https://virgool.ir/feed/@Haivanدر زمانه‌ی بدون قلب، از عشق می‌خوانم.fa2026-11-12 16:48:07https://files.virgool.ir/upload/users/29306/avatar/6E8NP2.jpeghttps://virgool.ir/@Haivanhttps://virgool.ir/@Haivan/چگونه-با-قلب-شکسته-زنده-بمانیم-vyjkynclnjclیکی از متغیرهای پژوهش انفرادی مقطع کارشناسی‌ام، پریشانی پس از جدایی از رابطه‌ی عاطفی بود و بعد از محاسبات آماری، تنها تفاوت معناداری که از نظر متغیرهای پژوهش بین زنان و مردان وجود داشت، دقیقا همین متغیر بود. همسو با کلیشه‌های مرسوم و شنیده‌های همیشگی، دخترهای نمونه‌ی تحقیقم بعد از جدایی پریشانی بیشتری را متحمل شده بودند.حتم دارم بارها شنیده‌اید که دخترها عاطفی‌ترند، آسیب‌پذیرترند، ضربه‌ی اصلی فروپاشی روابط جدی و غیرجدی به دخترها وارد می‌شود و... . اما این مدعا تا چه اندازه ریشه در واقعیت دارد؟ دانشمندان تکاملی با طرح نظریه‌ی سرمایه‌گذاری والدینی توضیح علمی‌تری از این موضوع داده‌اند. احتمالا می‌دانید که دانشمندان تکاملی اعتقاد دارند رفتارهای تمام موجودات زنده به گونه‌ای شکل گرفته و طی سالیان متمادی حفظ شده که بقای خود موجود زنده و ژن او را تسهیل کند. بر اساس نظریه‌ی سرمایه‌گذاری والدینی، زنان برای تولید مثل هزینه‌ی بیشتری متحمل می‌شوند؛ زمان طولانی بارداری، شیردهی و مراقبت از نوزاد نیازمند سرمایه‌گذاری جسمانی و عاطفی بالایی در فرآیند تداوم نسل است. بنابراین زن‌ها دقیق‌تر و انتخابی‌تر در انتخاب جفت عمل می‌کنند. به هر حال قرار است این سرمایه‌ی هنگفت عاطفی و جسمانی به فرد قابل اعتمادی سپرده شود! با این حساب، اگر رابطه‌ی عاطفی به بن‌بست بخورد، سرمایه‌ی هنگفت هم از دست رفته است.اما ما انسان‌ها هر چه متمدن‌تر شده‌ایم، پیچیده‌تر هم شده‌ایم. فرهنگ‌ها، رسانه‌ها، تقاضاهای اجتماعی، تربیت خانوادگی و حتی ارتباطی که در نوزادی با مراقبانمان برقرار کرده‌ایم روی تمام سطوح زندگی‌مان از جمله واکنشی که به شکست‌های عاطفی نشان می‌دهیم تاثیر زیادی می‌گذارند. ممکن نیست با یک نظریه همه‌چیز را توضیح داد.چه تفاوت جنسیتی در غم و سوگواری ناشی از جدایی واقعا وجود داشته باشد و چه نداشته باشد، این واقعه یکی از ناراحت‌کننده‌ترین چیزهایی است که ممکن است در زندگی اتفاق بیفتد. بعضی‌ها افسرده می‌شوند، افت تحصیلی می‌کنند، اعتمادشان را از دست می‌دهند، بعضی‌ها احساس درماندگی می‌کنند و احساس می‌کنند دیگر نمی‌دانند که هستند! حالا چه کار می‌شود کرد؟ یکی از پاسخ‌ها اینجاست: پیش‌گیری. سه روش پیش‌گیری که در ادامه معرفی شده‌اند نه تنها در زمینه‌های عاطفی، بلکه به طور کلی در داشتن زندگی بهتر، پویاتر و سالم‌تر اهمیت دارند.روابط اجتماعی‌تان را تقویت کنیدبرخورداری از حمایت اجتماعی برای تقریبا همه‌ی مشکلات روانشناختی و حتی بعضی از بیماری‌های جسمانی عامل محافظت‌کننده به شمار می‌رود. برای وقت گذراندن و نزدیک‌تر شدن به اعضای خانواده اهمیت قائل شوید، صمیمیت با دوستان و شرکت در فعالیت‌های اجتماعی دانشجویی، تفریحی، خیریه را –مطابق روحیه‌تان- جدی بگیرید، به دیگران اهمیت بدهید و مطمئن باشید که در این فضای حمایتی، اگر مشکلی برایتان پیش بیاید با سختی کمتری از پسش برخواهید آمد. علاوه بر این، برخورداری از روابط ایمن و با کیفیت، الگویی از رابطه‌ی خوب را در ذهن ایجاد می‌کند که در روابط عاطفی آینده‌ می‌تواند به کار بسته شود.