیم خونه ساکته ، مگر وقتای استراحتم بین درس خوندن که میرم توی آشپزخونه و با هم حرف می‌زنیم ولی وقتی داداشام خصوصا کوچیکه خونه باشه یه تنه آلودگی صوتی ایجاد می‌کنه . تا جایی که بتونه حرف می‌زند وقتی هم حرفی نداره شروع می‌کنه به خوندن آهنگ های مختلف با اون صدای مزخرف رو اعصابش و بعد از اون میزنه توی کار در آوردن صدای انواع جانور هایی که می‌شناسه . داداش بزرگیم اینطوری نبود . یعنی الان هم زیاد حرف نمیزنه و هر سوالی رو باید آنقدر ازش بپرسی تا جواب بده ، زیاد حوصله نداره . من نمی‌دونم این کوچیکه به کی رفته .هر چی هم که من غر میزنم مامانم میگه بچه ام تو دوران بلوغه بهش گیر نده ، آخه مادر من این از دو سالگی همین شکلی بود چه ربطی به بلوغ داره . خلاصه که لطفا تا سه چهار سال بعد از بچه اولتون دیگه بچه دار نشید تا این ته تغاری های عزیز کرده تون روی مغز ما پیاده روی نکنند. ولی خوب بلده خود شیرینی کنه ،مثلا سال به سال به من جای نمیگه مرگ وقتی که کارش گیر باشه ،مثلا وقتی میخواد من امتحان های آنلاینش رو بدم از دو روز قبل دم به دقیقه یه اجی ،اجی حنا می‌بنده به ریش نداشته من . بچه پرو :)با اینکه خیلی حرف می‌زنه و گاهی وقتا دلم میخواد چسب بزنم روی دهنش ولی همه هیجان خونه ما به خاطر حضور همین ته تغاری خود شیرینه . و اگر نه که خونه شبیه خونه نبود . دوستش دارما ولی رو اعصابمه . اگه بخوام تشبیهش کنم شبیه یوسف توی لحظه گرگ و میشه . خدایا مرسی . نمی‌خوام ناشکری کنم ولی اگه یکم کمتر حرف میزد دیگه همه چیز عالی بود ولی بازم دمت گرم به خاطر حضور این بچه توی زندگیمون . هر چند دیگه خیلی هم بچه نیست همین پریروز شد سیزده سالش .می‌دونم ربطی نداشت ولی خیلی دوستشون دارم ...چقدر زود داره میگذره .سیزده سال خیلیه . تا به خودمون می‌آیم میبینیم شده چهل ،پنجاه شصت سالمون . کاش زندگی کرده باشیم . کاش آخرش نفهمیم هیچ لذتی از زندگیمون نبردیم . زندگی هامون تبدیل شده به دویدن های مدام دنبال مقصد هایی که هر بار با رسیدن به یکی حریص میشیم به بعدیش و وقتی به خودمون می‌آیم میبینیم کل زندگی داشتیم می‌دویدیم برای هیچ ،برای پوچ. آخرش همه رو می‌ذاریم و با یک زندگی زندگی نکرده میریم .زندگی کردن رو باید از نو یاد بگیریم . این کاری که ما می‌کنیم فقط دنبال زندگی دویدنه نه صرفا زندگی کردن . زندگی کردن یعنی همین لحظه های ساده ای که صبح تا شب ما رو تشکیل میدن و ما اصلا آدم حسابشون نمی‌کنیم . همین لحظه های ساده ای که ممکنه بعدها حسرتشون رو بخوریم . یه مدته دارم تلاشم رو میکنم که زندگی رو توی زمان حال ببینم نه آینده . شاید از جنگ خرداد پارسال . انگار حس نزدیک بودن مرگ برای من یکی مفید عمل کرده .چند شب پیش خواب می‌دیدم زیر اوار گیر افتادم . نفس هایی که با زجر از سینه ام بیرون می‌آمد . حس سنگینی که روی بدنم داشتم . انگار داشتم عزرائیل رو با چشمام می‌دیدم . مرگ ترسناک نبود . ولی اینکه زندگیم اونجا داشت تموم میشد ترسناک بود . حس اینکه یه عالمه رویا داشتم که گذاشته بودمشون برای آینده. حس اینکه هیچوقت نتونستم پیانو زدن یاد بگیرم . حس اینکه همه ارزوهام همان‌جا با خودم به خاک سپرده میشن و یه زندگیِ دست نخورده تحویل میدم داشت عذابم می‌داد .آقای مجتبی شکوری توی برنامه اکنون بود فکر کنم یه سخن از توماس قدیس می‌گفتند که من تازگی ها خیلی بهش فکر میکنم : وقتی یه نفر میمیره و هیچ زخمی نداره ، بی آنکه حتی ککی گزیده باشدش فرشته ها میپرسن : زخمی نداری؟ میگه نه. میگن یعنی هیچی ارزش جنگیدن نداشت؟!فکر کنم همینه . گاهی وقت ها یه سری کار ها رو از ترس شکست خوردن انجام نمی‌دم ولی اگه درست بهش فکر کنیم شکست خوردن خیلی با ارزش تر از هیچ کاری نکردنه . آدم شکست خورده حداقل یک پله بالاتر از اونی هست که می‌ترسه شکست بخوره و هیچ کاری نمیکنه .کاش زندگی هامون رو هدر ندهیم . از این فرصت استفاده کنیم . خاطره بسازیم . کیف کنیم حتی به غلط به قول حامد بهداد . نشه یه وقت آدمهای پیری بشیم که گذر زمان فقط چروک انداخته روی صورت هامون و قلب و فکرمون آکبند و دست نخورده مونده.خلاصه که همین ، تازگی ها توی نوشته هام کدام از این شاخه به اون شاخه میپرم ،البته همیشه همین بودم ولی یه مدته دیگه اگه یک نفر اول متن ها رو بخونه بعیده بتونه آخرش رو حدس بزنه. به هر حال ممنونم که هستین و می‌نویسید :)))حنانه / هشتم اردیبهشت چهارصد و پنج HananehHananehWed, 29 Apr 2026 00:41:16 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/نامه-ای-به-تو-که-میدانم-می-خوانی-nnt2szrggwt3شهید حمید سیاهکالی مرادی الگو داشتن خیلی خوبه، انگار که کسی را می‌بینی که همانی بوده که تو میخواهی باشی . همانی که اگر اغراق نباشد میتوانی بگویی در تمام ابعاد اسوه بوده است . همانی که هر چقدر بیشتر به آن میاندیشی بیشتر محو بزرگواری ، تواضع و انسان بودنش میشوی و وقتی به آن ها به عنوان یک انسان فکر کنی از خودت ناامید میشوی . ناامید از اینکه میتوانی چنین باشی اما نیستی .اما موقع انتخاب کردن الگو ها باید حواست جمع باشد ، که چه چیزی را الگوی خود قرار میدهی اگر اشتباه انتخاب کنی وقتی به خودت می آیی میبینی مسیری که قرار بود تو را به اوج برساند مقصدی جز تباهی نداشته است .من قبل از تو الگوهای متعددی برای خودم انتخاب کرده بودم از سوپراستار ها گرفته تا آدم های مشهوری که بعضی هایشان لجن زارهایی اند که در قالب های طلا کوب شده و زیبا تزیین شده بودند و جز ظاهر زیبا چیزی برای افتخار به آن ندارند . و من در اوج نوجوانی هر روز به دنبال دویدن پی آنها بودم تا کمبود های روحم را پشت تقلا برای زیباسازی ظاهرم پنهان کنم و هر روز پوچ تر میشدم .تا زمانی که تو را شناختم ، میدانم این آشنا شدن اتفاقی نبود تو خودت دست مرا گرفتی و پای آن مستند شبکه افق که سال به سال پای برنامه هایش نمی‌نشستم نشاندی . بعد کتابت را در قفسه های کتابخانه به دستم رساندی و وقتی به خودم آمدم دیدم شیفته تو شده ام ، شیفته سبک زندگی ات ، بزرگواری و اخلاقت .درست یادم نیست آن روزها چند سالم بود فکر کنم دوازده یا سیزده حالا پنج یا شش سال از آن روزها گذشته است و من هنوز همه جا دنبال نشانه ای از تو میگردم ، چشمم به چشمانت میخورد و شرمنده میشوم از اینکه هنوز آنقدر که باید شبیه تو نیستم ، میدانم شاید هیچوقت هم این آرزو محقق نشود. ولی همین دنبال تو دویدن هم خوب است حداقل خیالم راحت است که مسیر درست است حتی اگر هیچگاه به مقصد نرسم.تو برایم همان برادری شدی که در دوراهی ها مسیر درست را نشانم می‌دهی . و من کاری از دستم برنمی‌آید که برایت انجام بدهم به جبران تمام محبت هایت جز همین نوشتن های گاه و بیگاه و صحبت با تویی که حالا مطمئنم از تمامی دوست و رفیق هایم بیشتر به فکرم هستی ، بیشتر مراقبم هستی و با هر موفقیت من از ته دل میخندی ...