https://virgool.ir/feed/@H_Allahyarifa2026-11-10 15:23:01https://files.virgool.ir/upload/users/4892969/avatar/jkjNYi.jpghttps://virgool.ir/@H_Allahyarihttps://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۸تیم-بازنده-ها-r6yuuvesd4ydروز سی و هشتم (تیم بازنده‌ها)همیشه با خودم می‌گویم که برد و باخت در زندگی معنایی ندارد، چرا که هر دو طرف در یک میدان نبرد می‌جنگند. اما با این حال همیشه خود را در تیم بازنده‌ها می‌بینم. حتی باید اعتراف کنم با این قسمت داستان هم مشکلی ندارم، مشکل آنجایی‌ست که گاها پیش می‌آید که تیم بازنده‌ تنها شامل یک نفر باشد، من!بعضی از احساسات در درون تمامی انسان‌ها یکسان هستند، مانند احساسی که به ما می‌گوید دیگران از ما جلو زده‌اند و ما از همه عقب افتاده‌ایم. اینکه ما دست پ پا چلفتی هستیم، اینکه به اندازه کافی تلاش نمی‌کنیم و... . بسیاری از ما سعی می‌کنیم با تغییر نگرشمان به خود و زندگی این احساسات را از خود دور کنیم، و بسیاری از ما باور داریم اینها واقعیت ندارد و صرفا زاییده ذهنمان است و در نهایت با جملاتی همچون (کمالگرایی باعث ایجاد این احساسات میشه)، سعی می‌کنیم خودمان را از شر فکر به بازنده بودن رها سازیم. بازنده بودن ما هیچ ربطی به کمالگرایی، تلاش، دیدگاه مثبت و هزاران چیز دیگر ندارد. بسیاری از ما می‌بازیم برای اینکه هیچگاه در شرایط یکسان بازی نمی‌کنیم. رویارویی دو تیم فوتبال را در نظر بگیرید، یکی از آنها حق استفاده از یازده توپ را دارد و تیم مقابل حق لمس کردن توپ را ندارد. دیگر چه فرقی می‌کند چه مقدار تلاش کنند؟ چه فرقی می‌کند کمالگرا باشند و یا واقع‌گرا؟ چه فرقی می‌کند به نیمه پر لیوان نگاه کنند یا نیمه خالی آن؟ باید بپذیریم که در بسیاری از مصاف‌های زندگی غضو تیم بازنده هستیم، و باید بپذیریم که گاها تیم بازنده‌ها تنها شامل یک نفر است، خودمان. این شکست شاید لازمه پیروزی نباشد اما پذیرش آن شاید بتواند باعث آسودگی خیالمان شود.حسین الهیاریحسین الهیاریWed, 22 Jul 2026 15:14:32 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۷فرار-l6bamc822m7zروز سی و هفتم (فرار)ای کاش می‌توانستم خودم را گم و گور کنم، حتی شده برای مدتی کوتاه. کاش می‌توانستم از تمام تعلقات زندگی‌ام بگریزم. تعلقاتی همچون خستگی، درماندگی، مسئولیت، دلواپسی، تنهایی، اضطراب، ترس و هزار و یک چیز دیگر. خود را میان هزارن قل و زنجیر می‌بینم که پاهایم را به زمین میخکوب کرده‌اند، هزاران دستبندی که دستانم را به بند کشیده‌اند و هزاران میله فولادی که دور تا دور مرا محاصره کرده‌اند. شوق فرار هر لحظه در قلبم بیشتر می‌شود و ناتوانی‌ام در گریختن حالی بس غمگین‌تر به من می‌دهد. خودم را همچون موش کوری می‌بینم که به اجبار در درون قفس قناری زندانی‌اش کرده‌اند. نه ماهیتی و جایگاهی از خویش واقعی‌ام وجود دارد و نه حتی این قفس با سرشت کسی چون من سازگار است. نه به جایی تعلق دارم و نه چیزی به من تعلق دارد. پیش‌تر با خود این احساس را داشتم که فرار می‌تواند آخرین راهکار من برای رهایی از دست زندان زندگی باشد اما اکنون می‌بینم که فرار نهایتا آرزویی‌ست که با خود به گور خواهم برد. حسین الهیاریحسین الهیاریMon, 20 Jul 2026 22:06:44 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۶استراحت-مطلق-vq9efiphenbwروز سی و ششم (استراحت مطلق)نسخه پزشک همیشه برای من به معنی قرص و شربت و طریقه مصرف آنها روی جعبه بود، نه بیشتر. در کنار تمام داروهایی که تا کنون درون نسخه‌هایم دیده‌ام چندباری هم این واژه به چشمم خورده، استراحت مطلق. اما حقیقتا تا به اینجای زندگی‌ام حتی یکبار هم انجامش نداده‌ام. دلیلش انجام ندادنش لجبازی یا تظاهر به قوی بودن نبود، بلکه هیچ‌گاه تعریف درستی از استراحت مطلق نداشتم. نمی‌دانستم چطور می‌شود شخصی یک روز کامل را در خانه بماند و هیچ کاری نکند، به هیچ چیزی هم بجز سلامتی‌اش فکر نکند. همانطور که در زندگی علاوه بر اینکه بسیاری از مهارت‌‌ها را تنها می‌توان با تجربه بدست آورد، بسیاری از مفاهیم و اطلاعات را نیز تنها از طریق همین تجربه کردن باید به دست آورد. به عبارت دیگر، آن زمان مفهوم استراحت مطلق را درک کردم که از نظر جسمی و روحی بشدت خسته و درمانده شده بودم. دردی که لحن و نوشته‌های صدها فیلسوف و دبیر و انسان پا به سن گذاشته نمی‌توانستند به خوبی به من تفهیم کنند. باید به حد این خستگی می‌رسیدم تا بتوانم خواهان رهایی مطلق شوم. حال که درباره این موضوع می‌نویسم احساس می‌کنم از آخرین مرز تحمل کردن گذشته‌ام و دیگر کششی برای برداشتن حتی یک قدم بیشتر ندارم. دوستدارم جسم و روحم را وارد یک فضای خلا و معلق کنم و برای ساعتها و یا حتی روزها هیچ اثری از هیچ چیز دیگری نباشد. دوستدارم تمام طول روزها را روبه‌روی یک آینه بنشینم و تک تک زخم‌های روحم را تیمار کنم. دوستدارم بجای اندیشیدن بخوابم، بجای تلاش کردن کمی هم استراحت کنم و بجای اینکه برای خواسته‌هایم مبارزه کنم تنها سپر بیاندازم و تسلیم شوم تا زخم‌های بیشتری دریافت نکنم. دیگر نه به هیچ دارویی نیاز ندارم، کاش می‌شد پزشکی یک نسخه برایم بپیچد که داخلش نوشته شده :(استراحت مطلق).حسین الهیاریحسین الهیاریSun, 19 Jul 2026 11:54:39 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۵هبوط-xewss6rkdv8lروز سی و پنجم (هبوط)حسی به من می‌گوید که آدمی همیشه در حال رانده شدن است. رانده شده از شادی، سرخوشی، امید، دوستی، اجتماع و ... . اگر بخواهم دقیق تر بگویم، زندگانی همیشه در انتظار هبوط آدمی‌ست. امکان ندارد شخصی در زندگی با جملاتی همچنون، (تو آدم خوبی هستی ولی...) و یا (رزومه کاری شما خوبه اما...) و یا حتی آن زمان که علی‌رغم تمام تلاش‌هایت زندگی نتیجه مطلوبی پیش رویت نمی‌گذارد؛ چنان که گویی در همیشه عامل و یا عواملی وجود دارند که تو را از جایی که دوست داری برانند. این نظریه قطعی نیست، چرا که مثال‌های نقضی هم برای آن وجود دارد. اما بحث من قطعی بودم این عمل نیست، بلکه قطعی بودن میل زندگی برای به هبوط رساندن آدمی‌ست. خواه یا ناخواه شما متوجه می‌شوید که این عطش همیشگی در زندگی وجود دارد، اما چرا؟ شاید پیش زمینه‌ای برای گذاره (شکست لازمه پیروزی‌ست) باشد. هبوط می‌تواند تمام کننده و یا آغاز کننده باشد. می‌تواند مقدمه یک‌داستان و یا جمله پایانی آن باشد. هبوط بیش از آنکه بخشی از مسیر باشد، مرزهای آن را مشخص می‌کند. هرچند که این مسیر در نهایت باید از مقدمه شروع و به همان جمله آخر برسد. ضربات هبوط آنی‌ست و حال آدمی می‌تواند تمام مسیر زندگی‌اش را متاثر از این ضربه سر کند و یا می‌تواند با چشم پوشی از این ضربه لااقل مسیر پیش رو را به دلخواهش طی کند، چرا که برای هبوط اهمیتی ندارد شما از چه راهی و با چه حالی به مقصد خواهید رسید، او تنها در آخر مسیر چشم به راه شماست. حسین الهیاریحسین الهیاریFri, 17 Jul 2026 22:47:05 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۴محدود-hywbqb6wzmf8روز سی و چهارم (محدود)خواسته‌هایم در چهارچوب زندگی نمی‌گنجد، نه از سر اینکه خواسته‌هایی عجیب داشته باشم، زندگی آنقدر کوتاه است که فرصتی برای رسیدن به خواسته‌ها نمی‌دهد. هر از گاهی غرق در خیال بافی‌‌هایم می‌شوم. درباره تک تک آرزوهایم فکر می‌کنم و در ذهنم به تمامشان جامه عمل می‌پوشانم. اما پس از مدت کوتاهی متوجه این موضوع می‌شوم که امکان اجرای تمام آرزوهایم در طول مدت زندگانی وجود ندارد، مگر اینکه نامیرا باشم. در نهایت پی می‌برم که برای رسیدن به بعضی خواسته‌ها باید بعضی آرزوها را فدا کرد، اما انتخاب درست چیست؟ بارها برایم پیش آمده که در میانه راه متوجه شده‌ام که خواسته‌های سرکوب شده از قضا همان‌هایی هستند که بیشتر از هرچیز دیگری می‌خواهمشان. از همین رو مجدد آنها را با خود حمل می‌کنم ولی به دلیل همین فرصت کم بعضی‌های دیگر را دور می‌اندازم، اما پس از گذشت زمان باز هم این اضطراب و پرسش به سراغم می‌آید که آیا آن‌هایی که حذفشان کرده‌ام در دلم جایگاه کوچکی دارند یا بزرگ؟ این جدال هر روزه من در قبال طبقه بندی آرزوهایم است. در طول زندگی‌ام هیچگاه مساله برایم این نبوده که کدامشان را بیشتر و کدام یک را کمتر دوست دارم، مساله اصلی برایم این است که تمامشان می‌توانند من را به آدم خوشحال تری تبدیل کنند. به همین دلیل است که در برهه از زندگی خلا هرکدام می‌تواند برایم آزاردهنده و غمگین باشد. محدود شده‌ام به یک چهار دیواری به نام زمان که اجازه نمی‌دهد همه چیز را با هم بخواهم. پیشتر گمان می‌کردم که به دلیل ناپختگی‌ام در زندگی توانایی انتخاب کردن را ندارم اما امروز احساس می‌کنم دلیل دودل شدنم ناپختگی زندگی‌است! زندگی هنوز تعریف درستی از خودش به من ارائه نکرده است و در جغرافیایی که در آن هستم، زندگی همانند کودکی‌ست که والدینش را گم کرده است. سردرگمی زندگی بیش از هرچیز دیگری تیشه به ریشه آرزوهایم می‌زند. حال باید انتخاب کنم؛ محدود به این زندگی بمانم، یا اینکه نگذارم زندگی آخرین مرز آرزوهایم باشد.حسین الهیاریحسین الهیاریThu, 16 Jul 2026 10:16:43 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۳کمین-jpi0b8inhkcmروز سی و سوم (کمین)گمان می‌کنم که احساسات منفی همیشه در کمین من نشسته‌اند. زمانی که از ته دل می‌خندم، خاطره‌ای شاد می‌سازم، به موفقیت کوچکی دست پیدا می‌کنم و هر موقعیت زیبا و دلنشین دیگری که در زندگی‌ام پیش می‌آید، بلافاصله پس از آن چشمانی غرق در خون را می‌بینم که از تاریکی به من زل زده‌اند. چشمانی که منتظر یک فرصت هستند تا در کسری از ثانیه همه چیز را نابود کنند. خود را طعمه‌ای ضعیف و دلچسب می‌بینم که هیچ سلاحی برای دفاع از خود ندارد. در دل شادی‌های محض، تا به خود می‌آیم متوجه می‌شوم که در قعر اندوه و غم غرق شده‌ام؛ دست و پا زدن هم بی فایده‌است، اینجا هیچ ساحلی برای پناه بردن به آن وجود ندارد، تا چشم کار می‌کند دریای غم است. چندوقتی سعی کردم که لااقل شناگر ماهری از خود بسازم. بتوانم برای چند ساعتی هم که شناور بمانم روی آب، اما دریغ از اینکه پایان این کشمکش همیشه خستگی است. بعد از تمام تلاش‌ها متوجه می‌شوم که محکوم هستم به غرق شدن، محکوم هستم به فرو رفتن به قعر این دریا. امروز اما روال کارم را تغییر داده‌ام، خود را کرمی بر سر قلاب می‌بینم، با اینکه طعمه‌ای بیش نیستم اما همین طعمه هم قرار است ماهی شکار کند. از همین رو غم را همانند تنهایی فرصتی یافنم برای کشف هرچه بیشتر خود. هرچه بیشتر فرو می‌روم می‌توانم از زوایای بیشتری خودم را وارسی کنم و تعاریف تازه‌تری از خود در دفتر زندگی‌ام ثبت کنم. بگذار برایم کمین کنند؛ شاید شناخت، سهم طعمه‌ها باشد.حسین الهیاریحسین الهیاریTue, 14 Jul 2026 23:45:37 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۲پریشان-ux00wp6bytpiروز سی و دوم (پریشان)(تازه از خواب بیدار شدی یا تازه می‌خوای بخوایی؟)ساعت سه بامداد بود و این پیام سوالی بود که دوستم از من پرسید. جواب ساده بود، (کل شب رو بیدار بودم و راستش نمی‌دونم اصلا بخوابم یا نه). اما دلم نمی‌خواست این جواب را بدهم. در نهایت به دوستم گفتم که از خواب پریده‌ام و چون مجددا خوابم نبرده سعی کردم با چرخیدن در فضای مجازی کمی وقت بگذرانم، اما درست قبل از پیام او تصمیم داشتم که مجدد بخوابم. در نهایت روز خوبی را برای دوستم آرزو کردم و از او خداحافظی کردم تا همانطور که گفته بودم تلفن را کنار گذاشته و بخوابم. به گفته تمام محققان و پزشکان خواب کافی رابطه مستقیم با سلامت جسمانی و روانی فرد دارد، اما او می‌دانست سلامت جسمانی و روانی‌ام، آخرین مواردی هستند که در زندگی بدان‌ توجه می‌کنم. تنها خوابیدن مقوله‌ای نبود که در زندگی‌ام بهم ریخته بود. خود را درون خانه‌ای ساخته شده از کاه می‌بینم که تقریبا هر روزه زلزله‌هایی سهمگین، باعث ویران شدنش می‌شوند. پس از مدت کوتاهی مجدد تلفن را در دستم می‌گیرم و در فضای مجازی مشغول وقت کشی می‌شوم. من هم مانند بسیاری از مردم درگیر جذابیت عجیب و غریب ویدیوهای به اشتراک گذاشته شده در فضای مجازی هستم. اولین ویدیویی که می‌بینم طنز است، ایده و محتوای خاصی ندارد ولی خنده بر لبانم می‌آورد. ویدیو بعدی مربوط به حیوانات کوچک است، احساس می‌کنم گونه‌ای از سنجاب‌ها باشد، برخلاف احساسی که مردم در برخورد اول از من و ظاهرم دریافت می‌کنند علاقه بسیار زیادی به چیزهای کوچک و مینیمال دارم. (هرچند که دوسداشتم کمی بیشتر شبیه به ظاهرم رفتار کنم و احساس می‌کنم در تمام زندگی آدم‌ها پس از پی بردن به روحیه حساسی که دارم از من نهایت استفاده را می‌کنند و در پس ذهنشان اینگونه است که نهایتا می‌گوید فلانی آدم خوبی نبود، و خب من هم که ظاهرم داد می‌زند آدم خوبی نیستم. کاش حقیقتا آدم خوبی هم نبودم، البته نمی‌دانم عواقب آدم بد بودن چه خواهد بود ولی آرزو داشتم گهگاهی شبیه به ظاهرم باشم. حالا انگار الان آدم خوبیم! لابد آدم مزخرفی هستم که اینقدر بلا سرم اومده و در نهایت کسی نیست که من رو درک کنه. اگه تمام حرف‌هایی که دوستام بهم میزنن و تمام محبتی که به من دارن دروغ باشه چی؟ لابد هست دیگه! اصلا اگه آدم خوبی نبودم می‌تونستم اینقدر دوست و رفیق داشته باشم؟ ولی اگه آدم خوبی بودم اینهمه دوست و رفیق تو لحظه‌های سختی پیشم می‌بودن دیگه؛ ولی شاید هم بودن و هستن. نکنه من زیادی تشنه توجه و ترحمم؟ یادمه یبار کسی که برام خیلی عزیز بود بهم گفت که تو خیلی بیچاره‌ای و آدم دلش برات می‌سوزه، بخاطر همینه که دلم نمیاد تنهات بزارم، خیلی بهم برخورد).ویدیو سوم کاملا کلیشه‌ای است، درباره تنهایی آدم‌ها و مظلومیت انسان‌های مهربان. (هزار بار از این ویدیوها دیدم اما بازم هرسری که می‌بینمشون بغض میکنم و برا خودم ذخیره‌شون می‌کنم. ولی خیلی عجیبه که انگار توی تمام دنیا همیشه یه الگو ثابت برای غم وجود داره. یجورایی که انگار چند دسته از آدم‌ها صرفا برای غمگین و دلشکسته بودن بوجود اومدن. بنظرم حتی باید روشون مطالعه کرد، انسان‌های ساده، مهربون، سخت کوش، بامزه و چنتا ویژگی که همیشه پایه ثابت غم هستند. مثلا اگه گونه‌ی انسان رو خرس در نظر بگیرم از نظر من این آدما شبیه به پاندا هستن و با اینکه هزاران ساله میدونن بامبو براشون ضرر داره و نباید غذای مورد علاقه‌شون باشه ولی بازم بامبو می‌خورن، دقیقا مثل همین آدم‌های پاندا گونه، با اینکه میدونن مهربونی و سادگی در نهایت یجایی زمینشون میزنه، دلشون رو میشکنه و دریایی از غم رو به ساحل زندگیشون میاره با این حال باز هم مهربونن، و باز مهربونن، و باز..).ویدیو چهارم درباره کمک‌هایی است که هوش مصنوعی میتواند برای شروع یک کسب و کار شخصی به انسان‌ها بکند. ویدیو را ذخیره می‌کنم تا شاید در زمانی که توانستم بالاخره یکی از ایده‌هایی را که در سرم دارم اجرایی کنم از آن استفاده نمایم. (چرا اون ایده رو نرفتم دنبالش؟ می‌دونم که میتونه موفق بشه و می‌دونم که قطعا میگیره ولی دلشوره داشتم که شرایط زندگی هی عجیب و عجیب تر بشه. من که نمیتونم همه چیز رو مدیریت کنم، و قطعا با این روال جامعه و اوضاع مملکت حتما به مشکل میخورم. ولی کاش حداقل تلاشم رو توش میکردم شاید یه اتفاقی برام میوفتاد. همیشه همین بودم، یا تلاش نمی‌کردم یا اگرم تلاش می‌کردم نصفه نیمه ولش میکردم. شاید واقعا آدم به درد نخوریم. نه بابا اگه آدم به درد نخوری بودم که تا همینجا هم نمی‌تونستم بیام جلو، حالا انگار شق‌القمر کردم تا اینجا زنده موندم. ولی خیلیا قبول داشتن که ایده‌هام بکر و دست نخورده‌ست، ولی خب خیلیا هم بهشون می‌خندیدن. اصلا اونا چی از زندگی من میدونن؟ شاید اگه منم شرایط برام فراهم می‌بود خیلی بهتر و قوی تر عمل میکردم، اصلا مگه شرایط برای همه همیشه فراهم بوده؟ پس حتما تنبلم. شایدم آدم بی استعدادی هستم. تو چنتا چیز استعداد الکی دارم ولی، مثل نوشتن، البته باید قبول کنم بجز تنها دوست صمیمیم هیچکس دیگه‌ای نوشته‌هام رو قبول نداره. شاید اونم دلش برام میسوزه! همیشه دوسداشتم یه چیز متفاوت خلق کنم، یه برند عجیب، یه محصول متفاوت، یه کتاب خاص یا هرچیزی که فقط و فقط مختص به خودم باشه و هیچکس دیگه‌ای از عهده‌اش برنیاد، ولی الان که دقیق تر نگاه می‌کنم فقط چیزهایی به ذهنم می‌رسه که قبل از من صدها نفر دیگه هم بهش رسیدن. خودمم مثل ایده‌هامم، خاص نیستم. شاید به اندازه کافی وقت برای کارام نمی‌زارم. ولش کن حالا انگار اگه وقت می‌ذاشتم چه اتفاق خاصی میوفتاد؟ شاید واقعا آدم احمقی هستم، لابد هستم که نتونستم دانشگاه رو تموم کنم و مدرکم رو بگیرم. در نهایت هم که بیخیالش شدم، مثل هزارتا چیز دیگه که تو زندگی بیخیالشون شدم. من خیلی آدم ضعیفی‌ام).ساعت ۳:۰۴ بامداد یک پیام دیگر از سمت دوستم آمد، یک ویدیو خنده‌دار برایم فرستاده بود و بلافاصله نوشته بود :(اگه هنوز بیداری اینو ببین خیلی خوبه).حسین الهیاریحسین الهیاریTue, 14 Jul 2026 00:12:15 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۱خوبِ-ضعیف-jkvw4p49ile2روز سی و یکم (خوبِ ضعیف)با یک نگاه سرانگشتی به تاریخ جهان و زندگی کنونی که در آن هستیم می‌توان متوجه شد که در اغلب اوقات زور بدی به خوبی چربیده است. از تاریخ جنگ‌ها گرفته تا بلایای طبیعی و انسانی، قحطی، بیماری، دیکتاتوری‌ها، ظهور ادیان مختلف و هزاران مثال دیگر، همیشه این بدی‌هاست که سمت پرقدرت تاریخ بوده. در مقیاس فردی و در درون درون آدمی هم بدین شکل است؛ اغلب اوقات در زندگی‌مان احساساتی مانند غم، اندوه، حسرت، افسردگی، فقدان، شکست، اضطراب، ترس، ناامیدی و ... به مراتب قدرت و حضور بیشتری نسبت به احساساتی همچون شادی، سرزندگی، امیدواری، خوشبختی و ... دارند. اما چرا؟ در اغلب داستان‌ها و تقریباً تمامی ادیان این موضوع به روشنی مطرح شده است که همیشه خیر بر شر پیروز است اما آیا واقعاً به این شکل است؟ حقیقتاً باید از خود بپرسیم که دقیقاً نقطه پیروزی خیر بر شر کجاست؟ دستاوردهای این پیروزی چیست؟ و در نهایت آیا واقعاً طرف برنده طرف خیر است یا شر؟ همه می‌دانیم که تاریخ را فاتحان جنگ‌ها می‌نویسند، و همین می‌تواند دلیلی باشد برای مشکوک شدن به این تاریخ. بحث امروز من اما ر خصوص شک کردن به تاریخ نیست بلکه می‌خواهم به موارد درونی‌تری بپردازم. همانطور که پیشتر هم گفتم، هر فردی در درون خودش روزانه با چنین اتفاقاتی دست و پنجه نرم می‌کند. بسیاری از روانشناسان ذهن و دیدگاه انسان را منشا اتفاقاتی که در زندگی‌اش می‌افتد می‌دانند، از این رو همیشه سعی می‌کنند عوامل بیرونی را هر چقدر هم که بزرگ، در نهایت مسأله‌ای قابل حل در درون آدمی تعریف کنند. بنده همیشه با این نظریه مخالف بوده و هستم و تاثیر عوامل بیرونی را بسیار بیشتر از چیزی که گمان می‌شود می‌دانسته و می‌دانم. هر چند که در حال حاضر علاقه‌ای به توضیح مخالفت خود در این باره را ندارم، شما هم می‌توانید آن را در حد و اندازه یک نظریه آبکی یا در حد و اندازه مساله‌ای حیاتی برای اندیشیدن ببینید. دلیلی که باعث شد امروز در این باره بنویسم یک پرسش شخضی بود، پرسشی که دوست داشتم در ذهن شما هم ایجاد کنم یا دست کم اگر پیشتر در ذهنتان حضور داشته آن را پررنگ تر کنم. این روزها ام سعیم را می‌کنم که از دردهایی که می‌کشم بکاهم، یکی از این دردها همیشه این پرسش است که چرا باید اتفاقات خوب و امیدوار کننده محدودی در زندگی‌ام رخ دهد و چرا همیشه افسار زندگی من به دست اتفاقات ناخوش است؟ حال اما نحوه نگرش و پرسش من کمی متفاوت تر شده است. امروز می‌توانم با اطمینان بگویم که پایه‌های این زندگی بر روی اتفاقات ناگوار بنا نهاده شده و الباقی احساسات ما صرفا مانند زنگ‌ تفریحی برای قلبمان است که بتوانیم مجدد با این اتفاقات رو به رو شویم. حال با علم بر این موضوع باید از خود پرسید، اگر صرفا نتیجه این نبرد را بپذیریم و پی تغییر دادن پایان وقایع نباشیم آسوده‌تر نخواهیم بود؟ احساس می‌کنم آرامش درونی از آن جایی نشئت می‌گیرد که بپذیریم در اغلب اوقات ور بدی بر خوبی می‌چربد و در نبرد بیهوده شرکت نکنیم. حسین الهیاریحسین الهیاریSun, 12 Jul 2026 19:15:28 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۳۰خسرو-ebamdmpofoifروز سی‌ام (خسرو)از زمانی که به‌‌خاطر دارم در کنار او هستم. مردی مهربان، زود رنج، افسرده، دلشکسته، به تاراج رفته و خسته. مردی با هزاران قصه نانوشته و ناخوانده. مردی که ثابت قدم بودنش، غرور را در من زنده می‌کند و از پا افتادنش جهان را بر سرم خراب می‌کند. پیش از او به‌خاطر ندارم نامم چه بود، اما بعد از آمدنش نامم شد خسرو.قلب شکسته و مهربانش دلیل تصمیم من برای هم‌سفر شدن با او بود. یقین داشتم که می‌تواند جهانی را نشانم بدهد که نمی‌شناسمش، جهانی مملو از عجایب و اتفاقات گوناگون که می‌تواند مرا وارد هزاران ماجراجویی عجیب کند. حقیقتا هم‌سقر شدن با او انتخاب اولم نبود، ولیکن بودن در کنارش تبدیل به آخرین هدف و آرزویم در زندگی شده است. ترکیب جالبی‌ست، مردی که از تمام جهان، تنها یک نفر را می‌خواهد تا باورش کند و پا به پایش قدم بردارد، و منی که از دار دنیا تنها می‌خواستم چنین جایگاه ویژه‌ای را نزد کسی داشته باشم. در مسیر سفرمان، روز های عجیبی را پشت سر گذاشته‌ایم؛ روزهایی مملو از شادی، غم، ترس، شگفتی و هزار و یک اتفاق و احساسات مختلف. اما باید بگویم بودن در کنارش چیزی فرای تمام اینها را نصیبم کرده است. احساس می‌کنم توانسته‌ام با او به معنای واقعی چرایی و دلیل بوجود آمدنم پی ببرم. همیشه گمان می‌کردم رسیدن به این مفهوم مهم در زندگی مسیری بسیار دشوار و طاقت فرسا دارد، ولی بعد از او متوجه شدم مسیر چرایی ما را کشف نمی‌کند، گاهی این کشف بزرگ منوط بر اتفاقات بسیار کوچک است. اتفاقاتی پیش پا افتاده که در لا به لای زندگی پر از ابهام‌مان گم شده‌اند. اتفاقاتی بشدت ساده مانند خواب رفتن دست و پا، یا شنیدن صدای سکوت، و یا حتی یافتن یک هم‌سفر. (خب دیگه خسرو، اینجا هم کارمون تموم شد. بیا ببینیم بعد این قراره درگیر چه داستانی بشیم).مرد افسار اسبش را به دست گرفت و رهسپار ماجرایی تازه شد.حسین الهیاریحسین الهیاریFri, 10 Jul 2026 22:55:53 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۹گاو-صندوق-flll7y46p07tروز بیست و نهم (گاو صندوق)درون قلبم هزاران گاو صندوق وجود دارد، هرکدام از این گاو صندوق‌ها از احساس خاصی محافظت می‌کنند. ترس، نفرت، عشق، حسادت، جاه طلبی و... در لحظات مختلف زندگی بسته به شرایط موجود درب یک یا چند گاوصندوق باز می‌شود، هدف بعضی از آنها این است که احساسات خفته را دوباره بیدار کنند و بعضی دیگر می‌خواهند به دارایی خود اضافه کنند. بدون شک در ابتدا این خودم بودم که هر کدامشان را درون قلبم جای دادم، اما اکنون با گذشت سالها احساس می‌کنم هرکدامشان خود سرانه عمل می‌کنند و هدف خاص خود را دنبال می‌کنند، به نحوی که گاها خودم را دست‌آویز آنها می‌بینم نه صاحبشان. بسیاری از گاوصندوق‌ها حاوی احساسات معیوب هستند. احساساتی که شاید فقط یکبار در زندگی تجربه کرده باشم ولی به قدری برایم تاثیرگذار بودند که گاوصندوق‌های عظیمی از آنها نگهداری می‌کنند؛ حذفشان کار بسیار دشوار و بیهوده‌ای‌ است، چرا که پس از حذف شدن خلأ بزرگی درون قلبم ایجاد می‌شود. این خلأ می‌تواند باعث بوجود آمدن سیاه‌چاله‌‌های بزرگی هم بشود، سیاه‌چاله‌هایی که صرفا برای پر کردن خودشان احساسات معیوب بیشتری را نسبت به ماهیت قبلی خود جذب می‌کنند. هرکدام از گاوصندوق‌ها برای خود یک یا چند نگهبان نیز دارد، این نگهبان‌ها همگی جزو ضمیر ناخودآگاه من هستند و اتفاقاتی که در زندگی‌ام افتاده باعث بوجود آمدنشان شده است. هرکدامشان سعی می‌کند با روش خاص به خود مرا از گنجینه‌ای که از آن محافظت می‌کند دور نگه دارد، بعضی از آنها با یادآوری گذشته، بعضی‌ با القای حس ناتوانی، بعضی با وعده و امید نسبت به نیازی که شاید در آینده به این گنجینه پیدا کنم و ...در نهایت باید بگویم این بخش از وجودم را به تازگی کشف کرده‌ام و اطلاعات کاملی از آن ندارم. تنها پرسشی که در من ایجاد شده این است که همانند گذشته این بخش را به فراموشی بسپارم تا هر احساس معیوبی را که می‌خواهد پس‌انداز کند و یا اینکه پرچمدار انقلاب درونی شوم و قفل درب‌های فولادی را بکشم.حسین الهیاریحسین الهیاریFri, 10 Jul 2026 01:49:48 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۸لمس-ypsabgvg4r79روز بیست و هشتم (لمس)پیروز یا مغلوب، هر دو طرف در یک نبرد مبارزه خواهند کرد؛ حتی یقین دارم که هر دو طرف تا آخرین لحظه نبرد احساسات یکسانی دارند. ترس‌های مشترک، اضطراب‌‌های یکسان، احوالات همسو. اگر زندگی‌مان سراسر نبرد باشد، دیگر چه فرقی می‌کند برنده باشیم یا بازنده؟ بهرحال باید تمام احساسات بد را از سر بگذرانیم. این روزها شوق پیروزی و ترس از شکست را در درون خودم تا حد زیادی کم کرده‌ام و همین موضوع باعث شده که آرامش نسبی‌ای را بدست بیاورم که پیش از این آن را فقط نتیجه موفقیت‌هایم می‌دانستم. شاید معنای واقعی زندگی همین باشد، باید بتوانیم فارغ از نتیجه‌‌ها لذت نهفته در هر مسیری را کشف کنیم. برچسب‌های برنده و بازنده را از روی قلبمان حذف کنیم و از میلیاردها مسیر متفاوتی که زندگی پیش رویمان قرار می‌دهد استفاده کنیم. تصمیم دارم برای مدتی در زندگی لمس باشم، بی توجه به هر چیزی فقط در مسیر پیش رویم قدم بگذارم. این کار البته ساده نبود، البته برای من. در لجباز گفته بودم که زندگی همیشه سعی می‌کند جهت عکس تصمیمات شما عمل کند، برای چنین زندگی لجبازی راه رفتن ساده شما هم می‌تواند نوعی دست‌ آورد بحساب بیاید، در این حالت زندگی تمام سعی خود را می‌کند که شما را مغلوب کند تا بلکه از راه رفتن دست بکشید. در این صورت راهکار چیست؟ برای من راهکار بسیار ساده بود، فقط باید می‌پذیرفتم که شکست خورده‌ام. زندگی هر چه را در گوشم خواند پذیرفتم و قبول کردم، ولی مجدد به راه خود ادامه دادم. این کار باعث شد آنقدر لمس شوم که دیگر صدای زندگی را مثل قبل نشنوم.حسین الهیاریحسین الهیاریThu, 09 Jul 2026 00:44:20 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۷خشم-lrhwgvedi9wlروز بیست و هفتم (خشم)تر و خشک باهم می‌سوزند. در بسیاری از موقعیت‌های زندگی‌ام، نقش همان چوب تری را داشتم که همراه جنگلی از چوب‌های خشک سوخت و خاکستر شد. هزاران بار از خودم پرسیدام که گناه من چه بوده؟ این پرسش تکراری و بی‌پاسخ دست آخر من را به نتیجه‌ای مبهم و احمقانه رساند، نتیجه‌ای که در آن به جای اینکه بی‌گناهی خود را فریاد بزنم، به‌دنبال دلیلی باشم که خود را گناهکار بشمارم تا شاید کمی از خشم آوار شده بر سرم را درک کنم؛ تا شاید درک کنم که چرا همیشه تر باید با خشک بسوزد. همین سازوکار بود که باعث بوجود آمدن دریایی از خشم و نفرت در درونم شد. دریایی که خود آن را قطره قطره پر کرده بودم. دیگر توان مهار کردن این دریا را ندارم، و از آنجا که برای اولین بار است که می‌خواهم رهایش کنم، هیچ درکی از اتفاقات بعد از آن هم ندارم. می‌گذارم رها شود، شاید بتوانم درباره پس از فاجعه بنویسم. حسین الهیاریحسین الهیاریWed, 08 Jul 2026 02:37:10 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۶هیاهو-puwifwwsebspروز بیست و ششم (هیاهو)بعضی از اتفاقات برایم آزاردهنده است. احساس می‌کنم که تمام بذرهای زندگی‌ام را در مسیر سیلاب کاشته‌ام. از هر سویی به زندگی نگاه می‌کنم چیزی جز طغیان نمی‌بینم، حال چه فرقی می‌کند که در مسیر این طغیان‌ها علف هرز بکارم یا گل داوودی؟ سرشت این راه ویرانی‌ست، آنچه را هم که به زحمت می‌سازم دست آخر باید بنشیم به تماشای از بین رفتنش. بسیاری اتفاقات برایم آزاردهنده است. هر جریانی می‌تواند انقلاب‌های بزرگی را در درونم به راه بیاندازد، انقلاب‌هایی که در نهایت تلی از ویرانی از خود بر جای می‌گذارند. شاید تمام اتفاقات زندگی برایم آزاردهنده است. فریادهای خفته در درون هر چیزی را می‌شنوم. زندگی یک مراسم باشکوه است که در دل ویران‌ترین تالار شهر برگزار می‌شود؛ و من که میهمان ویژه‌ی این مراسم هستم، باید برای اولین بار به سمفونی شماره ۴۱ موتسارت گوش بدهم. امروز، صدای این سمفونی بلندتر از هر روز دیگری‌ست، شاید وقت آن رسیده که در میان این هیاهو فریاد بکشم.حسین الهیاریحسین الهیاریMon, 06 Jul 2026 18:34:39 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۵نا-بینا-ig3c1ukwobfaروز بیست و پنجم (نابینا)به چه کسانی نابینا می‌گوییم؟ به عزیزانی که از بدو تولد یا به دلیل یک حادثه‌ای قدرت بینایی خود را از دست داده‌اند؟ من نظر دیگری دارم، احساس می‌کنم واژه نابینا یکی از آن وازه‌هایی‌ست که معنی بسیار عمیق تری در خود جای داده. شاید در مکالمات روزمره از این قبیل جمله‌ها استفاده کرده باشیم: (فلانی خون جلوی چشماشو گرفته. ثروت کورش کرده و...). بنظر من در چنین جملاتی‌ست که واژه نابینا به شکل کامل معنی پیدا می‌کند. به صورت کلی دو دسته نابینا وجود دارد. اولین دسته کسانی هستند که چشمانشان را نیمه باز گذاشته‌اند و در شرایط متفاوت تظاهر به دیدن یا ندیدن چیزی می‌کنند، و دسته دوم کسانی هستند که آنقدر چشمشان را به روی بسیاری از موارد بسته‌اند که تبدیل به کور مادرزاد شده‌اند. در برهه‌ای از زندگی‌ام به دلیل عقایدی که داشتم بینایی‌ام را از دست داده بودم. این امر باعث شده بود ساختار ذهنی‌ام تغییر کند و قدرت تفکر و استدلال را به حاشیه ببرد. از یک جایی به بعد به این موضوع پی بردم که ساختار استدلالم شبیه ساقه یک گیاه شده است. به عبارت دیگر در هر لحظه هزاران خوراک برای استدلال کردن وارد مغزم می‌شد ولی نتیجه همیشه یکسان بود، هر ورودی‌ای در نهایت به ساقه می‌رسید و آن را تنومند‌تر می‌کرد. تنها زمانی توانستم خودم را از بند اسارت نابینایی رهایی دهم که چشمانم را باز کردم.گاهی نه نیاز به اندیشیدن هست و نه نیازی به کسب دانشی بیش از حدِ توان، صرفا باید هر از گاهی چشمانمان را باز نگه داریم و فقط ببینیم. حسین الهیاریحسین الهیاریSat, 04 Jul 2026 14:59:37 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۴بی-پاسخ-mo14kd5ypcczروز بیست و چهارم (بی‌ پاسخ)برای برخی از پرسش‌ها هیچ پاسخی وجود ندارد. منظور من پرسش‌های عمیق درباره راز هستی و از این قبیل موارد نیست، درواقع موارد بسیار ساده و پیش پا افتاده‌ای همانند (خوبی؟). در طول زندگی‌ متوجه شدم که پاسخ بسیاری از این پرسش‌ها را بدون در نظر گرفتن درست یا نادرست بودن آن می‌دهم؛ نه به دلیل اینکه می‌خواهم طفره بروم یا چیزی را از دیگران پنهان کنم، بلکه به این دلیل که حقیقتا پاسخش را نمی‌دانم. برگردم به پرسش (خوبی؟)، زمانی که شخصی این را از من می‌پرسد در بهترین حالت ممکن فقط می‌گویم (بدی نیستم)، که البته بنظرم دقیق ترین پاسخ است، چرا که هرگز نخواهم توانست ساعت‌ها فکر و خیال و تغییرات احوال خودم را در قابل کلمات یا حتی جملات بیان کنم. پاسخ دادن به این پرسش کاری‌ست بس دشوار که از توانم خارج است. بیشتر که در مورد همچین مواردی فکر کردم متوجه شدم که زندگی‌ام مملو از چنین پاسخ‌هایی است. پاسخ‌هایی که از دل ناتوانی من یا درست تر بگویم، از دل ناتوانی کلمات و زبان زاده می‌شوند. شاید در نگاه اول شبیه به گمراه کردن دیگران یا دروغ گفتن بنظر برسد، ولی با کمی دقت می‌توان فهمید که چاره‌ای جز پاسخ‌های بی‌ سر و ته و بی‌معنی نداریم.