https://virgool.ir/feed/@Goorigampzfa2026-11-11 18:03:33https://files.virgool.ir/upload/users/3427/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@Goorigampzhttps://virgool.ir/@Goorigampz/تشکر-از-جرج-gkxrocs1r8fe روی مبل راحتی نشستم، پنجره بخار گرفته و فضای بیرون مشخص نیست. هوا مه آلود و بارونی هست. شاخه ی درخت ها در مقابل باد مقاومت می کنند و به تکان های جزئی بسنده می کنند. همین فضا از دید فکر های مختلف توصیف های متفاوتی داره. از توصیف شاعرانه گرفته، تا ناله از آب و هوای سرد و بارونی و یا دریافت عرفانی که اینها همشه در حال حمد و ستایش هستند.قبلا در چند نوبت از شب تا صبح توی لندن پیاده گز کردم. اغلب به خاطر از دست دادن قطار آخر شب. ظاهر خیابون ویکتوریا شب و روز خیلی متفاوت هست. صبح ها محل رژه ی آدم های خوش لباس و شب ها محل بیتوته اغلب بیخانمان ها. وقتی ساعتی از شب می گذره و خستگی بر آدم چیره میشه توانایی تصمیم گیری کاهش پیدا می کنه یا حتی انسان از قید و بند رها میشه. احتمالا بهترین راه جاودانگی باقی گذاشتن اثری از خود هست. در قلبم حس تحسین و احترام نسبت به جرج اورول دارم، در کتاب آس و پاس ها در پاریس و لندن، هنرمندانه و با فروتنی تجربه ای شخصی از فقر رو که ناشی از زندگی و به تعبیری دربه دری چند ماهه در پاریس و لندن هست رو به تحریر درآورده. در صفحه ی آخر اعتراف کرده که این فقط یک تجربه ی سطحی از فقر بود.من تجربه ای از فقر نداشتم، البته تا حدودی از فقر معنایی رنج می برم. در زندگی به جهت خاصی حرکت نمی کنم، صرفا یک سری کارها رو انجام میدم چون راحت هستند. مبلی که روش نشستم خیلی راحت هست. حتی به تخت هم تبدیل میشه، البته من چند ماه هست زمین رو ترجیح میدم، احساس ژاپنی بودن بهم دست میده، با اینکه نمی دونم اصلا ژاپنی ها روی زمین می خواببند یا تخت. این مبل راحت توی هال خونه سهت، به هر طرفی که نگاه کنم، چیزی هست که میشه بهش خیره شد. روی در یخچال یک تصویر یا نقاشی هست که با یادگاریهای آهنربایی متصل باقی مونده. روی میز روبرویی دو تا گلدون هست. سمت چپ یک گیتار، روی طاقچه یک نقاشی، دو سه تا شمع، یک بلندگوی خرفت به اسم دستیار گوگل و مجسمه ی بودا که با آرامش زیاده سیخ نشسته هست. هیچ کدوم اینها مال من نیست. من انسانی مصرف کننده هستم یا شاید یک زالوی مودب. اینجا چند ماه هست خونه ی دوستم بیتوته کردم، الان خودش توی اتاق خوابیده یا فقط دراز کشیده.پشت مبلی که روش نشستم یک کیف کولی بزرگ و یک کیف برای سرکار هست. یک سبد به سبب لباس های کثیف که همه ی خرده وسایل من داخلش قرار داده شده و از بی نظمی جلوگیری می کنه. کمد روبروی درب ورودی هال سابقا محل قرار گرفتن جا کفشی و انباری بوده اما الآن چمدون من توش قرار داره. دوستم برای من یک قفسه ی سیار تهیه کرده، تا من به کمد نظم بدم. قبل از تهیه نظرم رو پرسید، اصرار کردم که من اینجا موقتی هستم. اما افاقه نکرد. حالا یک نشانه هایی از من هم توی منزل هست. حوله ی آویزون به دستگیره، شارژر لپتاپ، قمقمه و یا کلاه دوچرخه سواری.من علاوه بر اینکه انسان راحت طلبی هستم، یک کارمند خوب هم هستم. در حال حاضر محل اصلی خدمتم جایی به اسم پارک پژوهش هست. پارک، من هر روز به پارک میرم، روی صندلی غوز می کنم، به مانیتور خیره میشم و سعی بر پیشبرد اهداف شرکت می کنم. توی جلسات نظر میدم. به جک های رییسم می خندم. گاهی هم شخصا سعی می کنم حرف طنز بزنم. موسیقی گوش می کنم. در اینترنت محتوا مصرف می کنم. در عین حال صاحب نظریات زیادی راجع به زندگی هستم. شیهانشیهانSat, 06 Oct 2018 22:56:43 +0330https://virgool.ir/@Goorigampz/خاک-انداز-و-غرور-lvhuehvwk0wk امروز صبح بیدار شدم، در حد توان و حوصله مقداری به سر و وضع خویش رسیدگی کردم، حتی به جهت آراسته بودن زحمت تراشیدن ریشم رو هم کشیدم. وقت ناها محلر کار رو ترک می کردم لبخندی پیروزمندانه زده بودم و شادمان گفتم بای راسل! البته تعجب نکرد. پیش خودم فک می کردم که وقتی که بخام به کار فعلی خبر بدم