https://virgool.ir/feed/@GriefKidchess player, software engineerfa2026-11-11 20:46:24https://files.virgool.ir/upload/users/735285/avatar/zTEe5x.jpghttps://virgool.ir/@GriefKidhttps://virgool.ir/@GriefKid/زمان-یخ-بزن-um8fb3f8hqk2گوشی موبایلمه که زنگ می‌خوره، بیدار می‌شم ساعت ده صبحه، آخه چرا ساعت ده صبح بهم زنگ بزنید اونم جمعه اونم بعد از این همه نخوابیدن.- یلدا نمیای سرکار؟ البته می‌دونم حالت روها انتظاری نیست، صرفا دیروز خودت اومدی گفتی می‌خوای کارو ادامه بدی!+ بله بله آرش جان، ولیکن جمعه؟ مگه قرار به روزهای فرد نبود؟-‍‌ یلدا جان می‌دونم چی بهت گذشته عزیزم، ولی امروز پنج‌شنبه‌ستا!+ من مطمئنم جمعه‌ست ولیکن اوکی اگه پنج‌شنبه بود حاضر میشم میام کافه.گوشی موبایلمه که زنگ می‌خوره، بیدار می‌شم ساعت ده صبحه، آخه چرا ساعت ده صبح بهم زنگ بزنید اونم جمعه اونم بعد از این همه نخوابیدن.-‌‍ یلدا چیکاره‌ای؟ امروزو کافه رو بپیچون بریم دور دور یکمی حال و هوات عوض شه دختر!+ مصطفی میشه امروز چندشنبه‌ست؟-‌ معلومه، پنج‌شنبه. چطور؟گوشی موبایلمه که زنگ می‌خوره، بیدار می‌شم ساعت ده صبحه، آخه چرا ساعت ده صبح بهم زنگ بزنید اونم جمعه اونم بعد از این همه نخوابیدن.طبیعیه انگار بعد ازین همه سختی خوابای عجیب غریب دیدن، جواب این یکیو نمیدم یکمی به خودم بیام، میرم جلو آینه یکمی به خودم میرسم، گوشیمو چک میکنم می‌بینم بله امروز پنج‌شنبه‌ست و من انگار یه روز بیشتر دارم.کاش دنیای واقعی مثل همین داستانی بود که نوشتم، کاش راوی میتونست داخلش بشه و زمانو نگه داره، کاش همیشه پنج‌شنبه 19 آبان ماه بود. یه تیکه از وجودم با تو به قول اونا اوردوز کرده.GriefKidGriefKidSun, 15 Jan 2023 22:00:44 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/رقص-زیر-طوفان-s5ieauwwrbaiپیش‌بینی شده بود طوفانی سخت خواهد آمد، مردم دهکده از ترس حتی نتوانستند سدی برای مهار این طوفان تعبیه کنند.همه در خانه‌های خود پناه برده بودند، قطرات باران آرام آرام شروع به چکیدن کرد، یلدا از خانه بیرون رفت و زیر باران شروع به رقصیدن کرد.باران شدیدتر شد و یلدا سرعت رقص خود را با باران تنظیم کرده بود و تندتر می‌رقصید.طوفان باعث شده بود کم کم سیل جاری شود یلدا روی آب هم می‌رقصید و همه متعجب از کار یلدا از پنجره‌ی خانه‌ی خود به او نگاه می‌کردند. سیل شدت گرفت و یلدا با خوشحالی فریاد زد: "زندگی رقص زیر باران است نه فرار از طوفان".یلدا و تمام خانه ها و تمام مردم نابود شده بودند اما رقص یلدا برای همیشه جاودانه ماند، شاید این رقص در هویتی دیگر بتواند طوفان را هم شکست بدهد.GriefKidGriefKidTue, 10 Jan 2023 21:22:18 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/ترس-از-مرگ-vwdaqr3bvejzبعد از پیروزی، سربازان خود را با زن‌هایی که به بردگی گرفته بودند ارضا می‌کردند. سربازی دختری شجاع را می‌بیند و از او می‌خواهد که با اجازه‌ی او این کار انجام شود و اگر اجازه ندهد این کار را با او نمی‌کند.دختر می‌گوید برایش جالب‌تر است که یک بازی را شروع کرده، و قسمتی از این بازی خواسته‌ی سرباز است.بازی به این شکل است که سرباز حق انتخاب یکی از این دو را دارد: اگر دختر ثابت کند که عدد 2 برابر با عدد 2 نیست سرباز باید خود را بکشد و اگر نتوانست ثابت کند، سرباز می‌تواند با اجازه‌ی دختر با او سکس کند.سرباز دست چپش را ببرد.سرباز به این بازی فکر کرد، او مطمئن بود 2 برابر با 2 می‌باشد ولیکن دست خودش را برید.GriefKidGriefKidMon, 09 Jan 2023 22:09:52 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/اون-کیه-hjhrnaoypvtk0. آخ، اینجا کجاست؟ این یکی‌ام نمی‌دونه که! پسر جان فقط بدون اینجا وقتی حرف میزنی و حرفتو تموم میکنی تا یک ساعت دیگه نمی‌تونی حرف بزنی.آره و خب بعد از هشت ساعت میتونی بفهمی چیکار کردی و چرا اومدی اینجا که تا الان دو ساعتش گذشته.مثلا من زن و بچه داشتم، صاحب کارخونه بودم، داشتم میرفتم سرکار که تصادف کردم و بعد از تصادف منو به جای بیمارستان اوردن اینجا.من هنوزم فکر میکنم اثرات اون هروئینیه که مصرف کردم.