حسین الهیاریحسین الهیاریFri, 03 Jul 2026 14:06:26 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۳لجباز-tdaezohapkqfروز بیست و سوم (لجباز)بیشتر اوقات خیال می‌کنم که زندگی با من سر لج دارد. آن زمان که وجودم مملو از شور و اشتیاق است پا پیچ من می‌شود که نگاهی عمیق تر به دردها بیاندازم و غمگین شوم، و آن زمان که وجودم مملو از ناراحتی و افسردگی‌است بانگ شادی را بیخ گوشم می‌نوازد. به هر دری که زدم بسته و هر دری را هم که نزدم باز بود. هیچوقت در زندگی نتوانستم با فیزیک ارتباط برقرار کنم. یادگیری مفاهیم فیزیکی همیشه برایم طاقت فرسا بود، بجز یک مورد، قانون سوم نیوتون. اگر بگویم این قانون را با گوشت و پوست و استخوانم درک کرده‌ام بیراه نگفتم. زندگی من سراسر کنش و واکنش بود. به سمت هرچیزی که می‌رفتم و در مسیرش پافشاری می‌کردم، زندگی مرا بیشتر به عقب می‌کشاند. ولی همین‌ها باعث شد که ترفند جدیدی را کشف کنم و درحال حاضر که این متن را می‌نویسم دارم از آن استفاده می‌کنم. تصمیم گرفته‌ام بجای حرکت به جلو یا به عقب، فقط بست بنشینم وسط راه.حسین الهیاریحسین الهیاریThu, 02 Jul 2026 01:22:53 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-۲۲علاقه-عریان-iswgkbvsoncwروز بیست و دوم (علاقه عریان)پرسشی ذهنم را درگیر خود کرده. آیا واقعا نیاز است که علایق شخصی‌مان را عیان و عریان کنیم؟ احساس می‌کنم در جامعه امروزی ما همیشه سعی بر این داریم که علایق و سلایق خود را به نمایش بگذاریم، چنان که گویی اگر این کار را نجام ندهیم از علاقه خود لذت نخواهیم برد. اما چرا؟احساس می‌کنم که در خلوت خودم بیشتر از هر زمان دیگری از علایقم لذت می‌برم. اصلا چه کسی برای اولین بار علایقش را روی پلاکارد نوشت و با خود به خیابان آورد؟ چه نیازی‌ست آن را حتما به دوستان و نزدیکان و آدم‌های غریبه نشان دهیم؟ اگر واقعا علاقه‌هامان منشا قلبی و درونی دارند پس چرا انجامشان را منوط بر حضور عوامل خارجی می‌دانیم؟ اگر به اندازه کافی صدایت بلند نباشد که نظرها را به خودت جلب کنی، انجام دادن کاری که دوستش داری بی معنی خواهد بود. این چیزی‌ست که در ذهنمان حک کرده‌اند. حسین الهیاریحسین الهیاریTue, 30 Jun 2026 23:17:21 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-بیست-و-یکمنیروی-جدیدبخش-دوم-t6rumuhydavgروز بیست و یکم (نیروی جدید/بخش دوم)ماتم برده بود، گیج شده بودم. اصلا بخاطر نمی‌آوردم که بستری شده باشم، آن هم با این سر و وضعی که در عکس داشتم.(تجربه بهم ثابت کرده که بهترین راه برای بیان تلخ‌ترین اتفاق، اینه که سریع گفته بشه. بابک تو مردی، حدود ده دقیقه پیش، یعنی درست زمانی که جلوی درِ این ساختمون ظاهر شدی. اگه درست بهش فکر کنی متوجه میشی که اصلا یادت نمیاد چطور سر از اینجا در آوردی).(مسخره‌ست). مسخره بود. تمام حرف‌هایش مضحک و بی‌معنی بود. چطور امکان داشت مرده باشم؟ نمی‌دانم عکس من روی تخت بیمارستان را با چه حقه‌ای سرهم کرده بود، ولی هرچه که بود می‌دانستم واقعیت ندارد. دیگر یقین پیدا کرده بودم که جانم در خطر است. این آدم‌ها اصلا عادی نبودند و ماندنم در این ساختمان دیگر به صلاحم نبود.از پشت سرم صدای باز شدن در اتاق را شنیدم. هیچ‌کسی وارد اتاق نشد. در همین حین مدیر با چشمانش به در اتاق اشاره کرد و گقت: (برو). پاهایم سست شده بود، نمی‌توانستم از جایم بلند شوم. ولی میل به بقا و زنده ماندن باعث شد که در کسری از ثانیه به سمت در فرار کنم. با سرعت به سمت راهرو رفتم. هرچه که سریعتر می‌‌دویدم راهرو طولانی و طولانی تر می‌شد. با هر جان کندنی که بود خودم را به راه پله رساندم. مقابل راه پله همان مردی که پیشتر مرا به سمت اتاق مدیریت راهنمایی کرده بود را دیدم. یک لبخند احمقانه بر روی صورتش بود و هنگامی که از کنارش گذشتم بلند فریاد زد: (واقعا متاسفم، ولی واقعیت داره). وقتی به طبقه پایینی رسیدم خاطره‌ای از جلوی چشمانم عبور کرد، پشت فرمان ماشینم بودم و می‌خواستم سیگارم را روشن کنم. چشمانم را باز و بسته کردم تا تمرکزم را برای گریختن از ساختمان حفظ کنم. وقتی به طبقه سوم رسیدم تصویر دیگری را دیدم. صدای دریافت پیامک تلفن همراهم را شنیدم و تلفنم را از روی صندلی شاگرد برداشتم. دوباره چشمانم را باز و بسته کردم و با سرعت بیشتری دویدم. در طبقه دوم متن پیام را بخاطر آوردم (من دیگه نمی‌تونم این شرایط رو تحمل کنم. بیا تمومش کنیم). دیگر چشمانم را باز و بسته نکردم. سرعتم کمتر شده بود، به طبقه اول که رسیدم یادم آمد بخاطر همان پیام حواسم از جاده پرت شده بود و با سرعت زیاد به ماشین جلویی کوبیدم و دیگر هیچ. زانوهایم سست شد و بر روی زمین افتادم.متوجه شدم بعد از تصادف به این ساختمان آمدم. من واقعا مرده بودم؟ چطور امکان داشت؟ نه این حقیقت ندارد. همه چیز تمام شده بود؟ همینقدر ساده و احمقانه؟ پرستاری را که موقع ورود دیده بودم مقابل خودم یافتم. رو به روی من ایستاده بود و با لبخندی تلخ ولی واقعی و نه احمقانه به من نگاه می‌کرد. (واقعا متاسفم، برای همه‌ ما سخت بود که باور کنیم ولی اتفاقیه که افتاده. راستش از اول هم قرار نبود که با اطلاع قبلی جونمون رو از دست بدیم. حال الانت رو کاملا درک می‌کنم. ولی میدونی، یکی از خوبیای مردن اینه که بعد از اینکه متوجه میشی همه چی تموم شده، آروم میشی).راست می‌گفت، متوجه شدم که تمام ترس‌ها، سوال‌ها، اضطراب‌ها و هرچیزی که تا چند ثانیه پیش دچارشان بودم داشتند کم کم از بین می‌رفتند.(حالا چه اتفاقی میوفته؟ اصلا من کجام؟).(باید برگردی به اتاق مدیر، اون همه چیز رو بهت توضیح میده).مرا از جایم بلند کرد و در همین حین مردی که در طبقه پنج بود خودش را به ما رساند. مرد به من کمک کرد تا آرام آرام قدم بردارم و مرا به سمت طبقه پنجم برد. همین که طبقه‌ها را یکی یکی بالا می‌رفتیم با من صحبت می‌کرد. (شنیدم اوضاعت اونقدرام بد نیست، تو باید ۱۶ سال اینجا بمونی، خیلی از ماها مجبوریم برای صد سال اینجا باشیم. خود مدیر الان ۲۶۴ ساله که داخل این ساختمونه).(من اصلا نمی‌فهمم چه خبره، چرا باید ۱۶ سال اینجا بمونم؟ اصلا کی داره همچین چیزایی رو تعیین میکنه؟)(همون کسی که تعیین میکنه بچه‌ها بهتره بمیرن تا زنده بمونن).دیگر تقریبا ترسی نداشتم، اما از شدت سردرگمی‌ام کم نمی‌شد. اصلا درک نمی‌کردم که درباره چه چیزی صحبت می‌کند و قرار است چه اتفاقی بیوفتد. افکارم درگیر همین فکر‌ و خیال‌ها بود که متوجه شدم به اتاق مدیر رسیده‌ایم. (ممنونم، میتونی بری. اینجا به بعد من حواسم بهش هست).مرد مرا روی صندلی نشاند و خودش از اتاق خارج شد. (تا الان من ازت سوال پرسیدم، الان تو بپرس).