https://virgool.ir/feed/@GoleNiloofareAbعاشق بافتنم. گاهی کلمات را میبافم یکی از زیر یکی از روfa2026-11-12 01:21:36https://files.virgool.ir/upload/users/416003/avatar/ky848j.pnghttps://virgool.ir/@GoleNiloofareAbhttps://virgool.ir/@GoleNiloofareAb/و-به-صابران-بشارت-بده-oxrnnkv1pjwyاين داستان: و به صابران بشارت بده ...دمدمه هاي عيد نوروز بود. بيد هاي مجنون جوانه زده بودند و مردم در تكاپوي خانه تكاني و خريد سال نو.اخبار ضد و نقيضي اما در محل كارم شنيده ميشد، يك روز مي گفتند هيئت مديره اختلاس كرده اند و همه را گرفته اند! فردا تكذيب ميشد. يكي مي گفت با چمدان هاي پر از طلا در حال فرار به خارج از كشور بوده اند و ...خدا نكند اتفاق ناگواري براي كسي بيوفتد، اما بازارا خاله زنك بازي ها به شدت دراين جور مواقع داغ مي شود.در بحبوحه ي اين اخبار، هر روز شايعه ي تعديل نيرو، لرزه اي بر اندام ساختار سازماني شركت وارد مي كرد و شوربختانه گاه و بيگاه، شايعات تبديل به واقعيت ميشد و بخشي از نمودار سازماني شركت سقوط ميكرد!ده روز مانده به عيد، مدير منابع انساني شركت در اتاقش احضارم كرد و گفت به دليل بحران بوجود آمده، ديگر امكان ادامه ي همكاري با سركار عالي را نداريم و براي شما آرزوي...گوش هايم ديگر ادامه ي حرف هايش را نمي شنيد. سعي كردم لبخند از روي لبهايم پاك نشود، چرا كه اگر لبخندم ميخواست پاك شود، ابر چشمانم بايد مي باريد، و من نميخواستم آخرين تصوير من در مجموعه ي كاري كه مجبور به ترك آن بودم، خاطره ي بدي را رقم بزند.به سراغ تك تك همكاران رفتم و ضمن خداحافظي، از آنها طلب حلاليت و برايشان آرزوي موفقيت كردم.گلدان كاكتوسم را كه تازه به گل نشسته بود در آغوش گرفتم و از درب شركت خارج شدم. كاكتوس ها خيلي به من آرامش مي دهند. همينطور كه در آغوش داشتمش، بغضم تركيد. انبوهي از احساسات شده بودم؛ قطع وابستي به همكاراني كه بيشتر از رابطه ي همكاري، رابطه ي صميمانه و دوستانه اي با آنها داشتم از يك سو؛ و بيكاري و افسردگي و سردرگريباني از سوي ديگر و هزار جور فكر مختلف...اشك هايم را پاك كردم. كمي سبك شده بودم. خودم را جمع و جور كردم و براي خانه تكاني و كمك به حضرت مادر آماده شدم. خدا را چه ديدي، شايد ... نه قطعاً حكمتي در كار است. سال كه تحويل شد، احساس دوگانگي مي كردم. از يك طرف رهايي و آزادي از قيد و بند ساعت هاي اداري و از طرفي سردرگمي و كسالت از اين همه بيكاري. ديد و بازديد هاي عيد به گرمي رونق داشت اما من، در جستجوي راه فراري بودم از احساس رخوت و كسلي. در يكي از ميهماني ها، با عاطفه خانم كنار هم نشسته بوديم. عاطفه خانم زن خيلي فعال و زرنگ و شاد و خونگرميست. در حين گپ و گفت هاي زنانه پيشنهاد بافت تابلو فرش را به من داد.من كه شاخك هايم فعال شده بودند، به سرعت فركانس حرف هاي عاطفه خانم را دريافت كردم و شروع به كنجكاوي و پرس و جوي بيشتر در اين باره كردم. حس شوق به همراه ترس و نگراني. نگران بودم كه از پس بافت تابلو فرش بر نيايم!پرسيدم: سخته؟