بدانید که چه کسی هستید!اگر در طول زندگی فهمیده باشیم به کدام ارزش ها متعهدیم و چه اهدافی داریم، پایان یافتن یک رابطه‌ی عاطفی منجر به سردرگمی کامل درباره‌ی خود و آینده‌مان نمی‌شود. زوج‌ها تاثیر زیادی بر یک‌دیگر می‌گذارند. اهداف مشترکی را مشخص می‌کنند، به شبکه‌ی دوستان و یا خانواده‌ی هم وارد می‌شوند، برنامه‌های مشترکی طرح می‌کنند و از اطمینان به دوست داشته شدن توسط دیگری، اعتماد به نفس می‌گیرند. روابط عمیقا به خودپنداره‌ی افراد نفوذ می‌کند و باعث می‌شود شیوه‌ای که خودمان را تعریف می‌کنیم و می‌شناسیم دستخوش تحول شود. داشتن هویت مطمئن و منسجم، یعنی تعهد به ارزش‌ها و اهداف و دانستن جایگاهی که در جهان و جامعه‌مان داریم، به ما کمک می‌کند اگر هویتی که رابطه و شریک عاطفی‌مان بخشی از آن بود مخدوش شود، سریع‌تر خودمان را بازیابی کنیم.تک‌بعدی نباشیددر روانشناسی اجتماعی مفهومی با عنوان پیچیدگی خود وجود دارد. افرادی که خودشان را با جنبه‌های بیشتر و متمایزتری می‌شناسند خودپنداره‌ی پیچیده‌تری دارند. متمایز بودن جنبه‌های خودپنداره، به این معناست که برای مثال اگر زنی خود را در نقش همسری، خواهر بودن، مشاور بودن، عضو انجمن خاصی بودن و دستی در ورزش یا هنر داشتن می‌شناسد، این زمینه‌های مختلف با هم ارتباط تنگاتنگ ندارند. اگر یکی از این زمینه‌ها –در اینجا رابطه‌ی عاطفی- به خطر بیفتد، جنبه‌های دیگر زندگی می‌توانند به عنوان تکیه‌گاه به کار گرفته شوند.منابعMorris, E, C. quantitative sex differences in response to the dissolution of a romantic relationship.2005. evolutionary behavioral science, 9(4).Smith, H. S., & Cohen, L. H. (1993). Self-complexity and reactions to a relationship breakup. Journal of Social and Clinical Psychology, 12(4), 367–384.Slotter, B, E., Grander, L, W., Finkel, J, E. (2009). Who Am I Without You?: The Influence of Romantic breakup on the Self-Concept. Personality and Social Psychology Bulletin, 36(2), 147-160.فهیمی، صمد؛ عظیمی، زینب؛ اکبری، ابراهیم؛ امیری‌ پیچاکلایی، احمد؛ و پورشریفی، حمید (۱۳۹۲). پیش‌بینی نشانگان بالینی در دانشجویان دارای تجربه شکست عاطفی بر اساس ساختارهای شخصیتی: نقش تعدیل کننده‌ی حمایت اجتماعی ادراک شده. مجله دانش و تندرستی، ۹(۴)، ۴۶-۵۹.یگانه معینییگانه معینیSat, 20 Feb 2021 23:16:39 +0330https://virgool.ir/@Haivan/به-خودم-آمدم-انگار-تویی-در-من-بود-j20byqn3eepqمسئله‌ی چیستی خود، قابل شناخت بودن خود و تمایز آن با دیگر مفاهیم از قبیل حافظه، شخص، روح، تفکر و ادراک از دیرباز و طی قرون متمادی در میان اهل فلسفه و تفکر مورد بحث بوده است. از جمله‌ی موضوعاتی که در میان متفکران مورد اختلاف قرار داشته، تلقی مفهوم خود به صورت ابژکتیو یا سوبژکتیو است. در تلقی مفهوم خود به عنوان امری ابجکتیو، خود به نوعی موضوع شناخت و اندیشه است در حالی آن چه در تلقی سوبژکتیو مطرح است، خود به معنای فاعل شناخت و ادراک و ساخت‌دهنده به واقعیت معنا شده و با واژه‌ی ‌”من” توصیف می‌گردد. برخی متفکران نیز بر جدایی ناپذیری خودِ ابژکتیو و منِ سوبژکتیو تاکید کرده‌اند. با این همه، آن چه امروز با عنوان خودانگاره (self