https://virgool.ir/feed/@Hadi.Delshadاستراتژیست و تحلیلگر بازاریابی دیجیتال، علاقه مند به بررسی ارزهای دیجیتال، بلاکچین و سیستم های مالی غیر متمرکزfa2026-11-12 08:57:31https://files.virgool.ir/upload/users/536661/avatar/hz4WTl.jpeghttps://virgool.ir/@Hadi.Delshadhttps://virgool.ir/@Hadi.Delshad/سیستم-مالی-غیرمتمرکز-در-بلاکچین-و-بازارهای-مالی-مبتنی-بر-قرارداد-هوشمند-بخش-پنجم-پایانی-mb45blwuxv6cنوشته فابیان شارترجمه و ویرایش هادی دلشاد - علی دزفولیانمدیریت دارایی های زنجیره ایدرست مانند صندوق های سرمایه گذاری سنتی، صندوق های زنجیره ای عمدتا برای متنوع سازی سبد سهام استفاده می شوند. آنها به کاربران این امکان را می دهند تا در یک سبد از مجموعه رمزارزها سرمایه گذاری کنند و استراتژی های مختلفی را بدون نیاز به استفاده از توکن به صورت جداگانه به کار گیرند. برعکس وجوه سنتی، نوع زنجیره ای به متولی نیاز ندارد. در عوض، مجموعه رمزارزها شده در یک قرارداد هوشمند قفل شده اند سرمایه گذاران هرگز کنترل وجوه خود را از دست نمی دهند، می توانند آنها را برداشت و یا تصفیه کنند و می توانند توازن توافقنامه های هوشمند را در هر برهه از زمان مشاهده کنند.قراردادهای هوشمند به گونه ای تنظیم شده اند که از انواع استراتژیهای ساده، از جمله تعادل نیمه اتوماتیک وزن سبد سهام و معاملات روند، با استفاده از میانگین متحرک پیروی می کنند. روش دیگر، یک یا چند مدیر صندوق می توانند برای مدیریت فعال صندوق انتخاب شوند. در این حالت، قرارداد هوشمند تضمین می کند که مدیران دارایی به استراتژی از پیش تعریف شده پایبند بوده و به نفع سرمایه گذاران عمل می کنند. به طور خاص، مدیران دارایی محدود به اقدامات مطابق با قوانین صندوق و مشخصات ریسک مندرج در قرارداد هوشمند هستند. قرارداد هوشمند می تواند اشکال اصلی عامل اصلی را کاهش داده و با اعمال زنجیره ای الزامات نظارتی را در بر گیرد. در نتیجه، مدیریت دارایی های زنجیره ای ممکن است منجر به تنظیم صندوق و حسابرسی کمتری شود.هر زمان کسی در صندوق زنجیره ای سرمایه گذاری کند، قرارداد هوشمند مربوطه توکن های صندوق صادر می کند و آنها را به حساب سرمایه گذار منتقل می کند. این نشانه ها مالکیت جزئی صندوق را نشان می دهند و به دارندگان توکن اجازه می دهد تا سهم خود را از دارایی ها بازخرید یا تصفیه کنند. به عنوان مثال، اگر یک سرمایه گذار دارای 1 درصد از توکن های صندوق باشد، این شخص به 1 درصد از رمزارزهای قفل شده تعلق می گیرد. وقتی سرمایه گذار تصمیم می گیرد به سرمایه گذاری پایان دهد، توکن های صندوق می سوزند، دارایی های اساسی در مبادله غیرمتمرکز فروخته می شوند و با معادل ETH سهم سرمایه گذار از سبدش به او پرداخت می شود.چندین برنامه از پروتکل های صندوق های زنجیره ای وجود دارد، از جمله پروتکل تنظیم (Feng و Weickmann، 2019)، آنزیم فایننس (ملون سابق) (Trinkler و El Isa، 2017)، Yearn Vaults (کرونژ، 2020) و Betoken (لیو و Palayer، 2018). همه این طرح ها به توکن های ERC 20 و Ether محدود می شوند. علاوه بر این، آنها به شدت به اراکل های قیمت و پروتکل های شخص ثالث بستگی دارند، عمدتا برای وام، معامله و گنجاندن دارایی های مرجع با نوسانات کم مانند Dai یا USDC. در نتیجه، وابستگی های شدیدی وجود دارد که در بخش ادامه مورد بحث قرار خواهد گرفت.هم آنزیم فاینانس و هم پروتکل ست به هرکسی اجازه می دهد صندوق های سرمایه گذاری جدید ایجاد کند. آنزیم فاینانس با استفاده از قوانین مبتنی بر قرارداد هوشمند برای اطمینان از پایبندی مدیران صندوق به استراتژی های صندوق، بر ایجاد زیرساخت برای وجوه غیرمتمرکز تمرکز دارد. پارامترهای محدودیت معاملاتی مانند حداکثر تمرکز، تحمل قیمت و حداکثر تعداد موقعیت ها، همچنین لیست های سفید و لیست های سیاه کاربر و دارایی، توسط این قراردادهای هوشمند اعمال می شوند. در مورد برنامه کارمزد صندوق نیز همین امر صدق می کند. پروتکل تنظیمات عمدتا برای استراتژیهای نیمه خودکار با تعادل بخشی سبد سهام تعیین شده که توسط مقادیر آستانه از پیش تعریف شده و زمان بندی طراحی شده است. با این حال، این پروتکل برای مدیریت فعال نیز استفاده می شود. بتوکن Betoken به عنوان یک صندوق واحد بودجه که توسط جامعه ای از مدیران دارایی از طریق یک سیستم شایسته سالاری اداره می شود، فعالیت می کند. هرچه مدیر یک صندوق فردی موفق تر باشد، تأثیر آینده او در تخصیص منابع جمعی بیشتر می شود. مجموعه نقدینگی UniSwap (بخش سوم را ببینید) برخی از ویژگی های صندوق سرمایه گذاری زنجیره ای را نیز دارد. مدل ثابت محصول، انگیزه هایی را برای ایجاد توازن مجدد نیمه خودکار در سبد سهام ایجاد می کند، در حالی که هزینه های معاملاتی درآمد منفعلانه ای را برای سرمایه گذاران ایجاد می کند.یرن والتز (Yearn Vaults) استخرهای سرمایه گذاری جمعی هستند که برای به حداکثر رساندن بازده برای یک دارایی خاص طراحی شده اند. استراتژی ها کاملاً متنوع هستند اما معمولاً شامل چندین مرحله و مدیریت فعال هستند. در بسیاری از موارد، این اقدامات برای مبالغ کم بسیار گران هستند (از نظر کارمزد معاملات). علاوه بر این، آنها نیاز دارند که سرمایه گذار هوشیار و آگاه باشد. Yearn Vaults با استفاده از دانش مردم و استفاده از اقدامات جمعی، تقسیم هزینه های شبکه را به طور متناسب بین همه شرکت کنندگان، این مسائل را کاهش می دهد. با این حال، ادغام عمیق پروتکل وابستگی های شدیدی را نیز ایجاد می کند.آنزیم فایننس یکی, از پروتکل های صندوق های زنجیره ای معایب و مزایادر ادامه ما معایب و مزایای اکوسیستم DeFi را تحلیل می کنیم. مزایادیفای ممکن است کارایی، شفافیت و قابلیت دسترسی به زیرساخت های مالی را افزایش دهد. علاوه بر این، قابلیت ترکیب سیستم به هر کسی اجازه می دهد تا چندین برنامه و پروتکل را با هم ترکیب کند و در نتیجه خدمات جدید و مهیجی ایجاد کند. ما در بخش های زیر این جنبه ها را مورد بحث قرار می دهیم.بهره وری در حالی که بیشتر سیستم مالی سنتی مبتنی بر اعتماد است و به نهادهای متمرکز وابسته است، DeFi برخی از این نیازهای اعتماد را با قراردادهای هوشمند جایگزین می کند. این قراردادها می تواند نقش متولیان، مامورین سپرده گذاری و مراکز کلرینگ متقابل را بر عهده بگیرد. به عنوان مثال، اگر دو طرف بخواهند دارایی های دیجیتالی را به صورت توکن مبادله کنند، دیگر نیازی به ضمانت از طرف مراکز کلرینگ نیست. در عوض، این دو معامله را می توان به صورت اتمی تسویه کرد، به این معنی که هر دو انتقال یا هیچ یک از آنها انجام می شود. این امر به طور قابل توجهی خطر اعتباری طرف مقابل را کاهش می دهد و معاملات مالی را بسیار کارآمدتر می کند. نیاز به اعتماد کمتر ممکن است با مزیت بیشتر کاهش فشار نظارتی و کاهش نیاز به حسابرسی شخص ثالث همراه باشد. دستاوردهای مشابه کارآیی تقریباً برای هر منطقه از زیرساخت های مالی امکان پذیر است.بعلاوه، انتقال توکن بسیار سریعتر از هرگونه انتقال در سیستم مالی سنتی است. سرعت انتقال و توان تراکنش را می توان با راهکارهای لایه 2 مانند شبکه های زنجیره ای جانبی یا شبکه های کانال های پرداخت و یا شبکه ایالتی بیشتر کرد.شفافیت برنامه های DeFi شفاف هستند. همه معاملات به صورت عمومی قابل مشاهده هستند و کد قرارداد هوشمند را می توان بصورت زنجیره ای تحلیل کرد. قابل مشاهده بودن و اجرای قطعی، حداقل در تئوری، از سطح شفافیت بی سابقه ای برخوردار است.داده های مالی در دسترس عموم است و ممکن است به طور بالقوه توسط محققان و کاربران استفاده شود. در صورت بحران، در دسترس بودن داده های قبلی (و فعلی) نسبت به سیستم های مالی سنتی، که در آن بسیاری از اطلاعات در تعداد زیادی از پایگاه های داده اختصاصی پراکنده شده اند یا به طور کلی در دسترس نیستند، پیشرفت چشمگیری دارد. به همین ترتیب، شفافیت برنامه های کاربردی DeFi ممکن است امکان کاهش رویدادهای نامطلوب قبل از بروز آنها را فراهم کند و به درک بسیار سریع تری از منشا و عواقب احتمالی آنها هنگام اظطرار کمک کند.