جواب داد: اصلا. و شروع كرد از مزاياي تابلو فرش و گره تركي گفتن:اصلا كثيفي نداره. مثل اون قاليا نيست كه قيچي و پيش كشي داشته باشه. اصلا دفتينش سنگين نيست. خيلي كوبيدنش راحته. حتي صداش هم همسايه ها رو اذيت نميكنه. حتي انگشتت هم زخم نميشه و ورم نمي كنه. چون با قلاب بافته ميشه. تازه قابل حمل هم هست. مي توني توي خونه هر جايي كه خواستي جابجاش كني. نقشه اش هم مثل اون قاليا نيس. كامپيوتريه و كد بندي. رنگ هاش هم كد داره. هر رنگي رو كه برداري تا آخر رج اون رنگ رو مي بافي، بعد ميري سراغ رنگ بعدي.پشت سر هم داشت توضيح مي داد و من غرق در افكار خودم بودم. به او گفتم كه بخاطر بيكاري كلافه ام. مثل هميشه با لبخند مهرباني گفت: اتفاقا با بافتن اين تابلو فرش ها هم آرامش پيدا مي كني، هم حس خلاقيتت شكوفا مي شه. واقعا لذت بخشهبعد با يه شيطنت خاصي گفت: حافظه ات هم تقويت ميشه و آلزايمر و افسردگي هم نمي گيري!مادر ماهرخ خدا بيامرز آن روزها به آلزايمر مبتلا شده بود و نياز به مراقبت ويژه داشت. زوال عقل، چيزي كه ما مدتي بود آن را در روزمرگي هاي مادر بزرگ لمس مي كرديم. چه هنر جالبي، بافتن تابلو فرش، در كنار تقويت حافظه و جلوگيري از زوال عقل...هنوز ابهامات زيادي داشتم. توضيحاتش كامل بود، اما شنيدن كي بود مانند ديدن. پرسيدم طرح و نقشه هاش چيه؟گفت اين قدر تنوع داره كه نگو. يكي از دوستام داره نقشه ي مادر و كودك رو مي بافه، خاله ام نقشه ي ضامن آهو رو گرفته. اصلا خودت سرچ كن تو اينترنت بزن داركوب يه همچين اسمي داره شركتش.بازم ترديد داشتم اما سعي كردم اسم داركوب رو به ذهنم بسپارم. ايهام اين اسم برايم جذاب بود، كه هم پرنده ي داركوب را برايم تداعي مي كرد، و هم دار قالي. عاطفه خانم كه انگار فكر من را خوانده بود گفت: ديگه داري به چي فكر مي كني؟ اگه سوالي داري بپرسوقتي ترديد من را ديد بي درنگ گفت: ببين، با بافتن تابلو فرش مي توني براي خودت درآمد زايي هم داشته باشي. بهترين حسنش هم اينه كه توي خونه خودتوني و سر زندگيت. تازه اگه بخواي بيمه هم بشي ميتوني بيمه ي قالي بافي بشي كه اگه خواستي بايد بري بپرسي ببيني مراحلش چيه و چه مداركي ميخواد. (آن سالها حمایت دولت از هنرمندان رشته فرش وجود داشت)اين حرفها توي گوشم بود. تا دير وقت توي مهماني بوديم اما من در ذهنم آفاق را سير مي كردم. نقشه ها مي كشيدم و برنامه ها مي ريختم. فرداي آن روز دوباره ياد حرف هاي عاطفه خانم افتادم. رفتم پاي كامپيوتر و كلمه ي داركوب را سرچ كردم. به راحتي سايت شركت داركوب امروز را پيدا كردم و لا به لاي نقشه ها غرق شدم. يكي دو ساعت گذشته بود و من متوجه گذر زمان نشده بودم. جايي از سايت نوشته بود براي دريافت مشخصات نمايندگان محل زندگيتان فلان شماره را پيامك كنيد. و من ليست تمام نمايندگان اصفهان را تا چند ثانيه بعد روي گوشي تلفن همراهم داشتم. نزديكترين آنها را پيدا كردم و در ذهن سپردم. حالا بايد با خانواده موضوع را مطرح مي كردم و بعد از گرفتن رضايت اهالي منزل، براي خريد اقدام مي كردم. مادرم از اين موضوع استقبال كردند. اين فرايند چند روزي وقت گرفت.با مادر به نمايندگي شركت كنار مسجد الرسول رفتيم. براي انتخاب طرح دچار سردرگمي شده بوديم. نماينده اين طور كمكمان كرد: گفت اگه براي فروش ميخواين ببافين، يا طرح مينياتور انتخاب كنين، يا از بين طرح هاي فرانسوي!