https://virgool.ir/feed/@Hadi23101370pfa2026-11-11 04:10:55https://files.virgool.ir/upload/users/4234772/avatar/T51urd.jpghttps://virgool.ir/@Hadi23101370phttps://virgool.ir/@Hadi23101370p/چطور-یک-گفت-وگوی-ساده-مسیر-یک-کسب-وکار-را-عوض-کرد-روایت-یک-تجربه-واقعی-کوچینگ-v0obgfoiukuyوقتی یک مکالمه ساده تبدیل شد به یک دگرگونی واقعی؛ تجربه‌ای از قدرت کوچینگ در مسیر پرو کوچ شدندر ابتدای مسیر آموزش حرفه‌ای در دوره پرو کوچ بودم؛ دوره‌ای که با تدریس دقیق و عمیق دکتر محمدمهدی ربانی و منتورینگ مستقیم جناب حسین اسماعیلی باعث شده بود زاویه دیدم به گفتگو و حل مسئله کاملاً تغییر کند.اما هنوز چیزی از این آموخته‌ها را در میدان واقعی نسنجیده بودم.تا اینکه یک روز در صحبت با یکی از دوستان، بحث ناخودآگاه به کوچینگ کشیده شد. قبل از اینکه چیزی توضیح بدهم، محکم گفت:«من از این سبک کارا خوشم نمیاد… نمی‌خوام کسی بیاد بگه این کارو بکن یا نکن. »این مقاومت برایم غریبه نبود؛ بیشتر آدم‌ها کوچینگ را با نصیحت و دستور اشتباه می‌گیرند.سراغ توضیح تئوری نرفتم. فقط پرسیدم:«الان کدوم دغدغه‌ت بیشترین فشار رو روت گذاشته؟»گفت مشکلش نیروی انسانی است. دنبال فردی بود متخصص و کمیاب؛ کسی که در کل استان عددش به ده نفر هم نمی‌رسید. طبیعی بود که پیدا کردنش برایش تبدیل به یک گره ذهنی شده باشد.بعد از کمی گوش دادن، فقط یک سؤال ساده مطرح کردم:«الان چقدر از وقتت دارد صرف کارهایی می‌شود که همان نیروی متخصص قرار است انجام بدهد؟ و چقدر برای کارهای ساده‌تر می‌گذاری؟»اینجا توقف کرد. شروع کرد به شمردن زمان. هرچه جلوتر می‌رفت، خودش داشت به جواب نزدیک می‌شد.کم‌کم اعتراف کرد:«من بیشتر وقتم رو روی کارهایی می‌ذارم که هرکسی می‌تونه انجام بده… اون بخش تخصصی رو فعلاً خودم بهتر بلدم.»وقتی مسیر فکرش باز شد، ادامه دادم:«خب اگر کسی رو بیاری که کارهای ساده‌ترت رو انجام بده چی؟»اینجا جرقه افتاد:«درسته… این نیرو راحت گیر میاد. من می‌رم سراغ کار اصلی. بعد یک نفر رو هم آموزش میدم که کم‌کم وارد بخش تخصصی بشه. هم وقتم آزاد میشه، هم دیگه مجبور نیستم دنبال یه آدم کمیاب بگردم.»و خودش نکته مهم‌تری را کشف کرد:«با توجه به طراحی‌ها و سبک کارم، کسی که مستقیم توسط خودم آموزش دیده باشه، بهتر با ذهنیت و استانداردم هماهنگ میشه.»در پایان جلسه خودش مسیر پیش روش رو اینجور بیان کردآگهی استخدامجذب دو نیرو با نقش‌های مشخصیکی برای کارهای پشتیبانیکی برای آموزش و تبدیل شدن به نیروی تخصصیو خودش متعهد شد همان هفته اقدام کند.وقتی جلسه را جمع کردیم، آرام پرسیدم:«حالا نظرت درباره کوچینگ چیه؟»لبخند زد و گفت:«مهندس… واقعاً عالیه.»هادی پوررضاهادی پوررضاFri, 21 Nov 2025 12:56:00 +0330https://virgool.ir/@Hadi23101370p/قضاوت-و-پیشداوری-دشمن-خاموش-حضور-bdi1mvesceakنگاهی کو‌اکتیو به تأثیر پیش‌داوری در کوچینگ و راه‌های رهایی از آن---🌱 مقدمه: جایی که ذهن، دیوار می‌سازدقضاوت یکی از طبیعی‌ترین عملکردهای ذهن انسان است؛ ذهنی که از کودکی آموخته جهان را دسته‌بندی کند تا زنده بماند.اما همان ذهنی که ما را در بقا یاری کرده، در مسیر رشد انسانی و حرفه‌ای ما مانعی ظریف می‌سازد.