concept) در ادبیات علمی و پژوهشی روانشناسی مطرح می‌شود، مگر در رویکردهایی که به نگاه پدیدارشناختی معتقد هستند، به معنای ابژکتیو خود، یعنی آن چه موضوع اندیشه، شناخت و ادراک قرار می‌گیرد رایج است. در همین تلقی، خودانگاره از چشم‌اندازهای متفاوتی معنا شده است. برای مثال، خودانگاره از چشم‌انداز شناختی، طرحواره‌ای کلی شامل اطلاعات سازمان‌یافته درباره‌ی صفات، اهداف، انتظارات، نقاط قوت و ضعف و گرایشات شخصی می‌باشد که فرد را قادر می‌سازد با استفاده از این طرح ذهنی گسترده، رفتار و احساس خود را در موقعیت‌های فرضی پیش‌بینی کند. از منظر اجتماعی، ارتباط با دیگران و نقش‌هایی که در این روابط ایفا می‌شود، سنگ‌بنای ساخته شدن خودانگاره است. در این دیدگاه، مفهوم خود امری اساسا میان فردی است که ساختار و محتوای آن توسط طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های اجتماعی، نقش‌ها، روابط گوناگون و عضویت گروه‌ها و جوامع شکل می‌گیرد.دکارت با جمله‌ی من می‌اندیشم پس هستم یقینی بودن مفهوم خود را مطرح کرد. اما آیا این خود یقینی دارای مرزهای یقینی نیز هست؟ پژوهش‌های تجربی و نظریه‌های روان‌شناختی با وجود استدلال‌ها و مبانی متفاوت، در اصل تغییرپذیری مرزهای خود، توافق دارند. مارگارت ماهلر، نظریه‌پرداز حوزه‌ی روابط شئ بیان می‌کند که در ماه‌های اول زندگی تمایزی میان کودک، دیگران و جهان پیرامون نیست. آنچه کودک را به درک تمایز میان خود و دیگران وارد می‌کند دلبستگی است. با این حال، تا زمانی که مراحل تمایز و انسجام خود ظاهر نشوند، کودک در احساس فردیت داشتن سردرگم است. مراحلی که زیگموند فروید در نخستین بخش کتاب تمدن و ملالت‌های آن در مورد مراحل تشکیل و تمییز خود بدان اشاره کرده نیز تا اندازه‌ای با نظریه‌ی ماهلر همپوشانی دارد. به عقیده‌ی فروید، کودک شیرخوار، تمایز خود را از انبوه محرک‌هایی که از جهان بیرون به سویش جاری‌ می‌شود ادراک نمی‌کند. درک این که برخی محرک‌ها در اختیار کودک هستند و برخی دیگر بدون ارتباط به فعالیت‌های کودک روی می‌دهند، من و objectرا در مقابل هم قرار می‌دهد. همچنین درک آزارنده بودن بعضی از محرک‌ها و لذت‌بخش بودن برخی دیگر، انگیزه‌ی جداسازی خود از محرک‌های ناخوشایند را در کودک تقویت می‌کند. در مراحل بعدی و با رشد قابلیت کودک در به کار گیری اصل واقعیت، تمایز میان محتویات خود و آنچه به خود نامربوط است منطقی‌تر می‌شود. بنابراین با این استدلال، آنچه انسان بزرگ‌سال به عنوان “من”احساس می‌کند، باقی‌مانده‌ و تکامل‌یافته‌ی احساسی بسیار فراگیرنده‌تر و گسترده‌تر می‌باشد. با این حال، اگر چه مرزهای خود طی رشد و گذار به سمت بزرگسالی در معرض تغییر و تکامل است، تغییر مرزهای خودانگاره در سنین بالاتر نیز به هیچ وجه مسئله‌ی نادری نیست. به گفته‌ی فروید، در بسیاری از آسیب‌های روانی مرز میان خود و جهان پیرامون به صورت نامعین درمی‌آید. اما حالتی نیز هست که بدون بیمارگونگی، مرزهای میان احساس من بودن و دیگری بودن محو می‌گردد و آن وضعیت عاشق بودن است که حائل میان فرد و موضوع عشق کمرنگ‌تر از تمایز بین افرادی است که در وضعیت عشق قرار ندارند.