https://virgool.ir/feed/@Hadiovichهمه چیز از کلمه آغاز میشود، اما من به پایان می اندیشم، بی آنکه آغازی داشته باشم.fa2026-11-11 07:05:33https://files.virgool.ir/upload/users/1173095/avatar/D4AhiV.jpghttps://virgool.ir/@Hadiovichhttps://virgool.ir/@Hadiovich/با-مردمان-سیه-روز-آشتی-چگونه-باشد-wnwmk63ftujnخیال میکنم دور از اینجاست، همان دور دور هاست که چشمه ای جاری است، که آب زلالی هم دارد و از قضا آب و هوایی پاک و مردمانی بی آلایش. زندگی آنجا باید چیزی مثل زیستن میان مزرعه آفتابگردان ها باشد، زنده و پر جنب و جوش. از اینجا تنها میشود اوصاف این ناپیدای خواستنی را برشمرد و قصه گفت برای نسل های طلبکار ِ بی کشت و حاصل، که دستاوردشان البته طلب چیزی ست که خود بدهکاران آتی آنند. از اینجا دشت های وسیع محصولات زرین پیداست که خوشه های درشت بار می آورند. دشت هایی بی گزند که آفتی بر آنها هجوم نمی آورد و خرمن شان را به تاراج نمی برد؛ گویی زمین تاریخ سرگردانش را از آن مکان برچیده. اینجا هم با همه اوصافش یکسره بد نیست، درست که به هر سو رو کنی پلیدی و پلشتی در سایه پنهان است، اما همینکه خیالت بتواند چنین تصویری در خیال بپروراند پس لابد خوبی هم دارد. خیال مثل جوانه است. اول باید بکاری اش،‌ بعد آبش دهی، کودش دهی، و هر روز دقایقی حواست را بهش بدهی تا رشد کند، شاخه و برگ بگیرد و بعد هم گل و یا میوه بدهد و تو از ثمره اش منتفع شوی. خیال هم مثل چیزی زنده رشد میکند، بزرگ میشود، و روزی هم مثل همه موجودات زنده، مثل هر جوانه ای باید بمیرد. چرخه حیات و ممات در مورد خیال هم چرخه محتومی ست و گاه به دردناکی آن در حیات واقعی. اما این خاصیت زندگی ست، زنده بودن با مرگ معنا پیدا میکند و این آن تناقضی ست که از آن زندگی می جوشد و رودی میشود که جریانش ما را میبرد با خود. زندگی رودی ست که باید جریان داشته باشد، و هیچ جریانی نمیتواند راکد شود. ابدیت همردیف فرسودگی ست، دوام تحلیل رفتنی بی پایان ست، تنها مرگ است که جریان حیات را حفظ میکند و ما چه میدانیم که جریان زندگی ما را به کدام سو می برد وقتی که خیال آن در ما انباشته میشود و به سوی دشت های نو فراخوانمان میدهد.صدایی میشنوم از دور دست ها. صدای آشنایی ست یا ناشناس؟ نمیدانم، تنها به آن گوش می سپارم. اصواتی، زمزمه ای، هجایی را تشخیص میدهم میان مکالمات درهم و نامرتبی که به گوش میرسد، انگاری ازدحامی ست آنجا. صدا به همهمه می ماند و واضح نیست. از میان همهمه نگاهی برق میزند از گوشه، تصویری واضح شکل می گیرد پشت جدار پلک هام، درون تاریکی دنبالش میکنم. روبانی در هوا چرخ میزند و از راهرویی عبور می کند و درون مزرعه آفتابگردان ها می شود. صداها دوباره بالا می گیرد، اما بر نمی گردم، من به جستجوی خیالم درون مزرعه ی آفتابگردان ها، در ازدحام سکوت، اینجا سرگردان میان ساقه های بی سر آفتابگردان خیالی تازه میکارم، برای خودم در نسلی نو.HadiovichHadiovichWed, 29 Jul 2026 23:49:28 +0330https://virgool.ir/@Hadiovich/تهی-از-زندگی-eusqtdfdapvqزندگی همیشه غافلگیری هایش را دارد. حتی زمانی که فکر میکنی به همه چم و خم روزگار مسلط شده ای باز کارتی از آستین بیرون میکشد که تابحال ندیده ای. وقتی همه چیز روال است و بر وفق مراد یکهو زندگی کامبک میزند و بازی 10 به 2 برده را 12 به 10 عقب می افتی و می مانی توی این زمان باقی مانده چه خاکی به سرت بریزی. بهرحال زندگی قاعده خودش را دارد و گاهی بازی میکند و میگذارد تو هم بازی کنی و گاهی هم قطعانه حکم میکند و تو ناچاری سر خم کنی و اطاعت کنی.