من کل جهان رو میشناختم، تمام علم‌های عالم رو، ولی هیچ علمی اینجا کارساز نیست و به هیچ دردی نمی‌خوره.شاید تو بتونی و یادت بیاد چطوری وارد اینجا شدی و راه خروج چیه، لطفا وقتی وقتت شد با دقت صحنه هارو ببین و با جزئیات ببین که از کجا وارد اینجا شدیم.(سکوت)0. اونی که اونجا نشسته و پشتش به ماست کیه؟هوف، اینم مارو نتونست نجات بده، بهت گفتیم ببین از کجا وارد شدیم که هممون خارج بشیم. اون خود تویی، هر کسی بعد از هشت ساعتش توی اینجا توجهش به خودش جلب بشه و بخواد خودشو بشناسه که کیه خودشو آزاد می‌کنه و دیگه هم نمی‌تونه حرف بزنه و به ما دیگه نمی‌تونه کمک کنه تا آزادیش.GriefKidGriefKidSat, 07 Jan 2023 02:07:13 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/مرگ-مصنوعی-vntkhvdmqdxiروان‌پزشکم بهم گفته بود هر شیش ساعت یک بار بخور، مگر این که وضعیت دپرشنت خیلی حاد بود، اونموقع اجازه داری هر شیش ساعت دوتا بخوری ولی در اون صورت بیا پیشم بعدش. ساکت بودم و چیزی نمی‌گفتم بهش فقط نسخه‌م رو گرفتم و رفتم داروخونه، مثل نقل خوردم هر چی خریده بودم رو. از خیابونا رد می‌شدم تک تک جاهایی بود که با هم پیاده‌روی می‌کردیم، بعضا فکر می‌‍کردم واقعا کنارمی و خوشحال ازین که کنارمی، یادته یه روز کمربند نبسته بودم و شلوارم هی میوفتاد و تو هی می‌خندیدی و من ضعف می‌رفتم؟ دل‌خوشیمون همین بهونه‌های کوچیک بود ولی چه دل‌خوشی‌هایی. می‌دونی اون روزا خوش‌حال‌ترین آدم روی زمین بودم چون به جای این قرص‌ها قرص ماه چشماتو داشتم.روان‌پزشکم نمی‌فهمید این چیزارو سر همین ساکت بودم، روزی که بهم گفتی دیگه دوستم نداری، ازون روز از خونه نیومدم بیرون مگر این که برم نسخه بگیرم و قرص بخرم. بیدار که می‌شم تا جایی که ‌میتونم قرص می‌خورم تا دوباره بخوابم، اگه از مرگ نمی‌ترسیدم دیگه نیاز به قرص هم نداشتم.یه بار توی خواب بود که دیدم دارم می‌بوسمت، "آخرین بوسه" بود. آخرین بوسه‌مون رو یادت میاد؟ اگه می‌دونستم آخریشه هیچ‌وقت تمومش نمی‌کردم اون بوسه رو. دیگه شبی برام نمونده چون موهای مشکی تورو ندارم، قرص ماهتو ندارم، دیگه روزی برام نمونده چون دیگه تویی نیستی که روشنایی بهم بدی.اگه این مرگ نیست پس چیه؟ پس چرا "از مرگ می‌ترسم؟"GriefKidGriefKidMon, 02 Jan 2023 01:34:16 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/خیابان-dsc2vrpwihh7فلسفه، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و سیاست مباحثی بودند که هزاران کتاب راجع به آن‌ها خوانده بود.دختری تحصیل کرده که کتاب‌های ضد دیکتاتوری‌ زیادی را هم به چاپ رسانده، آن سال‌ها در اروپا اوج دیکتاتوری رواج پیدا کرده و مردم شورشی بر علیه نظام حاکم بر آن دوران داشتند.از پنجره‌ی اتاقش به خیابان نگاه می‌کرد که چطور مردم در حال شورش هستند، به سرعت بدون این که بخواهد حتی چیزی را ببیند و حواسش پرت شود پرده را کشید و به سمت کتاب‌هایش رفت و کتابی را که از قبل در حال مطالعه‌ی آن بود را ادامه داد.دیکتاتور پیروز شد و دستور داد تمامی دختران این کشور را با تیر بکشند. GriefKidGriefKidSun, 01 Jan 2023 01:05:37 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/دیگه-نمی-تونم-بنویسم-nvsiggpnbxclساعت هفت صبحه، چهار ساعت بیشتر نخوابیدم داشتم روی پروژه‌ای که داشتم کار می‌کردم.بدون صبحونه سریع لباس پوشیدم و رفتم سمت مترو.- آقا هل نده جا نیست+ عجله دارم لطفا یکمی برید داخل ترتوی راه جسمم داشت له می‌شد و فکرم به این بود که توی حسابم هفتاد هزار تومن بیشتر ندارم و امروز تولد بچه‌مه. دیروز قرار بود حقوق بهمون بدن ولی نمی‌دونم چرا فرستاده نشده، حتما مشکل بانکی بوده.به هر بدبختی‌ای شده رسیدم به شرکت، پروژه‌ام رو ارائه دادم، پروژه‌ای که یک ماهی میشه بابتش خوابم شده شبی چهار ساعت. به قیافه آدما که نگاه می‌کردم می‌دونستم هیچ‌کدوم به ارائه‌ای که دارم می‌دم گوش نمی‌دن و توی فکر خودشونن، شایدم چشم باز خوابن.راستی من رشته‌ی دانشگاهیم ادبیات بود ولی بخاطر این که پولی توش نبود مجبور شدم شغل دیگه‌ای رو انتخاب کنم ولی خب هر وقتِ خالی‌ای پیدا کنم می‌نویسم که شاید کمی زندگی برام خوشایند‌تر بشه. یه کتابم نوشته بودم حدود دویست صفحه بود، بردم برا چاپ انقدری سانسور شد که اگه می‌خواست منتشر بشه مجموعا سی صفحه می‌شد.