احتمالا اگر با رویکرد فرویدی به پدیده‌ی تغییرپذیری خودانگاره در وضعیت عشق نگاه کنیم، عشق به مثابه شکلی از بازگشت به مراحل پیشین رشد روانی تعبیر می‌شود. اما یافته‌های مطالعات معاصر، این پدیده را به گونه‌ای دقیق‌تر توضیح داده‌اند. مطالعات آرون در سال ۱۹۹۵ آمیختگی خودانگاره‌ی افراد در بطن روابط عاشقانه را در ادبیات پژوهشی برجسته ساخت و بررسی ابعاد مختلف این موضوع، تا به امروز در دست انجام است.به طور کلی نحوه‌ای که درباره‌ی خویش می‌اندیشیم، بسیار از موقعیت‌های گوناگونی در آن قرار می‌گیریم تاثیر می‌پذیرد. تقاضاهای محیط، انتظاراتی که دیگران از نقشی که در زمینه‌ای خاص ایفا می‌کنیم دارند، رفتار دیگران و انتظاری که از رفتار دیگران با خود داریم، چگونگی اندیشیدن درباره‌ی خودمان را متاثر می‌سازند. تغییراتی که در زندگی رخ می‌دهند نیز ویژگی‌های مرتبط با موقعیت را در خودانگاره برجسته می‌کنند. جای تعجب نیست که در نزدیک‌ترین شکل ارتباط انسانی که ارتباط عاشقانه است،کسب نقش اجتماعی جدید و ورود به موقعیتی خاص با تقاضاهای ویژه، تاثیر پررنگ‌تری را نمایان می‌سازد. اما به طور عمده، روابط عاشقانه این تاثیر را از طریق تغییر در محتوای خودانگاره و تغییر در آن آشکار می‌کنند.کارل راجرز، در نظریه‌ای که درمان فردمدارش را بر آن بنا کرد، رابطه‌ی درمانی را شرط لازم و کافی برای هموار نمودن مسیر شکوفایی مراجع شناسایی می‌کند. رابطه‌ای که خاصیت درمانی دارد با همدلی، توجه مثبت نامشروط و صداقت بین فردی مشخص می‌شود. چنین رابطه‌ای حتی خارج از اتاق درمان و در میان افراد صمیمی نیز ممکن است وجود داشته باشد. در این رابطه، افراد اطمینان پیدا می‌کنند تا جنبه‌های سرکوب شده‌ی خودانگاره‌شان را در محیطی امن تجربه کنند. اگر رابطه‌ی عاشقانه چنین محیط امنی را فراهم کند، از این طریق به گسترش محتوای خودپنداره می‌افزاید. از سوی دیگر، اگر توجه مثبت نامشروط از سوی شریک عاطفی دریافت نشود و ویژگی‌های خاصی مورد تحسین شریک قرار گیرد، باز هم ممکن است که آن ویژگی یا ویژگی‌های نزدیک به آن، در حیطه‌ی خودانگاره‌ی فرد برجستگی و تاکید بیشتری پیدا کند.با این همه، فرآیند اساسی که تغییر در محتوای خودپنداره را موجب می‌گردد، توسط آرون فرآیند گسترش خود (self expanding) نامیده شده است. مدل گسترش خود بر دو فرض اساسی مبتنی است. نخست این که افراد دارای انگیزش اساسی برای گسترش دادن منابعی که خودانگاره را تشکیل می‌دهد هستند (شبکه‌های دوستی، اطلاعات، نقش‌های اجتماعی) و این انگیزش، آن طور که فرض دوم بیان می‌کند، در روابط میان‌فردی، منابع تشکیل‌دهنده‌ی خودانگاره‌ی دیگری را نیز در بر می‌گیرد. هر چه ارتباط و اشتراک دو شخص بیشتر باشد، اشتراک هویتی‌شان هم بیشتر است. همان طور که قابل حدس است، در روابط عاشقانه، خودانگاره‌ی طرفین رابطه، بیشترین اشتراک را پیدا می‌کند تا جایی که اهداف، دوستان، دارایی‌ها، عواطف و بسیاری از مظاهر خودانگاره‌ی دو طرف در هم می‌آمیزند. علاوه بر منابع مشترک، موجودیت معشوق نیز به محتوای خودانگاره اضافه می‌شود بنابراین تغییر در محتوای خودانگاره از طریق اشتراک و ادغام با خودانگاره‌ی دیگری، در جهت گسترده‌تر شدن روی می‌دهد. احتمالا این توضیح، شرح گویاتری از وضعیتی که فروید در تمدن و ملالت‌های آن درباره‌ی عشق توصیف کرد باشد. با اینکه این مدل کلیت پدیده‌ی ادغام خودانگاره‌ها‌ را توضیح می‌دهد، اما تفاوت‌های فردی نیز نقش بسزایی در کمیت و کیفیت این ادغام ایفا می‌کند. برای مثال افراد با سبک‌های دلبستگی متفاوت، به میزان گوناگونی خودانگاره‌شان را با شریک عاطفی ادغام می‌کنند.