میدانم شاید من گاهی رسم خواهری درست به جا نیاورده ام اما تو مردانه پای برادری ات ایستاده ای و نگذاشته ای در بزنگاه های زندگی ام خطا کنم چه شب هایی که غم توده ای بزرگ شده بود و مسیر گلویم را سد کرده بود و تاریکی آنقدر وجودم را پر کرده بود که میخواستم همه چیز را تمام کنم اما یک آن تصور نگاه ناراضی ات به زندگی برم گرداند .یکی از ارزو هایم آمدن به گلزار شهدای قزوین و ملاقات با توست ،اما خودم خوب میدانم این وصال تا روزی که هنوز من ، من باشم اتفاق نخواهد افتاد و هنوز مسیر زیادی پیش رویم است تا رسیدن به آن مقصد نهایی اما تلاشم را میکنم ، قول میدهم تلاشم را بکنم تا وقتی به آن روز رسیدم شرمنده ات نباشم .امروز تولدت است ، یک جمله از کتاب در ذهنم مانده است که همسرت گفته بود همیشه دنبال وجه اشتراک هایی هر چند کوچک با تو می‌گشت و وقتی تاریخ تولدت را فهمید با خود گفت «تو متولد چهارمین روز از دومین ماه سال هستی و او متولد دومین روز از چهارمین روز سال ». و چقدر شما به هم می‌آمدید و عمر زندگیتان کوتاه بود . اگر بودی چند ساله میشدی؟ سی و هفت؟ سی و هشت؟میدانم ، میدانم دارم نق میزنم مثل همیشه اما خب . آدم هایی مثل تو حیف اند برای نبودن . باید باشند تا انسانیت باقی بماند .تا شهر پر نشود از آدم های ظاهر بین . تو جایت خوب است ، خوشحالی اما من دلم می‌سوزد برای مادرت که احتمالا هیچوقت چهارم اردیبهشت خوشحال نیست و نمی‌تواند از ته دل بخندد و برای برادر دوقلویت که نمی‌توانم بدانم امروز چه حالی خواهد داشت وقتی تو دیگر نیستی ...اما در آخر تولدت مبارک . ممنونم که به دنیا آمدی . و متاسفم که آنقدر که باید نمی‌توانم کاری برایت انجام دهم جز تلاش برای شبیهت شدن .:))))چهارم اردیبهشت چهارصد و پنج /حَنانهHananehHananehSat, 25 Apr 2026 13:00:28 +0330https://virgool.ir/Zendeh/روز-نوشت-hfklbpllqyrpچند روزیه یه حس درد عمیق توی پهلوی چپم حس میکنم که واقعا داره اذیتم می‌کنه و از اون جایی که اینجور مواقع بدبینانه ترین حالت ممکن رو در نظر میگیرم داشتم به مامانم میگفتم نکنه کلیه ام یه چیزیش شده باشه و اون می‌گفته نه ،سرما خورده احتمالا . نمی‌دونم شاید هم واقعا چیزی نیست .کلاس زبانم شروع شد امروز و آنقدر استاد فعال و جدی و در عین حال دوست داشتنی بود که واقعا ذوق کرده بودم سر کلاسش و منی که وحشت دارم از انگلیسی حرف زدن توی جمع شاید نزدیک ده دقیقه اینا داشتم حرف میزدم و اینطور بود که مجبور مون میکرد به حرف زدن و این برام جذاب بود . ولی خب شش ترم دیگه مدارکم رو میگیرم و هنوز به نظرم آنقدر ها هم صحبت کردیم خوب نیست و باید دایره لغات و رو افزایش بدم .این روز ها بیشتر دارم توی دفترم می‌نویسم و نمی‌دونم چرا از یک طرف حوصله تایپ کردن ندارم و نبودن کامنت ها هم انگیزه ای نمی‌ذاره برای ادامه دادن به نوشتن اینجا و از طرف دیگه هم حس میکنم نوشته هام زیادی چرت و پرت وحوصله سر بر شدند و باید یکم بیشتر کتاب بخونم که فعلا وقتی براش ندارم . ولی خب دلم نمیاد اینجا رو هم رها کنم .پارسال این وقتا مشهد بودیم تاریخ دقیقش رو یادم نیست ولی چقدر خوش گذشت ، هوا چقدر خوب بود. هم اتاقی های دوست داشتنی ای که کلی خاطره قشنگ کنار هم ساختیم و حالا هیچ خبری ازشون ندارم . دیگه نمی‌دونم چی بگم. فقط می‌نویسم که نوشته باشم پس شما به بزرگی خودتون ببخشید :))پسر شیطون من :))دندون صدفی 😁باور نمیکنید اگه بگم چقدر شیطون و بازیگوشه . ولی خب از اون بچه هایی هست که آدم حتی شیطنت هاش رو هم دوست داره و من عاشق وقت گذراندن با این فسقلی ام ، کاش بزرگ نشی عزیزکم.