حدود ساعت دو شد که دیدم هنوز به حسابم حقوقی ریخته نشده رفتم پیش منشی رئیس،- رئیس هست؟+ نه کار داشت رفت.آره ساعت ده میاد شرکت یه سر می‌زنه و بعدشم به هر بهونه‌ای بعد از ناهار خوردنش از شرکت میره.- باشه پس هر وقت اومد لطفا بهم خبر بدید.+راستش نمی‌دونم چطوری باید بهتون بگم ولی شرکتمون می‌دونید که در وضعیت بدی قرار داره و رئیس بهم گفت که بهتون بگم که ادامه همکاری وجود نداره، امیدوارم توی زندگیتون موفق باشید و برای تسویه حساب لطفا ماه بعد تشریف بیارید.- ...سوار مترو شدم توی راه برگشت، یک ماه تمام با هفتاد هزار تومن پول، بدون شغل، حتی نمی‌تونم کیک تولد بخرم برای پسرم چه برسه به کادو. هیچ‌وقت نمی‌خوام این مترو برسه به خونه.الان که بی‌کار شدم همه‌ی وقتم برای خودمه ولی دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام هیچ‌چیزی بنویسم.GriefKidGriefKidTue, 27 Dec 2022 21:51:11 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/خودکشی-یا-انتقام-ligx2plx1oifنیازی به معرفی ندارم، یه مادر چند هزار ساله‌ام. مثل همه چند بار مریض شدم ولی مریضی‌هام جوری بوده که درمان داشته و در نهایت حالم خوب شده.ولی این بار فرق داره، 42 ساله که چاقو زیر گردنم گذاشتن، موهای آبیمو فروختن، دامنم رو از تنم در آوردن و پاهای لختم رو دادنش به غریبه، دونه دونه بچه‌هامو به بهونه‌های مختلف کشتن و ناخواسته من رو یک فاحشه کردن. یه زمانی یکی از بزرگ‌ترین قدرت‌ها بودم ولی الان یک فاحشه‌ای بیش نیستم و کاری از من برنمی‌آد.از صدای بوق ماشین‌ها بدم میاد، پشت چراغ قرمز بوق زدنتون چه فایده‌ای داره؟ انتظار دارید من خیابون‌هام رو گشاد کنم؟از بچه‌هاییم که دارن علیه مادرشون می‌جنگن بدم میاد، مادرتون رو دارید فاحشه می‌کنید و سرش می‌جنگید و حرف از غیرت می‌زنید؟اگه اینا منو نکشن نهایتا از سرطان ریه ‌میمیرم برای این آلودگی، قدرت انقدر ارزش داره که مادرتون رو فراموش کردید؟لبام رو خشک کردید انقدر دریاچه‌هامو خشک کردید انقدر خشک که حتی نمی‌تونم دیگه ادامه بدم به حرفام.من خودکشی نمی‌کنم و باز حالم خوب میشه ولی بدونید هیچ‌وقت یادم نمیره بچه‌هامو یه مشت غریبه بردن بالای دار، هیچوقت یادم نمیره سی سال پیش رو که به جرم بی‌حجابی! دخترام رو سنگ‌سار کردید، قطع دست‌هایی که کردید رو یادم نمیره.بچه‌هایی که هوای مادرشون رو دارن خیلی بیشتر از شما بی‌غیرت‌هایی هستید که مادرتون رو تبدیل به یک فاحشه کردید.GriefKidGriefKidMon, 26 Dec 2022 23:34:31 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/آخرین-بوسه-mzg6f2bkwmeyلب‌هام روی لب‌هاش بود، چشمام رو بسته بودم تا تمام حواس و لذتم رو از طریق لب‌هام بچشم.تا چشمام رو بستم روز اولی رو یادم اومد که دیده بودمش، توی کلاس با استاد جوری مخالفت کرد که استاد اون رو تهدید کرد که یا حذف می‌کنی و یا بهت صفر می‌دم. حق با اون بود و استاد داشت اشتباه می‌کرد ولی این جسارتش بود که من رو جذب خودش کرده بود.توی ماجرای هشتادوهشت ستاره‌دار شد، راستش قبلش چند باری باهاش صحبت کرده بودم ولی نمی‌دونستم که با این همه جرئت داره زندگی می‌کنه و این‌قدر تفکرات عمیق و عجیبی توی مغزش میچرخه.مثلا عقیده داشت روزی می‌رسه که انسان‌ها بدون نیاز به قانون و حکومت می‌تونن با صلح کنار هم زندگی کنن و به هم آسیبی نرسونن.جذابیت‌های تفکرش انقدری بود که به هر نحوی باهاش ازدواج کردم. همه چی خوب پیش می‌رفت تا روزی که زود از سر کار اومدم خونه و بهترین دوستم رو روی تخت کنار زنم دیدم. همونجا بود که با چاقو جفتشون رو تیکه تیکه کردم.چشمام رو باز کردم مزه‌ی لباش هنوز مثل همون موقع بود با همون چاقویی که خودش رو پاره پاره کردم عکسش رو هم پاره پاره کردم.از خواب بیدار می‌شم چه خواب عجیبی بود که دیدم، بدون این که صبحانه بخورم آرایش می‌کنم و مانتومو روی همین لباسی که روی تنمه میپوشم و میرم سر کار. GriefKidGriefKidSun, 25 Dec 2022 20:12:34 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/سرباز-بی-طرف-pnmobxmf7sozشاه بهش دستور داده بود، نمی‌تونست اطاعت نکنه چون تقاص اطاعت نکردن مرگ بود.