پدیده‌ی ادغام خودانگاره با دیگریِ محبوب، تا اندازه‌ای توضیح‌دهنده‌ی پریشانی و ناراحتی پس از جدایی نیز هست. جدایی، مستلزم از دست دادن بخشی از خودانگاره است. پس موجب اخلال در ثبات و اطمینانی که نسبت به ارزش‌ها، باورها، اهداف و صفاتی که سابقا به رابطه‌ گره خورده بود می‌شود. سردرگمی درباره‌ی خودانگاره، بخشی از رنج متعاقب جدایی را توضیح می‌دهد.همانطور که در سطور بالاتر اشاره شد، تفاوت‌های فردی هم در میزان گرایش به ساختن هویت اشتراکی و هم در آسیب به خودانگاره بعد از جدایی احتمالی تاثیرگذار است. چگونه می‌شود بدون اجتناب از نزدیکی و صمیمیت، آسیبی که جدایی احتمالی از شریک عاطفی به خودانگاره وارد می‌کند را کاهش داد؟ احتمالا نظریه‌های دیگر، در این مورد می‌توانند الهام‌بخش باشند. برای مثال می‌شود از اریک اریکسون کمک گرفت. اریکسون طی نام‌گذاری مراحل رشد روانی اجتماعی انسان، مرحله‌ی صمیمیت در برابر انزوا (دوره‌ی جوانی) را پس از مرحله‌ی کسب هویت در نوجوانی قرار داده است. می‌توان حدس زد که کسب موفقیت‌آمیز هویت که شامل جستجوی فعال اهداف، ارزش‌ها و تعهد به آن‌هاست، پیش‌نیازی برای ایجاد روابط صمیمانه به شمار می‌رود. داشتن هویت منسجم، موجب می‌شود که افراد بدون این که هویت خود را دستخوش تغییر اساسی کنند، هویتی مشترک در بستری صمیمانه بسازند. در این صورت، اگر چه جدایی ذاتا رویدادی ناراحت‌کننده است، اما اساس خودانگاره‌ی افراد را از هم نمی‌پاشد.منابعFalling in love: prospective studies of self-change. Arthur Aron & Meg Paris. 1995The self-concept: theory and research. Sunsil S Bahr & Michael Kyrios. 2016Putting me back together by getting back together: post-dissolution self-concept confusion predicts rekindling desire among anxiety attached individuals. Morgan A Cope & Brent A Mattingly. 2020نظریه‌های روان‌درمانی، جیمز اُ. پروچاسکا و جان سی. نورکراس، ویراست هشتم، انتشارات روانتمدن و ملالت‌های آن، زیگموند فروید، چاپ ششم، نشر ماهیروانشناسی اجتماعی کاربردی، آبراهام پی یونک و مارک ون گرت، انتشارات ویرایشنظریه‌های شخصیت، دوان پی شولتز و سیدنی الن شولتز، ویراست دهم، انتشارات ویرایشیگانه معینییگانه معینیWed, 17 Feb 2021 22:56:47 +0330https://virgool.ir/@Haivan/در-باب-اهمیت-مهجور-مانده-ی-عشق-swowfqf5ovqkجهان‌بینی چیزی بیش از عقایدی درباره‌ی کلیات جهان است. چیزی بیش از نظری است که به مفاهیم خدا و خاستگاه جهان داریم. زیرا که عقاید کلی، میان بسیاری از آدمیان مشترک‌اند و جهان‌بینی شالوده‌ی چیزی‌ست که هویت مجزای ما را می‌سازد. از دروازه‌ی جهان‌بینی‌ها با مسئله‌های جهانمان در می‌آمیزیم و هویتمان را از حاصل این درآمیزی می‌سازیم. مهم است که چگونه به چیزها نگاه می‌کنیم. انسان چه می‌تواند باشد جز نحوه‌ای که جهان را می‌بیند و می‌فهمد و احساس می‌کند؟