، ولي اگه براي خودتونه هر طرحي كه دوست داريد انتخاب كنين.اول مي خواستم و ان يكاد انتخاب كنم. انصافا خيلي هم قشنگ بود. ولي به اين فكر كردم كه دستم به آيه قرآن مي خورد و ممكن است وضو نداشته باشم. با اين افكار از انتخاب تابلوي و ان يكاد منصرف شدم.بالاخره با مشورت مادر طرح كوچه باغ هاي ابيانه را انتخاب كرديم. و قرار شد از يكي دو روز بعد براي آموزش بروم.آشنايي با ابزار و قسمت هاي مختلف دار درس اول بود. من يك جزوه داشتم كه تمام مطالب را يادداشت مي كردم. هاف، مهار، چله، شانه، سيخ پودكشي، قلاب، القاج، پود نازك، دار چله كشي شده ي آماده اي در اختيارم قرار دادند و دو سه روز از 8 صبح تا 12 ظهر طول كشيد تا گليم باف اول كار را تمام كردم. سطح دار خيلي پايين بود و كمرم درد مي گرفت.حالا نوبت بافت و آموزش گره بود. دقيق به دستان استاد نگاه مي كردم. نكته به نكته مو به مو در دفتر يادداشت كردم و حتي نقاشي نحوه ي بافت گره تركي را كشيدم و به اين ترتيب كار بافت تابلو فرش شروع شد. نقشه ي كد بندي. كوچه باغ هاي ابيانه، 670 گره در 310رج ، 77 رنگ. سراسر هيجان و شور بودم. بالاخره زمان انتقال دار به منزل رسيد. پانزدهمين روز از ارديبهشتبه واسطه ي قابل حمل بودنش در مدتي كه با ما همزيستي مي كرد، به همه جاي خانه سرك كشيد، از توي تك تك اتاق ها گرفته، تا پاگرد پله ي سرسرا و حتي آشپزخانه. بعد از اينكه مقداري از بافت را انجام داده بودم، متوجه شدم كه وسط بافت، پايين رفته و دو طرف كناره ها بالا مانده است!!!! با نماينده تماس گرفتم. قرار شد دوباره به بيمارستان منتقلش كنيم تا با يك عمل سرپايي زيبايي، اشكال را برطرف كنند . گويا چوب مهار نازك بوده و در اثر كوبيدن دفتين كج شده بود. بافتن با نقشه ي كد بندي اگرچه جذابيت هاي خاص خودش را داشت، اما درصد خطاي بالايي داشت. خطاي جابجا ديدن شماره ها، خطوط و سطر ها، علامت ها،چشمم به سي دي موجود در بسته بندي شركت افتاد. روي لپ تاپ نصبش كردم. آن روز ها تلفن همراهم اندرويد نبود و نسخه ي كامپيوتري را استفاده مي كردم. سرعت و دقتم با اين كار بالا رفته بود.با اين وجود، مراقبت و نگهداري از مادر ماهرخ، پذيرايي از ميهماناني كه به عيادت مادر بزرگ مي آمدند، و كمك به حضرت مادر در انجام امور منزل، مقدار زيادي از وقت من را مي گرفت اما...حالا مي فهمم كه هيچ كار خدا بي حكمت نيست...حالا كه مادر بزرگم، كه زماني شيرزن روزگار خود بوده، گرفتار بيماري شده، حكمت خداوند بر اين قرار گرفته تا من به نحوي بيكار باشم، و به لطف توصيه ي عاطفه خانم در منزل مشغول شوم ، تا بلكه بتوانم قدردان زحمات مادريش باشم. هرچند كه هرگز قطره اي از درياي محبت او را نتوانستم جبران كنم.صبح روز سه شنبه 18 آبان، مشغول بافت بودم. رج رو به پايان بود و مادرم داشت صبحانه ي مادر ماهرخ را مي داد. مادرم آمد تا برايش چاي بريزد و من مشغول كوبيدن پود نازك بودم كه ناگهان با فرياد مادرم نيمه كاره رها كردم و به سراغ مادر ماهرخ رفتم...وسط اتاق رو به قبله افتاده بود و صورتش كمي كبود شده بود!!!من كه دوره ي امداد و نجات را گذرانده بودم، علائم خفگي و قطع نبض را تشخيص دادم و شروع كردم به احياي قلبي ريوي (ماساژ قلبي و تنفس دهان به دهان) ... تماس با 115 و ... تمام!!!