دسترسی به طور پیش فرض، پروتکل های DeFi توسط هر کسی قابل استفاده هستند. به همین ترتیب، DeFi ممکن است به طور بالقوه یک سیستم مالی کاملاً باز و قابل دسترسی ایجاد کند. به طور خاص، نیازهای زیرساختی نسبتاً کم است و خطر تبعیض به دلیل فقدان هویت تقریباً وجود ندارد.اگر مقررات محدودیت های دسترسی، به عنوان مثال، برای توکن های امنیتی، این محدودیت ها را می توان در قراردادهای توکن اجرا کرد، بدون آنکه خصوصیات یکپارچگی و تمرکززدایی لایه تسویه به خطر بیفتد.ترکیب پذیری پروتکل های DeFi اغلب با قطعات لگو مقایسه می شوند. لایه حل و فصل مشترک اجازه می دهد تا این پروتکل ها و برنامه ها به هم متصل شوند. در پروتکل های صندوق های زنجیره ای می توان از پروتکل های ارز غیرمتمرکز استفاده کرد یا از طریق پروتکل های وام به موقعیت های اهرمی دست یافت.هر دو یا چند قطعه را می توان با هم ادغام، ترکیب و یا دوباره استفاده کرد تا چیز کاملا جدیدی ایجاد کند. هر چیزی که قبلاً ایجاد شده باشد می تواند توسط شخصی یا سایر قراردادهای هوشمند استفاده شود. این انعطاف پذیری اجازه می دهد تا طیف وسیعی از امکانات و علاقه بی سابقه ای به مهندسی مالی باز داشته باشید.استراتژی یرن والتزمعایبدیفای همچنین دارای خطرات خاصی است، یعنی خطر اجرای قرارداد هوشمند، امنیت عملیاتی و وابستگی به سایر پروتکل ها و داده های خارجی. ما در بخش های زیر این جنبه ها را مورد بحث قرار می دهیم.اجرای قرارداد هوشمند در حالی که اجرای قطعی و غیرمتمرکز قراردادهای هوشمند مزایای خود را دارد، اما ممکن است اشتباهی رخ دهد. اگر خطاهای کدگذاری وجود داشته باشد، این خطاها ممکن است به طور بالقوه آسیب پذیری هایی ایجاد کنند که به یک مهاجم اجازه می دهد وجوه قرارداد هوشمند را تخلیه کند، باعث هرج و مرج یا غیرقابل استفاده بودن پروتکل شود. کاربران باید توجه داشته باشند که پروتکل فقط به اندازه قراردادهای هوشمند موجود در آن ایمن است. متأسفانه، یک کاربر عادی قادر به خواندن کد قرارداد نیست، چه رسد به اینکه امنیت آن را ارزیابی کند. در حالی که حسابرسی ها، خدمات بیمه ای و راستی آزمایی رسمی راه حل های جزئی برای این مشکل است، اما تا حدودی هنوز عدم اطمینان باقی مانده است.خطرات مشابهی در اجرای قرارداد وجود دارد. اکثر کاربران میزان بار داده ای را که از آنها خواسته شده است به عنوان بخشی از معاملات امضا کنند درک نمی کنند و ممکن است توسط پرداخت علی الحساب به خطر بیفتد. متأسفانه، به نظر می رسد بین قابلیت استفاده و امنیت یک مقایسه ذاتی وجود دارد. به عنوان مثال، برخی از برنامه های غیر متمرکز بلاکچین مجوزهایی را برای انتقال بی نهایت توکن به نمایندگی از کاربر درخواست می کنند - معمولاً برای راحت تر و کارآمدتر کردن تراکنش های آینده. با این حال، چنین مجوزی وجوه کاربر را به خطر می اندازد.امنیت عملیاتی بسیاری از پروتکل ها و برنامه های DeFi از کلیدهای مدیریت استفاده می کنند. این کلیدها به یک گروه از افراد از پیش تعریف شده (معمولاً تیم اصلی پروژه) اجازه می دهد تا قراردادها را ارتقا دهند و خاموش کردن اضطراری را انجام دهند. اگرچه قابل درک است که برخی از پروژه ها می خواهند این اقدامات احتیاطی را اجرا کنند و تا حدودی انعطاف پذیر باقی بمانند، وجود این کلیدها می تواند یک مشکل بالقوه باشد. اگر دارندگان کلیدها خود را به طور ایمن ایجاد یا ذخیره نکنند، اشخاص ثالث مخرب می توانند آن را دریافت کنند. متناوباً، اعضای اصلی تیم ممکن است توسط مشوق های چشمگیر پولی مخرب باشند و یا خود خراب شوند.اکثر پروژه ها سعی می کنند این خطر را با استفاده از چند برنامه و زمان بندی کاهش دهند. Multisig برای اجرای هر یک از عملکردهای مدیر قرارداد هوشمند به کلیدهای M از N نیاز دارد و زمان بندی اولین زمان تأیید معامله را با موفقیت تعیین می کند.بعنوان یک گزینه جایگزین، برخی از پروژه ها به طرح های رأی دادن متکی هستند، جایی که توکن های مربوطه به صاحبانشان حق رأی درباره آینده پروتکل را می دهند. با این حال، در بسیاری از موارد، اکثر توکن های حاکمیت توسط گروه کوچکی از مردم نگهداری می شود، در نتیجه منجر به نتایج مشابه کلیدهای مدیریت می شود. برخی از پروژه ها سعی کرده اند با جایزه دادن به پذیرندگان اولیه و کاربرانی که معیارهای خاصی را دارند، از محدوده استفاده از پروتکل ساده تا عمل، این غلظت قدرت رأی را کاهش دهند.توکن های حکمران ممکن است منجر به عواقب نامطلوب شود. در حقیقت، تمرکز بالای قدرت ممکن است هنگام توزیع این حقوق حتی مشکل سازتر باشد. در غیاب دوره های واگذاری، بنیانگذاران مخرب می توانند با ریختن کل ذخایر توکن های خود بر روی CFMM، فرش را بکشند و باعث ایجاد شوک گسترده در تأمین کالا و اعتبار پروژه شوند. علاوه بر این، تولید محصول با اجازه دادن به یک پروتکل کاملاً تاسیس شده می تواند بخش قابل توجهی از توکن های حاکم یک پروتکل نسبتاً جدید را در اختیار داشته باشد. این ممکن است پروتکل های متای بزرگی را ایجاد کند که دارندگان توکن ها اساساً بخش قابل توجهی از زیرساخت های DeFi را کنترل می کنند.وابستگی ها همانطور که قبلا توضیح داده شد، برخی از امیدوار کننده ترین ویژگی های اکوسیستم DeFi باز بودن و ترکیب پذیری آن است. این ویژگی ها به انواع قراردادهای هوشمند و برنامه های غیر متمرکز زنجیره بلوک امکان تعامل با یکدیگر و ارائه خدمات جدید مبتنی بر ترکیبی از خدمات موجود را می دهد. در طرف مقابل، این تعاملات وابستگی های شدیدی را ایجاد می کنند. اگر مشکلی در یک قرارداد هوشمند وجود داشته باشد، ممکن است عواقب گسترده ای برای چندین برنامه در کل اکوسیستم DeFi داشته باشد. علاوه بر این، مشکلات موجود در تثبیت بورس کوین Dai یا شوک شدید قیمت ETH ممکن است باعث ایجاد اثرات مواجی در کل اکوسیستم DeFi شود.مشکل وقتی آشکار می شود که با مثالی بیان شود. بیایید فرض کنیم که شخصی ETH را به عنوان وثیقه در قرارداد MakerDAO برای صدور پول های ثابت Dai قفل می کند. بیشتر فرض کنیم که Staincoins Dai در یک قرارداد هوشمند وام گیرنده قفل شده است تا توکن های مشتق با سود را به نام cDai صادر کند. توکن های cDai متعاقباً به همراه برخی از ETH به استخر نقدینگی UniSwap ETH / cDai منتقل می شوند، به فرد اجازه می دهد توکن های cDai UNI را نشان دهد که بخشی از حجم نقدینگی را نشان می دهد. با هر قرارداد هوشمند اضافی، خطر احتمالی یک اشکال افزایش می یابد. اگر هر یک از قراردادهای دنباله ای خراب شود، توکن های UNI cDai به طور بالقوه بی ارزش می شوند. این سناریوهای "توکن بالای توکن بالای توکن" که توکن های بسته بندی شده ایجاد می کنند، می توانند پروژه ها را به گونه ای در هم بپیچند.داده های خارجی نکته دیگری که قابل ذکر است این واقعیت است که بسیاری از قراردادهای هوشمند به داده های خارجی متکی هستند. هر زمان که یک قرارداد هوشمند به داده هایی بستگی دارد که بومی آنها بصورت زنجیره ای در دسترس نیست، داده ها باید توسط منابع داده خارجی تهیه شوند. این سخنرانی های به اصطلاح وابستگی هایی را ایجاد می کنند و ممکن است در بعضی موارد منجر به اجرای قراردادی به شدت متمرکز شوند. برای کاهش این خطر، بسیاری از پروژه ها به شبکه های غیر متمرکز اوراکل با طیف گسترده ای از طرح های ارائه داده متکی هستند.فعالیت غیرقانونی یک نگرانی مشترک در بین ناظرین این است که ممکن است از مجموعه های رمزارزها توسط افرادی استفاده شود که می خواهند از ثبت و نظارت جلوگیری کنند. در حالی که شفافیت ذاتی DeFi بازدارنده این مورد استفاده است، اما نام مستعار شبکه ممکن است برخی از خصوصیات حریم خصوصی را فراهم کند. با این حال، این ممکن است لزوما چیز بدی نباشد، و وضعیت پیچیده تر از آن است که در نگاه اول به نظر می رسد. از یک طرف، نام مستعار می تواند توسط افراد با نیت های نادرست مورد سوء استفاده قرار گیرد. از طرف دیگر، حریم خصوصی ممکن است یک ویژگی مطلوب برای برخی از برنامه های مالی قانونی باشد. به همین ترتیب، نهادهای نظارتی باید با احتیاط فراوان عمل کنند، در تلاش برای یافتن راهکارهای معقول که به آنها اجازه می دهد در موارد لزوم بدون خفقان نوآوری وارد عمل شوند. علاوه بر این، باید توجه داشته باشید که تنظیم یک شبکه غیرمتمرکز ممکن نیست.