https://virgool.ir/feed/@Hadis_khfa2026-11-11 22:39:19https://files.virgool.ir/upload/users/228043/avatar/AVvRDs.pnghttps://virgool.ir/@Hadis_khhttps://virgool.ir/@Hadis_kh/اگر-پنجره-نبود-cudn8rmz0ankمیان در و پیکر و تمام اجزای ریز و درشت خانه، پنجره را بیش از همه دوست دارم. اینکه اصلا چرا پنجره اختراع شد حتما یک ربطی به اختراع دیوار دارد.دیوار را برای این گذاشتند که اعضای خانه را از باد،طوفان ،باران و گزند حوادث حفظ کند و لابد بعدش دیدند چقدر همه جا بی نور و تاریک و سرد است و به صرافت افتادند که پای پنجره را به ساختمان باز کنند. که نور، روشنی، هوا و تصویر بیرون را بتاباند داخل.پنجره، چشم خانه است. از دریچه اش دنیا را می شود دید و دانست که آن بیرون چه خبر است. نمی دانم اولین پنجره ای که روی یک خانه ساختند چه شکل و فرمی داشت اما پنجره ها همه شان یک جورند. می خواهند از بین سیمان و گچ و آهن، شکافی درست کنند که خشکی رسوب نکند توی خانه. که اگر گاهی هوای خانه دم کرد منفذی باشد به سمت ورود تازگی.اصلا فکر کن پنجره باشد، هوا ابری باشد، باران نم نمی ببارد، کتابی دستت باشد و بساط چای گرمی به راه. می اندیشم که پنجره با خودش چقدر دلخوشی می آورد و چطور یاد گرفته این همه خوبی را در خودش جای دهد. هم میزبان گل و گیاه باشد هم محل آمد و رفت نور و هوا و نسیم.شاید این روزها که بوی دود و سیمان و آهن بیشتر شده،پنجره می خواهد یک گوشه بایستد و فقط نگاه کند. بیشتر ساکت باشد و کمتر گشوده به روی هوای سرب و باران آهک.به گمانم پنجره خیلی صبور بوده که خم به ابرو نیاورده. لابد منتظر مانده که آدم پشیمان شود از فرسایش چیزهایی که باعث می شود او نتواند زندگیش را بکند. چشم انتظار است که بسته مانده های طولانیش را از دلش در بیاورند و دوباره صبح را با او شروع کنند. نمی دانم چقدر انتظارش طول می کشد و اصلا خانه ها همیشه پنجره خواهد داشت یا نه. اما اگر پنجره نبود خانه چیزی کم داشت.حدیث خدادادحدیث خدادادحدیث خدادادSat, 25 Jul 2020 23:01:25 +0430https://virgool.ir/@Hadis_kh/مهارتی-که-دوست-دارم-یاد-بگیرم-j1ggceqw6zqjدلم می خواهد شعر بگویم و نقاشی کنم و از تمام چیزهایی که دوست دارم با رنگ طرح بزنم. گاهی هم عزم کوهنوردی کرده و دلم پر می زند برای بودن در دل زمین و طبیعت. حتی بدم نمی آید سفر به دور دنیا را تجربه کنم و به یک جهانگرد حرفه ای تبدیل شوم.خیلی چیزها هست که آدمی به هزار و یک دلیل دوست دارد یاد بگیرد و به کار بندد.اما مهارتی که دوست دارم دنبالش کنم، نه از سر تفنن، بیکاری، وقت گذرانی یا باری به هر جهت بودن، تجربه کردن صرف، که انگار ضرورت است و بر انرژی و زندگی من تاثیر می گذاردنوشتن است.مهارت نویسندگی و بازی با کلمات و زبان و یکسره در گیر و دار خلق بودن، اتفاق حیرت انگیزی است. پنداری از جهانی دیگر سر در می آورم و به فراسوی همه چیز قدم می زنم.نکته ی جالب این است که نوشتن، نتایج و اثرگذاری همه ی مهارت های دیگری که نام بردم یعنی شعر،نقاشی، جهانگردی و سفر را هم در دل خود می گنجاند چرا که شبیه شعری پر احساس و مثل یک نقاشی خوشرنگ است که حوادث و اتفاقات را با تخیل و تمرکزش نقش می زند. با آن به دل گذشته و حال و آینده می توان سفر کرد و به سرزمین های دور و نزدیک جهان سری زد. حتی تاریخ و جغرافیا هم در نوشتن به ظهور می نشیند.نکته اینجاست که خود مهارت نویسندگی به چندین مهارت تقسیم می شود و به عبارتی زیرمجموعه های مختلفی مثل مقاله نویسی، طنز نویسی، داستان نویسی، نمایش و سناریو نوشتن و... دارد. در بین این مهارت های مختلف داستان نویسی به گمانم شگفت انگیز است.داستان نویسی و قصه پردازی خلاقیت را شکوفا و تقویت می کند. چرا که نویسنده کلا با زبان و کلمه سر کار دارد و در داستان، تخیل هم با آن در می آمیزد و بر دانش واژگان بی تاثیر نیست. نتیجه ی گستردگی دامنه ی واژگان و رقص کلمات، در کنار افزایش قدرت واژه پردازی به ظهور و بروز خلاقیت کمک شایان می کند. ضمن آنکه این پر و پیمان شدن دایره ی لغات و یادگیری به کارگیری درست واژگان بی شک در سخنوری و زیبایی کلام هم بی تاثیر نخواهد بود.کاری ندارم به اینکه چه تعداد نویسنده منزوی و خجالتی در طول تاریخ داشتیم اما در حالت کلی و به ویژه در دنیای امروز ارتباطات که شبکه های اجتماعی هم روی کار آمده اند،داستان نوشتن تو را با آدم های زیاد و جامعه ی مخاطبین مرتبط می کند و این خواه ناخواه روی ارتباطات اجتماعیت تاثیرگذار خواهد بود.خلاصه اینکه در طول مسیر پرپیچ و خم اما چشم نواز و دل انگیز داستان نویسی آنقدر مهارت های مختلفی نصیب نویسنده می شود که با یک تیر چند نشان می زند و رضایت درونی فراگیری از این مهارت نصیبش می گردد.حدیث خدادادحدیث خدادادحدیث خدادادSun, 12 Jul 2020 10:32:53 +0430