پس فردا داره می‌ره تهران و من دو ماه نمیبینمش و از همین الان دلم براش یه ذره شده. کوچولوی دوست داشتنی من .چهارشنبه /دوم اردیبهشت چهارصد و پنجحنانه .HananehHananehThu, 23 Apr 2026 07:10:36 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/از-فروردین-ماه-lqxl7iopvnpkاین متن هایی که این چند روز دارم می‌نویسم رو میتونم در گروه بی نظم ترین و به هم ریخته ترین نوشته هام بدونم چه اینجا و چه توی دفترم اما از این گذشته نیاز دارم به نوشتن یا شاید هم بشه گفت تنها سرگرمی که دارم نوشتنه ...در بی‌حوصله ترین حالت خودم به سر میبرم آنقدر که کتاب جنایت و مکافاتی که با هزار بدبختی و مجبور کردن خودم ، شاید یک سومش را خوانده بودم بردم و پس دادم به کتابخانه چون حتی با دیدنش هم حالم بد میشد ،نمیدانم یک جور انزجار یا شاید هم شرم و عذاب وجدان از اینکه خیلی تنبل شده ام ..حس میکنم کینه از بعضی آدم ها کم کم دارد توی قلبم پخش می‌شود و مثل جوهر سیاهی که در آب می‌افتد روحم را در بر می‌گیرد. خودم هم میدانم که برای رهایی باید ببخشم و این کینه بیشتر به خودم آسیب می‌زند اما نمی‌شود. حتی بارها زبانی گفته ام که می‌بخشم اما ته قلبم چیزی راضی به بخشش نمی‌شود و تا زمانی که نتوانم خودم رنج خواهم کشید ..دوستم دیروز می‌گفت چرا از جنگ نمی‌نویسی و من دلم میخواهد حتی برای چند دقیقه هم که شده از واقعیت فرار کنم ،از جنگ و مرگ و بمب ها فرار کنم و چندی بعد وقتی که همه جا آرام شد خواهیم نوشت ، من هم اگر نه دیگرانی هستند با قلم های شیواتر که می‌نویسند تا در تاریخ بماند ..دلم میخواهد بروم پیاده روی اما حتی حوصله همان را هم ندارم و در بی رمق ترین حالت خود گرفتار شده ام ،از کتاب های درسی قرار میکنم آنقدر که وقتی چشمم بهشان میخورد احساس انزجار درونم قد علم میکند ..دلم برای کلاس پانزده نفره دوازدهم تجربی ب تنگ شده است ،برای خنده های بی دلیل مان ،برای دبیر های مورد علاقه ام و برای پرده های صورتی کلاسمان ، برای اکیپ هشت نفره ته کلاس و..دلم براتون تنگ شده :)آخر هفته بعد با یکی از همکلاسی هایم قرار دارم و خب با اینکه خیلی صمیمی نبودیم اما خاطرات جالبی با هم ساختیم و می‌توانم اعتراف کنم که دلم برایش تنگ شده است و دیدنش می‌تواند کمی از این حال و هوا خارجم کند .بعدترش هم تولد نازنین است ، میخواهم برای تولدش عروسک بگیرم یک عروسک اردک بزرگ که آن شب از پشت شیشه های عروسک فروشی انتخاب کردیم ، شاید برای خودم هم یکی عین آن را بخرم اینطوری یک عروسک ست با هم نخواهیم داشت ..ظهر درست وقتی موقع حرف زدن با مامان از طرفداری بیجایش از یک نفر حرصم گرفته بود و بغض گلویم داشت آب میشد و به اتاقم پناه بردم دیدم گل پتوسم برگ جدیدی داده است و همین طوری میان گریه خندیدم و بعد از کار خودم به خنده افتادم ،از اینکه واقعا به قول دایی هنوز بچه ام .