از جنگی که شکل گرفته بود ناراضی بود چون به نظرش این اختلافات در حدی نبودن که براش خونی ریخته بشه. اما باید اطاعت می‌کرد راه دیگه‌ای نداشت، تمام زندگیش همین بود یک سرباز و یک برده که فقط طبق افکار شاه عمل میکرد. خودش می‌گفت هویت من اینه که سرباز باشم وگرنه من، چیز دیگه‌ای خلق می‌شدم.به اجبار شروع به حرکت کرد و تک تک خونه‌هارو یکی‌یکی رفت جلو. به خونه‌ی آخر رسید و تبدیل به وزیر شد.هویتش عوض شده بود، دیگه یک سرباز معمولی نبود، اون دیگه وزیر شده بود، یک وزیر قدرتمند، قدرت باعث دیوانگیش شد در حدی که تمامی مهره‌های بازی رو کشت و در نهایت تخته‌ی شطرنج رو شکست.بعد از مدتی دیوانگیش به حدی رسیده بود که نمی‌فهمید و نمی‌دونست هویتش رو که آیا یک سربازه یا یک وزیر. واقعا اون بوده که همه رو کشته؟ این فکرا انقدری اذیتش میکرد که لشکری از سربازان و فیل و اسب و وزیر درست کرد و خودش رو به اسم شاه معرفی کرد، یک هویت جعلی. و بازی جدیدی رو شروع کرد.GriefKidGriefKidSat, 24 Dec 2022 01:16:36 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/یلدا-n8c2gf9elbp9قهرمان داستان من یلداست، پیرزنی با موهای مشکی و به درازایی که بلند‌تر از آن وجود ندارد.پیرزنی مهربان و دوست‌داشتنی که هر ساله برای تولدش تمامی فرزندانش در خانه‌اش جمع می‌شدند و جشن ‌می‌گرفتند، اما امسال یلدا با موهای کوتاه شده و قرمز به رنگ خون وارد مجلس شد.یلدای مهربان عصبانی بود، با چشمانی پر از اشک جیغ می‌کشید. یلدا را هم دیوانه کرده بودند.پسران و دختران زیادی از یلدا را کشته بودند و حال، عصبانی از این بقیه‌ی فرزندانش که برایش جشن تولد گرفته‌اند وارد مجلس شده بود.یلدای مهربان به جای موی مشکی بلند امسال پیراهن مشکی بلندی بر تن داشت، دیوانه‌وار زمزمه می‌کرد: "ای کاش بمیرم، ای کاش بمیرم، ای کاش بمیرم."این آرزوی تولدش بود و به وقوع پیوست، یلدای مهربان مرد. فرزندانش باورشان نمی‌شد چون یلدا آب جاودانگی را نوشیده بود. مگر می‌شود جاودانه باشی اما بمیری؟فرزندانش او را پیش پزشکی که در کتاب زندگی می‌کرد بردند و از او پرسیدند راه نجات چیست؟ در جواب گفت یلدا جاودانه است و نمی‌میرد بلکه خودش را به مرگ زده تا شما خودتان به خودتان بازگردید.تجویز من به مادرمان نیست، تجویز من به شماست. راه درمان مادرمان جز این چیزی نیست:غلام همت آنم كه زیر چرخ كبودز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد استGriefKidGriefKidThu, 22 Dec 2022 00:52:47 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/از-مرگ-می-ترسم-ojlrnozcpcyiچشمانم بسته‌ست، دستانم میلرزد، از مرگ می‌ترسم؟ تمام وجودم پر شده از ترس. از مرگ می‌ترسم؟تمام زندگی‌ام جلوی چشمانم، بچگی و توپ فوتبالم. آرزوی فوتبالیست شدن داشتم اما مگر می‌شد بدون پول فوتبالیست شد؟ آن هم جلوی این همه بازیکن بی‌استعداد ولی با پدرانی همچون بت.معلم ادبیاتی که بخاطر انشاء من را از کلاس اخراج کرد! هنوز نفهمیده‌ام که چرا؟ چون از فقر نوشته بودم؟ اما برایم مهم نبود. حرفم را زده بودم، حتی برایم مهم نبود از آن به اصطلاح مدرسه اخراج شوم فقط بخاطر مادرم ادامه می‌دادم، ادامه می‌دادم که یک روز طعم پول را بچشد، صبح تا شب کار و شب تا صبح کابوس. از همان بچگی پول برایم اهمیتی نداشت اما خب چه کنم؟ خواسته‌ی مادرم بود چیزی که برایش عذاب می‌کشید. مگر می‌شود برای خواسته‌ی مادر نجنگید؟بزرگ‌تر شدم برای چیزی جنگیدم که مادرهایم از من طلب داشتند، مگر می‌شود برای خواسته‌ی مادرهایم نجنگید؟ تنها بیست سال داشتم جنگیدم اما مثل همیشه شکست خوردم من از مرگ نمی‌ترسم اما مادرم چه می‌شود؟طناب دار دور گردنم، حتی برای بار آخر صورت مادرم را ندیده‌ام، از مرگ می‌ترسم؟ دست و پاهایم می‌لرزد تا چند ثانیه دیگر همه چیز تمام می‌شود، نه فوتبالیست شده‌ام نه شاگرد خوبی برای کلاس و نه جنگنده‌ی خوبی برای مادرانم. من را ببخشید. اشک می‌ریزم اما من از مرگ نمی‌ترسم.اشتباه شده حکمت فردا قراره اجرا بشه بیاریدش پایین.GriefKidGriefKidWed, 21 Dec 2022 01:17:32 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/کابوس-xb5e4jn3atc2در تمام زندگی‌ام زخم‌های عمیقی که دیده نمی‌شد فریاد می‌کشند، از صدای فریاد زخم‌هایم از کابوسی که می‌دیدم رها شدم.