اگرچه جای تردید است که آیا ناظران می توانند بر زیرساختهای غیرمتمرکز را نظارت کنند یا خیر، اما دو حوزه وجود دارد که شایسته توجه ویژه هستند، یعنی پرداخت با و بدون اسکناس و تئاتر غیر تمرکز.پرداخت با و بدون اسکناس رابط سیستم مالی سنتی هستند. هر زمان که افراد می خواهند دارایی ها را از حساب بانکی خود به سیستم مبتنی بر بلاکچین یا روش دیگر منتقل کنند، باید از طریق یک ارائه دهنده خدمات مالی این کار را انجام دهند. این ارائه دهندگان خدمات مالی تحت نظارت هستند و ممکن است نیاز به بررسی سابقه وجوه آنها باشد.به همین ترتیب، تفاوت بین پروتکل های قانونی غیرمتمرکز و پروژه هایی که فقط ادعا می کنند غیرمتمرکز هستند اما در واقع تحت کنترل انحصاری یک سازمان یا چند نفر هستند، مهم است. اولی ممکن است امکانات جدید مهیج را فراهم کند و برخی از وابستگی ها را از بین ببرد، در حالی که دومی ممکن است در واقع بدترین دو جهان را ایجاد کند، یعنی وابستگی های عملی به یک اپراتور متمرکز با نظارت محدود. با در نظر گرفتن این نکته، ناظران باید از نزدیک ببینند و دقت کنند اگر پروتکل داده شده DeFi واقعاً غیرمتمرکز است یا اگر برچسب DeFi فقط برای نمایش برای دور زدن مقررات است.مقیاس پذیری بلاک چین با معامله نهایی بین غیر متمرکز، امنیت و مقیاس پذیری روبرو است. در حالی که بلاکچین Ethereum به طور کلی غیرمتمرکز و ایمن قلمداد می شود، اما تلاش می کند تا با تقاضای زیاد فضای بلوک همگام شود. افزایش قیمت بنزین (هزینه های معامله) و زمان تأیید طولانی بر اکوسیستم DeFi تأثیر منفی می گذارد و افراد ثروتمندی را که می توانند معاملات بزرگ انجام دهند مورد علاقه قرار می دهد.راهکارهای بالقوه این مشکل شامل خرد کردن لایه پایه و همچنین راهکارهای مختلف لایه 2 مانند کانال های وضعیت، جمع آوری ZK (دانش صفر) و جمع آوری های خوش بینانه اطلاعات است. با این حال، در بسیاری از موارد، تلاش برای مقیاس پذیری قابلیت ترکیب پذیری و اتمی بودن معاملات را تضعیف می کند - دو ویژگی برجسته DeFi. از سوی دیگر، به نظر نمی رسد انتقال DeFi به یک لایه پایه متمرکزتر نیز رویکرد معقولی باشد، زیرا اساساً پیشنهاد ارزش اصلی آن را تضعیف می کند. بنابراین، باید دید که آیا یک بلاکچین واقعاً غیرمتمرکز می تواند با تقاضا مطابقت داشته باشد و زیرساخت های مالی باز، شفاف و تغییرناپذیری را فراهم کند.نتیجهدیفای فرصت های مهیجی را فراهم می کند و توانایی ایجاد زیرساخت های مالی واقعاً باز، شفاف و غیر قابل تغییر را دارد. از آنجا که DeFi از پروتکل ها و برنامه های بسیار قابل همکاری بیشماری تشکیل شده است، هر شخصی می تواند تمام معاملات را بررسی کند و داده ها برای تجزیه و تحلیل کاربران و محققان به راحتی در دسترس است.دیفای موجی از نوآوری را ایجاد کرده است. از یک طرف، توسعه دهندگان از قراردادهای هوشمند و لایه تسویه حساب غیرمتمرکز برای ایجاد نسخه های بی اعتماد از ابزارهای مالی سنتی استفاده می کنند. از طرف دیگر، آنها در حال ایجاد ابزارهای مالی کاملاً جدیدی هستند که تحقق آنها بدون بلاکچین عمومی زمینه ای امکان پذیر نیست. مبادلات اتمی، استخرهای نقدینگی مستقل، توکن های با ثبات غیرمتمرکز و وام های سریع فقط چند مورد از این نمونه ها هستند که پتانسیل بزرگ این سیستم اقتصادی را نشان می دهند.در حالی که این فناوری از پتانسیل بالایی برخوردار است، اما خطرات خاصی در این زمینه وجود دارد. قراردادهای هوشمند می توانند دارای مشکلات امنیتی باشند که ممکن است امکان استفاده ناخواسته را فراهم و مقیاس پذیری تعداد کاربران را محدود می کند. علاوه بر این، اصطلاح "غیرمتمرکز" در برخی موارد فریبنده است. در بسیاری از پروتکل ها و برنامه ها از منابع داده خارجی و کلیدهای ویژه مدیریت برای مدیریت سیستم، انجام به روزرسانی های هوشمند قرارداد یا حتی خاموش کردن اضطراری استفاده می شود. اگرچه این لزوما مشکلی ایجاد نمی کند، کاربران باید توجه داشته باشند که در بسیاری از موارد اعتماد زیادی وجود دارد. با این حال، اگر این مسائل حل شود، ممکن است DeFi منجر به تغییر پارادایم در صنعت مالی شود و به طور بالقوه به یک زیرساخت مالی قوی، باز و شفاف کمک کند.بخش های قبلی این مطلب از در اینجا بیابید:بخش اولبخش دومبخش سومبخش چهارمهادی دلشادهادی دلشادThu, 15 Apr 2021 18:08:53 +0430https://virgool.ir/@Hadi.Delshad/سیستم-مالی-غیرمتمرکز-در-بلاکچین-و-بازارهای-مالی-مبتنی-بر-قرارداد-هوشمند-بخش-چهارم-so4jw6tg2xtzنوشته فابیان شارترجمه و ویرایش هادی دلشاد - علی دزفولیانوام ها بخشی اساسی از اکوسیستم DeFi هستند. پروتکل های بسیار متنوعی وجود دارد که به مردم امکان می دهد مجموعه های رمزارزها را قرض دهند و یا وام بگیرند. سیستم عامل های وام غیرمتمرکز از این نظر منحصر به فرد هستند که برای شناسایی به وام گیرنده و نه به وام دهنده احتیاج ندارند. همه به سیستم عامل دسترسی دارند و به طور بالقوه می توانند برای کسب سود وام بگیرند یا تأمین نقدینگی کنند. به همین ترتیب، وام های DeFi کاملاً بدون مجوز نیستند و به روابط قابل اعتماد تکیه ندارند.برای محافظت از وام دهنده و جلوگیری از فرار وام گیرنده با وجوه، دو رویکرد متمایز وجود دارد: اول، اعتبار می تواند ارائه شود به شرط بازپرداخت اتمی وام، به این معنی که وام گیرنده وجوه را دریافت کرده، استفاده کرده و آنها را بازپرداخت می کند. - همه در همان معاملات بلاکچین است. فرض کنید وام گیرنده در پایان چرخه اجرای معامله وجوه خود را (به علاوه سود) پس نداده است. در این حالت، معامله فاقد اعتبار بوده و هر نتیجه آن (از جمله خود وام) برگردانده می شود. این وام های به اصطلاح فلش (Wolff، 2018؛ Boado، 2020) یک برنامه هیجان انگیز اما هنوز هم بسیار آزمایشی هستند. در حالی که وام های فلش فقط در برنامه هایی قابل استفاده است که به صورت اتمی و کاملاً زنجیره ای تسویه حساب شوند، آنها ابزار جدید کارآمد برای آربیتراژ و تغییر ساختار پرتفوی هستند. به همین ترتیب، آنها در مسیر تبدیل به یک بخش اساسی از وام های DeFi هستند.دوم، وام ها را می توان با وثیقه به طور کامل تأمین کرد. وثیقه در یک قرارداد هوشمند قفل شده است و فقط پس از بازپرداخت بدهی آزاد می شود. سیستم عامل های وام وثیقه دار در سه نوع مختلف وجود دارد: موقعیت های بدهی وثیقه ای، بازارهای بدهی وثیقه ای و بازارهای بدهی وثیقه ای نظیر به نظیر. موقعیت های بدهی وثیقه ای وام هایی هستند که از توکن های تازه ایجاد شده استفاده می کنند، در حالی که بازارهای بدهی از توکن های موجود استفاده می کنند و نیاز به تطابق بین یک طرف وام و یک وام دهنده است. این سه نوع وام های وثیقه ای در زیر توضیح داده شده است.موقعیت های بدهی وثیقه دار برخی از برنامه های DeFi به کاربران امکان می دهند موقعیت های بدهی وثیقه ای ایجاد کنند و از این طریق توکن های جدید صادر کنند که توسط وثیقه پشتیبانی می شوند. برای اینکه بتواند این توکن ها را ایجاد کند، فرد باید در یک قرارداد هوشمند مجموعه رمزارزهای خود را قفل کند. تعداد توکن هایی که می توانند ایجاد شوند به قیمت هدف توکن های تولید شده، ارزش مجموعه های رمزازرهایی که به عنوان وثیقه استفاده می شوند و نسبت وثیقه گذاری هدف، بستگی دارد. توکن های تازه ایجاد شده اساساً وام های کاملاً وثیقه ای هستند که نیازی به طرف مقابل ندارند و به کاربر اجازه می دهند تا دارایی نقدینگی خود را بدست آورد در حالی که بازار را از طریق وثیقه حفظ می کند. این وام می تواند برای مصرف استفاده شود، به فرد اجازه می دهد تا از فشار نقدینگی موقت عبور کند یا مجموعه های رمزارزهای بیشتری را برای استفاده از اهرم به دست آورد.برای تفهیم بهتر، اجازه دهید ما از MakerDAO استفاده کنیم، یک پروتکل غیرمتمرکز که برای انتشار پول ثابت برابر با دلار آمریکا Dai استفاده می شود. اول، کاربر ETH را در یک قرارداد هوشمند که به عنوان موقعیت بدهی وثیقه (CDP) طبقه بندی می شود (یا صندوق) سپرده گذاری می کند. متعاقباً، آنها برای ایجاد و برداشتن تعداد معینی از Dai و ایجاد قفل وثیقه، تابع قرارداد را فراخوانی می کنند. این فرآیند در حال حاضر به حداقل نسبت وثیقه گذاری 150 درصد نیاز دارد، به این معنی که برای هر 100 دلار ETH که در قرارداد قفل شده است، کاربر می تواند حداکثر 66.66 Dai را ایجاد کند.