راستی از شدت بی‌حوصلگی پناه بردم به یک سریال کودکانه (دیو و ماه پیشونی ۲ )ولی در کمال تعجب خوشم آمد و درگیرش شدم ،حداقل برای مدت کوتاهی از زندگی مزخرف فاصله میگیرم . این سریال یک جور هایی درباره افسانه ها و قهرمان های ایرانی است ولی در قالب داستانی جذاب که من یکی دوستش داشتم.:)دیروز هانی کوچولو خانه مان بود و من مسئول سرگرم کردنش . با هم بادکنک باد کردیم و دانه دانه ترکاندیم ،البته من که نه همه شام را او ترکاند و غش غش خندید. نقاشی کشیدیم ،نقاشی پدر و مادرش را کشید و بعد من را ،ازش پرسیدم منو چه رنگی می‌کشی و پسرک با اندکی مکث مداد رنگی زرد را انتخاب کرد و مرا کشید هر چند موهایم کمی سیخ سیخی و بسیار کوتاه تر از حالت معمول بودند اما مامان معتقد بود بسیار شبیه خودم کشیده است ، و آخر هم من نفهمیدم کجای آن دایره کج و معوجی که روی بیضی درازی نشسته بود و دو خط چشمهایش را نشان می‌دادند شبیه من بود ؟!بعد همانطور که از شدت شیطنت و بدو بدو کردن داشت بیهوش می‌شود روی پاهایم دراز کشید و من موهای کمی بلند شده اش را با کش های چهل گیس رنگارنگ بستم و وقتی کارم تمام شد او غرق خواب بود ، پسرک شیطان من :)عکس مجاز برای به اشتراک گذاشتن 😁دنیای بچه ها بهترین جاییه که میشه از نحسی زندگی بزرگسالی دور شد پس خودتونو با بچه ها سرگرم کنید ،اونا بلدن چطوری شما رو از دغدغه ها و شلوغی دنیای بزرگسالی دور کنند...بیست و دوم فروردین چهارصد و پنج /حَنانهHananehHananehSun, 12 Apr 2026 17:07:10 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/کاش-دهانت-را-می-بستی-pmt38kr5yykcهیچوقت به این اندازه از مغزم خسته نبودم ، آنقدر ازش بدم میاد که دلم میخواد جمجمه ام رو باز کنم و بیارمش بیرون بعد زیر پاهام بهش کنم .و در نهایت به عنوان یک انسان بدون مغز به زندگی ادامه بدم .شاید براتون سوال باشه که چرا همچین خواسته ای دارم و در جواب باید بگم چون دیگه از فکر کردن خسته شدم ، از این افکار مزاحمی که کل ابعاد زندگیم رو تحت سلطه گرفتند خسته شدم .چون متنفرم از اینکه شب ها با خستگی میرم توی تخت خواب ولی بلافاصله هزار تا فکر مثل زالو می‌افتند به ذهنم و اون رو تا خرخره می‌مکند. متنفرم از اینکه در برابر هر حرف یا رفتار کوچک خودم با دیگران تا ساعت ها فکر میکنم .این مرض مزخرف ،دیگه داره حالم رو بهم می‌زند ،برای خفه کردن اون صدای نحسش به چیز های مختلفی پناه بردم ولی همیشه تا وقتی این عوامل حواس‌پرتی باشند سکوت می‌کنه بلافاصله بعد از خاموش شدن سر و صدای اطراف باز شروع می‌کنه به زر زر کردن...همین الان هم برای ساکت کردن صداش پناه آوردم به اینجا و گفتم شاید اگه یه کم راجع بهش بنویسم آروم بگیره و بزاره بخوابم ولی بعید بدونم چون انگار یه چکش گرفته توی دستهاش و داره از داخل به صورت ریتمیک میزنه به استخون جمجمه ام ..جالب این جاست که حتی توی خواب هم صداش رو می‌شنوم ، لا به لای خواب هایی که میبینم و اون حتی آنجا هم دست از سرم برنمیداره و مدام اظهار نظر می‌کنه . آنقدر که دیگه دارم ایمان میارم که تا آخرین لحظه زندگیم این صدای منحوس نیز تا ابد توی سرم سوت می‌کشه .حَنانه / بیستم فروردین چهارصد و پنجHananehHananehThu, 09 Apr 2026 11:54:19 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/بازگشت-pwpihi8bnq2wحقیقتا وقتی چند دقیقه قبل مثل هر شب طبق عادت سایت را باز کردم یک درصد هم گمون نمی‌کردم ویرگول برگشته باشه ولی در کمال تعجب برگشته بود .یک لحظه آنقدر ذوق کردم ولی در آن واحد همه اون چیز هایی که توی این سی و اندی روز تلنبار کرده بودم پس ذهنم تا اینجا بنویسم محو شدند .نمی‌دونم چی باید بگم. دلم براتون تنگ شده بود برای نوشتن و خواندن اینجا .برای کامنت گذاشتن و گرفتن . و الان خوشحالم که سایت برگشته هر چند با محدودیت .