برای استعفا از چه کلمات و جملاتی استفاده می کنم. مدتی هست تصمیم گرفتم از کار فعلی خداحافظی کنم و در محل دیگری به کپیتالیسم خدمت کنم. چند بار توی راه نوشته هامو مرور کردم، و یکی دو بار هم توی شیشه ی قطار چک کردم که مثلا از توی دماغم نخل بیرون نزده باشه و آراستگی معقولی دارم. چند بار بار آهنگ تکرار کردم باختن توی طبیعت من نیست. به محل مصاحبه رسیدم چون آسانسور طول کشید تا برسه از پله استفاده کردم و 5 6 طبقه رو بدون در نظر گرفتن عواقبش دوییدم. وقتی رسیدم یک آقای از من بلند قد تر گفت من مایک هستم، من هم با آخرین نفسی که برام باقیمانده بود خودمو معرفی کردم. کمی راجع به شرکت و بقیه مسائل برام توضیح داد، ملیح ترین لبخندی که بلد بودم رو زده بودم و ضمن تکون دادن سر به صورت متوالی بهش گوش می کردم. تست اول رو دادم، اواخر تست فهمیدم که ریدمان کردم اما بزرگی تپه به اندازه ای بود که جمع کردنش در مجال باقی مانده ممکن نبود. و سعی کردم برای مایک توضیح بدم که من خودم از واقعه ی رخ داده مطلع هستم فقط دیر فهمیدم. تست دوم رو دادم و به نظر خوب پیش رفت. با توجه به این مساله کمی بشاش شدم و حتی یکی دو عدد طنز نیمه سطحی ایجاد کردم و لبخند بر لب یکی از حاضرین آمد. از تست دوم به بعد یک آقای دیگه که حتی اسمش هم یادم نمیاد به ما ملحق شد ودر تست سوم از من خواستن راجع به چند مسائله تکنیکی توضیح بدم. خیلی دوست داشتم بهشون بگم، ببینید بچه ها من مهارت های کافی دارم اما در اثباتش گاهی لنگ می زنم و راستش رو بخاید روی این کار تا حدودی سرمایه گذاری عاطفی کردم، بعد شروع کنم و جزییات سرمایه گذاری عاطفی رو شرح بدم. اما به هر حال دنیا اینطوری کار نمی کنه. من هم چند مستطیل بی ربط کشیدم و سعی کردم نمودار های خیلی جالب بکشم و کلا صفحه رو شلوغ کردم. مثل دوران مدرسه وقتی در یک امتحانی لنگ می زدم صفحه رو خیلی شلوغ می کردم و جواب یک سوال چند نمره ای رو دو بار می نوشتم.مایک و دوستش از اتاق خارج شدن، من چند تا کششی زدم تا برای قسمت بعدی آماده بشم. مایک وارد اتاق شد و یک جارو و خاک انداز داد دستم، گفتم این دیگه برای چیه؟ گفت ابتدا غرور ریخته ات رو جمع کن و سپس محل رو ترک کن. با دقت دستور العمل مایک رو دنبال کردم. این بار از پله نرفتم و از آسانسور استفاده کردم. کمی راه رفتم. به دوستم زنگ زدم و گفتم نشد، بعد با صدای آرومی گفت خاک بر سرت. حتی ازش خاستم که امشب برنامه ای ترتیب بده تا ما کمی دور هم شادی کنیم و من غمم رو فراموش کنم. اما استدلال آورد که توی یک روز چند بار می خای نه بشنوی؟ براش توضیح دادم که مایک بهم گفت که محل رو ترک کن و من لبخند زدم و خیلی متمدنانه برخورد کردم. اگرچه اگر یک بار مایک رو توی مترو ببینم ممکنه بهش محکم تنه بزنم و با نگاه طلب کار بهش نگاه کنم. یادم به این جمله های فلان و بهمان که مرد برای غضه اش گریه نمی کنه و نمی دونم چی، رفتم از مغازه میزانی شکلات خریدم. یه بار یه جایی خوندم حرف زدن به مانند دارو هست و بلافاصله قلب انسان رو آروم می کنه یا یه چیز دیگه. من هم در جهت اینکه آگاهی تنها در سرم نباشه و به ورطه ی عمل هم برسه، به متصدی شکلات فروش گفتم، مصاحبه رو گند زدم نیاز به شیرینی دارم و اون هم گفت میشه 2 پوند و ده سنت. سوار اتوبوس شدم و حرصم گرفته بود. یادم به هفت هشت سال پیش افتاده بود. یکی از دوستام از موضوعی رنجیده بود و می گفت اصلا از امروز آدم [فلانی] میشم و چرا خوب باشم و این چیزا. یک نفر نشست بغل دستم. داشت استوری های اینستاگرامش رو چک می کرد، به ترتیب غذا خوردن، خورشید در آسمان، مسابقه ی دو و چند تا چیز دیگه. بدون ملاحظه نگاه می کردم. سرش رو به سمتم چرخوند و نگاهم کرد من هم نگاه کردم.مدت اخیر با خیال اینکه قراره کارم رو عوض کنم به مصرف بی رویه ی مرخصی پرداختم حالا میخام اخلاقم رو خیلی خوب کنم و با یک گل و جعبه ی شیرینی سر کاربرم سر کار و در جهت کسب عنوان کارمند نمونه ی ماه تلاش بی رویه ای انجام بدم. شیهانشیهانThu, 15 Feb 2018 23:14:40 +0330