در کوچینگ، این مانع می‌تواند رابطه‌ی زنده و خلاق میان کوچ و کوچی را خفه کند — بی‌آنکه حتی متوجه شویم.در رویکرد Co-Active Coaching، اصل حضور بی‌قضاوت از ستون‌های بنیادین است.تا وقتی کوچ درگیر تفسیر و پیش‌داوری است، نمی‌تواند در لحظه برقصَد.قضاوت شاید با نیت خوب آغاز شود، اما پایانش همیشه کنترل است — و کوچِ کنترل‌گر، دیگر کوچ نیست.---⚡ قضاوت؛ خطری پنهان در رابطه‌ی کوچ و کوچیقضاوت همیشه با یک برچسب شروع می‌شود:«او مقاوم است»، «او منفعل است»، «او هنوز آماده نیست.»در ظاهر، این‌ها فقط توصیف‌اند، اما در عمق‌شان تصویری ثابت از کوچی می‌سازند؛ تصویری که جلوی دیدن واقعیت در لحظه را می‌گیرد.کوچِ قضاوت‌گر ممکن است همان لحظه که کوچی سکوت کرده، در ذهنش بگوید: «او نمی‌داند چه می‌خواهد.»و همین فکر ساده، مسیر گفت‌وگو را تغییر دهد.در حالی‌که اگر کوچ می‌ماند، اگر کنجکاو می‌پرسید، شاید آن سکوت نقطه‌ی تولد آگاهی بود.در مدل Co-Active مفهومی هست به نام Dancing in the Moment —یعنی حضور سیال و بدون کنترل.قضاوت، درست در نقطه‌ی مقابل این رقص قرار دارد؛ مثل وزنه‌ای به پای کوچ که او را از ریتم درونی رابطه عقب می‌اندازد.---💡 دیدگاه تونی رابینز و مارشال گلدسمیتتونی رابینز می‌گوید:> "The state you’re in determines the story you tell."حالت ذهنی و احساسی کوچ تعیین می‌کند که چگونه دنیای کوچی را تفسیر می‌کند.وقتی کوچ در حالت «دانستن» است، همه‌چیز را از فیلتر باورهای خودش می‌بیند.اما وقتی در حالت «کاوش» است، ذهنش باز می‌ماند و قضاوت جایی ندارد.مارشال گلدسمیت در مدل معروف خود Feedforward می‌گوید:> «من روی گذشته تمرکز نمی‌کنم، چون گذشته قضاوت است. آینده، فرصت رشد است.»او در کار با مدیران ارشد، هیچ‌وقت نمی‌پرسد «چرا اشتباه کردی؟»بلکه می‌گوید: «در آینده چه کاری متفاوت انجام خواهی داد؟»این تغییر کوچک، جوهره‌ی بی‌قضاوتی در عمل است —همان چیزی که هر کوچ حرفه‌ای باید در خود پرورش دهد.---🧭 ریشه‌های درونی قضاوت در کوچقضاوت از ترس زاده می‌شود:ترس از ندانستن، اشتباه، یا بی‌اهمیت بودن.کوچ گاهی می‌خواهد درست باشد، یا دیده شود، یا مشکل را "حل" کند.و در همان لحظه، Ego وارد میدان می‌شود و حضور جای خود را به کنترل می‌دهد.در کتاب Co-Active Coaching آمده است:> «وقتی کوچ می‌خواهد درست باشد، کوچی کوچک می‌شود.»این جمله ساده اما عمیق است.کوچ حرفه‌ای کسی است که ذهن قضاوت‌گر خود را ببیند، لبخند بزند و آن را رها کند —درست مثل ابری که از آسمان آگاهی می‌گذرد.---🧘‍♀️ تمرین‌ها و راهکارهای عملی برای کاهش قضاوت۱. آگاهی بدنی (Somatic Awareness)هرگاه احساس کردی "می‌دانی"، مکث کن.نفس بکش و در بدن خود حضور پیدا کن.قضاوت در ذهن اتفاق می‌افتد؛ حضور در بدن، آن را حل می‌کند.۲. ذهن تازه‌کار (Beginner’s Mind)هر کوچی را طوری ببین که انگار اولین انسانی‌ست که می‌بینی.در این نگاه تازه، هیچ پیش‌فرضی وجود ندارد.۳. بازتاب بدون تفسیربه‌جای گفتن «تو ناامیدی»، بگو:«وقتی از این موقعیت حرف زدی، صدایت آرام‌تر شد.»بازتاب واقعیت است، تفسیر قضاوت.۴. دفتر خودآگاهی روزانههر شب بنویس:«امروز کجا قضاوت کردم؟ چه احساسی داشتم؟»