طبق عادت خودم را در آینه دیدم، مردی تنها با ریش‌های بلندی که سال‌هاست برای عزای مردن عزیزی که حتی یادم نمی‌آیدتش اصلاحش نکردم.شب‌ها از ترسی که یادم نمی‌آید با کفش و لباسی که بیرون از خانه می‌پوشم می‌خوابم. با همان لباس‌ها طبق عادت خیابان‌ها را تا شب با فکرهایی که یادم نمی‌آید زجه زدم، با این تفاوت که این بار دختری را در خیابان دیدم که با چشمان آبی رنگش به یاد آوردم تنگی را که در آن حبس شده‌‌ام.شب‌ها از ترسی که یادم نمی‌آید با کفش و لباسی که بیرون از خانه می‌پوشم می‌خوابم. قبل از خواب هم خودم را در آینه می‌بینم. زل زده‌ام به چشمان آبی رنگم تا به یاد آورم ماهی‌های که در این تنگ زندانی شده‌اند.چشمانم را می‌بندم، پلک‌هایم که باز می‌شود خودم را آن‌ور آینه می‌بینم. اتاقم را، اتاقی که هیچوقت نتوانستم زن بودنم را در آن مرتب کنم.اما خودم دراتاقم نیستم. در این سوی آینه هیچ چیز جز تاریکی نیست فریاد می‌کشم تا صدایم به خودم برسد. نمی‌شنود و دختری که خودم باشد طبق عادت با لباس‌های بیرون از خانه به سمت رخت خواب می‌رود. با سنگ به آینه میزنم تا شاید راهی پیدا شود به اتاقم برگردم. آینه می‌شکند و من در تاریکی محض می‌مانم.طبق عادت هر روز صبح فریاد میزنم تا شاید این کابوس تمام شود.GriefKidGriefKidThu, 01 Dec 2022 16:24:07 +0330https://virgool.ir/@GriefKid/شاه-راه-هشتمقسمت-پایانی-rlh9baqanvkp"نامه‌ی تولدبیدار شو ای انسان. این بار برای خود بچه‌ای را خلق کرده بودی که چشمانش برایت مایه‌ی سعادت بود و تو همان چشم‌ها را برای جهنم انتخاب کردی. بیدار شو ای انسان. این بار هم تو همان بچه را خلق خواهی کرد و چشمانش برایت مایه‌ی سعادت خواهد بود اما به این امید که به یاد آری و خود را ببخشی که این بار چشم‌ها را جهنم خود نکنی.بیدار شو ای انسان و خود را ببخش و برای توهمت ارزشی قائل مشو. این نامه را خود تو نوشته‌ای.بیدار شو ای انسان و این نامه را به یاد آر."GriefKidGriefKidSat, 31 Jul 2021 05:53:52 +0430https://virgool.ir/@GriefKid/شاه-راه-هشتمقسمت-هفتم-ikgsgvck0izwقبل از ازدواجمان هم می‌دانستیم که به این کار علاقه داریم. می‌دانستیم رابطه‌ی جنسی عادی برای ما رابطه‌‌ای عجیب از دید عموم است. زمان را نگه داشته‌ام تا بتوانم از لذت این لحظه برایتان بنویسم. در این لحظه من در اوج لذت، زیر دست همسر جوانم بردگی می‌کنم. لحظه‌ای که تمام‌ناشدنی‌ست. من نمی‌خواهم در لحظه‌ی بعد باشم. من در همین لحظه می‌میرم.دو چشم خیره شده به لاشه‌ی من، چشمان یک بچه که هیچ چیز جز معصومیت در آن دیده نمی‌شد، بهشت آنجا بود ولی الان من در جهنم چشمانش دست و پا می‌زنم. دو چشم خیره شده به لاشه‌ی من، فکر نمی‌کردم بعد از مرگ، جهنم درون چشمان پسرت باشد. هیچ چیزی نمی‌شنوم هیچ چیزی نمی‌بینم تمام زندگی بعد از مرگم این جهنم است من باید زنده شوم و از این جهنم بیرون آیم.تنها کاری که می‌توانم انجام دهم این است که با قاشق زیر خاک‌های جهنم را بکنم و از آنجا فرار کنم.اینجا کجاست؟ من فقط آمده بودم همکارم را ببینم. این پسر بچه چرا خون گریه می‌کند؟ به خداوند قسم می‌خورم که مادرت به من تجاوز کرده نه من به او. اصلا از پدرت بپرس که من که هستم او حتما به تو می‌گوید که امکان ندارد من به مادرت تجاوز کرده باشم. از این خانه باید فرار کنم وگرنه به جرم تجاوز دستگیرم می‌کنند.GriefKidGriefKidSat, 31 Jul 2021 05:38:34 +0430https://virgool.ir/@GriefKid/شاه-راه-هشتمقسمت-ششم-iu6ht1kfqngg- آقای استاد، داستانی که داشتی تعریف میکردی تو کلاس باعث میشه بچه‌ها بد برداشت کنن. من همسرتم و شاگردت هم هستم، بین این همه داستان دقیقا باید بیای داستان جنایی راجع به استاد و شاگردی که ازدواج کردن بگی؟+ می‌فهمم چی میگی. ولی باور کن دست خودم نیست.- یعنی چی دست خودت نیست؟+ حتی نمی‌تونم توضیحش بدم! در این حد مثلا میتونم بگم که فکر کن یکی ازون بالا داره بهم دستور میده فلان کار رو کن. کم‌کم دارم فکر می‌کنم شخص شیطان داره باهام مکالمه می‌کنه.- ازین حرفا بزنی طلاقمو میگیرم ازت. از جلسه بعد داستانتو عوض کن.