و مادر ماهرخ كه برايم نمونه و اسوه ي كدبانو گري و دانايي بود به دليل سكته ي قلبي از كنار ما رفتبا وجود اين بالا و پايين ها و شادي ها و غم ها ده ماه طول كشيد تا كار بافت تابلوفرش تمام بشود. تمام لذتم اين بود كه فرشم را به همه ي فاميل و دوستان و آشنايان نشان بدهم و از لابه لاي چله ي دو طرفه، پشت تابلوفرش را كه وضوح بيشتري داشت به نمايش بگذارم و شادي هايم را با آنها تقسيم كنم. برخورد اطرافيان در نوع خود قابل توجه بود. آنها كه روح بلند و طبع لطيف داشتند، سر ذوق مي آمدند و تشويق مي كردند و انگيزه مي دادند.و بعضی دیگر ... بگذریمتابلو فرش كه از نيمه رد شد، اشتياقم براي ديدن نتيجه ي نهايي كار بيشتر از قبل شده بود و با انگيزه ي بيشتري مي بافتمپانزدهمين روز از اسفند ماه بود، دختر همسايه پاييني را خبر كردم. تا در شاديم سهيم باشد. مادرم با بسم الله چله ها را بريد و من فيلم و عكس مي گرفتم. الان ديگر درگير خانه تكاني و تدارك ديد و بازديدهاي نوروز بوديم و فرصت براي پرداخت تابلوفرش نداشتيم. بعد از عيد براي پرداخت به نمايندگي مراجعه كردم و مدت زمان زيادي طول كشيد تا تابلو فرش پرداخت شده را تحويل گرفتم. حالا اين قدر از نتيجه كار شگفت زده شده بودم كه حيفم ميآمد به كسي نشانش بدهم!!!فرش را لوله كرده و لاي پارچه اي پيچيدم و قايمش كردم!!! مال خودم بود. براي انتخاب قاب هم ترديد داشتم. قاب چوبي، خيلي محكم بود ولي هزينه ي زيادي داشت. اما قاب پي وي سي، ارزانتر بود اما به نسبت چوب كيفيت پايين تري داشت. از اتفاق توي يك مسابقه ي تلويزيوني شركت كردم و 200 هزار تومان برنده شدم! كه با كسر ماليات بر ارزش افزوده كه نمي دانم ماليات بر جايزه ديگر چه صيغه ايست، ميشد 180 هزار تومان. چه چيزي بهتر از اين. حالا ديگر مطمئن بودم كه قاب چوبي از هر لحاظ بهتر است. تحويل قاب هم مدت زمان زيادي برد. اصلا استاد قاب ساز فراموش كرده بود بسازد. بعد من قبض رسيد قاب را گم كرده بودم! آخخخخ. همه چيز دست به دست هم داده بود براي دير تر رسيدن تابلو فرش به دستم.بعد از مدت ها انتظار و تحويل گرفتن اين قاب زيبا، هر روز صبح، نسيم خنكي از كوچه باغ هاي ابيانه در اتاق هاي ما مي پيچد و من هر روز در خنكاي پاييزي كوچه باغ ، براي عاطفه خانم از خداوند طلب خير مي كنم...پی نوشت 1: (?لایک و کامنت مناسب و به جا باعث رونق کسب است?)عذرا حدادیعذرا حدادیSun, 29 Nov 2020 17:30:51 +0330https://virgool.ir/@GoleNiloofareAb/خاطرات-کودکی-من-از-فرش-دستباف-dkh4c5qojgcaفرش لچک و ترنج نایینیخاطرات كودكيم از فرش دستباف، شبیه فرش لچک ترنج نقشه نایین استمادرم نه به صورت حرفه اي و تمام وقت، بلکه هنرمندانه و تفنني، قالي مي بافت. هرچند به بافندگي علاقه اي نداشت. من كه در آن روزگار دختركي بودم اما به شدت علاقمند به نخ و قالي و ...