( در عمل، وثیقه گذاری باید بسیار بزرگتر باشد، زیرا هر موقعیت اعتباری با وثیقه زیر 150 درصد تصفیه می شود.)هر Dai معوقه مشمول هزینه ثبات است که از نظر تئوری باید با حداکثر نرخ سود بازار بدهی Dai مطابقت داشته باشد. این نرخ توسط انجمن، یعنی دارندگان رمز MKR تعیین می شود. MKR رمز مدیریت پروژه MakerDAO است. همانطور که در شکل 3 نشان داده شده است، نرخ پایداری بین 0 تا 20 درصد در نوسان است.برای بستن CDP، مالک باید Dai معوقه به اضافه سود انباشته را به قرارداد بفرستد. قرارداد هوشمند به مالک این امکان را می دهد تا پس از بازپرداخت بدهی، وثیقه خود را پس بگیرد. اگر وام گیرنده نتواند بدهی خود را بازپرداخت کند، یا اگر ارزش وثیقه به زیر آستانه 150 درصد برسد، جایی که وثیقه کامل وام در معرض خطر است، قرارداد هوشمند شروع به انحلال وثیقه با نرخ بالقوه تخفیفی می کند.پرداخت سود و هزینه های تصفیه تا حدی برای "سوزاندن" MKR استفاده می شود و در نتیجه کل عرضه MKR کاهش می یابد. در ازای آن، دارندگان MKR خطر باقیمانده شوک های شدید منفی قیمت ETH را فرض می کنند، که ممکن است منجر به وضعیتی شود که وثیقه برای نگه داشتن قیمت برابر با دلار کافی نیست. در این حالت، MKR جدید ایجاد و با نرخ تخفیف به فروش می رسد. به همین ترتیب دارندگان MKR در این بازی سرمایه گذازی کرده و امید به موفقیت آن دارند و حفظ این سیستم سالم به نفع آنها خواهد بود.ذکر این نکته مهم است که سیستم MakerDAO بسیار پیچیده تر از آنچه در اینجا توضیح داده شده است. اگرچه این سیستم عمدتاً غیرمتمرکز است، اما به پیش بینی های قیمت متکی است که برخی وابستگی ها را ایجاد می کند.اخیراً MakerDAO به یک سیستم چند جانبه روی آورده است، هدف این است که پروتکل با مقیاس پذیری بیشتر اجازه دهد از انواع مجموعه های رمزارزها به عنوان وثیقه استفاده شود.بازارهای بدهی وثیقه دار به جای ایجاد توکن های جدید، می توان مجموعه های رمزارزهای موجود را از شخص دیگری وام گرفت. به دلایل واضح، این روش به یک طرف مقابل با ترجیحات مخالف نیاز دارد. به عبارت دیگر برای اینکه کسی بتواند ETH را قرض بگیرد، باید شخص دیگری باشد که مایل باشد ETH را قرض دهد. برای کاهش ریسک طرف مقابل و محافظت از وام دهنده، وام ها باید به طور کامل وثیقه گرفته شوند، وثیقه در یک قرارداد هوشمند قفل شده است - دقیقاً مانند مثال قبلی ما.تطبیق وام دهندگان با وام گیرندگان به روش های مختلفی انجام می شود. دسته های گسترده نظیر به نظیر و تطبیق تلفیقی هستند. تطبیق نظیر به نظیر به این معنی است که شخصی که نقدینگی را تأمین می کند، مجموعه های رمزارزها را به وام گیرندگان خاص وام می دهد. در نتیجه، وام دهنده فقط در صورت تطابق شروع به کسب سود می کند. مزیت این روش این است که طرفین در یک بازه زمانی توافق می کنند و با نرخ بهره ثابت کار می کنند.در وام های انباشته شده از نرخ بهره متغیری استفاده می شود که منوط به عرضه و تقاضا است. وجوه همه وام گیرندگان در یک واحد وام مبتنی بر قرارداد هوشمند جمع می شوند و وام دهندگان با واریز وجوه خود در این بنگاه شروع به کسب سود می کنند. با این حال، نرخ بهره تابعی از نرخ بهره آن انباشته است. وقتی نقدینگی به راحتی در دسترس باشد، وام ارزان خواهد بود. وقتی تقاضا برای وام زیاد باشد، وام ها گران می شوند. استخرهای وام این مزیت اضافی را دارند که می توانند سررسید و تغییر مقدار را انجام دهند در حالی که نقدینگی نسبتاً بالایی را برای وام دهنده شخصی حفظ می کنند.پروتکل های وام بسیار متنوع هستند. برخی از مشهورترین آنها: Aave (Boado، 2020)Comound (Leshner and Hayes، 2019)dYdX (Juliano، 2017)نمودار بالا نرخ وام و وامهای وزنی دارایی Dai و ETH را نشان می دهد. برای Dai، این رقم شامل هزینه پایداری MakerDAO نیز می باشد که باید همیشه بالاترین نرخ در سیستم باشد. با کمال تعجب، همیشه اینطور نیست، به این معنی که برخی افراد در بازار ثانویه حق بیمه قیمت پرداخت کرده اند. از سپتامبر 2020، Dai تقریبا 75 درصد از کل وام های اکوسیستم DeFi را تشکیل می دهد.مشتقات غیرمتمرکزمشتقات غیرمتمرکز توکن هایی هستند که ارزش خود را از عملکرد دارایی اساسی، نتیجه یک رویداد یا توسعه هر متغیر قابل مشاهده دیگر بدست می آورند. آنها معمولاً برای ردیابی این متغیرها به یک پیش بینی نیاز دارند و بنابراین برخی از وابستگی ها و مولفه های متمرکز را معرفی می کنند. وقتی قرارداد مشتقه از چندین منبع داده مستقل استفاده می کند، می توان وابستگی ها را کاهش داد.ما بین توکن های مشتق مبتنی بر دارایی و رویداد تفاوت قائل می شویم. ما یک توکن مشتقه را زمانی مبتنی بر دارایی می نامیم که قیمت آن تابعی از عملکرد یک دارایی اساسی باشد. ما یک رویداد مشتق شده را مبتنی بر زمانی می نامیم که قیمت آن تابعی از هر متغیر قابل مشاهده ای باشد که عملکرد یک دارایی نباشد. در بخشهای بعدی هر دو دسته مورد بحث قرار خواهد گرفت.dy/dx - یکی از پرتوکل های مشتقات دیفایتوکن های مشتق مبتنی بر دارایی توکن های مشتقه مبتنی بر دارایی، پسوند مدل CDP است که در بخش قبل شرح داده شده است. وثیقه قفل شده می تواند به جای محدود کردن صدور به کوین های برابر با دلار، برای صدور توکن های مصنوعی استفاده شود که از تغییرات قیمت انواع دارایی ها پیروی می کند. به عنوان مثال می توان به نسخه های توکن شده سهام، فلزات گرانبها و مجموعه های رمزپایه جایگزین اشاره کرد. هرچه نوسان زمینه ای بیشتر باشد، خطر سقوط به زیر نسبت وثیقه معین بیشتر خواهد بود.یک سیستم عامل مشتقه محبوب ، Synthetix نام دارد (بروکس و همکاران، 2018). این کار به گونه ای اجرا می شود که مجموع بدهی کلیه کاربران بسته به قیمت کل دارایی های مصنوعی معوقه افزایش یا کاهش می یابد. این تضمین می کند که توکن هایی با دارایی های اساسی یکسان قابل استفاده باقی می مانند. یعنی بازخرید به صادر کننده بستگی ندارد. نکته قابل توجه در این طرح این است که کاربران هنگام ضرب دارایی ریسک بیشتری می پذیرند، زیرا موقعیت بدهی آنها نیز تحت تأثیر قرار می گیرد.یک مورد خاص از توکن های مشتق مبتنی بر دارایی، توکن های معکوس هستند. در اینجا، قیمت با عملکرد معکوس عملکرد دارایی های اساسی در یک بازه قیمت مشخص شده تعیین می شود. این توکن های معکوس به کاربران امکان می دهد کوتاه مدت در مواجهه با مجموعه رمزارزها قرار بگیرند.توکن های مشتقه مبتنی بر رویداد توکن های مشتقه مبتنی بر رویداد می توانند بر اساس هر متغیر مشاهده شده عینی با مجموعه ای از نتایج بالقوه شناخته شده، زمان مشاهده مشخص و منبع تفکیک پذیری باشند( به عنوان مثال، چنین توکنی با توجه به نتیجه انتخابات اخیر ریاست جمهوری ایالات متحده ایجاد شد).هر کسی می تواند با قفل کردن 1 ETH در یک قرارداد هوشمند، یک مجموعه کامل از توکن های فرعی را برای یک رویداد خاص خریداری کند. مجموعه کاملی از توکن های فرعی شامل 1 توکن فرعی برای هر نتیجه بالقوه است. این توکن های فرعی به صورت جداگانه قابل معامله هستند. هنگامی که بازار حل و فصل می شود، مجموعه رمزارزهای قرارداد هوشمند بین صاحبان توکن های فرعی برنده تقسیم می شود. بنابراین، در صورت عدم تحریف بازار، قیمت ETH هر توکن فرعی باید با احتمال نتیجه اصلی مطابقت داشته باشد.با توجه به شرایط خاص، این بازارهای پیش بینی ممکن است به عنوان اراکل های (Oracle)غیرمتمرکز برای احتمال نتیجه آینده عمل کنند. با این حال، وضوح بازار (و در نتیجه قیمت) تا حد زیادی به اعتبار منبع وضوح بستگی دارد. به همین ترتیب، توکن های مشتقه مبتنی بر رویداد وابستگی های خارجی ایجاد می کنند و ممکن است به طور یکجانبه تحت تأثیر یک گزارشگر مخرب قرار بگیرند.مشهورترین طرح Augur نام دارد (پیترسون و همکاران، 2019). از یک مرحله حل و فصل و اختلافات چند مرحله ای استفاده می کند که باید وابستگی را به یک منبع گزارشگری تا حد ممکن کاهش دهد. اگر دارندگان توکن با گزارشگر تعیین شده موافق نباشند، ممکن است اختلافاتی را آغاز کنند که در نهایت باید به نتیجه درست ختم شود.