+ چشم.- یکمی هم بیشتر با بچه سر و کله بزن، بیچاره لح‌لح میزنه که تورو ببینه وقتی می‌رسی تا نگاهش می‌کنی میری تو اتاقت خودتو حبس میکنی به بهونه‌ی کار. من که می‌دونم کار نداری. مشکلت با بچه‌ت چیه واقعا؟ بچه‌ی خودته بخدا.+ نمی‌دونم، بعضی وقتا به این فکر می‌کنم که اگه یه روزی کاری که با هم می‌کنیم رو ببینه چی می‌شه. من پدرشم براش نماد قدرت باید باشم، فکر کن یه روز بفهمه تمایل جنسی پدر و مادرش این شکلیه. تمام قدرتم براش می‌شکنه. به چشماش که نگاه می‌کنم می‌بینم این رو که من رو چقدر قدرت می‌دونه.- خیلی توی فاز درست موندیا استاد! یه بچه کوچولوعه دیگه انقد سخت نگیر به خودت و به جای این چیزا اگه به فکرشی یکمی بیشتر باهاش وقت بگذرون. میدونی که؟ مهم تر ازین چیزا یه بچه نیاز داره که پدر داشته باشه. نه؟GriefKidGriefKidSat, 31 Jul 2021 05:14:56 +0430https://virgool.ir/@GriefKid/شاه-راه-هشتمقسمت-پنجم-iljmox3ajy03"قانون سومبه نام کلمه که کلمات را جاری می‌کند، به راستی در نبود کلمه باز هم قطار فکر بر روی فقراتم حرکت می‌کرد؟ چه شد که مرا به صلیب کشیده‌ام در واگن‌هایی که بوی تولد سوسک‌ها و عنکبوت‌ها را می‌دهد. یادم نمی‌آید اما جای شلاق‌های آتشینی که شیطان، بر روی تنم می‌زدم هنوز نعره می‌کشد. زبان زخم‌ها را نمی‌دانم تا از نعره‌های زخم‌های تنم بپرسم که آیا جز من در این بازی چیزی هست؟ هنوز زخم‌هایم درد می‌کند.به نام درد که تعظیم ما را بپذیر بر سلطنتت، زندگانی‌ام را مدیون تو هستم. دردی که همیشه هست و وجودیت را به من می‌بخشد. درد که طعم چشم‌هایش را بر من شیرین می‌کند.به نام چشم‌هایش که تمام این داستان را بر مبنای آن نوشته‌ام. چشم‌هایی که قدرت را به من داد.و لعنت به تو که وجود آن چشم‌ها را از من در داستان گرفتی. قانونی جز این در این مرحله برای تو ندارم. بمیر."مَرد قبل از این که نامه را بخواند آنقدر قرص خورد که دیگر روز بعد بیدار نشد.GriefKidGriefKidSun, 30 May 2021 00:36:51 +0430https://virgool.ir/@GriefKid/شاه-راه-هشتمقسمت-چهارم-jxx4latkebol" قانون دومدرد، ناگسستنی‌ترین مفهوم از زنده بودن است. موجود زنده برای موجودیتش هر لحظه درد می‌کشد. درد بودن. پادزهرش مرگ است، نبودن آن موجود. انسان‌هایی وجود داشته‌اند که در این بازی به دنبال ابدیت می‌گشتند. آنقدر به درد اعتیاد پیدا کرده بودند که "درد بی‌انتها" را طلب می‌کردند.در این قانون تو آموزش فرار از درد را می‌بینی. و باید به دنبال پادزهر درد باشی.برای این که به تو در طول بازی کمک کرده باشم در پیوست نامه یک موسیقی گذاشته‌ام، هر شب در همان لحظه‌ای که کلاغان آوازشان را شروع می‌کنند صدای کلاغان را همراه این موسیقی به تماشا بنشین.پیوست :‌ آهنگ Viginti Tres از گروه Tool"آقای قاضی بنده جرمی را مرتکب نشده‌ام. شما باید گناه‌کارهای اصلی را بگیرید. آنانی که به من ظلم کرده‌‌‌‌‌اند. اصلا همه‌اش تقصیر آن بچه‌ی لعنتی‌ست. او اگر ما را در این وضعیت نمی‌دید این اتفاقات رخ نمی‌داد. من فقط رفته بودم تا به همکارم سر بزنم. مطلع شده بودم که از همسرش جدا شده و یک بچه‌ی سه ساله مانده در دستش. من از کجا باید می‌فهمیدم ملاقت من با همکارم در خانه‌اش تبدیل شده باشد به ملاقات من با دانشجویم در خانه‌ی همکارم. آقای قاضی صورت شما نوید این را می‌دهد که شما انسانی منطقی و باشعور می‌باشید. من از شما سوال می‌پرسم آیا رفتن به خانه‌ی همکار جرم است؟ حال به من مربوط نمی‌شود که دانشجویم با آن وضع لباس آماده‌ی دیدن من باشد. طوری آماده بود که انگار از قبل برنامه‌ای چیده شده بود برای این بازی کثیف. شما باید مجرمان اصلی را به دادگاه فراخوانی کنید. همان‌هایی که با این صحنه‌سازی‌ها می‌خواستند من را در نظر عموم جامعه بد جلوه دهند تا من و لشکر من را فلج کرده باشند.آقای قاضی می‌خواهم به شما یک مجرم دیگر را معرفی کنم، لباس‌هایی که در تن آن دانشجو بود. لباسی برای دوران برده‌داری، آخر مگر ما در دوران برده‌داری زندگی می‌کنیم؟ آن لباس‌ها که در زمان سفر کرده بودند مجرمان اصلی این تجاوز بوده‌اند. تجاوز؟ آقای قاضی من اصلا به این زن تجاوز نکرده بودم. این زن بود که به من تجاوز می‌کرد. چقدر هم تجاوز شیرینی بود، اگر نویسنده می‌شدم بخشی از کتاب "شب‌های خوب" را به این داستان اختصاص می‌دادم. اما شاهد همه‌ی ماجرا که می‌توانید آن را فراخوانی کنید تا شهادت دهد که من تجاوز نمی‌کردم و آن زن بود که تجاوز می‌کرد آن بچه‌ی سه ساله است. لطفا او را بخوانید تا به همه‌ی ماجرا شهادت دهد. اصلا گناهکار اصلی چشمان همان بچه‌ی سه ساله است. آنقدر متعجب و حقیرانه نگاهم می‌کرد که ...، بگذریم آقای قاضی ما الان در چه قرنی زندگی می‌کنیم؟ درست است در قرن هجده. می‌خواهم به شما یک جادوگر را معرفی کنم که برای من نامه‌های عجیبی می‌فرستد. درون نامه‌اش موسیقی‌ای پخش می‌شود که تول سه قرن بعد آن موسیقی را از لای لجن‌های نیستی درمی‌آورد و به دنیای زنده‌ها دنیای سوسک‌ها و عنکبوت‌ها وارد می‌کند. آخر چطور من الان از لای لجن‌های نیستی باید به موسیقی‌ای گوش دهم که نیست؟ این جادوگر من را جادو کرده است. همه‌ی ما را جادو کرده. تمام گناهان زیر سر این جادوگر می‌باشد.من گناه‌کاران اصلی را معرفی کرده‌ام. آقای قاضی سوال دیگری از بنده ندارید؟ آن بچه؟ آهان من تازه به این موضوع پی بردم که شما اصلا قاضی نیستید، من می‌دانم شما را چه کسانی برای چه کاری فرستاده‌اند. تا با سنگ، تمام شیشه‌های جیوه‌ای‌تان را نشکاندم از خانه‌ی من بیرون شوید.آقای قاضی من نیاز به قرص‌هایم دارم. من نیاز به خواب دارم. باید بخوابم.GriefKidGriefKidSun, 23 May 2021 00:41:12 +0430https://virgool.ir/@GriefKid/شاه-راه-هشتمقسمت-سوم-ksdnle2tgsiv" قانون اولمرگ در لابه‌لای وجود و در میان نفس‌های بودن است که زندگی می‌کند. تو در این بازی به ازای خلق بودنِ هر چیز، مرگ نبودش را رقم میزنی و به ازای خلق نبودش، مرگ بودنش را. تو در این بازی نمی‌توانی گزاره‌ی قبل را نقض کنی. مجبور به اجرای این قانونی، وابستگی تو از عدم آگاهی به این قانون است. و این عدم آگاهی نقص نیست، بلکه وسیله‌ای برای ادامه‌ی بازی‌ست که تو خود آن را انتخاب کرده‌ای."عنکبوت‌ها به اتاقم حمله کرده‌اند، با تار‌هایشان من را به تخت بسته‌اند و با کمک سوسک‌ها تمام بدنم را پوشش داده‌اند. در خواب فکر می‌کردم در حال خواب دیدنم، چه کسی حمله‌ی عنکبوت‌ها به اتاقش را باور میکند که من باور می‌کردم؟ در ابتدا با تعداد کم شروع کرده بودند، تعدادشان به ده عنکبوت نمی‌رسید که از پاهایم شروع به بستن من با تار کردند. حال آنقدر جرئت پیدا کرده‌اند که یکی از آن‌ها از گردنم در حال نزدیک شدن به صورتم است. جرئت باز کردن چشم‌هایم را ندارم اما از حرکتش می‌توانم تشخیص دهم که عنکبوت نیست. یک سوسک مشکی‌ست که به صورتم نزدیک می‌شود. اگر برایتان این سوال پیش آمده که از کجا به همچین تشخیصی رسیده‌ام باید بگویم که حس لامسه شما هم می‌تواند تفاوت بین سوسک و عنکبوت را تشخیص دهد، مشکی بودنش را هم مطمئن نبودم اما ترجیح دادم مشکی باشد. ترجیح دادم فکر کنم مرده‌ام و این دوستان من مسئول خاک کردن من به شیوه‌ی خودشان می‌باشند. در تشیع جنازه به هر شیوه‌ای به نظر لباس مشکی مورد تاییدتر است.به درون بدنم هم نفوذ کرده‌اند، تکه‌تکه قلبم را از هم جدا می‌کنند. تنها چیزی که می‌دانم این است که به مغزم نفوذ نکرده‌اند و البته که نمی‌توانند نفوذ کنند. آن‌جا جایگاه تفکراتی‌ست که جز من کسی توان تحمل آن را ندارد، چون بقیه، خود جزئی از آن هستند. از خواب بیدار می‌شوم، خبری از لشکر عنکبوت‌ها نیست. اما نمی‌توانم بدن و یا حتی چشمانم را تکان دهم. به نقطه‌ای از سقف خیره شده‌ام. در سقف قطره‌ای می‌بینم. آب نیست! قطره‌ای از آهن است. یک چکه قطره‌ی کروی از آهن. فکر می‌کنم تیر‌آهن درون سقف نم داده باشد. قطره به آرامی شروع به چکیدن می‌کند. چشمانم را نمی‌توانم ببندم. قطره دقیقا بین ابروهایم فرو می‌رود، دردی حس نمی‌کنم. به قدری این قطره‌ سنگین است که به اندازه‌ی حجم خودش از پیشانی تا پشت سرم را سوراخ می‌کند و با خود به درون زمین می‌برد. دردی حس نمی‌کنم تنها دردی که وجود دارد اجبار به نگاه کردن به دو قطره‌ایست که از سقف در حال جدا شدن می‌باشند. درد نگاه به آن قطره‌ها از دور و انتظار کشیدن برای فرودشان بر روی تنم خیلی بیشتر از درد اصابتشان می‌باشد. دو قطره بر روی چشمانم فرود می‌آیند و از سنگینی‌شان چشمانم را درون مغزم فرو می‌برند. این اولین بار است که از فاصله‌ای به این نزدیکی می‌توانم درون مغزم را ببینم. چقدر سیاه، یک بچه‌ی سه ساله تمام مغزم را احاطه کرده. جیغ می‌کشد. چشمانم تحمل دیدن جیغ‌های این بچه‌ی ناشناس را ندارد. درون مغزم چشمانم می‌ترکد.