https://virgool.ir/feed/@HEYDAR.MK«اَللّٰهُمَّ‌عَجِّلْ‌لِوَلِیِّکَ‌الْفَرَجَ»fa2026-11-11 13:49:12https://files.virgool.ir/upload/users/4870727/avatar/5CaAHE.jpghttps://virgool.ir/@HEYDAR.MKhttps://virgool.ir/@HEYDAR.MK/خوان-بی-افق-آفرینش-tjiovmt5biji۞ بِسْمِ ٱللّٰهِ ٱلرَّحْمٰنِ ٱلرَّحِيمِ ۞آسمان، آبی زیباتری می‌گیرد، اگر بجای دیدن با چشم سر، با دل شکرگزار در آن بنگریم،و از هوای پاکش تنفس کنیم. ببوییم، تمام آن غذاهای رنگین را،که بر میز میهمانی بزرگ سماوات، با نظم چیده شده‌اند و تجمل آراییده‌اند.رومیزی ابری و شمع‌دان‌های قمری،تمام آن، خوشه‌های انگورهای ستاره‌ای، سوپ‌های خوش‌طعم کهکشانی،نوشیدنی‌هایی از سحابی‌ها،و نان‌های برشته، که در حرارت خورشید پخته شده‌اند،خورشیدی که با تابش زرد،از سوختن پرفروغش، تداعی‌گر نور سفیدی می‌شود،تا زندگی و حیات ببخشد.ستاره‌های آبی سفرهٔ وسیع آسمان، ستاره‌های جوانی که نشانه‌گر امیدند.در صفحهٔ خلقت و دریای بی‌کران،نمایان‌گر لطف بی‌حد خداوندی‌اند.ستاره‌های سرخ، همچون غول‌های بزرگ،در نهایت کرامت ایستاده‌اند،هنوز سیاه‌چاله نشدند. آیه‌ای از کَرَم و پولکی از تاج خالق.در آخرین لحظات، کوتوله‌های سفید،همنشین کوتوله‌های سرخ می‌شوند،و آواز منظمی می‌خوانند که ساعت‌ها،انسان‌ها را به تماشای شکوفایی خود می‌نشانند،و به آنها ابزار تفکر و بینش اعطا می‌کنند،تا دری به باغی نادیده گشوده شود،و خدای خویش را بهتر بشناسند.در عالم بی‌انتها،همه‌چیز در سکوت و سکون، جایگاه حقیقی خود را دارد، سیاه‌چاله‌ها، قلب تپندهٔ منظومه‌ها،و نگاه‌دارندهٔ کهکشان‌ها می‌شوند،لنگر خیمهٔ غبارهای متحد،امانت‌دار فرزانگی، و حاصل شکافت خورشیدها،در مسیر گذشته و آینده‌اند. خورشیدهایی که حتی پایان‌شان،بی‌ثمر نیست. با یک قلم می‌سازند،و با دستی دیگر، نابود می‌کنند. اما حتی قلم ویرانی‌شان،خیر و برکت خدا را بر جهان می‌پاشد.و این حکمت منسجم،از کجا سرچشمه دارد؟و چه کسی در تاروپود جهان تنیده؟جملهٔ اینها با ظرافت،در اقیانوس آرامی روی زمین، محکم و استوار بنا شده‌اند. اینها را چه کسی روی هم نگه داشته است؟ در این ابعاد بی‌نهایت و ناشناخته، در رشته‌های دنیاهای موازی،انسان‌ها کجایند؟ درین خوان بی‌افق...آسمان‌ها، یکی پس از دیگری، دانه شنی از آسمان دیگر می‌شوند. آیا پهنای آسمان آخر در تصور می‌گنجد؟ هر یک از ستاره‌های آنجا می‌توانند، خود به اندازهٔ کیهان ما باشند.درین سفرهٔ رنگارنگ،و سرتاسر شگفتی،سرشار از علوم نامعلوم،این نظم، نه فقط در بزرگی کهکشان‌ها،گاهی در کوچکی چشم‌های بال پروانه‌ها،رگه‌های ریز برگ‌های درختان،یاخته‌های به‌هم‌بافتهٔ موجودات، آنها که می‌توانند،حالات مختلف زندگی را، ترسیم کنند، در گوشه‌های میز، جلوه‌گری می‌کنند.و در مرکز، تپش سرخ و سفید ستارگان،و چکش‌هایی که بر سندان‌ها می‌کوبند، تا عناصر جدیدی را به اعماق فضا پرت کنند.همهٔ این ساختارهای منظم و شیرین، که در جوار یکدیگر فقط می‌توانند زیست کنند،این عظمت و انسجام،کار هزار الهه می‌شود، یا قلم یک خالق؟پس واقعاً ورای این جهان‌ها، که از هر چیز به ما نزدیک‌تر است،خالقی بر بوم نقاشی، از هیچ رنگ می‌سازد،و انسان را از گل، قالب می‌گیرد...واقعاً باید پرسید، انسان‌ها کجایند،درین خوان بی‌افق...۞ ٱللّٰهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِيِّكَ ٱلْفَرَجَ ۞HEYDARHEYDARWed, 19 Aug 2026 00:27:37 +0330