بخش های دیگر این مطلب از در اینجا بیابید:بخش اول بخش دومبخش سوم بخش پنجمهادی دلشادهادی دلشادWed, 14 Apr 2021 16:39:31 +0430https://virgool.ir/@Hadi.Delshad/سیستم-مالی-غیرمتمرکز-در-بلاکچین-و-بازارهای-مالی-مبتنی-بر-قرارداد-هوشمند-بخش-سوم-pb06fudw172dنوشته فابیان شارترجمه و ویرایش هادی دلشاد - علی دزفولیانپروتکل های مبادله غیر متمرکزدر سپتامبر 2020، بیش از 7،092 مجموعه رمزنگاری در صرافی ها لیست شده است(2019 CoinMarketCap). در حالی که اکثر آنها از نظر اقتصادی بی ربط هستند و از محدودیت قابل توجهی در بازار و حجم معاملات برخوردار هستند، اما نیاز به بازارهایی است که مردم بتوانند با محبوبیت بیشتری تجارت کنند. این به صاحبان این دارایی ها اجازه می دهد تا در معرض دید خود با توجه به ترجیحات و مشخصات ریسک خود تعادل برقرار کنند و تخصیص سهام را تنظیم کنند.در بیشتر موارد، معاملات رمزارزها از طریق مبادلات متمرکز انجام می شود. مبادلات متمرکز نسبتاً کارآمد هستند، اما یک مشکل جدی دارند. برای اینکه بتوانند در یک صرافی متمرکز معامله کنند، معامله گران ابتدا باید دارایی را به بورس واریز کنند. بدین ترتیب آنها دسترسی مستقیم به دارایی های خود را از دست می دهند و باید به اپراتور اعتماد کنند. اپراتورهای صرافی های غیرمنصفانه یا غیرحرفه ای ممکن است دارایی ها را مصادره یا از دست بدهند. علاوه بر این، مبادلات متمرکز یک نقطه حمله ایجاد می کنند و با تهدید مداوم تبدیل به هدف اشخاص ثالث مخرب مواجه هستند. نظارت نسبتاً کم، هم مشکلات را تشدید می کند و هم مقیاس های گسترده ای را که بسیاری از این مبادلات باید در مدت زمان کوتاهی انجام دهند، تشدید می کند. بر این اساس، جای تعجب نیست که برخی از مبادلات متمرکز رمزنگاری سرمایه های مشتری را از دست داده اند.پروتکل های مبادله غیرمتمرکز سعی دارند با حذف نیاز اعتماد، این موارد را کاهش دهند. کاربران دیگر نباید وجوه خود را در صرافی متمرکز واریز کنند. در عوض، آنها تا زمانی که معامله انجام نشود، در کنترل انحصاری دارایی خود باقی می مانند. اجرای معامله از طریق یک قرارداد هوشمند به صورت اتمی اتفاق می افتد، به این معنی که هر دو طرف تجارت در یک معامله غیرقابل تقسیم انجام می شوند و خطر اعتباری طرف مقابل را کاهش می دهند. بسته به اجرای دقیق، قرارداد هوشمند ممکن است نقشهای اضافی را به عهده بگیرد، در نتیجه بسیاری از واسطه ها مانند خدمات سپرده گذاری و خانه های کلرینگ طرف مقابل مرکزی (CCP) از رده خارج شوند.مبادلات غیر متمرکز اولیه مانند EtherDelta به عنوان باغهای محصور شده و هیچ تعامل بین پیاده سازی های مختلف وجود ندارد. مبادلات فاقد نقدینگی مشترک بوده و منجر به حجم معاملات نسبتاً کم و پیشنهادات / درخواست های بزرگ گسترش می یابند. هزینه های بالای شبکه و همچنین فرآیندهای دست و پاگیر و کند برای جابجایی وجوه بین این صرافی های غیرمتمرکز، فرصت های داور آربیتراژ را بی فایده کرده است.اخیراً، اقدامی به سمت پروتکل های مبادله آزاد صورت گرفته است. این پروژه ها سعی می کنند ساختار مبادلات غیرمتمرکز را با ارائه استاندارد هایی در مورد چگونگی انجام مبادله دارایی ساده کنند و به هر مبادله ای که در بالای پروتکل ساخته شده است اجازه استفاده از استخرهای نقدینگی مشترک و سایر ویژگی های پروتکل را می دهند. با این حال، مهمتر از همه، سایر پروتکل های DeFi می توانند از این بازارها استفاده کرده و در صورت لزوم رمزها را مبادله یا انحلال کنند.در بخش های زیر، انواع مختلف پروتکل های مبادله غیرمتمرکز را مقایسه می کنم، برخی از آنها به معنای مبادله محدود نیستند، اما در تجزیه و تحلیل گنجانده شده اند، زیرا همان هدف را دارند. نتایج در جدول زیر خلاصه شده است.محبوب ترین پروتکل های تبادل غیر متمرکزمبادلات دفتر سفارشات غیرمتمرکز مبادلات دفتر سفارشات غیرمتمرکز را می توان به روش های مختلفی اجرا کرد. همه آنها از قراردادهای هوشمند برای تسویه معاملات استفاده می کنند، اما در نحوه میزبانی دفتر های سفارش تفاوت قابل توجهی دارند. باید بین دفترهای سفارش زنجیره ای و غیر زنجیره ای تفاوت قائل شد.دفاتر سفارشات زنجیره ای این مزیت را دارند که کاملاً غیرمتمرکز هستند. هر سفارشی در قرارداد هوشمند ذخیره می شود. به همین ترتیب، نیازی به زیرساخت های اضافی یا میزبان ثالث نیست. نقطه ضعف این روش این است که هر عملی نیاز به یک معامله بلاکچین دارد. بنابراین، این یک فرآیند پرهزینه و آهسته است که حتی اعلام قصد معامله برای آن هزینه های شبکه را به همراه دارد. با توجه به اینکه بازارهای بی ثبات به لغو مکرر سفارشات احتیاج دارند، این عیب حتی هزینه های بیشتری در بر خواهد داشت.به همین دلیل، بسیاری از پروتکل های غیر متمرکز مبادله ای به دفاتر سفارشات خارج از زنجیره متکی هستند و فقط از بلاکچین به عنوان یک لایه تسویه حساب استفاده می کنند. دفاتر سفارش خارج از زنجیره توسط اشخاص ثالث متمرکز میزبانی و به روز می شوند که معمولاً به آنها بازنشر دهنده- رله کننده Relayers) (گفته می شود. آنها اطلاعات لازم را در اختیار دارندگان قرار می دهند تا سفارشی را که خواهان مطابقت آن هستند را انتخاب کنند. در حالی که این روش برخی از اجزای متمرکز و وابستگی ها را به سیستم وارد می کند، نقش Relayers محدود است. Relayers هرگز کنترل وجوه را در دست zندارند و سفارشات را تطبیق نمی دهند و اجرا نمی کنند. آنها به سادگی لیست های سفارش داده شده را با نquotes می کنند و ممکن است هزینه ای را برای آن سرویس دریافت کنند. باز بودن پروتکل اطمینان از وجود رقابت بین Relayers و کاهش وابستگی های احتمالی را می دهد.پروتکل غالب که از این روش استفاده می کند 0x نام دارد (Warren and Bandeali، 2017). پروتکل از یک فرآیند سه مرحله ای برای معاملات استفاده می کند. ابتدا سازنده یک سفارش از قبل امضا شده را برای درج در دفتر سفارش به Relayer می فرستد. دوم، یک گیرنده بالقوه از Relayer پرس و جو کرده و یکی از سفارشات را انتخاب می کند. سوم، گیرنده سفارش را امضا کرده و به قرارداد هوشمند تحویل می دهد و باعث تبادل اتمی رمزارزها می شود.بازارگردان عملکرد ثابت بازارگردان عملکرد ثابت CFMM)) یک مجموعه نقدینگی قرارداد هوشمند است که (حداقل) دو مجموعه رمزنگاری را ذخیره می کند و به هر کسی اجازه می دهد رمزهایی از یک نوع را واریز کند و از این طریق توکن های نوع دیگر را برداشت کند. برای تعیین نرخ ارز، استخرهای نقدینگی مبتنی بر قرارداد هوشمند از تغییرات مدل محصول ثابت استفاده می کنند، جایی که قیمت نسبی تابعی از نسبت ذخیره رمز هوشمند است. اولین عملیاتی که من از آن مطلع هستم توسط هرتزوگ، بنارتزی و بنارتزی (2017) پیشنهاد شده است. آدامز (2018) این مدل را ساده کرده است و ژانگ، چن و پارک (2018) اثبات رسمی این مفهوم را ارائه می دهند. مارتینلی و موشگیان (2019) مفهوم مواردی را که بیش از دو نشانه و وزن توکن پویا دارند تعمیم دادند. اگوروف (2019) ایده مبادله پایدار بیت کوین را بهینه سازی کرد.ذخایر رمزهای استخر نقدینگی در یک مدل محصول ثابت در ساده ترین شکل، مدل محصول ثابت را می توان به صورت xy = k بیان کرد، جایی که x و y با ذخایر توکن قرارداد هوشمند مطابقت دارد و k یک ثابت است. با توجه به اینکه این معادله باید برقرار باشد، وقتی کسی معامله ای را انجام می دهد، بدست می آوریم (x Δx) · (y Δy) = k . سپس می توان به راحتی نشان داد که Δy = (k / x Δx) - y. در نتیجه، Δy برای هر Δx\u003e 0 مقادیر منفی فرض می کند. در واقع، هر مبادله ای مربوط به حرکت در یک منحنی ذخیره نشانه محدب است که در شکل 4A نشان داده شده است. استخر نقدینگی با استفاده از این مدل قابل تخلیه نیست، زیرا با ذخیره کمتر توکن ها گران می شوند. هنگامی که عرضه توکن هر یک از این دو نشانه به صفر نزدیک می شود، در نتیجه قیمت نسبی آن بی نهایت افزایش می یابد.