باید بگم عیدتون مبارک طبق روال هر سال ولی دلم نمیاد ، اصلا انگار عیدی اتفاق نیافتاده صرفا بهاری جای زمستان رو گرفته.پس به جای تبریک امیدوارم حالتون خوب باشه ،خودتون ،خانواده ها و عزیزانتون .بگذریم ، این روزهای من غرق در کتاب های درسی و غیر درسی و آهنگ ها و نوشتن و نقاشی کشیدن گذشته ..میخواستم اتاقم رو هم یکم خوشگل کنم ولی حوصله ام نکشید پس بیخیال شدم حداقل فعلا .یدونه کتاب غیر درسی خواندم از اول سال که به زودی درباره اش می‌نویسم .دفتر خاطراتم هم حسابی به روز شده ولی قشنگ بی‌حوصلگی هام معلومه از صفحاتی که اغلب فقط چند خط بی نظم نوشته های پرت و پلا دارند.یه نوشته گوگولی که شاید بشه گفت کارت پستال برای نازنین درست کرده بودم که به مناسبت عید بهش بدم ولی یادم رفته بود و دیروز اتفاقی لای دفترم دیدمش ، یه لحظه از این فراموشکاری خودم حرصم گرفت ولی خب هنوز هم بهاره و در اولین فرصت به دستش می‌رسونم ..این بود به همراه یه هدیه کوشولودیشب رفتم و ده دوازده تا کش موی جدید خریدم به همراه یک بسته گیره های رنگی رنگی ریز که اصلا کاربردی برای موهای من ندارند ولی خب خریدم و به زور بندشان کردم توی موهام :)پریروز اکثر فامیلامون که از مشهد و تهران و قم واسه تعطیلات عید آمده بودند برگشتند و نگرانیش موند واسه ما که شاید این آخرین دیدار باشه ولی خب ، خدا بزرگه ..دیگه نمی‌دونم چی بنویسم ، چشمام هم از کم خوابی داره بسته میشه و صبح زود هم قراره با سر و صدای مامانم که با داداش کوچیکم سر کلاس آنلاین کلنجار می‌ره بیدار بشم :/راست میگه :)در آخر می‌دونم زیادی بی نظم و در هم شد شما به بزرگی خودتون ببخشید :)و اینکه واقعا خوشحالم که دوباره اینجام ..دوستتون دارم /حنانهنوزدهم فروردین ۱۴۰۵نوزدهم فروردین ۱۴۰۵HananehHananehWed, 08 Apr 2026 11:41:08 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/در-تقلا-برای-زندگی-h5k0jazlron2سلام دوستای عزیزم ،خوبین ؟حقیقتا توی این مدت چند بار آمدم بنویسم و حتی چند تا متن هم نوشتم ولی نتوانستم منتشر کنم چون به نظرم آنقدر ها عمیق نبود که بتونه احساساتم رو کامل نشون بده پس ترجیح دادم نظرم رو بیشتر توی کامنت پست های بقیه عزیزان بزنم .بگذریم ،میدونم که حال هیچ کدوم از ما این روز ها عمیقأ خوب نیست و من برای محدود لحظاتی هم که احساس خوبی بهم دست میده شرمنده میشم از خانواده های داغدار .ولی دارم برای بهتر شدن وضعم دست و پا میزنم ، درس میخونم ،زبان میخونم و حتی کلاس های امداد هم ثبت نام کردم و دارم میرم ..تصمیم گرفتم اتاقم رو مرتب کنم که به دفتر های خاطراتم بر خوردم و نشستم به خوندن ،اولین خاطره برای پانزده دی سال نود و نه بود ، فکر کنم کلاس هشتم بودم ( حوصله نداشتم حساب کنم ) اره آنقدر جملات پرانرژی بود که از همینجا توانستم آن خود چند سال پیشم رو لمس کنم .ولی هر چقدر جلوتر می‌رفت انگار گرد غم و بی‌حوصلگی پاشیده شده بود روی صفحات ، شعر های غمگین یا بعضی صفحات فقط یکی دو جمله و یک تاریخ و بعد هم صفحات خالی بود که توی ذوق میزد.و بعد هم که دیگه با کوچ کردن به اینجا شد مصداق نو که میاد به بازار ،کهنه میشه دل آزار .. ولی عجیب دارم فکر میکنم که برگردم به دفتر هام ، انگار حس امنیت آنها خیلی بیشتره حتی با وجود برادر هایی که هراز گاهی به قول خودشون برای اینکه بفهمم من عاشقم یا نه بهشون سرک می‌کشیدند..