این اهمیت، در تجربیات عمیقا انسانی و عمیقا شخصی نمود بیشتری می‌یابد. طی تجربیات عمیقا شخصی، با نفس خودمان بیشترین ارتباط را برقرار می‌کنیم و بیشترین تاثر را می‌پذیریم. میلان کوندرا در جایی از رمان جاودانگی‌اش می‌گوید عبارت احساس می‌کنم، پس هستمبه مراتب بیشتر از بودن برای اندیشیدن واقعیت دارد. کسی که دردی را احساس می‌کند، برای لحظه‌ای هم نمی‌تواند در بودن خویش شکی ببرد. درد، رنج و احساسی که نسبت به دیگری داریم در واقعی‌ترین معنایشان، تجربیاتی تماما شخصی هستند. هنگامی که در تنهایی به مسئله‌ای فکر می‌کنیم، بسیار محتمل است که کسان دیگری همین افکار ما را داشته‌ باشند. در صورتی که هنگامی که با دیگری ارتباط عمیقی برقرار می‌سازیم، حاصل تعامل فردیات ما با دیگری، چیزی یگانه است. بنابراین تعجبی ندارد اگر بگوییم که پدیده‌ی عشق، یکی از مسائل هویت‌سازی است که در جهان‌بینی انسان اهمیت دارد و از آنجایی که مفهومی متغیر و فرهنگ‌محور است، نیاز است که بیشتر به آن پرداخته شود.اگر ادعا کنیم که انسان موجودی است که در بطن رابطه‌اش با محیط، افراد و نفس خود وجود دارد احتمالا اشتباه نکرده‌ایم. همان طور که مارتین بوبر گفته است بشر آفریده‌ای میانه و بینابین است و هرگز مهجور از ارتباط نیست. بسته به اینکه با چه چیز و تا چه اندازه عمیق، ارتباط برقرار کرده ‌باشیم، به شیوه‌های مختلفی بودن خویش را خواهیم زیست. در این عمیق‌ترین ارتباط‌هاست که کیستی خود را می‌سازیم. حال ممکن است در ارتباطی درونی با خویش، به وجودمان عمق و غنا ببخشیم و یا در ارتباطی فارغ از شئ‌انگاری و عمیقا دربرگیرنده با دیگران به آنچه در حقیقت هستیم بدل شویم. اگر در حقیقت زیستن، به معنای دروغ نگفتن به خود و دیگری باشد، آن کسی انسان حقیقی و اصیل است که این ارتباطات را، که به شیوه‌های گوناگونِ بودن‌مان رنگ می‌بخشند، به راستی و بدون تحریف تجربه کند.بودن ـ با ـ خود، بودن ـ با ـ دیگران و بودن ـ در ـ طبیعت، سه شیوه‌ی اصلی حضور انسان در جهان، به عنوان موجودی ذاتا مرتبط است. استفاده از خط پیوند میان کلمات، بدین جهت لازم است که تنگاتنگی، جدایی‌ناپذیری و ارتباط متقابل معنای واژه‌ها را نشان می‌دهد. آن کس که به صورت اصیل و حقیقی، وجود خود را زندگی می‌کند، این سه سطح را به طریقی یکپارچه، متصل و هماهنگ به هم می‌آمیزد. انسان اصیل، در بستر ارتباطی که ذاتی اوست، ارتباطی در رابطه‌اش با خود، دیگران و محیط پیرامون جریان دارد، حقیقی‌ست. نه به خویشتن خود دروغ می‌گوید، نه نزد دیگران آنچه را که نیست می‌نمایاند و نه ارتباط با پیرامونش را برای بیشتر بها دادن به خود یا دیگران از دست می‌دهد. حال، تجربه‌ی عشق بر هر سه سطح، عمیقا تاثیر می‌گذارد. در واقع هر گونه تغییری که در هر یک از سطوح هستی ایجاد گردد، سطوح دیگر نیز الزاما و به طور هم‌زمان دستخوش تغییرمی‌شوند. تغییر در رابطه‌ای که با خویشتن داریم، به تغییر در ارتباط با دیگران می‌انجامد و از آنجا که محیط طبیعی زندگی انسان محیطی اجتماعی است، بنابراین ارتباط با جهان پیرامون هم دچار تحول می‌شود. تجربه‌ی عشق، تحولی شدید و ناگهانی از بودن ـ با ـ دیگری است که در افکار و حالاتی که در ارتباطی راستین و عاری از تحریف با خودمان تجربه می‌کنیم نیز تحولی ایجاد می‌کند که در شیوه‌ی بودنمان ـ در ـ طبیعت نیز اثر دارد.