اشاره به این نکته مهم است که استخرهای نقدینگی مبتنی بر قرارداد هوشمند به منابع خبری قیمت خارجی وابسته نیستند (اصطلاحاً اوراکل گفته می شود). هر زمان که قیمت بازار یک دارایی تغییر کند، هر کسی می تواند از فرصت آربیتراژ استفاده کند و با قرارداد هوشمند تا زمانی که قیمت استخر نقدینگی به قیمت فعلی بازار همگام شود، توکن معامله کند. گسترش ضمنی پیشنهاد / درخواست مدل محصول ثابت (بعلاوه هزینه معاملات کوچک) ممکن است منجر به جمع شدن وجوه اضافی شود. هرکسی که نقدینگی خود را در اختیار شما قرار می دهد، نشانه های سهام خود را دریافت می کند که به آنها امکان می دهد در این تجمیع شرکت کرده و از این توکن ها برای سهم خود از یک مجموعه نقدینگی بالقوه در حال رشد استفاده کنند. تأمین نقدینگی منجر به افزایش k می شود و در شکل 4B نشان داده شده است.نمونه های برجسته پروتکل های جمع آوری نقدینگی مبتنی بر قرارداد هوشمند UniSwap، Balancer، Curve و Bancor هستند.تجیمع ذخیره مبتنی بر قرارداد هوشمند رویکرد دیگر ادغام ذخایر نقدینگی از طریق یک قرارداد هوشمند است که به ارائه دهندگان بزرگ نقدینگی اجازه می دهد قیمت ها را برای جفت توکن های خاص متصل و تبلیغ کنند. کاربری که می خواهد توکن x را با توکن y مبادله کند، ممکن است یک درخواست معامله به قرارداد هوشمند ارسال کند. قرارداد هوشمند قیمت های تمام ارائه دهندگان نقدینگی را مقایسه می کند، بهترین پیشنهاد را از طرف کاربر می پذیرد و معامله را انجام می دهد. این به عنوان یک دروازه بین کاربران و ارائه دهندگان نقدینگی عمل می کند، و از اجرا و تسویه اتمی اطمینان حاصل می کند.برخلاف استخرهای نقدینگی مبتنی بر قرارداد هوشمند، با تجمع ذخیره مبتنی بر قرارداد هوشمند، قیمت ها در قرارداد هوشمند تعیین نمی شوند. در عوض، قیمت ها توسط تأمین کنندگان نقدینگی تعیین می شوند. اگر پایگاه تأمین کنندگان نقدینگی نسبتاً گسترده ای وجود داشته باشد، این روش خوب کار می کند. با این حال، اگر رقابت محدودی برای رقابت در رابطه با یک جفت توکن خاص وجود داشته باشد، این رویکرد ممکن است منجر به خطرات تبانی یا حتی تعیین قیمت انحصاری شود. به عنوان یک اقدام متقابل، پروتکل های جمع آوری ذخایر معمولاً برخی از مکانیسم های کنترل (متمرکز) مانند حداکثر قیمت ها یا حداقل تعداد تأمین کنندگان نقدینگی را دارند. در برخی موارد، تأمین کنندگان نقدینگی ممکن است فقط پس از بررسی سابقه، از جمله تأیید KYC (مشتری خود را بشناسید) شرکت کنند.بهترین اجرای شناخته شده این مفهوم، شبکه کایبر است (ولنر و لو، 2017)، که به عنوان یک پروتکل اصلی برای طیف گسترده ای از برنامه های DeFi عمل می کند.پروتکل های ظیر به نظیر یک گزینه جایگزین برای مدلهای کلاسیک مبادله یا نقدینگی، پروتکلهای نظیر به نظیر (P2P) هستند که پروتکلهای بدون نسخه(Over The Protocol) نیز نامیده می شوند. آنها بیشتر به یک رویکرد دو مرحله ای تکیه می کنند، جایی که کاربران می توانند شبکه ای را برای طرف های مقابل که مایلند یک جفت توکن را معامله کنند و سپس به صورت دوجانبه نرخ ارز را توافق می کنند. به محض توافق دو طرف در مورد قیمت، معامله از طریق یک قرارداد هوشمند به صورت زنجیره ای انجام می شود. بر خلاف پروتکل های دیگر، پیشنهادات می توانند منحصراً توسط طرفهایی که در مذاکره شرکت داشته اند، پذیرفته شوند. به طور خاص ممکن نیست که شخص ثالث با مشاهده مجموعه معاملات تأیید نشده شخصی را که در صدد قبول پیشنهاد است فرانت ران (Front-Run معامله سهام یا هر دارایی مالی دیگری که توسط کارگزار انجام می شود و از معامله ای که در آینده روی آن تأثیر دارد، آگاهی دارد.) کند (mempool).برای کارآیی بیشتر این فرآیند معمولاً خودکار است. علاوه بر این، می توان از شاخص های خارج از زنجیره برای کشف نظیر استفاده کرد. این نمایه گرها نقش دایرکتوری را بازی می کنند که در آن افراد می توانند قصد خود را برای انجام یک معامله خاص اعلان کنند. توجه داشته باشید که این نمایه سازها فقط برای برقراری ارتباط کار می کنند. قیمت ها هنوز از طریق نظیر به نظیر مذاکره می شوند.ایرسواپ (ٰAirSwap) محبوب ترین طرح پروتکل نظیر به نظیر غیرمتمرکز است. توسط Oved و Mosites (2017) پیشنهاد شده است. بخش های دیگر این مطلب از در اینجا بیابید:بخش اول بخش دوم بخش چهارمبخش پنجمهادی دلشادهادی دلشادTue, 13 Apr 2021 15:21:33 +0430https://virgool.ir/@Hadi.Delshad/سیستم-مالی-غیرمتمرکز-در-بلاکچین-و-بازارهای-مالی-مبتنی-بر-قرارداد-هوشمند-بخش-دوم-gkjzigsxmpauنوشته فابیان شارترجمه و ویرایش هادی دلشاد - علی دزفولیانساختار بلوک هایDeFiدیفای (DeFi) از معماری چند لایه استفاده می کند. هر لایه هدف مشخصی دارد. این لایه ها روی یکدیگر قرار گرفته و زیرساختی باز و کاملاً قابل ترکیب را ایجاد می کنند که به همه امکان می دهد قسمت های دیگر پشته را ایجاد کنند، دوباره اصلاح کنند یا از آن استفاده کنند. همچنین درک اینکه این لایه ها به صورت سلسله مراتبی هستند بسیار مهم است: آنها تنها به اندازه لایه های زیرین ایمن هستند. اگر به عنوان مثال، زنجیره بلوک در لایه تسویه حساب به خطر بیفتد، تمام لایه های بعدی ایمن نیستند. به همین ترتیب، اگر بخواهیم از یک دفتر کل مجاز به عنوان مرجع استفاده کنیم، هرگونه تلاش برای تمرکززدایی روی لایه های بعدی بی نتیجه خواهد بود.لایه های موجود در پشته دیفای (DeFi)این بخش یک چارچوب مفهومی برای تجزیه و تحلیل این لایه ها و مطالعه جزئیات بیشتر نشانه ها و لایه های پروتکل ارائه می دهد. در اینجا می توانید رویکرد جایگزینی را این مورد بخوانید. این تفاوت بین پنج لایه را نشان می دهد، همانطور که در شکل 2 لایه های تسویه، دارایی، پروتکل، برنامه و تجمع نشان داده شده است.لایه تسویه حساب (لایه 1)از بلاکچین و پروتکل دارایی اصلی آن تشکیل شده است (به عنوان مثال، بیت کوین [BTC] در بلاکچین بیت کوین و ETH در بلاکچین اتریوم). این امکان را برای شبکه فراهم می کند تا اطلاعات مالکیت را به صورت ایمن ذخیره کند و از رعایت هرگونه تغییر وضعیت در قوانین آن اطمینان حاصل کند. بلاک چین را می توان پایه و اساس اجرای بی-نیاز به- اعتماد(سیستم بی اعتماد به این معناست که کاربران برای عملکرد سیستم نیازی به شناخت یا اعتماد به یکدیگر یا شخص ثالث ندارند.)دانست و به عنوان لایه حل و فصل و حل اختلاف عمل می کند.لایه دارایی (لایه 2) شامل کلیه دارایی هایی است که در بالای لایه تسویه حساب صادر می شوند. این شامل دارایی پروتکل بومی و همچنین دارایی های اضافی است که در این بلاکچین صادر می شود (که معمولاً به عنوان نشانه شناخته می شود).لایه پروتکل (لایه 3) استانداردهایی را برای موارد استفاده خاص مانند مبادلات غیرمتمرکز، بازارهای بدهی، مشتقات و مدیریت دارایی های زنجیره ای فراهم می کند. این استانداردها معمولاً به عنوان مجموعه ای از قراردادهای هوشمند اجرا می شوند و هر کاربری (یا برنامه DeFi) می تواند به آنها دسترسی داشته باشد. به همین ترتیب، این پروتکل ها بسیار با یکدیگر همکاری می کنند.لایه کاربردی (لایه 4) برنامه های کاربر محور ایجاد می کند که به پروتکل های جداگانه متصل می شوند. تعامل قرارداد هوشمند معمولاً توسط یک مرورگر وب مبتنی بر قسمت انتزاعی خلاصه می شود و استفاده از پروتکل ها را آسان تر می کند.لایه تجمیع (لایه 5) پسوند لایه کاربرد است. جمع کننده ها سیستم عامل های کاربر محور را ایجاد می کنند که به چندین برنامه و پروتکل متصل می شوند. آنها معمولاً ابزاری برای مقایسه و رتبه بندی خدمات فراهم می کنند، به کاربران این اجازه را می دهند که کارهای پیچیده دیگری را با اتصال همزمان به چندین پروتکل انجام دهند و اطلاعات مربوطه را به روشی روشن و مختصر ترکیب کنند.محصولات و کاربردهای دیفایاکنون که مدل مفهومی را فهمیدیم، اجازه دهید نگاهی دقیق به توکن سازی و لایه پروتکل بیندازیم. پس از مقدمه ای کوتاه در مورد علامت گذاری دارایی، ما پروتکل های مبادله غیرمتمرکز، سیستم عامل های وام غیرمتمرکز، مشتقات غیرمتمرکز و مدیریت دارایی های زنجیره ای را بررسی خواهیم کرد. این به ما امکان می دهد بنیاد لازم برای تجزیه و تحلیل پتانسیل و خطرات DeFi را ایجاد کنیم.[1][1] برای خوانندگانی که مایلند لایه حل و فصل را بهتر درک کنند و می خواهند مقدمه کلی بلاکچین و ارزهای رمزپایه را بخوانند، به Berentsen and Schär (2018) رجوع کنید.