رنگ مزخرف افسردگی انگار پاشیده شده روی زندگیم و من باز میون تمام مشغولیت های روزانه ام دلم میخواد معلم سلامت و بهداشت دبیرستانمون رو ببینم و بی دغدغه باهاش حرف بزنم و بگم افسردگی داره خفن می‌کنه و اون درکم کنه.فکر کنم نیازه که یکم خالی بشم ،از فکر ،از احساسات ،از وسایل قدیمی و از خاطرات . دلم میخواد برم یه جای دور که هیچ آشنایی وجود نداشته باشه و فقط خودم باشم و خودم.یا شاید هم نیاز دارم به آدم امن ، آدمی که من رو بفهمه ،ادمی که خوبم هام رو ،لبخند های مضحکانه ام رو باور نکنه و محکم بغلم کنه ..نازنین هست ،خوبه که هست. هر وقت پیام بدم می‌شنوه ،هر ساعتی که بگم بریم بیرون میاد ولی دلم نمیاد ناراحتی هام رو بهش منتقل کنم یا شاید وقتی کنار اون قرار میگیرم تمام ناراحتی هام از بین می‌ره و برای چند آدم خوشبخت و خوشحالی میشم .نمی‌دونم کی بهش گفته بودم عاشق نوستالژی ها هستم، عاشق روابط قدیمی ،دوستی ها قدیمی و راه های ارتباطی قدیمی و دخترک دوست داشتنی برام نامه نوشته بود .اره دیگه ،همین .نمی‌دونم چی بنویسم ولی هنوز میخوام بنویسم نمی‌دونم متوجه منظورم می‌شید یا نه ..بذارید یکم عکس بذارم .خاطرات نصفه نیمه :/یه صفحه از دفتر املای کلاس اولم هنوز هم همینطور ..من غریبه قلبم سوخت بمیرم واسه خانواده هاتون 💔بگذریم بچه ها . تلاش کنید برای بهتر شدن حالتون هر طور که شده . مهم تر از هر چیزی اینه که زنده بمونیم :)دوشنبه . ۲۷/۱۱/۱۴۰۴HananehHananehMon, 16 Feb 2026 21:29:50 +0330https://virgool.ir/Zendeh/برف-rns9lrzi7zyrفکر کنم آخرین باری که یه برف درست حسابی رو با چشمای خودم دیدم سه سال پیش بود و عمیقأ نیازمند برف بازی بودم که درست در زمانی که فکرش رو هم نمی‌کردم سورپرایز شدم ...براتون نمیشه اینکه بدون هیچ پیش بینی قبلی از خواب بیدار بشین و ببینید همه جا سفید پوش شده چهحس فوق‌العاده ای داره که من دیروز تجربه کردم ..آنقدر دیروز برف بازی کردیم که شب یه لشکر آدم خسته گوشه و کنار خونه مامانجون افتاده بود و با اینکه خودش در مسافرت به سر می‌برد ولی ما آنجا جمع شدیم ..ولی واقعا چسبید ، لذتی که دیروز بردم ارزش به گند کشیدن لباسهای یک دست سفیدی که نمی‌دونم با چه فکری پوشیده بودم رو داشت ...وقتی بعد از کلی برف بازی یادت میاد آدم برفی درست نکردی و دیگه هیچ برف تمیزی نمونده جز برف ها سقف ماشین یه بنده خدایی ://قلب برفی :)ما ..من بعد از برخورد یک گلوله برفی بزرگ به اندازه توپ فوتبال از پشت و خیلی غافلگیر کننده به سرم در حالی که هنوز ویندوزم بالا نیومده و این صحنه توسط دختر خاله جان ثبت و ضبط شده تا اگر بلایی سرم آمد مدرک داشته باشم. جدا از شوخی واقعا درد داشت ://ست بودیم :))خدایا شکرت :)پ.ن: وقتی فکر میکنم ای خندیدن ها ،این کنار هم بودن ها و این آدمایی که الان آنقدر بی دغدغه کنارشونم ده سال پیش یه رویای دست نیافتنی بودند به عکس بالا ایمان میارم 🤍🌱دوم بهمن ۱۴۰۴HananehHananehThu, 22 Jan 2026 21:46:52 +0330https://virgool.ir/Khamoshi/بیاید-عکس-بذاریم-xx8fhw0quvn0حیاط خونه مامانجون /ساعت شش صبحخزان:)من و جناب حافظ شب یلدامن..بستنی عروسکیعشق ؛)آرامشمشهد /هتل شب آخرلوکیشن مورد علاقه اماین هم از عکس های من، تجربه جالبی بود خصوصا برای وقت هایی که حوصله نوشتن نیست ..دی ۱۴۰۴ -جمعهHananehHananehSat, 17 Jan 2026 13:21:09 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/دی-۱۴۰۴-mgty0va0xgmuسرم درد میکند،انگار یک صدای جیغ مداوم در آن پخش میشود. حوصله ندارم. اینترنت قطع شده و همه کارهایم مانده.