تجربه‌ی عشق، به گونه‌ای نمادین، تجربه‌ی نوزایی است. این ادعا بر دو علت استوار است. علت اول این است که همان طور که در جهانی متولد شده‌ایم که انتخاب نکرده‌ایم، بدون اینکه تصمیم و اراده‌ای برای دوست داشتن دیگری داشته‌باشیم عاشق می‌شویم. با وجود غیرگزینشی بودن تولدمان، در برابر پیش‌ بردن زندگی‌مان به صورت ارادی، و انتخاب‌هایی که این پیش‌برد را هدایت می‌کنند مسئولیم. پس علت دومی که عشق را حالتی نمادین از نوزایی می‌نمایاند این است که پس از این که به سادگی عاشق شدیم، سرنوشت عشقمان توسط انتخاب‌های ارادی و مسئولیت‌پذیری خودمان پیش برده می‌شود.حال، نوزادی را تصور کنید که از ارتباط با والد که منبع توجه و حمایت است جدا شده است. قطع ارتباط این نوزاد با منبع محبت، به معنای قطع اتصال با طبیعت نیز هست و همانطور که قطع اتصال با طبیعت، معنایی جامع از مرگ است، قطع اتصال با منبع محبت نیز به وحشت از مرگ می‌افزاید. گفتیم که انسان اصیل، به خود و دیگری دروغ نمی‌گوید و شیوه‌ی تجربه‌اش از سطوح هستی‌، راستین و بدون اعوجاج است. یکی از چیزهایی که در زندگی آدمی بسیار فراموش و گاهی انکار می‌شود، موضوع نیستی و مرگ است. تجربه‌ی عشق، انسان را در مقابل خطر مرگی نمادین قرار می‌دهد که همان جدایی‌ست. بنابراین، شاید بتوان ادعا کرد که تجربه‌ی عشق، انسان را نسبت به مرگ و وضعیت خطیری که به عنوان بشر فانی در جهان دارد هشیارتر می‌سازد؛ پرده‌ی دروغ و انکار را از قرابت مرگ می‌درد و انسان را در مسیر اصیل‌تر شدن و حقیقی‌تر زیستن، گامی جلوتر می‌برد.بنابراین، تجربه‌ی عشق، بر آن گونه‌ای که جهان را تجربه می‌کنیم عمیقا تاثیر می‌گذارد و از این رو اهمیت دارد که با کدام شیوه‌ی جهان‌بینی، شیوه‌ی عشق‌‌ورزی مان را متاثر می‌سازیم. تقلیل مسائل درونی زندگی انسان به علت‌یابی‌های زیستی یا روان‌شناختی، گرچه برای استحکام بدنه‌ی دانش در باب انسان سودمند است، اما با شکل‌دهی به شیوه‌ی نگرش و نحوه‌ای که تجربیاتمان را ادراک می‌کنیم، به هویتی که از بطن این تجارب می‌سازیم ساختاری دیگرگون می‌بخشد.منابعکتاب:نظریه‌های روان‌درمانی، جیمز اُ. پروچاسکا و جان سی. نورکراس، ویراست هشتم، انتشارات روانمقالات:An existential structure of love, Alfred Bordado Skold & Tone Roald, 2020The terror of death and the quest for love: an existential perspective on close relationships, Mario Mikulincer & Gilad Hirschberger, 2004یگانه معینییگانه معینیWed, 17 Feb 2021 22:25:42 +0330https://virgool.ir/@Haivan/روزی-که-تصمیم-گرفت-درباره-ی-موضوعات-جدی-بنویسد-y6fr6cbwfwtjکتاب "تمدن و ملالت‌‌های آن" رو زمانی از نمایشگاه کتاب خریدم که دبیرستانی بودم و وقتی فکر می‌کردم قراره یه روز روان‌شناسی بخونم روحم پر می‌کشید و احساس می‌کردم به نشانه‌ی عشق به آینده‌ی مطلوب باید کتاب های روان‌شناسی بخرم. اون سال یادمه که کتاب رو با خودم باشگاه می‌بردم و چون از ورزش متنفر بودم دوست داشتم مربی‌ رو بپیچونم و کتابم رو بخونم. اما خب درکش برام سخت بود. پس نخوندمش و سراغشم نرفتم. تا این ترم که روان‌شناسی دین برداشتم و یادم اومد همون فصل اول این کتاب که چند سال قبل با زور و نفهمیدن خونده بودم درباره ی دین بود. خلاصه که شروع کردم به خوندن دوباره‌ش. به استاد مربوط هم گفتم که مایلم ارائه ای درباره‌ی این موضوع داشته باشم. این اولین ارائه‌ی دوره‌ی کارشناسیم بود و بذارید ثبتش کنم و بگم خیلی بهم چسبید. با اینکه همچنان نمی دونستم باید کجا رو نگاه کنم و با کاشی‌ای کف کلاس حرف می‌زدم اما حرفی که می‌زدم چیزی بود که ازش لذت می‌بردم. در ادامه شرح فصل اول‌ش رو می‌نویسم. اگه عمری باشه و اراده‌ای، باقی‌ش رو هم می خونم و در قسمت‌های بعد خواهم نوشت.