از خواب بیدار می‌شوم، تمام سلول‌های بدنم از شدت سرما می‌لرزند، چهار دست و پا خودم را به میز می‌رسانم روی میز یک عنکبوت روی "قانون اول" راه می‌رود. نامه را برمی‌دارم و یک بار دیگر آن را می‌خوانم. همان‌جا به خواب می‌روم.از خواب بیدار می‌شوم، آنقدر بیدار می‌شوم تا به همراه شما از خواب بیدار شویم.GriefKidGriefKidSat, 22 May 2021 01:05:27 +0430https://virgool.ir/@GriefKid/شاه-راه-هشتمقسمت-دوم-nqaxarn1wvpy"به حرف‌های راوی تا چه حد می‌توان اعتماد کرد؟ این سوال را به عنوان آخرین سوال جواب می‌دهم. مگر جز این است که راوی تجربه‌های خود را بازگو می‌کند؟ من فکر می‌کنم اشتباه شما به عنوان مخاطب این است که می‌خواهید از حرف‌های راوی مفهوم را کشف کنید. مگر به جز خود راوی مفهوم دیگری هم وجود دارد که به دنبال کشف آن هستید؟ این خود شما هستید که نمی‌خواهید راوی را بفهمید و راوی را برای خود موجودی غیرقابل اعتماد می‌کنید تا بتوانید به نقش بازی کردن خود در این جهان ادامه دهید. شما در واقع از مرگ می‌ترسید.این که از طرف راوی تجاوز رخ داده و یا خیر برای شما دوگانگی‌ای می‌سازد که این دوگانگی به شما کمک می‌کند تا به زندگی خود ادامه دهید. این یک مثال ساده بود برای این که انسان‌ها "درد بی‌انتها‌" را به چه شکل تحمل می‌کنند که در ازای آن زنده بمانند. ادامه‌ی داستان را در جلسه‌ی بعد می‌خوانیم."عادت دارم که در راه بازگشت به خانه از دانشگاه به حرف‌هایم در کلاس فکر کنم، به حرف‌هایی که خودم نمی‌دانم چه مفهومی دارند. نسبت به حرف‌هایم آنقدر غریبه‌ام که بعضی وقت‌ها فکر میکنم من دانشجوی کلاس بوده‌ام و یک فرد دیگری این حرف‌ها را زده. این مریضی به حدی شدت گرفته که بعضی روزها که از خواب بیدار می‌شوم نوشته‌هایی روی میز با دست‌خط خودم می‌بینم که اصلا نوشتن آن‌ها را به یاد نمیاورم. گاهی اوقات تصمیم می‌گیرم که تسلیم شوم. قبول کنم که تمام این اتفاقات، جزئی از بیماری من می‌باشند. قبول کنم که من از انسان‌ها فاصله گرفته‌ام و زندگی غیرعادی‌ای را میگذرانم. یک بار که این تسلیم شدن از طرف من رخ داده بود به پزشکی مراجعه کردم که دیگران می‌گفتند در درمان بیماری‌هایی همانند بیماری من تخصص دارد. با کت و شلواری شیک در مطب نشسته بود، صورتش را آنقدر هنرمندانه مرتب کرده بود که نگاه اولم به صورتش مرا به سفری در قرن ۱۸ در اتاق پیت موندریان برد. وقتی نشستم انتظار داشتم که یکی از نقاشی‌های خود را به من نشان دهد و راجع به سادگی جهان صحبت کند. راجع به این که تمام این جهان را می‌توان با توهم چند خط ساده و چند رنگ مدل‌سازی کرد. اما وقتی که به چشمانش نگاه کردم در طول یک ثانیه سه قرن زمان را برگشتم و در قرن ۲۱ مقابل انسانی قرار گرفتم که تمام مستندات گواهی این را می‌دادند که او پیت موندریان است اما چشمانش قسم میخوردند که ما در حال نقش بازی کردنیم. تا چشمانش را دیدم از مطب فرار کردم و دوباره فهمیدم که ما همه مریضیم. ما همه در حال نقش بازی کردنیم،‌ اگر نخواهیم که نقش بازی کنیم دیگر در این جهان چه می‌کنیم؟ دقیقا زمانی که قبول کردم زندگی کردن همان سمی‌ست که در رگ‌هایمان جریان دارد شروع به ساختن هدف‌های جدید کردم.خلاصه‌ای از تفکراتم موقع بازگشت از دانشگاه به سمت خانه را خواندید و در رابطه با من خیلی چیزها را متوجه شده‌اید. اما از شما می‌خواهم تمام چیزهایی را که از من فهمیدید در این نقطه پاره کنید و آن‌ها را به خاکستر تبدیل کنید. خاکسترش را به من بدهید تا در حیاط خانه‌ چال کنم. بعد از چال کردن خاکستر، همان زمانی که پسر سه ساله‌ام نیمی از وجودش را در حیاط خانه می‌بیند و دوان دوان از پدرش طوری استقبال می‌کند که گویی تمام قدرت جهان در پدرش جمع شده، شما دیگر من را نمی‌شناسید.GriefKidGriefKidFri, 16 Apr 2021 23:04:30 +0430