(من واقعا مردم؟)(فکر نکنم که دیگه شکی تو این یک مورد داشته باشی)(اینجا کجاست؟)(یجور برزخ، آدمایی مثل ما که یه سری اشتباهات توی زندگی داشتن رو می‌فرستن اینجا تا با عذاب کشیدن اشتباهاتشون جبران بشه).(بعدش چه اتفاقی میوفته؟)(همه ما یه دوران محکومیت داریم، مثلا برای تو قراره ۱۶ سال باشه. بعد از تموم شدن این مدت یهو غیب می‌شیم. هیچکس هم نمیدونه بعدش چه اتفاقی میوفته. برای من یکی ۲۶۴ سال طول کشید و هرچی حساب می‌کنم می‌بینم که باید امروز تموم می‌شد، ولی فعلا همین جام).اکنون متوجه شده بودم که در ابتدای ورودم به اتاق مشغول محاسبه چه چیزی بود.(منظورت از عذاب چیه؟)(همونطور که گفتم وظیفه ما اینه که بچه‌هارو قانع کنیم، البته روحشون رو، اونها هم مثل ما مردن. فقط فرقش اینه که نمیتونن مثل ما قبولش کنن چون درکی ازش ندارن. پس فرستاده میشن اینجا تا آدم‌هایی مثل من و تو روشون کار کنن و قانعشون کنن که مردنشون انتخاب درستی بوده و قبولش کنن).(دیگه چه فرقی میکنه که قانع بشن یا نه، اونا دیگه مردن، مثل من. همه چیشون تموم شده. نمیشه مثل من تصاویر زندگیشون بیاد جلوی چشمشون؟)(راستش درباره بچه‌ها کار به این شکل پیش نمیره).به سمت صندلی‌اش رفت و رویش نشست. نگاهی کوتاه به حساب‌ کتاب‌های روی میزش انداخت و دفتری را که روی آن مشغول محاسبه بود را بست و کنار گذاشت.(تا حالا یه بچه رو کتک زدی؟ یا مثلا یه قولی بهش دادی که بزنی زیرش؟ یا مثلا هرکار دیگه ای که از دستت ناراحت بشه؟)تا آمدم به سوالش جواب بدهم خودش مجدد شروع به حرف زدن کرد.(البته که خودم می‌دونم اینکارارو نکردی. ببین خیلی ساده‌س، وقتی یکی از این کارارو با یه بچه می‌کنی ازت حسابی دلخور میشه. می‌تونه ساعتها بخاطرش گریه کنه و هفته‌ها باهات قهر باشه. بعضی وقتا میتونی با خریدن یه خوراکی گولش بزنی و باعث بشی اون خاطره رو فراموش کنه ولی بعضی وقتا به هر دری میزنی اتاقی نمیوفته. باید کلی جون بکنی تا دوباره ارتباطت رو درست کنی. حالا فرض کن که بجای کتک زدن یهو جونشون رو بگیری، میتونی تصور کنی چه حجم عظیمی کینه و دلخوری توشون بوجود میاد؟ آدم بزرگا درباره مرگ میدونن، مرگ خیلی از آدما رو هم دیدن، تو مراسم تدفین چندین نفر شرکت کردن. بخاطر همین ته وجودمون همیشه براش آماده بودیم و میدونستیم که بالاخره اتاق میوفته، ولی درباره بچه‌ها خیلی وضعیت فرق میکنه. این دقیقا عذابیه که باید بکشیم، سر و کله زدن با بچه‌هایی که کوهی از نفرت و کینه رو روی دوششون دارن و با همه قهرن. سخت ترین کار دنیا همینه).تا حالا به این موضوع فکر نکرده بودم، همیشه برایم سوال بود که پس از مرگ چه اتفاقی خواهد افتاد. برایم سوال بود چون درباره مرگ می‌دانستم، اما برای کسانی همانند کودکان که حتی نام مرگ را نشنیده بودند، مرگ چه معنایی بجز یک سیلی بسیار محکم و بی‌رحمانه می‌توانست داشته باشد؟(ببین بابک، هضمش سخته، بهرحال پات همین الان به این ماجرا باز شده و من توقع ندارم از همین الان.....)مدیری که تا چند ثانیه پیش رو به رویم ایستاده بود ناگهان ناپدید شد. صدای باز شدن در را شنیدم، مرد داخل راهرو وارد اتاق شد.(از این لحظه به بعد مدیر منم، بیا از اول شروع کنیم).حسین الهیاریحسین الهیاریTue, 30 Jun 2026 00:15:21 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-بیستمنیروی-جدیدبخش-اول-relchvta5u73روز بیستم (نیروی جدید/بخش اول)درب ساختمان را برایم باز کردند، (بیا به طبقه پنجم). از داخل حیاط به سمت ورودی راهرو ساختمان حرکت کردم، حیاط پر بود از درختان زیبا، گل‌های رنگارنگ، یک زمین بازی بزرگ برای کودکان که داخلش هم یک زمین بازی شنی تعبیه شده بود و دیوارهایی که مملو از نقاشی کودکان بود. داخل راهرو پنج اتاق قرار داشت، دو اتاق بزرگ سمت چپ و سه اتاق نه چندان بزرگ سمت راست. از یکی از پرستاران محل آسانسور را پرسیدم، زد زیر خنده (نیروی جدیدی آره؟ اشکال نداره، باور کن بالا پایین رفتن روزانه توی پنج طبقه کمترین دردسرت قراره باشه. بهرحال، راه پله انتهای راهرو سمت چپه). رفتار بسیار عجیبی داشت، اصلا دلم نمی‌خواست جایی مغشول به کار شوم که آدم‌های عجیب و غریب دوره ام کنند. به سمت راه پله رفتم، همینطور که طبقات را یکی یکی بالا می‌رفتم احساس کردم که اندازه‌ی هر طبقه نسبت به طبقه پایینی بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود. شاید هم بخاطر به نفس افتادنم همچین احساسی می‌کردم. به طبقه پنجم که رسیدم مردی با موهای بور و هیکلی نسبتا لاغراندام را روبه‌روی خودم دیدم. (خیلی خوش اومدی. امیدوارم بهش عادت کنی، پله‌ها رو میگم. بیا دنبالم، می‌برمت اتاق مدیر). طبقه پنجم دو راهرو داشت، انتهای راهرو اول که دست راست می‌شد اتاق مدیریت قرار داشت و بجز اتاق مدیر تقریبا ۱۶ اتاق دیگر وجود داشت، ولی چطور؟ تازه عجیب‌تر اینکه با یک نگاه سرسری اصلا نتوانستم انتهای راهرو سمت چپ را ببینم. بالاخره به اتاق مدیر رسیدم، (برو تو، منتظرته، موفق باشی). در زدم و صدایی آرام گفت: (بیا داخل). اتاق مدیر کوچکتر از چیزی بود که تصور می‌کردم، بیشتر از اینکه به اتاق مدیریت شبیه باشد شبیه یک اتاق بایگانی کوچک بود. از همان اتاق‌هایی که هیچ‌کس در اداره به خاطر نمی‌آورد. اتاقی که هر سی سال یکبار دقیقا زمان بازنشستگی نیرویی که در آن کار می‌کند روی انسانها دیگری را بجز کارمندش می‌بیند. یک مرد بسیار لاغر اندام پشت یک میز کوچک نشسته بود و بشدت مشغول نوشتن یادداشتی بود، کنار دستش هم یک ماشین حساب قرار داشت که هر چند ثانیه یکبار جمع و تفریق چند عدد را داخلش حساب می‌کرد. با انگشت اشاره صندلی را نشانم داد تا بنشینم. روی صندلی که نشستم تازه توانستم چهره‌اش را ببینم، بسیار پیر و فرسوده بود، به قدری پیر بود که مطمئن شدم از آن دسته آدم‌هایی است که مجددا دعوت به کار شده است. حتما هیچ کسی بجز خودش توانایی انجام کارش را نداشته.بعد از حدود بیست دقیقه حکم‌فرمانی صدای دکمه‌های ماشین حساب، مرد بالاخره دست از نوشتن برداشت. (پرونده‌تو بده ببینم). دستم را به سمتش دراز کردم و او به آرامی پرونده را از من گرفت، اصلا حرکاتش شبیه چند لحظه قبل نبود گه داشت با عجله چیزی را حساب م‌ی‌کرد. (۱۶ سال؟ واقعا؟ چقدر خوش شانسی. این میزان میشه معادل دو دوره. اونطور که معلومه اونقدرا هم توی زندگیت گند بالا نیاوردی). گند؟ منظورش چه بود؟ من که هیچ سو پیشینه‌ای ندارم. بجز این چه چیزهای دیگری را در پرونده کاری‌ام دیده؟ حتی معرفی نامه محل کار قبلیم آنجاست، مطمئنم که آقای مرادی مدیر سابقم کلی حرف‌های خوب درباره‌ام نوشته است. هرچند که اصلا به خاطر ندارم برای چه محل کار قبلی‌ام را ترک کرده‌ام. (عذرخواهی میکنم، منظورتان از گند چیست؟)(آاا نگران نباش، پس تو هنوز متوجه شرایطت نشدی. چیز خاصی نیست، بزرگترین گندی که زدی هدر دادن چندماهی از زندگیت بوده، بجز اون هیچ مشکل خاصی نیست)اصلا متوجه حرف‌هایش نمی‌شدم. هدر دادن زندگی‌ام؟ نکند منظورش چندماهی‌ست که بیکار بودم؟ بهرحال همه انسان‌ها به استراحت نیاز دارند، از نظر خودم که هیچ ایرادی نداشته چند ماهی را مشغول کاری نبودم.(بنظر گیج شدی. بهم بگو رابطه‌ت با بچه‌ها چطوره؟)(بچه‌ها؟)(معلوم نبود که توی این ساختمون قراره با بچه‌ها سر و کار داشته باشی؟)(یعنی دقیقا باید چیکار کنم؟ اصلا اون ۱۶ سال که گفتید چیه؟ من که برنامه‌ای ندارم تا بازنشستگی اینجا بمونم. تازه از کجا معلوم که اصلا دلم بخواد باهاتون همکاری کنم؟)مرد از جایش بلند شد و پرده‌های پشت سرش را کنار زد، پشت پنجره‌ها هیچ چیزی جز آسمان آبی و زمین خاکی و خالی نبود. (ببین پسر، یکمی طول میکشه تا عادت کنی ولی باور کن هیچ جای دیگه‌ای بجز این ساختمون برای کار کردن وجود نداره. درواقع تو مجبوری که اینجا کار کنی).کاملا گیج شده بودم، کم کم داشتم وحشت می‌کردم. اصلا اینجا کجاست؟ من برای چه باید به همچنین جایی برای کار کردن بیایم؟ اگر بلایی سرم بیاورند چه؟ اصلا چه جور کاری دارند با کودکان انجام می‌دهند؟ کارشان قانونی‌ست؟(می‌دونم که خیلی عجیب بنظر میرسه، ولی بهت قول میدم آخر حرفامون همه چی برات عادی و معقول بشه. پس یه لطفی به خودت بکن و جواب سوالام رو بده تا خودت متوجه وضعیت بشی).کار از کار گذشته بود. کاملا وحشت زده شده بودم. هیچ احساس خوبی نسبت به شرایطی که در آن بودم نداشتم. از روی همین ترس قبول کردم تا پاسخ سوالاتش را بدهم و تمام سعیم را کردم تا عادی رفتار کنم. اول از همه باید سعی می‌کردم که بفهمم دقیقا وارد چه مخمصه‌ای شده‌ام.(خب نگفتی، رابطت با بچه‌ها چطوره؟)(نمیدونم، هیچوقت به بچه‌ها علاقه نداشتم، اصلا نمی‌تونستم مثل بقیه آدما برای بچه‌ها ذوق کنم و باهاشون بازی کنم یا هرکار دیگه‌ای، بیشتر ازشون فراریم).(حدس می‌زدم، بهرحال گفتم شاید امروز یه معجزه‌ای رخ بده)همه چیز داشت عجیب و عجیب تر می‌شد و افکاراتم آنقدر پریشان شده بودند که نمی‌توانتسم به چیزی درست فکر کنم.(اسمت چی بود پسر؟)(بابک)(ببین بابک کار ما خیلی سخت و عجیب غریب نیست، ما فقط باید سعی کنیم بچه‌ها رو برای درک کردن پرورش بدیم)آنقدر ذهنم درگیر بود که نمی‌توانستم کلامی را بر روی زبانم بیاورم. فکر کنم که متوجه سردرگمی‌ام شد، بلافاصله گفت: (ببین من خیلی وقت برای سروکله زدن باهات ندارم، پس سریع میرم سر اصل مطلب. تو وظیفت اینه بچه‌ها رو قانع کنی که کار بدی باهاشون انجام ندادن. بیشترین زمانم برای این کار چیزی حدود ۸ ساله که برای تو میشه تقریبا دو دوره. سر و کارتم با بچه‌های ۱ تا ۲ ساله. یه تعداد بچه رو بهت می‌سپاریم تا باهاشون کار کنی. تا وقتی ۹ سالشون بشه وقت داری که قانعشون کنی، اگر موفق نشی می‌فرستیمشون به یه ساختمان دیگه تا باهاشون کار کنن. همین).(اصلا متوجه منظور شما نمی‌شم. ببینید من می‌تونم همین الان برم و قول میدم به هیچکس هم درباره اینجا چیزی نگم. من اصلا نمی‌دونم چیشد که برای شما درخواست کار فرستادم و اصلا یادم نمیاد باهاتون قرار ملاقات گذاشته باشم. لطفا اجازه بدید برم تا به کار و زندگیم برسم. هیچوقت دیگه هم قرار نیست منو ببینید. قول میدم.)مرد روی صندلی‌اش ولو شد و مشغول خاراندن سرش شد. (قرار بود عذابم این باشه که با بچه‌های کوچیک سر و کله بزنم، نه یه آدم گنده که اینقدر کلافم کنه)کشوی میزش را باز کرد و یک عکس را از داخلش بیرون کشید. عکس را به سمتم گرفت. عکس من بود، روی تخت بیمارستان! همه جایم را باند پیچی کرده بودند و تمام بانداژ ها از شدت خونریزی‌ سرخ شده بودند. این عکس برای چه زمانی بود؟!ادامه دارد....حسین الهیاریحسین الهیاریSun, 28 Jun 2026 22:20:56 +0330https://virgool.ir/@H_Allahyari/خط-شکن-روز-نوزدهممکاشفه-xiw6hbnxvyejروز نوزدهم (مکاشفه)اگه همیشه دنبال معنای زندگی بگردی، هرگز زندگی نمی‌کنی. (آلبر کامو)تمام امروز را داشتم به این جمله فکر می‌کردم. بنظرم این جمله بسیار عمیق‌تر از چیزی‌ست که به نظر می‌رسد. درست است که بسیار کلی مطرح شده و هدفش رهایی آدمی از تامل زیاد درباره زندگی‌ست، ولی اگر جدای از این منظور کامو تامل نکردن درباره هرچیزی باشد چه؟ نشخوار فکری و پیدا کردن معنی و مفهوم در هر چیز کوچک و بزرگی همیشه دردسرساز بوده و غالبا هم نتیجه گیری درستی را نصیبمان نمی‌کند. فلان شخص چرا این حرف را زد؟ چرا فلان اتفاق رخ داد؟ منظور فلانی از انجام فلان کار چه بود؟ هرچیز کوچکی می‌تواند ساعت‌ها مارا مشغول خود کند، در صورتی که غالبا متوجه می‌شویم واقعا هیچ چیزی برای اندیشیدن و نتیجه گیری وجود نداشته و تمام این بازی‌های روای زاییده ذهن خودمان بوده. در مقیاس بزرگتر می‌توان گفت بسیاری از سوالات بی‌جواب آدمی در خصوص زندگی هم به همین منوال است. ما همان انسان‌هایی هستیم که قابلیت این را داریم با نشخوار فکری درباره یک اتفاق یا یک جمله ساعت‌ها یا حتی روزها خوشی‌هایمان را قربانی کنیم؛ پس آیا نمی‌توان گفت که در مقیاس بزرگتر درحال قربانی کردن زندگی‌مان هستیم؟ اغلب شاید به ما بگویند که بهتر است حد تعادل را حفظ کنیم، نه آنقدر به افکارمان اجازه دهیم که مسیر زندگی را مختل کنند و نه آنقدر بیخیال باشیم که هیچ چیز را حلاجی نکنیم. من اما نظر متفاوتی دارم. باید به بیخیالی کامل روی بیاوریم، هرگونه استدلال و استنتاج در اینچنین افکاراتی مارا به بن‌بست می‌رساند. بایک تک تکشان را رها کنیم. چه فرقی میکند جنازه متعفن رو روی دوشمان بگذاریم یا فقط به آن دست بزنیم؟ هردو به یک اندازه تهوع آور هستند و چیزی نصبیمان نمی‌شود. اگر قرار بود حرفی را بشنویم، قطعا گفته میشد. اگر قرار بود چیزی را ببینیم حتما عیان میشد. چشم‌ها و گوش‌هایمان را برای دیدن پوچی و شنیدن سکوت از جان نیاندازیم.حسین الهیاریحسین الهیاریSat, 27 Jun 2026 23:59:54 +0330