مادرم نمي دانم به چه دليلي، اما تمايلي به اينكه دختر خردسالش اين هنر اصيل را آموزش ببيند نداشت. با اين حال خفت گرفتن را با اصرار و تكرار خودم ياد گرفتم. حالا كه فكر مي كنم شايد به مادرم حق مي دهم... قالي با آن شرايط ممكن بود به من آسيب برساند.. تيغ تيز، پرز و غبار حاصل از پيش كشي! كه خودش را و من را به سرفه مي انداخت، انگشتان كوچكي كه بايد براي هر گره بين چله ها فشرده ميشد و ورم مي كردو شايد خراش بر مي داشت... و آسيب هايي كه الان مي دانم علم ارگونومي آن را مطالعه مي كند تا كمترين آسيب به بافنده فرش وارد شود و خدا را شاكرم كه الان ميشود فرش هايي بافت، كه با قلاب بافته مي شوند و قيچي و پيشكشي اين كارها را ديگر ندارند و كمتر به بافنده آسيب مي رسانند.عصر ها موقع خواب عصرگاهي مادر به سراغ فرش مي رفتم و تا جايي كه مي توانستم و مادرم نقشه كرده بود مي بافتم. مي گفتند تو پري!چه اصطلاحاتي... پيش كشي، تو پري، خفت... اينها من را پرواز ميدهند به روزگار دور...سال 72 خدا بيامرز حاجي بمانعلي استادكار چله كش محله آمد به خانه ي ما. پدرم كف سيماني اتاق را به اندازه ي چوبه ي دار سوراخي ايجاد كرد و پايه هاي دار را در اتاق كاشتند و پايش را به جاي آب، سيمان ريختند تا اين درخت، اين بار به جاي ميوه، هنر را به ثمر بنشيند. من مدام دور و بر دار و چله ها و حاجي بمانعلي بودم و آويختن چله ها را بر دار مشاهده مي كردم... شبي كه كار چله كشي استادكار تمام شد، همه با هم دور مادر جمع شده بوديم تا ببينيم چطور گليم بافي و سوف و مليله را هنرمندانه قلمه مي زند و پرورش مي دهد. و مدام وعده كه به محضي كه به حاشيه و تره رسيديم به تو هم اجازه مي دهم كه ببافي! و اين يعني همه ي عشق... آن روزها رسم بر اين بود كه خانم هاي همسايه كه اكثرا براي كمك خرج خانواده قالي بافي مي كردند و صداي تاپ تاپ كوبيدن دفتينهايشان، گاه و بيگاه شنيده ميشد، بعضي روزها به كمك همديگر مي رفتند و حساب كتاب ميزان بافت خود را هم نگه ميداشتند كه مثلا زهرا خانم، من هفته ي گذشته دو خانه (منظور بيست رج) كمك شما كردم... و حالا زهرا خانم بايد براي خانم همسايه اين دو خانه را جبران كند. تعامل قشنگي بود. در حين بافت گاهي براي سرعت بخشيدن و هيجان دادن به كار، شعرهايي مي خواندند كه فقط براي افزايش هيجان بود و معناي خاصي در اغلب موارد نداشت!جلو جلو، بشقاب پلو! يعني هركس جلو بزند بشقاب پلو را زودتر به دست مي آورد.يا ميخواندند: اين راه، راه آخره.. هركي نبافه كافره.... گاهي وقت ها هم با راديو ضبط قديمي روضه حاج آقا كافي مي گذاشتند و گوش مي دادند و همزمان با بافت، اشك از گوشه ي چشمانشان سرازير ميشدهر رنگ از پشم ها اسم خاصي داشت و موقع نقشه زدن، يك نفر كه نقشه را داشت، آن را بلند ميخواند تا شخص مقابل هم نقشه را ببافد. اصطلاحاتي خاص كه صدايش در گوشم مي پيچد: ابريشم، دوتا ول يكي، نخودي، جاخود! شتري، 5 تا ول دوتا...من مادرم و خانم همسايه را از پشت تارهاي چله مي ديدم... انگشت هايشان كه به سرعت لابلاي چله ها رفت و آمد مي كرد و صداي تق تق حاصل از بريدن پشم يا ابريشم...اين صداي تق تق خيلي هيجان انگيز بود و من هم خيلي دلم ميخواست به سرعت مادرم ببافم. براي همين با هر گره كه با دستان كوچكم به آرامي مي زدم، با شدت و هيجان تيغ را از بالا چنان بر پشم مي كوبيدم تا بلكه صداي تيغ مادرم را بدهد... و القصه كه يك بار به شدت انگشت سبابه ي دست چپم زخم برداشت. هنوز جاي زخمش را يادگاري دارم.