توکن سازی داراییبلاک چین های عمومی پایگاه های داده ای هستند که به کاربران امکان می دهد یک سابقه مالکیت مشترک و تغییرناپذیر - یک دفتر کل ایجاد کنند. معمولاً برای ردیابی دارایی پروتکل بومی بلاکچین مربوطه از دفتر کل استفاده می شود. با این حال، هنگامی که فناوری بلاکچین عمومی رایج شد، ایده ی در دسترس قرار دادن دارایی های اضافی در این دفترها نیز مورد توجه قرار گرفت. به فرآیند افزودن دارایی های جدید به بلاکچین توکن سازی گفته می شود و از نمایش بلاکچین دارایی به عنوان توکن یاد می شود.ایده کلی توکن سازی دسترسی بیشتر دارایی ها و کارایی معاملات است. به ویژه، دارایی های توکن دار می توانند به راحتی و طی چند ثانیه از و به هر کسی در دنیا منتقل شوند. آنها می توانند در بسیاری از برنامه های غیرمتمرکز مورد استفاده قرار گیرند و در قراردادهای هوشمند ذخیره شوند. به همین ترتیب، این نشانه ها بخشی اساسی از اکوسیستم DeFi هستند.از دیدگاه فناوری، روش های مختلفی وجود دارد که می توان نشانه های بلاکچین عمومی را ایجاد کرد (نگاه کنید به Roth، Schär و Schöpfer، 2019). با این حال، بیشتر این گزینه ها را نمی توان نادیده گرفت، زیرا اکثر قریب به اتفاق توکن ها از طریق یک الگوی قرارداد هوشمند که از آن به عنوان استاندارد توکن ERC 20 یاد می شود، در بلاک چین اتریوم صادر می شود (Vogelsteller and Buterin، 2015). این نشانه ها قابلیت همکاری دارند و تقریباً در همه برنامه های DeFi قابل استفاده هستند. از ژانویه 2021، بیش از 350،000 ERC 20 وجود دارد.[1]جدول 1 تعداد نشانه های ذکر شده در صرافی ها و ارزش کل بازار توکن جمع شده به دلار در هر بلاکچین را نشان می دهد. تقریباً 90 درصد از کل توکن های ذکر شده از طریق بلاک چین اتریوم صادر می شوند. انحراف اندک از نظر محدودیت ارزش بازار از این واقعیت ناشی می شود که بخش نسبتاً زیادی از USDT با ثبات USDT در Omni صادر شده است.[1] Etherscan (2021).لیست توکن ها و ارزش بازار هر کدام در تاریخ 3 سمپتامبر 2020 در سایت coinmarketcap.comاز منظر اقتصادی، من بیشتر از اینکه به استاندارد فنی زیر بنایی که برای اجرای نمایش دیجیتالی دارایی استفاده می شود، به خود ماهیت اصلی دارایی علاقه مند هستم. انگیزه اصلی برای اضافه کردن دارایی های اضافی در زنجیره، اضافه کردن یک کوین ثابت است. در حالی که امکان استفاده از دارایی های پروتکل فوق الذکر (BTC یا ETH) وجود دارد، بسیاری از قراردادهای مالی به دارایی با نوسان کم نیاز دارند. توکن سازی ایجاد این دارایی ها را امکان پذیر می کند.با این حال، یکی از نگرانی های اصلی در مورد دارایی های توکن، ریسک صادر کننده توکن است. توکن های دیجیتال بومی مانند BTC و ETH از این نظر بدون مشکل هستند. در مقابل، هنگامی که کسی با وعده ای، به عنوان مثال پرداخت سود، سود سهام یا تحویل کالا یا خدمات، توکن معرفی می کند، ارزش توکن مربوطه به اعتبار این ادعا بستگی دارد. اگر یک ناشر مایل یا قادر به انجام قول خود نباشد، ممکن است آن توکن بی ارزش شود و یا با تخفیف قابل توجهی معامله شود. این منطق همچنین برای کوین های ثابت صادق است.به طور کلی، سه مدل پشتیبان برای توکن های مبتنی بر قول از وثیقه های زنجیره ای، وثیقه های زنجیره ای و بدون وثیقه وجود دارد. وثیقه خارج از زنجیره به این معنی است که دارایی های اساسی در یک سرویس سپرده گذاری ذخیره می شوند، به عنوان مثال، یک بانک تجاری. وثیقه زنجیره ای به این معنی است که دارایی ها در بلاکچین قفل می شوند، معمولاً در یک قرارداد هوشمند .[1]وقتی وثیقه ای وجود نداشته باشد، خطر طرف مقابل در بالاترین حد خود قرار دارد. در این حالت، وعده کاملاً مبتنی بر اعتماد است. Berentsen و Schär (2019) سه دسته را در زمینه پول های ثابت تجزیه و تحلیل کرده اند.وثیقه زنجیره ای چندین مزیت دارد. بسیار شفاف است، و ادعاها را می توان با قراردادهای هوشمند تأمین کرد، اجازه می دهد فرآیندها به روشی نیمه اتوماتیک اجرا شوند. یک عیب وثیقه زنجیره ای این است که این وثیقه معمولاً در دارایی پروتکل بومی (یا مشتقه آن) نگهداری می شود و بنابراین، نوسانات قیمت را تجربه خواهد کرد. به عنوان مثال از کوین ثابت Daiاستفاده کنید، که به طور عمده از ETH به عنوان وثیقه زنجیره ای خود استفاده می کند تا یک توکن Dai غیرمتمرکز و بی اعتماد را که به ارزش 1 دلار است، ایجاد کند. از آنجا که هیچ توکن وابسته به دلار در اتریوم وجود ندارد، رمزهای Dai باید توسط دارایی دیگری پشتیبانی شود. هر وقت کسی بخواهد توکن های جدید Dai صادر کند، ابتدا باید ETH را به عنوان وثیقه اصلی در یک قرارداد هوشمند ارائه شده توسط پروتکل سازنده قفل کند. از آنجا که نرخ ارز USD / ETH ثابت نیست، نیاز به وثیقه بیش از حد است. اگر ارزش وثیقه زمینه ای ETH در هر نقطه از حداقل آستانه 150 درصد از ارزش Dai معوقهپایین بیاید، قرارداد هوشمند وثیقه را برای لغو بدهی در Dai به حراج می گزارد.معیارهای کلیدی Daiشکل 3 برخی از معیارهای کلیدی پایدار کوین Dai را نشان می دهد، از جمله قیمت، کل Dai در گردش و هزینه ثبات، یعنی نرخ بهره ای که باید توسط هر کسی که Dai جدید ایجاد می کند پرداخت شود (در بخش سوم ).[1] پیاده سازی های بلاکچین مبتنی بر UTXO مانند بیت کوین اجازه می دهد تا شرایط پیچیده باز کردن قفل از طریق زبان اسکریپت نویسی آنها فراهم شود. اگرچه اکثر مردم این اسکریپت های قفل کننده را قراردادی هوشمند نمی نامند، اما از نظر قابلیت نگهداری بلاکچین به اهداف مشابهی دست می یابند.همچنین چندین نمونه از کوین های ثابت وثیقه ای خارج از زنجیره وجود دارد. مشهورترین آنها USDT و USDC هستند، هر دو از دلار پشتیبانی می کنند. هر دو به عنوان نشانه های ERC 20 در بلاک چین اتریوم در دسترس هستند. DGX یک کوین ثابت مبتنی بر ERC 20 است که توسط طلا پشتیبانی می شود و WBTC نسخه توکن شده بیت کوین است که بیت کوین را در بلاک چین اتریوم در دسترس قرار می دهد. توکن های وثیقه ای خارج از زنجیره می توانند خطر نرخ ارز را کاهش دهند، زیرا ممکن است وثیقه معادل ادعای توکن سازی شده باشد (به عنوان مثال، ادعای USD با پشتیبانی USD واقعی) با این حال، نشانه های وثیقه ای خارج از زنجیره ریسک طرف مقابل و وابستگی های خارجی را ایجاد می کنند. نشانه هایی که از وثیقه های خارج از زنجیره استفاده می کنند نیاز به حسابرسی منظم و اقدامات پیشگیرانه دارند تا اطمینان حاصل شود که وثیقه اساسی همیشه در دسترس است. این فرایند هزینه بر است و در بسیاری از موارد، برای دارندگان توکن کاملاً شفاف نیست.در حالی که من از هرگونه طراحی کاربردی برای کوین های ثابت بدون پشتوانه بی اطلاع هستم، یعنی کوین های ثابتی که از هیچ نوع وثیقه برای نگهداری اعتبار استفاده نمی کنند، چندین سازمان در حال کار بر روی این ایده هستند. توجه داشته باشید که نشانه های rebase مانند Ampleforth یا YAM به عنوان پول های ثابت شناخته نمی شوند. آنها فقط یک واحد حساب ثابت را ارائه می دهند اما همچنان دارنده را به شکل مقدار توکن پویا در معرض نوسانات قرار می دهند.اگرچه کوین های ثابت نقش مهمی در اکوسیستم DeFi ایفا می کنند، اما بحث توکن سازی به این دارایی ها محدود نمی شود. توکن های مختلفی وجود دارد که اهداف گوناگونی را دنبال می کنند، از جمله نشانه های حاکمیت برای سازمان های خودمختار غیرمتمرکز (DAO)، نشانه هایی که به دارنده اجازه می دهد اقدامات خاصی را در یک قرارداد هوشمند انجام دهد، نشانه هایی که به سهام یا اوراق قرضه شباهت دارند و حتی توکن های ترکیبی می تواند قیمت هر دارایی در دنیای واقعی را ردیابی کند.دسته متمایز دیگر، علامت های غیرقابل لمس (NFT) نامیده می شوند. NFT نشانه هایی است که دارایی های منحصر به فرد، یعنی کالاهای قابل جمع آوری را نشان می دهد. آنها می توانند نمایشی دیجیتالی از یک شی فیزیکی مانند یک قطعه هنری باشند، و آنها را در معرض خطر معمول طرف مقابل قرار دهند، یا یک واحد ارزش دیجیتالی بومی با ویژگی های منحصر به فرد. در هر صورت، ویژگی های غیر قابل انعطاف بودن این توکن اطمینان حاصل می کند که می توان مالکیت هر دارایی را به صورت جداگانه ردیابی و دارایی را به طور دقیق شناسایی کرد. NFT ها معمولاً بر اساس استاندارد توکن ERC 721 ساخته می شوند (Entriken et al.، 2018).