تقریبا همیشه یک زندگی به خودم بدهکار بودم، اما اوصاف نامشخصی داشت این زندگی. طلبم زندگی ساده و راحت بود اما از مسیری متفاوت. از مسیری زندگی را شروع کردم که تهش هیچ افق روشنی نداشت. تازه همینطور هم که جلوتر رفتم مه غلیظ تر هم شد. از قضا توی چند پرتگاه هم سقوط کردم و تکه هایی از تنم همانجا باقی ماند و تنها تکه هایی از من از پرتگاه خودش را بالا کشید و به راه مه آلود ادامه داد. اما غافلگیری روزگار این بود که حتی در چنین مسیری هم ملال حضور پر هیبتش را آشکار کرد. زندگی همینطوری غافلگیرت میکند، توی مسیر پر افت و خیز و بلاخیزی قدم میگذاری به قصد اینکه همیشه چیزی تازه در زندگی تجربه کنی ولو به بهای زخم هایی که کمتر کسی حاضر به تحملشان هست اما چی عایدت میشود؟ همان چیزهایی که در مسیر سرراست و کفی و بدون پیچ و خم هست. سعی میکنی راهی بروی که پر از آسیب است به قصد طرحی نو در انداختن در این زندگی پر ملال، اما بعد از سالها در این راه قدم زدن یکهو به عقب که نگاه میکنی میبینی در یک تناوبی پرتگاه ها و آسیب ها و زخم ها ظاهر میشدند، اینطور که بعد هربار سقوط در فاصله ی ثابتی پرتگاه بعدی بوده و باز مه و پرتگاه بعدی و همینطور الی آخر، هیچ چیز بیشتری نبوده. هولناک است که تو راه را نبینی ولی راه بازهم به قاعده غافلگیرت کند، غافلگیری اش حتی قابل پیش بینی باشد و این دیگر نهایت بن بست زندگی ست که به رادیکال ترین وجه ممکن طلب چیزی نو کنی و در نهایت بیابی که آن چیز نو چیزی ست کهنه تر از زندگی ای که ازش فرار میکردی؛ یعنی زندگی مردمان عادی و بهنجار طبق قاعده ی روز و شب فارغ از هر دغدغه ای جز همین زندگی طبق چرخه روز و شب.همه اش همین است نه چیزی بیش نه چیزی کم. انگار من همیشه میخواستم ثابت کنم آنطور که شاعری گفته : در گوش کودک تازه متولد شده ای گفتم تو حالا روز و شبی را سپری کرده ای و من به تو می گویم که تمام زندگی همین دور است و تو حالا تمام آنرا تجربه کرده ای. من انگار کودکی ام با این خاطره هولناک و این طنین صدا متولد شده و پژواکش درون تنم شدت گرفته و دلهره ی این واقعیت دهشتناک را اینطور پاسخ دادم که اینهمه تکرار نمیتواند معنای این همه به زحمت افتادن زندگی را توجیه کند، حتما چیز بیشتری این زندگی دارد که عرضه کند و تنها باید دنبالش گشت، توی مخروبه ها ، توی دور افتاده ها ، توی برهوت ، توی جایی که دست کسی به آن نرسیده و چشم کسی، گوش کسی و حواس کسی به آن جلب نشده . سرزمینی ناب، بدون آلودگی، بدون زخم ها، بدون تکه پاره های تن کسی که برجا مانده باشد آنجا. اما حالا طنین پر صداتری دارد آن صدا کودکی. حالا مثل کودکی ام که سرش به سنگ خورده و سر به راه شده و دارد از مسیر خلوت و برهوت تهی از زندگی برمیگردد به مسیر پر ازدحام تهی از زندگی. مثل کسی ام که دست از جستجوی سرزمین موعود کشیده و یکی شده با جمعیتی که سرزمینی ندارد و در جستجوی چیزی نیست و آواره ای است که در پی لقمه ای روز و شب است تا آن صدا را درونش تکرار کند و آن ندایی که صدا را پس میزد خاموش سازد.HadiovichHadiovichMon, 27 Jul 2026 01:30:27 +0330