فروید به طور کلی فلسفه‌ی ضددینی داره. معتقده خدا وهمه و از بسط تصور پدر متعالی و حمایتگر در اذهان عمومی شکل گرفته. معتقده که روی‌آوردن به دین بیماری روانیِ جمعیه و از تداوم داشتنِ رنج در جهان ناشی و به عنوان راه فراری از ناخرسندی‌ها و رنج‌ها اتخاذ میشه. چرا که دین وحشت مرگ رو، حقیقت ترسناک جهان رو تغییر شکل میده و به شکلی دگرگون شده بازمی‌نمایانه. و این مسخ کردن واقعیت در ذهن، نشان از بیمارگون بودنِ دین داره.قسمت اول این کتاب به گفت و گوی معروف رومن رولان و زیگموند فروید و اختلاف نظری که درباره ی سرچشمه ی گرایشات دینی در مردم دارند اختصاص داره. اگرچه آقای رومن رولان هم در وهم بودن دین با فروید توافق نظر داره و اختلافی که بین این دو نفر وجود داره فقط معطوف به سرچشمه ی این گرایشه. به طوری که رولان منشا گرایش به دین رو کیفیتی ذهنی به نام "احساس اقیانوسی" می دونه؛ احساسی که ارتباط داشتن با جاودانگی و ابدیت و متمایل بودن به این مفهوم رو در انسان ها تداعی می‌کنه و گرایشی رو توشون به وجود میاره که بزرگان دین های مختلف، اون رو در مسیرهای مخرب و به نفع سیستم‌دینی خودشون به کار می‌بندن.فروید توی این قسمت از کتاب سعی در تشریح این احساس داره و من نحوه‌ی تشریح کردنش رو دوست دارم.فروید برای تشریح این موضوع در ابتدا از دیدگاه خودش "احساس اقیانوسی" رو تعریف کرده. از نظر فروید احساس اقیانوسی احساس هماهنگی و یکی بودن با جهان به شکل یک کل واحده و این موضوع چیزی نیست جز نوعی تحریف و بسط دادنِ مرزهای "خود " فراتر از مرز مشخص و مجاز.اساسا مفهوم "من"، اون کیفیت ذهنی که از آگاهی به وجود خودمون حاصل میشه باید دارای قطعیت و مرزهای منسجم باشه. چرا؟ چون آگاهی به وجود خودمون پایه ای ترین آگاهیه که آگاهی های دیگه، قطعیت های دیگه، بدین واسطه حاصل میشن. بنابراین احتمالا روند و سیر تکاملی در شکل گیری و مرزبندی و به قطعیت رسیدن مفهوم "من" وجود داره. مدلی که فروید درباره ی این سیر تکاملی ارائه میده جالبه.فروید میگه در ابتدای تولد، نوزاد تفکیکی بین خودش و اطراف، خودش و دیگران و به طور کل محیط پیرامون قائل نیست. زمانی اولین تفکیک، اولین مرحله ی مرزبندی اتفاق میفته که کودک متوجهِ دریافت های حسی از محیط می‌شه و خودش رو به عنوان موجودی که با اندام هاش حس هایی رو دریافت می‌کنه ادراک و از محیط و دیگران جدا می‌کنه. در مرحله‌ی بعدیِ تکاملِ جداسازی و مرزبندی، کودک متوجه میشه که دریافت های حسی یا لذت بخش اند و یا ناخوشایند. فروید میگه احساس های خوشایند رو به منشا درونی ربط میده و احساس های ناخوشایند رو به منشا بیرونی (گامی در جهت تمایز یافتگیِ بیشتر). و اما مرحله ی بعدی تمایز یافته شدن آگاهی از خود، کودک با واقعیت مواجه میشه و در تقسیم بندیِ‌ مرحله‌ی قبل تجدید نظر می‌کنه و چینش واقع گرایانه تری رو در نسبت دادنِ منشا احساس هاش به بیرون یا درون به کار می‌بنده.فروید می‌گه احساس اقیانوسی که قبل تر صورت احساس یگانگی با جهان و ابدیت تعریفش کردیم امکان داره ناشی از شکلی از بازگشت به مراحل پیشینِ تکامل "منِ تمایز یافته" باشه. یگانه معینییگانه معینیSat, 16 Mar 2019 20:12:06 +0330