در بخش های آتی به طور مفصل به لایه پروتکل می پردازیم: نحوه معامله توکن ها با استفاده از مبادلات غیرمتمرکز (بخش 2)، چگونگی استفاده از آنها به عنوان وثیقه برای وامها (بخش 3) و ایجاد مشتقات غیرمتمرکز (بخش 4)، نحوه فروش آنها و چگونگی گنجانده شدن آنها در صندوق های سرمایه گذاری زنجیره ای (بخش 4).بخش های دیگر این مطلب از در اینجا بیابید:بخش اولبخش سومبخش چهارمبخش پنجمهادی دلشادهادی دلشادMon, 12 Apr 2021 12:50:18 +0430https://virgool.ir/@Hadi.Delshad/سیستم-مالی-غیرمتمرکز-در-بلاکچین-و-بازارهای-مالی-مبتنی-بر-قرارداد-هوشمند-yhkt8hxnwjkcنوشته فابیان شار ترجمه و ویرایش هادی دلشاد - علی دزفولیاناصطلاح سیستم مالی غیرمتمرکز (DeFi) به زیرساخت های مالی جایگزین ساخته شده بر روی بلاک چین اتریوم گفته می شود. DeFi از قراردادهای هوشمند برای ایجاد پروتکل هایی استفاده می کند که خدمات مالی موجود را به روشی بازتر، قابل تعامل و شفاف پیاده می کند. این مقاله به فرصت ها و خطرات احتمالی اکوسیستم DeFi اشاره می کند. من یک چارچوب چند لایه برای تجزیه و تحلیل معماری ضمنی و بلوک های مختلف DeFi از جمله استانداردهای توکن، مبادلات غیرمتمرکز، بازارهای بدهی غیرمتمرکز، مشتقات بلاکچین و پروتکل های مدیریت دارایی های زنجیره ای پیشنهاد می کنم. نتیجه می گیرم که DeFiهنوز یک بازار طاقت فرسا با خطرات خاصی است اما از نظر کارایی، شفافیت، قابلیت دسترسی و ترکیب پذیری نیز دارای ویژگی های جالبی است. به این ترتیب، ممکن است DeFi در زیرساخت های مالی قوی تر و شفاف تری همکاری کند.فابیان شیر استاد فن آوری دفترکل توزیع شده و فین تک در دانشگاه بازل و مدیر عامل مرکز مالی نوآورانه در دانشکده تجارت و اقتصاد، دانشگاه بازل است. نویسنده از دو داور ناشناس به خاطر نظرات ارزشمندشان و به ویژه از فلوریان بیترلی، رافائل نشتلی، و توبیاس واگنر برای پشتیبانی آنها با جمع آوری و تجسم داده ها و اما لیتلجان و آمادئو برندز برای تصحیح تشکر می کند.مقدمهسیستم مالی غیرمتمرکز (DeFi) یک زیرساخت مالی مبتنی بر بلاکچین است که اخیراً مورد توجه بسیاری قرار گرفته است. این اصطلاح به طور کلی به یک پشته پروتکل باز، غیرمجاز و بسیار قابل تعامل اشاره دارد که در سیستم عامل های قرارداد هوشمند مانند بلاکچین اتریوم ساخته شده است (مراجعه کنید به Buterin، 2013). این خدمات مالی موجود را به روشی بازتر و شفاف تر پیاده می کند. به طور خاص، DeFi به واسطه ها و نهادهای متمرکز اعتماد نمی کند. در عوض، این پروتکل بر اساس پروتکل های باز و برنامه های غیرمتمرکز (DApps) است. توافق نامه ها توسط کد اجرا می شوند، معاملات به روشی مطمئن و قابل تأیید انجام می شوند و تغییرات قانونی وضعیت در بلاکچین عمومی به قوت خود باقی می ماند. بنابراین، این معماری می تواند با شفافیت بی سابقه، حقوق دسترسی برابر، و نیاز کم به متولیان، سیستم های کلرینگ مرکزی یا خدمات سپرده گذاری، یک سیستم مالی تغییرناپذیر و بسیار قابل تعامل ایجاد کند، زیرا بیشتر این کار ها را می توان با استفاده از "قراردادهای هوشمند" بر عهده گرفت.در حال حاضر DeFi طیف گسترده ای از کاربردها را ارائه می دهد. به عنوان مثال، می توان دارایی های متصل به دلار آمریکا ( ارز های با ثبات) را در صرافی های غیرمتمرکز خریداری کرد، این دارایی ها را به یک سیستم وام دهی به همان اندازه غیرمتمرکز منتقل کرد تا سود کسب کند، و متعاقباً ابزارهای سود ده را به مجموعه نقدینگی غیرمتمرکز یا صندوق سرمایه گذاری زنجیره ای اضافه کنید.ستون فقرات تمام پروتکل ها و برنامه های DeFi قراردادهای هوشمند است. قراردادهای هوشمند معمولاً به برنامه های کوچکی که در زنجیره بلوکی ذخیره شده و به طور موازی توسط مجموعه بزرگی از اعتبار سنج ها اجرا می شوند، اطلاق می شود. در زمینه بلاک چین های عمومی، شبکه به گونه ای طراحی شده است که هر کاربر می تواند در انجام صحیح هر عملی دخیل باشد و آن را تأیید کند. در نتیجه، قراردادهای هوشمند در مقایسه با رایانش متمرکز سنتی تا حدودی ناکارآمد هستند. با این حال، مزیت آنها سطح بالایی از امنیت است که قراردادهای هوشمند همیشه به صورت مشخص اجرا می شوند و به هر کسی اجازه می دهند تغییرات وضعیت حاصل را به طور مستقل بررسی کند. در صورت اجرای ایمن، قراردادهای هوشمند بسیار شفاف بوده و خطر دستکاری و مداخله خودسرانه را به حداقل می رساند.برای درک تازگی قراردادهای هوشمند، ابتدا باید به برنامه های وب مبتنی بر سرور منظم نگاه کنیم. وقتی کاربری با چنین برنامه ای ارتباط برقرار می کند، نمی تواند منطق داخلی برنامه را مشاهده کند. علاوه بر این، کاربر کنترل محیط اجرا را ندارد. می توان یکی (یا هر دو) را دستکاری کرد. در نتیجه، کاربر باید به ارائه دهنده خدمات برنامه اعتماد کند. قراردادهای هوشمند هر دو مشکل را کاهش می دهد و اطمینان حاصل می کند که یک برنامه مطابق انتظار اجرا می شود. کد قرارداد در زنجیره بلوک اصلی ذخیره شده و بنابراین می تواند به طور عمومی و توسط همه مورد بررسی قرار گیرد. رفتار قرارداد قطعی است و تماس های عملکردی (به صورت معاملات) توسط هزاران کاربر شبکه به صورت موازی پردازش می شود و از قانونی بودن اجرای آن اطمینان می یابد. وقتی این اجرا منجر به تغییرات وضعیت شود، به عنوان مثال، تغییر مانده حساب، این تغییرات تابع قوانین اجماع شبکه بلاکچین است و توسط درخت وضعیت بلاکچین منعکس و محافظت می شود.قراردادهای هوشمند به مجموعه ای ازدستورالعمل های غنی دسترسی دارند و بنابراین کاملاً انعطاف پذیر هستند. علاوه بر این، آنها می توانند مجموعه های رمزنگاری شده را ذخیره کرده و از این طریق نقش متولی را بر عهده بگیرند، با معیارهای کاملاً قابل تنظیم برای اینکه چگونه، چه موقع و برای چه کسی می توان این دارایی ها را آزاد کرد. این برای طیف گسترده ای از برنامه ها و اکوسیستم های جدید کارایی دارد.مفهوم اصلی قرارداد هوشمند توسط Szabo در سال 1994 ابداع شد. Szabo در سال 1997 از مثال ماشین فروش برای توصیف این ایده بیشتر استفاده کرد و استدلال کرد که بسیاری از توافق نامه ها "می توانند در سخت افزار و نرم افزاری که ما با آنها سر و کار داریم جاسازی شود، به گونه ای که نقض قرارداد برای متخلف گران تمام شود" " Buterin در سال 2013 یک پلت فرم قرارداد هوشمند مبتنی بر بلاکچین غیر متمرکز برای حل مشکلات اعتماد در مورد محیط اجرا و ایجاد امکان امنیت کشورهای جهانی پیشنهاد کرده است. علاوه بر این، این سیستم عامل به قراردادها امکان تعامل و ایجاد روی یکدیگر را می دهد (قابلیت ترکیب). این مفهوم بیشتر توسط Wood در سال 2015 رسمیت یافت و با نام اتریوم پیاده سازی شد. اگرچه گزینه های زیادی وجود دارد، اما اتریوم از نظر ارزشبازار، برنامه ها و کاربری های موجود و فعالیت توسعه محور، بزرگترین پلت فرم قرارداد هوشمند است. هنوز یک گوشه بازار با حجم نسبتاً کم DeFi را در اختیار دارد- با این حال، این اعداد به سرعت در حال رشد هستند. ارزش وجوهی که در قراردادهای هوشمند مرتبط با DeFi قفل شده اند اخیراً از 10 میلیارد دلار عبور کرده است. ضروری است که درک کنیم اینها حجم معامله یا تعداد کل بازار نیستند. این مقدار به ذخایر قفل شده در قراردادهای هوشمند برای استفاده به روش های مختلف اشاره دارد که در این مقاله توضیح داده خواهد شد. شکل 1 اتر (ETH، رمزگذاری بومی اتریوم) و مقادیر دارایی های قفل شده دلار آمریکا در برنامه های DeFi را نشان می دهد. اتر (ETH، رمزگذاری بومی اتریوم) و مقادیر دارایی های قفل شده دلار آمریکا در DeFi رشد چشمگیر این دارایی ها در کنار برخی پروتکل های کاملاً نوآورانه حاکی از آن است که DeFiممکن است در زمینه ای بسیار گسترده تر مورد توجه قرار گیرد و موجب جلب توجه سیاست گذاران، محققان و موسسات مالی شود. این مقاله برای افرادی از این سازمان ها با سابقه اقتصادی یا حقوقی هدف گذاری شده است و به عنوان یک نظرسنجی و مقدمه ای برای موضوع استفاده می شود. به طور خاص، این فرصت ها و خطرات را شناسایی می کند و باید به عنوان پایه ای برای تحقیقات بیشتر دیده شود.بخش های دیگر این مطلب از در اینجا بیابید:بخش دومبخش سومبخش چهارمبخش پنجمهادی دلشادهادی دلشادSun, 11 Apr 2021 18:04:05 +0430