چند ماهي گذشت و قالي هشت صدتايي نقشه ناييني ما روز به روز رشد مي كرد و قد مي كشيد. با قد كشيدن قالي، مادرم پارچه اي را از جلوي دار، به زير تخته اي كه روي آن مي نشستند آورد تا هم فرش كمتر كثيف شود، و هم اضافه پشم حاصل از قيچي و پيشكشي توي اتاق پخش نشود. اين پارچه مانع از آن ميشد كه من قالي را ببينم...قالي به نيمه هاي خود رسيده بود كه پدر و مادرم عازم سفر حج شدند و فرش نيمه كاره ماند. فقط براي اين وقفه كمي آن پارچه بالاتر رفت و چله ها هم براي مدتي از ديد مخفي شدند. بعد از ميهماني حج و تمام شدن رفت و آمد ها دوباره به سراغ قالي آمديم. اما چله ها شل شده بودند. پدرم آچار به دست شدند و گاوه هاي سر دار را محكمتر كردند اما افاقه نمي كرد!!!زمان پايين كشي فرش رسيده بود كه حاجي بمانعلي دوباره به خانه ي ما آمد... و وقتي پارچه ي جلوي دار را باز كرديم...متاسفانه صحنه اي ديديم كه واقعا درجا خشك شديم....قسمتي از حاشيه و تره ي سمت راست با تيغ حدود 15 سانت بريده شده بود!!!! و با محكمتر كردن پيچ هاي سر دار، توسط پدرم، چند سانت ديگر هم پاره شده بود...در شلوغي هاي رفت و آمد ميهماني حج، زماني كه حواسمان نبود، كسي فرش را بريده بود...به قدري گريه كرديم كه ... بگذريماستادكار با طرفندهايي كه بلد بود، جلوي پيشرفت پارگي كار را گرفت. يادم نمي آيد چكارش كرد، ولي گفت كه درست مي شود. شوك خيلي بزرگي به ما وارد شده بود و دست و دل مادر ديگر براي بافت پيش نميرفت...خيلي دلم ميخواست نقشه كردن و القاج و رويي كوبيدن را ياد بگيرم. ولي مادرم اجازه نميداد. روزها به بهانه ي بازي با بچه هاي عمه به خانه ي آنها كه همسايه ي ديوار به ديوار ما بودند مي رفتم و كنار عمه نقشه زدن را ياد گرفتم. ولي نه به طور كاملكساني كه قالي با نقشه ي خانه بندي بافته باشند، متوجه اين نكته مي شوند. به خانه برگشتم و از نبودن مادرم بهترين استفاده را كردم. مادرم قبل از رفتن از خانه، آخرين رج را قيچي كرده بود و قالي آماده ي نقشه زدن بود. من رج را از روي نقشه پيدا كردم و از سمت راست تا نصفه ي راه را نقشه كردم، اما از اينجا به بعد را بلد نبودم كه چطور قرينه كنم. نصفه كاره رها كردم و مادرم وقتي برگشت تعجب كرده بود از اينكه من فقط با نگاه كردن به دست هاي عمه فاطمه نقشه زدن را ياد گرفته ام...با هر زحمتي بود، كار بافت به پايان رسيد. روزي كه قالي را مي چيديم! (اين اصطلاح فكر كنم اصفهاني باشه و منظورم اينه كه قالي رو از دار جدا مي كرديم) خيلي شگفت انگيز بود. هيجان زيادي داشتيم. دوباره چشم همه به دستان مادر بود كه مليله و سوف و گليم بافت آخر كار را تمام كنداسفند دود كرديم... با سلام و صلوات دسته دست از قسمت علامت هايي كه مادر روي چله ها اندازه زده بود آرام آرام قالي را پايين آورديم. نمي دانم چرا من و خواهرم زير فرش نشسته بوديم. تا فرش را كه مي اندازند، روي سر ما بيوفتد.. اين هم نوعي از هيجان بودآن شب از شوق، روي فرش خوابيديمو بعد از آن ماجرا، دار قالي را از خانه ي ما ريشه كن كردند...حالا دلم ميخواست آن فرش را داشتيم و مجبور نبوديم بفروشيمش...(?لایک و کامنت مناسب و به جا باعث رونق کسب است?)عذرا حدادیعذرا حدادیThu, 26 Nov 2020 18:38:03 +0330