این ترم کلاس زبان را آنلاین برداشتم غافل از اینکه اینترنت را به این شکل قطع خواهند کرد و دسترسی مان به هر چیز را محدود . دیروز با هزار بدبختی و هوش مصنوعی های ایرانی توانستم کمی زبان بخوانم و آخر هم سر کلاس صدا ها قطع و وصل میشد و خش خش داشت .هی می‌نشینم پشت میز که چند کلمه درس بخوانم اما تمرکز ندارم ،ذهنم به هم ریخته است ، انگار کسی توی دلم رخت می‌شورد. نمیدانم آخرش چه خواهد شد احتمالا باز هم چیزی تغییر نمی‌کند فقط چند ده نفر کشته خواهند شد . چندین جوان ، زن و کودک .گفتم کودک یاد آنیلا افتادم ، دخترک هشت ساله دیشب که تصاویرش را دیدم درونم داغ شد و چشم هایم و بعد اشک شد روی گونه هایم . دخترک طفل معصوم شب را همراه خانواده برای بنزین زدن رفته بود بیرون . که ماشینشان متوقف می‌شود و بعد انگشتی نحس روی ماشه نشسته و شلیک میشود ، تیری از تفنگ پرتاب می‌شود و آنیلا را نشانه میرود .انیلای مظلوم را ، عزیز دلم ، آن لعنتی که تیر را شریک کرد می‌دانست تو فقط هشت سال داری ؟ خودش فرزندی نداشت؟ خواهری ،برادری ؟ می‌دانست به فرشته ها می مانی ؟ آخر چه کسی دلش می آید به روی فرشته ها اسلحه بکشد؟چقدر دلم برای پدر و مادرت میسوزد ،برای رویاهایی که در سر داشتی ،برای کتاب و دفتر های نصفه نیمه ای که تا ابد قلبشان را به آتش می‌کشد. تو را به کدامین گناه کشتند؟چه کسی تو را کشت؟ کدام حیوان وحشی از کدام گروه اینچنین بیرحمانه تو را کشت؟آنیلا جان ،متنفرم از تمام کسانی که تو و امثال تو را اینچنین بیرحمانه پر پر کردند. متنفرم. از تک تک کسانی که باعث و بانی این خون های به ناحق ریخته آمد متنفرم .عزیزکم ،تا همیشه گوشه ای از قلبم برای تو و همه آنهایی که به ناحق کشته شدند غمگین خواهد ماند و تو عزیز دلم ما را ببخش ،برای تمام کوتاهی هایمان ،برای تمام رویاهایت که به همراهت خاک شدند ما را ببخش ...💔🥺کاش هیچوقت اینجا به دنیا نمی‌ آمدم ،دیگر خسته شدم از ایرانی بودن ،وقتی فکر میکنم همسن و سال های ما در هر کجای دنیا در آرامش زندگیشان را میکنند و ما در ایران،در قلب خاورمیانه هر روز شاهد اتفاقاتی عجیب تر و ناعادلانه تر هستیم میخواهم خودم را بزنم .ایران 🖤دیشب رفتیم بیرون تا کمی خرید کنیم تقریبا ساعت ده بود برادر کوچکم وقت پیاده شدن با خنده گفت: جای اگه من رو کشتن کنار عزیز خاکم کنید . قلبم ریخت . یک آن به آن شوخی ترسناک فکر کردم و بدنم به لرزه افتاد. یاد آنیلا افتادم و وحشت کردم و آن پنج دقیقه ای که رفت و برگشت برایم به اندازه پنج سال گذشت .دلم برای نازنین تنگ شده ،چند روزی است که ازش خبر ندارم اصلا نمیشود تماس گرفت آنتن موبایلم هی قطع می‌شود ، از وضعیت پیامرسان ها هم که خبر دارید . بگذریم ..چقدر پراکنده حرف زدم ،ذهنم هنوز هم پر از حرف است اما فعلا کافی است .مراقب خودتان باشید و زنده بمانید 🤍🌿دی ۱۴۰۴HananehHananehTue, 13 Jan 2026 14:05:12 +0330https://virgool.ir/@Hana2007.k/ایران💔-w8fcfsztydmkهر که شد خام به صد شعبده خوابش کردندهر که در خواب نشد خانه خرابش کردندپشت دیوار خری داغ نمودند و به ماوصفی از طعم دل انگیز کبابش کردندگفته بودند که سازیم وطن همچون بهشتدوزخی پر ز بلایا و عذابش کردندبازی اهل سیاست که فریب است و ریاخدمت خلق ستمدیده خطابش کردند....دی ۱۴۰۴هنوز زنده ایم ....HananehHananehSun, 11 Jan 2026 01:16:20 +0330