نوشتن، آینه‌ی رشد است.۵. مدیتیشن مشاهده‌ی بدون برچسبچند دقیقه در روز، فقط مشاهده کن —بدون تفسیر، بدون قضاوت.این تمرین عضله‌ی پذیرش را قوی می‌کند.---🌿 تأثیرات مثبت رهایی از قضاوتوقتی کوچ قضاوت را کنار می‌گذارد، فضای جلسه دگرگون می‌شود.کوچی احساس امنیت می‌کند و گفتگو به عمق می‌رود.اعتماد شکل می‌گیرد، خلاقیت آزاد می‌شود و شهود بیدار.در زندگی شخصی نیز، این مهارت معجزه می‌کند:روابط صادق‌تر، اضطراب کمتر، و احساس آزادی بیشتر.وقتی دیگران را بی‌قضاوت می‌بینی، در واقع خودت را آزاد می‌کنی.💫 جمع‌بندی: کوچِ بی‌قضاوت، آینه‌ی شفاف رشدقضاوت مثل گردی روی آینه است؛ هرچه کمتر باشد، تصویر واضح‌تر می‌شود.در مسیر کو‌اکتیو، ما یاد می‌گیریم انسان را کامل، خلاق و دارای منابع درونی ببینیم —نه پروژه‌ای برای اصلاح، بلکه جهانی برای کشف.تونی رابینز می‌گوید:> «وقتی می‌فهمی دیگر نیازی به قضاوت نداری، تازه قدرت واقعی آغاز می‌شود.»مارشال گلدسمیت نشان می‌دهد چگونه رهایی از گذشته، درهای آینده را باز می‌کند.و مدل کو‌اکتیو یادمان می‌دهد: فقط در لحظه‌ی حال می‌توان با دیگری رقصید.بی‌قضاوتی ضعف نیست —شکل نهایی عشق است.عشقی آگاهانه، که در آن کوچ و کوچی، هر دو آزاد می‌شوند.نویسنده: [هادی پوررضا]موضوع:تاسیرات قضاوت و پیشداوری در یک انسان به ویژه یک کوچ🕊️ الهام گرفته از مدل Co-Active، تونی رابینز و مارشال گلدسمیتهادی پوررضاهادی پوررضاWed, 05 Nov 2025 09:21:38 +0330https://virgool.ir/@Hadi23101370p/جوان-ها-و-مسیر-استعدادشان-از-کجا-باید-شروع-کرد-ydec9e0ixapkنوشته: هادی پوررضاسال‌هاست که یک دغدغه جدی با من زندگی می‌کند:چطور می‌توانیم کمک کنیم جوانان و نوجوانان، مسیر واقعی استعدادشان را پیدا کنند؟واقعیت این است که استعداد به تنهایی کافی نیست. اگر ندانیم کجا می‌خواهیم برویم، هر تلاشی ممکن است ما را از هدف دور کند.---قدم اول: شناخت و تسلط بر هدفهدف فقط یک آرزو نیست، یک نقشه راه است.وقتی بدانیم قرار است به کجا برسیم، انتخاب‌هایمان دقیق‌تر، تصمیم‌هایمان محکم‌تر و مسیرمان کوتاه‌تر می‌شود.---چطور می‌توانیم به هدفمان مسلط شویم؟1. سؤال‌های عمیق از خودمان بپرسیممن کی هستم؟چه چیزی برایم مهم است؟می‌خواهم چه ارزشی را به دنیا اضافه کنم؟2. رشد و یادگیری را متوقف نکنیماستعداد مثل یک بذر است. اگر آب و نور نگیرد، خشک می‌شود. آموزش، تجربه و بازخورد، همان آبیاری مداوم این بذر است.---نقش من در این مسیردر کوچینگ آموخته‌ام که کار من دادن جواب آماده نیست، بلکه ساختن فضایی است که جوان بتواند خودش جواب را کشف کند.وقتی این کشف اتفاق می‌افتد، انگیزه‌ای عمیق و پایدار ایجاد می‌شود که هیچ مانعی نمی‌تواند جلویش را بگیرد.---> 🎯 «اولین گام برای ساختن آینده، شناخت دقیق هدف و حرکت در مسیر آن است. اگر مقصد را ندانی، هیچ بادی موافق تو نخواهد وزید.»---حرف آخراین مأموریت برای من یک شعار نیست، یک تعهد جدی است.هر روز با آموزش، گفت‌وگو و همراهی نسل جوان، سعی می‌کنم این تعهد را زندگی کنم.💬 شما چطور؟چه تجربه‌ای از پیدا کردن یا گم کردن مسیرتان دارید؟برام در بخش دیدگاه‌ها بنویسید.هادی پوررضاهادی پوررضاMon, 08 Sep 2025 16:36:46 +0330